Dyan deNapoli: De grote piguïnreddingsoperatie

Voor zolang ik me kan herinneren, voel ik me erg verbonden met dieren en de oceaan. Op deze leeftijd was mijn persoonlijke idool Flipper de dolfijn. Toen ik voor het eerst hoorde over bedreigde diersoorten, was ik er ondersteboven van dat elke dag dieren voor altijd van deze aarde werden weggevaagd. Ik wilde iets doen om te helpen, maar ik heb me altijd afgevraagd: hoe kan één individu hier nu het verschil maken? Het zou 30 jaar duren, maar uiteindelijk zou ik het antwoord krijgen op die vraag.

Toen deze hartverscheurende beelden van met olie besmeurde vogels het afgelopen jaar eindelijk uit de Golf van Mexico begonnen door te komen tijdens die gruwelijke olieramp van BP, vertelde de Duitse biologe Silvia Gaus: "We moeten alle met olie besmeurde vogels gewoon euthanaseren omdat studies hebben aangetoond dat minder dan één procent ervan overleeft na hun vrijlating." Daar was ik het grondig mee oneens. Bovendien geloof ik dat ieder met olie besmeurd dier een tweede kans op leven verdient. Ik wil jullie vertellen waarom ik daar zo zeker van ben.

Op 23 juni 2000 zonk een schip, Treasure genaamd, voor de kust van Kaapstad, Zuid-Afrika. Het verloor 1.300 ton brandstof, wat de habitats van bijna de helft van de hele wereldbevolking aan Afrikaanse pinguïns vervuilde. Het schip zonk tussen Robbeneiland in het zuiden en Dasseneiland in het noorden. Dit zijn twee van de belangrijkste broedplaatsen voor pinguïns. Precies zes jaar en drie dagen eerder, op 20 juni 1994, zonk in de buurt van Dasseneiland een schip, Apollo Sea genaamd, en besmeurde 10.000 pinguïns - waarvan de helft stierf. De Treasure zonk in 2000, op het hoogtepunt van het beste broedseizoen dat wetenschappers ooit hadden opgetekend voor de Afrikaanse pinguïn - die op dat moment vermeld stond als een bedreigde diersoort. In de kortste tijd waren bijna 20.000 pinguïns bedekt met deze giftige olie. Het lokale zeevogelopvangcentrum, SANCCOB genaamd, begon meteen met een enorme reddingsoperatie. Dit zou snel de grootste reddingsoperatie voor dieren worden die ooit is ondernomen.

Op dat moment werkte ik daar in de buurt. Ik was pinguïnaquariaan aan het New England Aquarium. Gisteren precies 11 jaar geleden ging de telefoon in het pinguïnkantoor. Met deze oproep zou mijn leven voor altijd veranderen. Het was ene Estelle Van der Meer die me opbelde van SANCCOB, om te zeggen:"Kom alsjeblief helpen. We zitten met duizenden besmeurde pinguïns en duizenden goedbedoelende maar volledig onervaren vrijwilligers. We hebben pinguïnexperts nodig om hen te trainen en te begeleiden." Twee dagen later zat ik op een vliegtuig op weg naar Kaapstad met een team van pinguïnspecialisten.

De scène in het gebouw was verschrikkelijk en surrealistisch. Vele mensen vergeleken het met een oorlogsgebied. Vorige week vroeg een 10-jarig meisje me: "Wat voelde je toen je voor het eerst dat gebouw met zoveel besmeurde pinguïns binnenliep?" Dit is wat er gebeurde. Ik was meteen terug in de tijd naar dat moment. Pinguïns zijn heel vocale vogels. Echt, echt luidruchtig. Ik verwachtte toen ik dat gebouw binnenging een kakofonie van getoeter, gebalk en gekrijs. Maar in plaats daarvan was het akelig stil. Meteen was het duidelijk dat deze vogels gestrest, ziek en getraumatiseerd waren.

Het andere ding dat zo opviel, was het grote aantal vrijwilligers. Tot 1.000 mensen per dag kwamen naar het opvangcentrum. Uiteindelijk kwamen in de loop van deze redding meer dan 12.500 vrijwilligers uit de hele wereld naar Kaapstad om deze vogels te helpen redden. Het verbazingwekkende was dat niet één van hen daar moest zijn - maar ze waren er. Voor de enkelen van ons die er beroepshalve waren, was de bijzondere vrijwilligersreactie bij deze crisis diep ontroerend en ontzagwekkend.

De dag na onze aankomst kregen twee van ons uit het aquarium de leiding over zaal twee. Daar waren meer dan 4.000 besmeurde pinguïns. Denk eraan dat we drie dagen eerder 60 pinguïns onder onze zorg hadden. We waren zeker overweldigd en een beetje bang - ik tenminste toch. Persoonlijk wist ik niet of ik was in staat was zo'n monsterlijke taak af te handelen. Samen wisten we niet eens of we dit voor elkaar zouden krijgen. Omdat we allen wisten dat slechts zes jaar eerder, half zo veel pinguïns waren besmeurd en gered, en slechts de helft van hen had het overleefd. Zou het menselijk mogelijk zijn om zoveel besmeurde pinguïns te redden? We wisten het niet.

Maar wat ons hoop gaf, waren deze ongelooflijk toegewijde en moedige vrijwilligers - drie van hen zijn hier pinguïns onder dwang aan het voeden. Je kunt merken dat ze zeer dikke handschoenen dragen. Je moet weten dat Afrikaanse pinguïns vlijmscherpe snavels hebben. Het duurde niet lang of we zaten van van kop tot teen onder vervelende wonden toegebracht door doodsbange pinguïns.

Nu ontwikkelde zich de dag na onze aankomst een nieuwe crisis. De olievlek werd nu naar het noorden, richting Dasseneiland gedreven. De redders waren wanhopig omdat ze wisten dat als de olie daar zou geraken, het niet mogelijk zou zijn om nog meer met olie besmeurde vogels te redden. Er waren echt geen goede oplossingen. Maar dan kwam eindelijk een van de onderzoekers op dit gekke idee. Hij zei: "Oké, waarom proberen we niet de dieren te verzamelen die het grootste risico lopen om besmeurd te worden?" Ze verzamelden er 20.000. "We verschepen ze 750 km langs de kust naar Port Elizabeth in trucks met openluchtkooien en laten ze daar los in het schone water om terug naar huis te zwemmen."

(Gelach)

Drie van die pinguïns - Peter, Pamela en Percy - droegen satelliettags. De onderzoekers kruisten hun vingers en hoopten dat tegen de tijd dat ze terug thuis zouden komen, de olie op hun eiland zou zijn opgeruimd. En gelukkig was dat het geval de dag dat ze aankwamen. Het was een enorme gok maar het had zijn vruchten afgeworpen. Dus weten ze nu dat ze deze strategie kunnen gebruiken bij toekomstige olierampen.

Bij het redden van in het wild levende dieren, zoals in het leven, leren we van elkaar door eerdere ervaring, We leren zowel van onze successen als van onze mislukkingen. De belangrijkste les tijdens de Apollo-Searedding in '94 was dat de meeste van deze pinguïns waren gestorven door onwetend gebruik te maken van slecht geventileerde transportkisten en vrachtwagens - omdat ze niet waren voorbereid om zoveel besmeurde pinguïns in één keer te behandelen. In de zes jaar tussen deze twee olielekken maakten ze duizenden van deze goed geventileerde dozen. Als gevolg daarvan stierven tijdens de Treasurereddingsactie slechts 160 pinguïns tijdens het transport in tegenstelling tot 5.000. Alleen dit al was een enorme overwinning.

Iets anders dat we leerden tijdens de Apolloredding was hoe de pinguïns te trainen om vis uit de hand te aanvaarden, met behulp van deze trainingsboxen. We gebruikten deze techniek opnieuw tijdens de Treasureredding. Maar een interessant iets werd opgemerkt tijdens het trainingsproces. De eerste pinguïns die het aanleerden om ongedwongen te eten, waren degenen die een metalen band hadden aan hun vleugels van het lek van de Apollo Sea zes jaar eerder. Dus pinguïns leren ook uit eerdere ervaringen.

Al die pinguïns moesten zorgvuldig gereinigd worden om de olie van hun lijf te krijgen. Twee mensen zouden op zijn minst één uur nodig hebben om een pinguïn schoon te maken. Als je een pinguïn wil schoonmaken, moet je hem eerst besproeien met een ontvetter. Dit brengt me naar mijn favoriete verhaal van de Treasureredding. Ongeveer een jaar voorafgaand aan deze olievlek, had een 17-jarige student een ontvetter uitgevonden. Ze hadden hem bij SANCCOB met groot succes gebruikt, dus begonnen ze hem te gebruiken tijdens de Treasureredding. Maar halfweg de reddingsoperatie was hij op. In paniek belde Estelle uit SANCCOB de student op en zei: "Alsjeblieft, je moet er bijmaken." Hij in allerijl naar het lab om genoeg te maken om de rest van de vogels schoon te krijgen. Dat is nou het coolste: dat een tiener een product bedacht dat het leven van duizenden dieren hielp redden.

Wat is er gebeurd met die 20.000 besmeurde pinguïns? Had Silvia Gaus toch gelijk? Moeten we alle door olie besmeurde vogels routinematig euthanaseren omdat de meeste van hen toch dood gaan? Ze had het goed fout. Na een half miljoen uur van slopende vrijwilligersarbeid, werd meer dan 90 procent van die besmeurde pinguïns met succes terug vrijgelaten. We weten uit follow-up studies dat ze net zo lang leefden als nooit besmeurde pinguïns en bijna net zo succesvol broedden.

Bovendien werden ongeveer 3.000 pinguïnkuikens gered en met de hand opgevoed. We weten van langetermijnmonitoring dat meer van deze met de hand grootgebrachte kuikens overleven naar volwassenheid en vruchtbare leeftijd dan door ouders opgevoede kuikens. Gewapend met deze kennis heeft SANCCOB een project opgezet om kuikens te redden. Elk jaar redden ze verlaten kuikens en brengen ze groot. Ze hebben een zeer indrukwekkende slaagkans van 80 procent. Dat is van cruciaal belang omdat een jaar geleden de Afrikaanse pinguïn tot bedreigde soort werd uitgeroepen. Ze zouden in minder dan 10 jaar kunnen uitsterven als we nu niet iets doen om hen te beschermen.

Wat heb ik geleerd van deze intense en onvergetelijke ervaring? Persoonlijk heb ik geleerd dat ik in staat ben tot zo veel meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik leerde dat één persoon een groot verschil kan maken. Kijk maar eens naar die 17-jarige. Als we samenkomen en werken als één team, kunnen we buitengewone dingen bereiken. En werkelijk deelhebben aan iets zo veel groter dan jezelf is de meest lonende ervaring die je mogelijk kan hebben.

Ik wil jullie graag verlaten met een laatste gedachte en een uitdaging, als je wil. Mijn missie als pinguïndame is sensibiliseren en geld inzamelen om pinguïns te beschermen. Maar waarom zou iemand van jullie zich zorgen moeten maken over pinguïns? Je moet ermee inzitten omdat ze een indicatorsoort zijn. Simpel gezegd, als pinguïns sterven, betekent dat dat onze oceanen sterven, waar we uiteindelijk allemaal door zullen worden beïnvloed. Omdat, zoals Sylvia Earle zegt, "de oceanen ons life-supportsysteem zijn." De twee belangrijkste bedreigingen voor de pinguïns zijn vandaag overbevissing en opwarming van de aarde. Dit zijn twee dingen waaraan ieder van ons iets kan doen. Als we elk ons deel doen, kunnen we samen een verschil maken, en kunnen we het uitsterven van pinguïns helpen tegen te gaan. Mensen waren altijd al de grootste bedreiging voor pinguïns, maar we zijn nu hun enige hoop.

Dank u.

(Applaus)