Ellen Jorgensen: Biohacken -- dat kun jij ook

Het is een fantastische tijd om moleculair bioloog te zijn. (Gelach) DNA-code lezen en schrijven wordt makkelijker en goedkoper. DNA-code lezen en schrijven wordt makkelijker en goedkoper. Tegen het einde van dit jaar bepalen we de sequentie van de 3 miljoen bits informatie in jouw genoom binnen één dag en voor minder dan 1000 euro. in jouw genoom binnen één dag en voor minder dan 1000 euro. Biotech is waarschijnlijkst de krachtigste en snelst groeiende technologiesector. Het bezit het potentieel om onze fossiele brandstoffen te vervangen, onze gezondheidszorg te revolutionaliseren en aan elk aspect van onze dagelijkse levens te raken.

Maar wie mag het doen? We zullen het allemaal prima vinden als hij het doet. Maar hoe zit het met deze knul? (Gelach) Maar hoe zit het met deze knul? (Gelach) (Gelach)

In 2009 hoorde ik voor het eerst van doe-het-zelf-bio. Deze beweging wil biotechnologie voor iedereen toegankelijk te maken, niet alleen voor wetenschappers en mensen in overheidslabs. Het idee is dat als je wetenschap openstelt en uiteenlopende groepen laat meedoen, innovatie sterk gestimuleerd kan worden. Technologie toevertrouwen aan de eindgebruiker werkt meestal goed, want zij hebben doorgaans het beste zicht op wat hun behoeften zijn. Er is zeer verfijnde technologie in aantocht, die gepaard gaat met een heleboel sociale, morele, ethische vragen, en wij als wetenschappers zijn slecht in uitleggen aan het publiek wat we precies doen in die labs. Zou het niet mooi zijn als je ergens in je eigen buurt meer zou kunnen leren over deze dingen en het zelf zou kunnen doen? Dat vond ik wel.

Drie jaar geleden richtte ik, samen met wat gelijkgestemde vrienden, Genspace op. Het is een non-profit gemeenschaps-biolab in Brooklyn, New York. Het idee was dat mensen konden komen om lessen te volgen en wat te knutselen in het lab in een open, vriendelijke atmosfeer.

Ik was volledig onvoorbereid op wat er volgde. Kun het raden? Ik was volledig onvoorbereid op wat er volgde. Kan je het raden? De pers hing aan de telefoon. Hoe enthousiaster we spraken over wetenschappelijke geletterdheid, hoe meer zij wilden praten over hoe wij de volgende Frankenstein zouden scheppen. hoe meer zij wilden praten over hoe wij de volgende Frankenstein zouden scheppen. Wanneer je in de zes maanden daarna mijn naam googelde, vond je in plaats van mijn wetenschappelijke papers: "Ben ik een biologisch gevaar?" (Gelach) "Ben ik een biologisch gevaar?" (Gelach) Het was behoorlijk deprimerend. Het enige wat ons door die tijd heen sleepte, was dat we wisten dat overal ter wereld anderen hetzelfde probeerden te doen als wij. anderen hetzelfde probeerden te doen als wij. Ze openden biohacker-ruimten, en sommigen stonden voor veel grotere uitdagingen dan wij. Meer regels, minder hulpmiddelen. Nu, drie jaar later, is de situatie echter als volgt. Een bruisende, wereldwijde gemeenschap van hackerruimten en dit is slechts het begin. Dit zijn enkele van de grootste, en elke dag worden er meer geopend. Waarschijnlijk opent er een in Moskou, in Zuid-Korea, en het mooie is dat ze allemaal hun eigen individuele karakter bezitten en het mooie is dat ze allemaal hun eigen individuele karakter bezitten dat voortkwam uit de gemeenschap waaruit ze groeiden.

Ik neem je mee op een kleine toer. Biohackers werken alleen. We werken in groepen. In grote steden – (Gelach) – en in kleine dorpen. We doen aan 'reverse engineering' van labinstrumenten. We sleutelen aan de genen van bacteriën. We hacken hardware, software, wetware, en, uiteraard, de code van het leven. We houden van het bouwen van dingen. Dan halen we graag dingen uit elkaar. We laten dingen groeien. En gloeien. We laten cellen dansen.

De geest van deze labs is open. Positief. Maar soms als mensen aan ons denken, is hun eerste associatie bio-veiligheid. Al de negatieve zaken. Ik zal die zorgen niet onderschoffelen. Elke krachtige technologie is inherent tweezijdig te gebruiken, en als je kijkt naar synthetische biologie, of nanobiotechnologie ... die dwingen je om behalve naar de amateurgroepen ook naar de professionele groepen te kijken, want die hebben betere infrastructuur, betere faciliteiten, en toegang tot pathogenen.

De Verenigde Naties deden precies dat, en recentelijk brachten ze een rapport uit over dit hele gebied, en concludeerden dat de positieve mogelijkheden van deze technologie veel groter waren dan de negatieve risico's. Ze keken zelfs specifiek naar de doe-het-zelf-biogemeenschap. Ze stelden vast, niet verrassend, dat de pers onze vermogens pleegt te overschatten en onze ethiek pleegt te onderschatten,. In feite kwamen vorig jaar doe-het-zelf-mensen uit de hele wereld bij elkaar en timmerden een ethische code in elkaar. uit de hele wereld bij elkaar en timmerden een ethische code in elkaar. Dat is meer dan de gewone wetenschap heeft gedaan.

We houden ons aan landelijke en lokale regels. We zorgen dat ons afval goed terecht komt, volgen veiligheidsprocedures, werken niet met pathogenen. Als je met ziekteverwekkers werkt, ben je geen deel van de biohacker-gemeenschap maar deel van de bioterroristengemeenschap. Sorry hoor. Soms vragen mensen me: "Maar hoe zit het met ongelukken?" Nou, bij de veilige organismen waarmee we meestal werken, is de kans dat een ongeluk gebeurt waarbij iemand een reuzenongedierte creëert of iets dergelijks, waarbij iemand een reuzenongedierte creëert of iets dergelijks, ongeveer even waarschijnlijk als een sneeuwstorm midden in de Sahara. Het kan gebeuren maar ik ga er mijn leven niet omheen plannen.

Ik koos voor een ander soort risico. Ik heb me opgegeven voor het zogenaamde Personal Genome Project. Dat is een onderzoek op Harvard, waarbij ze op het eind mijn gehele genoomsequentie, en al mijn medische informatie en mijn identiteit online gaan zetten zodat iedereen die kan zien. Ze vertelden me over een hoop risico's voordat ik mijn toestemming gaf. Deze vond ik de leukste. Iemand kon mijn sequentie downloaden, teruggaan naar het lab, nep-Ellen-DNA genereren, en het op een plaats van misdrijf achterlaten. (Gelach) Maar net als bij doe-het-zelf-bio wegen de risico's lang niet op tegen de positieve resultaten en het positieve potentieel.

Nu vraag je je misschien af: "Wat kun je nou doen in een biolab?" Nou, nog niet zo lang geleden vroegen we: "Wat kan iemand nou doen met een computer?" Het begint dus nog maar net. We zien enkel de top van de DNA-ijsberg. Ik zal je laten zien wat we nu al kunnen doen. Een biohacker in Duitsland, een journalist, wilde weten wiens hond al die presentjes achterliet op straat. (Gelach) (Applaus) Je raadt het al. Hij gooide tennisballen naar alle honden in de buurt, analyseerde het speeksel, identiceerde de hond en confronteerde de eigenaar. (Gelach) (Applaus) Ik ontdekte een invasieve soort in mijn achtertuin. Ziet eruit als een lieveheersbeestje, niet? Maar het is een Japanse kever. Met dezelfde soort technologie -- het heet DNA-streepjescode, heel cool -- kun je checken of je kaviaar echte beluga is, of die sushi echt tonijn is, of die geitenkaas waar je zoveel voor betaalde, echt van een geit komt. In een biohackerruimte kan je je genoom analyseren op mutaties. Je kan kijken of je muesli genetisch gemodificeerd is, en onderzoeken wie je voorouders waren. Je kan weerballons naar de stratosfeer sturen om microben te verzamelen, en te zien wat daar boven is. Je kan van gist een biosensor maken om vervuiling in het water te ontdekken. Je kan een soort brandstofcel maken. Je kan een hele hoop dingen doen. Je kan ook wetenschappelijk kunstprojecten doen. Sommige zijn echt spectaculair. Ze kijken naar sociale en ecologische problemen vanuit een compleet ander perspectief. Geweldig.

Sommige mensen vragen me waarom ik hieraan meedoe. Ik zou een harstikke mooie, reguliere wetenschappelijke carrière kunnen hebben. Maar iets in deze labs biedt de samenleving iets dat je nergens anders vindt. Er is iets heiligs aan een ruimte waar je kan werken aan een project zonder dat het lucratief hoeft te zijn, of de mensheid moet redden. Je hoeft niet eens de haalbaarheid te bewijzen. Je hoeft enkel de veiligheidsrichtlijnen te volgen. Als je over de hele wereld dergelijke ruimtes had, zou dat echt de perceptie veranderen van wie er biotechnologie mag doen. In dergelijke ruimtes is personal computing ontstaan. Waarom niet personal biotech? Wie weet wat we konden bereiken als iedereen in deze ruimte zou meedoen? Wie weet wat we konden bereiken als iedereen in deze ruimte zou meedoen? Dit is zo'n nieuw gebied, en zoals we in Brooklyn zeggen: "You ain't seen nothin' yet." (Gelach) (Applaus)