Eben Bayer: Zijn paddenstoelen het nieuwe plastic?

Ik wil vandaag een paar minuten met jullie doorbrengen met nadenken over hoe onze planeet er over 1000 jaar zou kunnen uitzien. Voor ik dat doe, moet ik met jullie praten over synthetisch materiaal zoals plastic, dat grote hoeveelheden energie vergt bij de productie en dat, door de afvalproblemen, onze planeet langzaam vergiftigt. Ik wil jullie ook vertellen over hoe mijn team en ik de afgelopen drie jaar paddenstoelen hebben gebruikt. Nee, niet op die manier. (Gelach) Wij gebruiken paddenstoelen om een nieuwe klasse van materialen te maken die zich sterk zoals plastic gedragen tijdens het gebruik, maar die van oogstafval zijn gemaakt en na hun levensloop helemaal composteerbaar zijn.

(Gejuich)

Maar eerst moet ik met jullie praten over wat ik één van de grootste zondaars vind in de categorie wegwerpplastic. Dit is een materiaal dat jullie allemaal kennen als piepschuim, maar dat ik graag toxisch wit spul noem. In 30 kubieke decimeter van dit materiaal -- ongeveer wat er om een computer of grote televisie zit -- heb je dezelfde energie-inhoud als in ongeveer 1,5 liter olie. Maar na een paar weken van gebruik gooi je dit materiaal weg. Dit vind je niet alleen in verpakkingen. Er wordt elk jaar voor 20 miljard dollar aan dit materiaal gemaakt, in alles, van bouwmaterialen tot surfplanken tot koffiekopjes en tafelbladen. Dat is niet de enige plek waar je het vindt. De EPA schat dat dit materiaal in de VS, ongeveer 25 procent van het volume van onze storten vult. Het is nog erger als het zijn weg vindt naar de natuur -- naast de weg of nabij een rivier. Als het niet wordt opgeraapt door een mens als u en ik, zal het er vele duizenden jaren blijven liggen. Misschien nog erger is het als het in de oceaan terechtkomt, zoals in de grote plastic kolk, waar deze materialen mechanisch worden afgebroken in alsmaar kleinere stukjes, zonder echt te verdwijnen. Ze zijn biologisch niet compatibel. Ze vervuilen de luchtwegen en de bloedsomloop van de aarde. En omdat deze materialen zich zo sterk verbreiden omdat ze op zoveel plaatsen worden aangetroffen, is er één andere plek waar je dit materiaal zal vinden, styreen, dat gemaakt wordt van benzeen, een bekend carcinogeen. Je vindt het in jezelf.

Om al deze redenen denk ik dat we betere materialen nodig hebben. Er zijn 3 principes die ons daarbij kunnen leiden. Het eerste is grondstoffen. Vandaag gebruiken we één grondstof, petroleum, om onze huizen te verwarmen, onze auto's aan te drijven en de meeste materialen te maken die je rond je ziet. We erkennen dat dit een eindige hulpbron is, en het is gewoon gek om dit te doen, om anderhalve liter olie weg te gooien telkens als je een verpakking krijgt. Ten tweede moeten we echt streven naar een veel lager energiegebruik bij de productie van deze materialen. Ik zeg veel lager, want 10 procent zal niet volstaan. We moeten praten over de helft, een kwart, een tiende van de energie-inhoud. Tenslotte, en dit is volgens mij het belangrijkste, moeten we materialen maken die passen in wat ik het recyclagesysteem van de natuur noem. Dit recyclagesysteem bestaat al een miljard jaar. Ik pas erin, jij past erin, en na 100 jaar kan mijn lichaam naar de aarde terugkeren zonder voorbehandeling. Maar die verpakking die gisteren in mijn brievenbus zat zal duizenden jaren blijven bestaan. Dit is absurd.

De natuur geeft ons hier een heel goed model. Als een boom zijn bladeren niet meer gebruikt, zijn zonnecollectoren, die verbazende moleculaire fotonvangers, op het einde van het seizoen, dan brengt hij ze niet naar het centrum voor bladverwerking om ze daar tot nieuwe bladeren te laten omsmelten. Hij laat ze vallen, over de kortst mogelijke afstand, op de bodem van het woud, waar ze worden omgewerkt tot de bodem van volgend jaar. Dat brengt ons terug naar de paddenstoelen. In de natuur zijn paddenstoelen het recyclagesysteem. Wij hebben ontdekt dat door een deel van de paddenstoel te gebruiken dat je nooit hebt gezien -- het lijkt op de wortelstructuur, het heet mycelium -- we materiaal kunnen kweken dat veel van de eigenschappen van conventionele synthetische materialen heeft.

Mycelium is een verbazend materiaal, want het assembleert zichzelf. Het neemt dingen die we als afval beschouwen -- zoals zaadkafjes of houtachtige biomassa -- en kan ze omzetten in een chitine-achtige polymeer die je zowat alle vormen kan geven. In ons proces gebruiken we het als een lijm. Door mycelium als lijm te gebruiken, kan je dingen vormen zoals in de plastic industrie, en je kan materialen maken met vele verschillende eigenschappen: isolerend, vuurbestendig, vochtbestendig, stoombestendig -- materialen die schokken kunnen opvangen of akoestische inslagen. Maar deze materialen worden uit landbouwrestproducten gekweekt, niet uit petroleum. En omdat ze van natuurlijke materialen zijn gemaakt, zijn ze 100% composteerbaar in je eigen achtertuin.

Ik wil graag de vier basisstappen met jullie delen die nodig zijn om deze materialen te maken. De eerste is een grondstof selecteren, liefst iets uit je eigen streek, juist -- lokale productie. De volgende is om deze grondstof in een tool te stoppen, een omhulsel, een mal, fysiek te vullen in de vorm die je wil krijgen. Dan kweek je de mycelium door deze deeltjes, en dat is het magische moment, want het organisme doet het werk in dit proces, niet de uitrusting. De laatste stap is natuurlijk het product, of het nu verpakkingsmateriaal is, een tafelblad of een bouwsteen. Onze visie is lokale productie, zoals de beweging voor lokale voeding, voor productie. We hebben dus formules gemaakt voor overal ter wereld, met regionale restproducten. Als je in China zit kan je rijstkaf gebruiken of de dop van een katoenzaad. Als je in Noord-Europa of in Noord-Amerika zit, kan je dingen als boekweitkaf of haverdoppen gebruiken. We verwerken dat kaf dan met basisgereedschap.

Ik wil een kleine video van onze fabriek met jullie delen, die een idee geeft van hoe dit er op schaal uitziet. Wat je hier ziet zijn katoendoppen uit Texas. Het is een afvalproduct. Wat ze in onze fabriek doen, is door een continu systeem gaan dat het materiaal schoonmaakt, kookt, afkoelt en pasteuriseert, en er tegelijkertijd mycelium op ent. Dat geeft ons een continue materiaalstroom die we zowat elke vorm kunnen geven, maar vandaag maken we hoekblokken. En als dit deksel op het deel gaat begint de magie echt. Want het productieproces is ons organisme. Het begint dit afval te verteren en het, gedurende de volgende vijf dagen, te assembleren tot biocomposieten. Onze hele fabriek bestaat uit vele duizenden van deze tools die binnen in het donker staan en stilletjes materiaal assembleren, alles van bouwmateriaal tot, in dit geval, een hoekblok voor verpakkingsmateriaal.

Ik heb al een paar keer gezegd dat we materiaal kweken. Het is moeilijk om je voor te stellen hoe dat gebeurt. Dus heeft mijn team vijf dagen van kweekmateriaal genomen, een typische groeicyclus voor ons, en het gecondenseerd tot 15 seconden. Hou die kleine witte puntjes op het scherm goed in de gaten, want gedurende die vijf dagen strekken die zich uit over het materiaal, met de energie die in de zaaddoppen zit, om deze chitine-achtige polymeermatrix te maken. Deze matrix assembleert zichzelf, en groeit door en rond de deeltjes, en creëert miljoenen kleine vezels. De delen van de zaaddoppen die we niet verteren worden deel van het finale fysieke composiet. Dus dit deel heeft zichzelf voor jullie ogen geassembleerd. Het duurt eigenlijk wat langer: vijf dagen. Maar het is veel sneller dan conventionele landbouw.

De laatste stap is de toepassing. Hier kweken we een hoekblok. Een belangrijke Fortune 500-meubelmaker gebruikt deze hoekblokken om hun tafels te beschermen tijdens transport. Ze gebruikten vroeger een plastic verpakkingsbuffer, maar wij konden hun exact dezelfde fysieke prestatie leveren met ons gekweekte materiaal. Het beste van al is dat het, als het bij de klant aankomt, geen afval is. Ze kunnen het in hun natuurlijke ecosysteem inbrengen zonder verwerking, en het zal de lokale grond verrijken.

Waarom mycelium? De eerste reden is lokale vrije grondstoffen. Je wil dit overal ter wereld kunnen doen, zonder zorgen over de rijstkafpiek of de katoendoppenpiek, omdat je meerdere opties hebt. De volgende is de zelf-assemblage, omdat het organisme het grootste deel van het werk doet hier. Je hebt niet veel machines nodig om een productiehal te maken. Je kan dus vele kleine fabrieken hebben, verspreid over de wereld. Biologische opbrengst is echt belangrijk. Omdat 100 procent van wat we erin stoppen het eindproduct wordt. Zelfs de deeltjes die niet verteerd worden gaan deel uitmaken van de structuur. We krijgen ongelooflijke opbrengstratio's.

Natuurlijke polymeren, wel... Volgens mij is dat het belangrijkste omdat deze polymeren uitgeprobeerd en getest zijn in ons ecosysteem gedurende het laatste miljard jaar, in alles van paddenstoelen tot schaaldieren. Ze zullen de ecosystemen van de aarde niet ontregelen. Ze werken prima. En terwijl we vandaag bijna kunnen garanderen dat de verpakkingen van gisteren er over 10.000 jaar nog zullen zijn, wil ik garanderen dat over 10.000 jaar onze afstammelingen, de kinderen van onze kinderen, gelukkig en harmonieus leven op een gezonde aarde. Ik denk dat dat echt goed nieuws kan zijn.

Dank u.

(Applaus)