Edward Burtynsky fotografeert het olie-landschap

Ik begon mijn reis 30 jaar geleden. En ik werkte in de mijnen. En ik realiseerde me dat dit een ongeziene wereld was. En ik wilde, door middel van kleur en grootformaat cameras en hele grote afdrukken, een verzameling werk maken dat op de één of andere manier symbolen werden van ons gebruik van het landschap, hoe we het land gebruiken. En dit was voor mij een onmisbaar aspect dat, door het medium fotografie, dat ons in staat stelt deze landschappen te overpeinzen, dat ik dacht dat fotografie perfect geschikt was voor dit soort werk.

En na 17 jaar lang grote industriële landschappen te hebben gefotografeerd, besefte ik dat olie aan de basis ligt van de afmeting en snelheid, want dat is wat er veranderd is, het is de snelheid waarmee we al onze hulpbronnen nemen. En daarom ging ik erop uit om een complete serie te creëeren over het olie-landschap. En wat ik wil doen is een soort boog in kaart brengen dat er oliewinning is, waar we het uit de grond halen, raffinage. En dat is een hoofdstuk.

Het andere hoofdstuk waar ik naar wilde kijken was hoe we het gebruiken, onze steden, onze autos, onze motor-culturen, waar mensen zich rondom een wagen verzamelen als in een viering. En dan het derde is het idee van het einde van de olie, dit entropische einde, waar alle onderdelen van onze autos, onze banden, oliefilters, helikopters, vliegtuigen -- waar zijn de landschappen waar al die dingen terecht komen?

En voor mij was fotografie, weer, een manier om de wereld te ontdekken en te onderzoeken, en dat soort plekken te vinden. En een ander idee dat ik ook had, waar een ecoloog mee kwam -- Hij maakte eigenlijk gewoon een berekening waarbij hij een liter gas nam en zei, nou, hoeveel koolstof zou er voor nodig zijn, en hoeveel organisch materiaal? Het was 23 ton voor een liter. Dus elke keer als ik tank, denk ik aan die liter, en hoeveel koolstof.

En ik weet dat olie uit de oceaan komt en van fytoplankton. Maar hij maakte de berekeningen voor onze Aarde en wat zij moet doen om die hoeveelheid energie te produceren. Vanaf de fotosynthetische groei, zou er 500 jaar nodig zijn om te produceren wat we gebruiken, de 30 miljard vaten die we per jaar gebruiken.

En dat leidde me ook naar het feit dat dit een geweldig risico voor onze samenleving is. Kijkend naar 30 miljard per jaar, we kijken naar onze twee grootste olieleveranciers, Saudie-Arabië, en nu Canada, met zijn vuile olie. En samen zijn zij slechts goed voor een voorraad voor ongeveer 15 jaar. De hele wereld, met geschatte reserves van 1.2 triljard, geeft ons niet meer dan ongeveer 45 jaar. Dus de vraag is niet of, maar de vraag is wanneer de voorraad uitgeput zal zijn.

Dus, voor mij, gebruikmakend van fotografie -- en ik voel dat wij allen nu echt moeten beginnen om onze talenten te gebruiken, onze gedachtegangen, om om te gaan met wat ik denk is waarschijnlijk een van de meest uitdagende problemen van onze tijd, hoe om te gaan met onze energie-crisis.

En ik wil graag zeggen dat, aan de andere kant, over 30 of 40 jaar, de kinderen die ik heb, aan kan kijken en kan zeggen, 'We hebben alles gedaan dat voor mensen mogelijk was, om een begin te maken dit aan te pakken, wat volgens mij een van de meest belangrijke en kritieke momenten van onze tijd is. Dank u wel. (Applaus)