Edi Rama: Herover je stad met verf

In mijn vorige leven was ik kunstenaar. Ik schilder nog steeds. Ik hou van kunst. Ik hou van de vreugde die kleur kan geven aan ons leven en onze gemeenschappen, en ik probeer om iets van de kunstenaar in mij in mijn politiek te leggen. Ik ga hier vandaag geen campagne voeren voor mijn partij geen campagne voeren voor mijn partij maar voor de politiek zelf en de rol die ze kan spelen om goede dingen te doen in ons leven.

11 jaar lang was ik burgemeester van Tirana, onze hoofdstad. We werden met vele uitdagingen geconfronteerd. Kunst maakte deel uit van het antwoord en mijn naam werd in het prille begin verbonden aan twee dingen: sloop van illegale constructies om openbare ruimte terug te krijgen en het gebruik van kleuren om de hoop te doen herleven. Die was verloren gegaan in mijn stad. Dit gebruik van kleuren was niet zomaar een artistieke daad. Het was eerder een vorm van politieke actie toen de begroting van de stad zo goed als nihil was.

Toen we het eerste gebouw hadden geschilderd door een stralend oranje over het sombere grijs van een gevel te gooien, gebeurde iets onvoorstelbaars. Er was een verkeersopstopping en een menigte liep te hoop als bij een spectaculair ongeval of het plotse opdagen van een popster.

De Franse EU-ambtenaar die verantwoordelijk was voor de financiering haastte zich om zijn veto uit te spreken tegen het schilderwerk. Hij riep dat hij de financiering zou blokkeren.

"Maar waarom?", vroeg ik hem.

"Omdat de kleuren niet voldoen aan de Europese normen”, antwoordde hij.

"Nou," vertelde ik hem, "de hele omgeving voldoet niet aan de Europese normen. Dit hier willen we niet, maar de kleuren kiezen we zelf, want dat is precies wat we willen. Als u ons niet laat doorgaan met ons werk, hou ik hier een persconferentie, hier en nu, op deze weg en vertellen we de mensen dat jullie ons op de vingers kijken net als de censoren in de tijd van het socialistisch realisme."

Hij werd wat onzeker en stelde een compromis voor. Maar ik vertelde hem: “Nee, het spijt me, maar een compromis in kleuren is grijs, en grijs hebben we genoeg voor de rest van ons leven.” (Applaus) Het is tijd voor verandering.

Het herstel van de openbare ruimte gaf opnieuw het gevoel erbij te horen in een stad waar de mensen dat waren kwijtgeraakt. De trots van mensen over hun eigen woonplaats was een gevoel dat jarenlang begraven lag onder de wildgroei van illegale barbaarse constructies in de openbare ruimte. onder de wildgroei van illegale barbaarse constructies in de openbare ruimte. Toen er overal kleuren verschenen, bracht dat een verandering teweeg in de geesten. Veel gediscussieer: “Wat is dit? Wat gebeurt er? Wat doen die kleuren met ons?"

We hielden een poll, de meest fascinerende poll die ik in mijn leven heb gezien. Wij vroegen mensen: "Ben je ervoor dat gebouwen zo geschilderd worden?" De tweede vraag was: "Wil je dat het stopt of moeten we doorgaan?" Op de eerste vraag antwoordde 63%: “Ja, we houden ervan.” 37% zei: “Nee, we vinden het niet leuk.” Maar op de tweede vraag zei de helft van die 37% die er niet van hielden, dat het moest doorgaan. (Gelach) Maar op de tweede vraag zei de helft van die 37% die er niet van hielden, dat het moest doorgaan. (Gelach)

Er was dus iets veranderd. Mensen lieten minder rommel achter in de straten, ze begonnen belastingen te betalen, begonnen iets te voelen dat ze vergeten waren, en schoonheid fungeerde als een bewaker waar gemeentelijke politie, of de staat zelf, het liet afweten.

Ik herinner dat ik door een straat liep die net was geschilderd en waar we bomen aan het planten waren. Een winkelier en zijn vrouw waren een etalageruit aan het plaatsen. Ze hadden de oude luiken bij het afval gegooid. Ze hadden de oude luiken bij het afval gegooid.

"Waarom gooien jullie die luiken weg?", vroeg ik hen.

"Omdat de straat nu veiliger is", antwoordden ze.

"Veiliger? Waarom? Hebben ze hier meer politieagenten geplaatst?"

"Kom op, man! Welke politieagenten? Je ziet het toch zelf. Er zijn kleuren, straatverlichting, nieuwe bestrating zonder kuilen, bomen. Het is mooi en het is veilig."

Inderdaad, schoonheid gaf die mensen een veilig gevoel. Niet onterecht. De misdaadcijfers gingen omlaag.

De in 1990 gewonnen vrijheid had de stad tot anarchie gebracht. De barbarij van de jaren 90 had de stad zonder hoop achtergelaten. Verf op de muren gaf de kinderen geen eten, evenmin zorgde het voor zieken of onderwees het onwetenden, maar het gaf hoop en licht, en liet mensen inzien dat het anders kan, een andere geest, een ander gevoel van leven. Als wij datzelfde elan en diezelfde hoop in onze politiek konden brengen, konden we een beter leven bouwen voor elkaar en voor ons land. We verwijderden 123.000 ton beton alleen al op de rivieroevers. We sloopten meer dan 5.000 illegale gebouwen in de hele stad, de grootste zelfs acht verdiepingen hoog. We plantten 55.000 bomen en struiken in de straten. We hieven een groene belasting, iedereen keurde het goed en alle zakenlieden betaalden ze regelmatig. Door open examens wierven we voor onze administratie veel jonge mensen aan. Zo kregen we een gedepolitizeerde openbare instelling Zo kregen we een gedepolitizeerde openbare instelling waar mannen en vrouwen gelijk waren vertegenwoordigd.

Internationale organisaties hebben tijdens de laatste 20 jaar veel geïnvesteerd in Albanië. Niet alles werd even goed besteed. Toen ik het bestuur van de Wereldbank verzocht om een project te financieren om een modelontvangsthal voor burgers te bouwen net om de voortdurende corruptie tegen te gaan, begrepen ze me niet. Maar mensen moesten in lange rijen in de zon en in de regen wachten om een certificaat of gewoon een simpel antwoord te krijgen uit twee kleine ramen in twee metalen kiosken. Ze betaalden om de wachtrij de lange wachtrij te mogen overslaan. Het antwoord op hun verzoeken kwam van een stem uit een donker gat en aan de andere kant een mysterieuze hand die hun documenten aannam tijdens het doorzoeken van oude documenten in afwachting van de steekpenning. We konden elke week de onzichtbare bedienden in de kiosken vervangen, maar dat veranderde niets aan deze corrupte praktijken.

"Ik ben ervan overtuigd", vertelde ik een Duitse ambtenaar van de Wereldbank, "dat ze onmogelijk konden worden omgekocht als ze in Duitsland werkten, in een Duitse administratie, net zoals ik ervan overtuigd ben dat als je Duitse functionarissen van de Duitse administratie in die gaten zou steken, ze evenzeer zouden worden omgekocht."

(Applaus)

Het gaat niet om genen. Het gaat niet om iemand met een beter geweten en anderen zonder geweten. Het gaat om het systeem, om de organisatie. Het gaat ook om omgeving en respect.

We verwijderden de kiosken. We bouwden de heldere nieuwe ontvangsthal die de mensen van Tirana het gevoel gaf dat ze in het buitenland hun verzoeken indienden. We ontwierpen een online controlesysteem en versnelden zo alle processen. De burger kwam op de eerste plaats, niet de bedienden.

De corruptie bij de overheid in landen als Albanië -- het is niet aan mij om te zeggen ook als Griekenland -- kan alleen worden bestreden door modernisering. "De regering opnieuw uitvinden door de politiek uit te vinden" is het antwoord. Niet het opnieuw uitvinden van mensen op basis van een vooraf gedefinieerde formule die de ontwikkelde wereld vaak tevergeefs probeert op te leggen aan mensen zoals wij. (Applaus)

Het is zover kunnen komen omdat politici in het algemeen, maar vooral in onze landen, laten we eerlijk zijn, denken dat mensen dom zijn. Zij gaan ervan uit dat, wat er ook gebeurt, mensen hen moeten volgen terwijl de politiek er steeds minder in slaagt antwoorden te geven op de zorgen of behoeften van het gewone volk. op de zorgen of behoeften van het gewone volk. Politiek begint te lijken op een cynisch teamspel gespeeld door politici, terwijl het publiek moet toekijken alsof ze in een stadion zitten waar passie voor politiek geleidelijk aan vervangen wordt door blindheid en wanhoop. Van daaruit bekeken lijken alle politici vandaag hetzelfde Van daaruit bekeken lijken alle politici vandaag hetzelfde en lijkt politiek een sport die meer agressiviteit en pessimisme opwekt dan sociale cohesie en de wens tot deelname aan de politiek.

Barack Obama won — (Applaus) — omdat hij mensen mobiliseerde als nooit tevoren via sociale netwerken. Niet dat hij iedereen persoonlijk kende, maar met een bewonderenswaardig vernuft slaagde hij erin ze tot activisten te transformeren door hen de mogelijkheid te geven argumenten en instrumenten te gebruiken, die ze nodig hadden om hun eigen campagne voor hem te voeren. Ik tweet. Ik vind het geweldig. Ik houd ervan omdat ik er mijn boodschap mee kan uitdragen, maar het laat mensen ook toe mij hun berichten te sturen. Dit is politiek, niet van bovenaf, maar van onderaf, en zijwaarts. Dat ieders stem wordt gehoord, is precies wat we nodig hebben. Politiek gaat niet alleen over leiders, niet alleen over politici en wetten. Het gaat over hoe mensen denken, hoe ze de wereld om zich heen zien, hoe ze hun tijd en energie gebruiken. Als mensen zeggen dat alle politici hetzelfde zijn, vraag jezelf dan af of Obama hetzelfde was als Bush, en François Hollande hetzelfde als Sarkozy. Neen. Het zijn mensen met verschillende ideeën en verschillende visies op de wereld. Wanneer mensen zeggen dat niets kan veranderen, denk dan even na over hoe de wereld er 10, 20, 50, 100 jaar geleden uitzag. Onze wereld wordt gedefinieerd door het tempo van de veranderingen. We kunnen allemaal de wereld veranderen.

Ik gaf jullie een zeer klein voorbeeld van hoe één ding, het gebruik van kleur, iets kan teweegbrengen. Ik wil graag meer verandering als eerste minister van mijn land, maar iedereen kan iets veranderen als je maar wil.

President Roosevelt zei: "Als je gelooft dat je iets kunt, ben je al halverwege."

Efharisto en kalinihta. (Dankjewel en goedenacht.)

(Applaus)