Diana Nyad: Extreem zwemmen met de gevaarlijkste kwallen ter wereld.

Een paar jaar geleden ging ik 60 worden, en ik vind het niet leuk om 60 te zijn. (Gelach) Ik werd gegrepen door deze existentiële angst voor hoe weinig ik met mijn leven gedaan heb. Het ging niet om het cv - records breken en zo - het was meer "wie ben ik geworden?" Hoe heb ik mijn kostbare tijd gebruikt? Hoe kon dit gepasseerd zijn als een bliksem? Ik kon mezelf niet vergeven voor de ontelbare uren die ik verloren had aan negatieve gedachten -- al de tijd die ik verspild heb met mijzelf te slaan voor het verlies van mijn huwelijk, omdat ik het seksueel misbruik als kind niet heb gestopt en carrièrekeuzes en dat soort dingen. Waarom heb ik het niet beter gedaan? Waarom? Waarom? Toen stierf mijn moeder op haar 82ste. Ik begon te denken: ik ben niet alleen ontevreden over het verleden, nu ga ik gebukt onder de gedachte "Ik heb nog maar 22 jaar te leven." Wat ga ik doen met deze korte periode die voorbijvliegt? En ik ben zeker niet in het heden.

Ik besliste dat de remedie tegen al deze ellende voor mij het najagen van een verheven droom zou zijn, een extreme droom, iets dat volledige overtuiging zou vereisen en onwrikbare passie, iets waarin ik het beste van mezelf zou geven in elk aspect van mijn leven, elke minuut van elke dag, omdat de droom zo groot was dat ik hem niet kon vervullen zonder dat soort gedrag en dat soort van overtuiging. Ik nam een beslissing. Het was een oude droom die aansleepte, van zoveel jaar geleden, 30 jaar geleden -- dat de enige soort van zwemmen op wereldniveau -- ik had het zonder succes geprobeerd in mijn twintigerjaren -- erin bestond van Cuba tot Florida te zwemmen. Het zat diep in mijn verbeelding.

Niemand heeft het ooit gedaan zonder haaienkooi. Het is ontmoedigend. Het is meer dan 160 km over een moeilijk deel van de oceaan. Het duurt waarschijnlijk, met mijn snelheid en op mijn leeftijd -- met eender welke snelheid, op eender welke leeftijd -- 60, misschien 70 uur van onafgebroken zwemmen, en nooit terug in de boot gaan.

Ik begon te trainen. Ik had 31 jaar lang niet meer gezwommen, nog geen slag. Ik heb mijn goede conditie behouden, maar zwemmen is een totaal ander beestje. In feite moet deze prent mij voorstellen tijdens de training. Het is een glimlachend gezicht. Wanneer je traint voor deze sport, lach je niet. (Gelach) Het is een moeizame, lastige sport, en ik denk niet dat ik ooit gelachen heb tijdens deze sport. Zoals ik al zei, ik respecteer andere sporten, en ik vergelijk deze sport soms met fietsen en bergbeklimmen en andere soorten van expeditie-evenementen, maar dit berooft je van je zintuigen, het is een fysieke dwang. Toen ik begon met 8 uur, 10 uur, 12 uur, 14 uur, 15 uur, en 24 uur durende tochten, wist ik dat ik het had, omdat ik me door deze tochten werkte.

Als ik zei dat ik wegging om 15 uur te gaan zwemmen, en we aankwamen in de haven na een lange dag - het is nu avond, we komen aan, het heeft 14u 58 min geduurd, ik kan de kaai aanraken, we zijn klaar - dan zegt de trainer: "Heel goed. Het duurde 14 uur en 58 minuten. Wie geeft om de laatste 2 minuten?" Maar ik zeg: "Nee, het moeten 15 uren zijn," en ik zwem 1 minuut heen en 1 minuut terug om de 15 uren vol te maken.

Ik stelde een expeditie samen. Niet dat ik geen hulp had, maar om eerlijk te zijn, was ik de teamleider. Je moet overheidstoestemming krijgen. Je leest het in de krant: denk je dat het gemakkelijk is om elke dag in Cuba te geraken? Probeer een zeemacht te vormen zoals wij hadden met 50 mensen en 5 boten en een CNN-ploeg, etc. De navigatie is moeilijk. Er is een grote rivier, de Golfstroom, die passeert, en die een andere richting uitgaat. De stroom gaat naar het oosten en jij wil naar het noorden. Het is verraderlijk. Er is uitdroging. Er is onderkoeling. En er zijn haaien. En er zijn veel soorten problemen. Ik verzamelde, eerlijk, de beste experts van de wereld in alle opzichten.

1 maand geleden, op 23 september, stond ik op die kust en keek ik vooruit naar die lange, lange, verre horizon. Ik vroeg me af: heb je het? Zijn je schouders klaar? Ze waren klaar. Geen steen bleef ongedraaid. Waren de hersenen klaar? Je zwemt met een beslagen bril, je zwemt 60 slagen per minuut, je bent dus niet echt ergens op gefocust, je ziet niet goed. Je hebt een strakke badmuts om je oren om de warmte van je hoofd te behouden, omdat de onderkoeling net daar start, en dus hoor je niet goed. Je wordt echt alleen gelaten met je gedachten. Ik had alle soorten telsystemen in stelling, in het Engels, gevolgd door Duits, dan Spaans, dan Frans. Je spaart het Frans voor het einde.

Ik had liedjes, ik had een playlist in mijn hoofd -- Niet met een koptelefoon, in mijn eigen hoofd -- met 65 liedjes. Ik kon niet wachten om in het donker in het midden van de nacht te gaan, want op dat punt zou Neil Young erdoor komen. (Gelach) Het is raar, niet? Je zou eerder "Hallelujah" van Leonard Cohen verwachten in de majesteit van de oceaan, geen liedjes over heroïneverslaving in New York City. Maar om één of andere reden kon ik niet wachten om het donker van de nacht in te gaan en te zingen: ♫ "Ik heb je horen kloppen op mijn kelderdeur♫ ♫ Ik hou van je, schatje, en ik wil meer ♫ ♫ Ooh, ooh, de aangerichte schade" ♫

(Applause)

De avond voordat ik startte, las ik Stephen Hawking's "The Grand Design" uit. Ik kon niet wachten om door het fantastische denken te reizen. Na ongeveer het 50ste uur begon ik te denken over de grens van het universum. Is er een grens? Is dit een enveloppe waar we in leven, of is tijd en ruimte eeuwig? Er gaat niets boven 50 uur zwemmen in de oceaan waardoor je over deze dingen begint te denken. Ik kon niet wachten om te bewijzen wat voor een atleet ik ben, dat niemand anders ter wereld dit kon doen. Ik wist dat ik het kon.

Toen ik in het water sprong riep ik in het Frans van mijn moeder: "Courage!" En ik begon te zwemmen, en, lieve hemel, het water leek op glas. We wisten het, alle 50 mensen op de boot, we wisten het allemaal dat dit het was, dit was ons moment. Ik herinnerde mijzelf er een paar uur op voorhand aan: de sport is een soort van microkosmos van het leven zelf. Eerst en vooral ga je op obstakels botsen. Zelfs als je je op elk moment heel goed voelt, vind dat maar niet vanzelfsprekend, wees voorbereid, omdat er pijn en lijden gaat zijn. Het zal niet heel de overtocht zo goed voelen. Ik dacht aan de onderkoeling en misschien wat pijn in de schouder en alle andere dingen -- het overgeven door in zout water te zwemmen. Je bent omgeven door de vloeistof. Je lichaam houdt niet van zout water. Na een paar dagen, drie dagen, krijg je de neiging om te rebelleren op vele fysieke manieren.

Maar nee, we waren 2 uur ver, wham! Nooit in mijn leven ... Ik wist dat er Portugese oorlogsschepen waren, vele soorten oorkwallen, alle soorten dingen, maar de dooskwal van de zuidelijke oceanen zou niet in deze wateren mogen voorkomen. Ik stond in vuur en vlam -- martelende pijn. Ik weet niet of je nog steeds de rode lijn hier en op mijn arm kan zien. Blijkbaar heeft een stuk tentakel dat zo groot is honderdduizend kleine weerhaakjes en elke weerhaak steekt niet alleen in je huid, hij geeft ook vergif af. Het meest giftige dier dat in de oceaan leeft, is de dooskwal. Elke weerhaak stuurt dat vergif naar het centrale zenuwstelsel. Eerst voel ik me alsof ik in kokende olie gedipt word. Ik roep "Vuur, vuur! Help! Iemand, help!" Dan komt de verlamming. Ik voel het in mijn rug en in mijn borst, en ik kan niet ademen. Nu zwem ik niet met een mooie lange slag. Ik beweeg meer als een krab. Dan komen stuiptrekkingen.

Een jongen op de boot is medisch opgeleid en duikt in het water om me te helpen. Hij wordt ook gestoken. Ze slepen hem aan boord. Ik zie er niets van, maar hij ligt op de boot, geeft zichzelf epinefrinespuiten en schreeuwt het uit. Hij is 29 jaar oud, heel gespierd, slank, 1m95 weegt 120 kilo en hij is gevloerd. Hij huilt en roept naar mijn trainer die me probeert te helpen. Hij zegt: "Bonnie, ik denk dat ik ga sterven. Ik adem nog maar 3 keer per minuut. Ik heb hulp nodig en ik kan Diana niet helpen."

Dat was om 8 uur 's avonds. De dokter en het medisch team van de universiteit van Miami kwamen aan om 5 uur 's morgens. Ik zwom de hele nacht door. Bij zonsopgang waren ze er en startten ze met prednisonespuiten. Ik kwam er niet uit, maar kreeg in het water prednisonespuiten, en Xanax, zuurstof in het gezicht. Het was zoals op intensieve zorgen, in het water. (Gelach) Ik denk dat het verhaal is dat zelfs Navy SEALS die door een dooskwal gestoken zijn, uitgeschakeld zijn. Ofwel sterven ze of ze worden vlug naar het hospitaal gebracht.

Ik zwom heel de nacht door en de volgende dag. En de volgende nacht bij schemering, opnieuw, wham! Opnieuw de dooskwal -- overal in de nek, overal hier. Deze keer vond ik het niet leuk, wou ik niet toegeven, maar er is een verschil tussen een non-stop-zwemtocht en een geënsceneerde zwemtocht. Ik gaf toe aan de geënsceneerde zwemtocht. Ze haalden me eruit en startten opnieuw met de epinefrine en de prednisone en de zuurstof en alles wat ze aan boord hadden. Ik ging terug in het water. Ik zwom de hele nacht door tot de volgende dag. Toen ik 41 uur gezwommen had, kon mijn lichaam het niet meer aan. De verwoesting van die steken hadden mijn ademhalingsstelsel neergehaald dus ik kon niet zoveel vooruitkomen als ik wou. De droom was kapotgemaakt.

Hoe vreemd is deze intelligente persoon die dit klaargestoomd had en al deze wereldexperten samengebracht had. Ik wist van de kwal, maar ik was een soort ridder. Veel atleten hebben dit, weet je, een soort van onoverwinnelijkheid. Ze zouden zich geen zorgen moeten maken over mij. Ik ook niet over hen. Ik zal gewoon door hen heenzwemmen. We hebben benadryl aan boord. Krijg ik een steek? Tanden op elkaar en doorzetten. Hier kon je niet doorzetten met de tanden op elkaar.

Eigenlijk kwam het beste advies dat ik ooit gekregen had van een klas uit de lagere school in de Caraïben. Ik vertelde deze 120 kinderen -- ze waren allemaal in de turnzaal -- ik vertelde hen over kwallen en hoe gelatineachtig ze zijn en dat je ze 's nachts niet kan zien. Dat ze van die lange tentakels van 10 tot 15 meter hebben. Dat ze steken. Dat ze vergif in het zenuwstelsel kunnen sturen.

Een klein kind op de achterste rij reageerde zo. Ik zei "Hoe heet je?" "Henry." "Henry, wat wil je weten?" Hij zei: "Ik heb niet echt een vraag, het is meer een suggestie." Hij zei: "Ken je het soort mensen die echt geloven in wat ze geloven en daarom bommen dragen?" Ik zei: "Het is vreemd dat je dit begrijpt als een soort nobel streefdoel, maar ja, ik ken zo'n mensen." Hij zei: "Dat is wat je nodig hebt. Iets zoals een school vissen die zo voor je zouden zwemmen." (Gelach) "Als de kwallen komen en ze hun tentakels wikkelen rond de vissen, gaan ze met hen bezig zijn, en kan je er gewoon rondzwemmen." Ik zei: "O, als een zelfmoordleger." Hij zei: "Dat is wat ik bedoel. Dat is wat je nodig hebt."

Wist ik veel dat je zou moeten luisteren naar kinderen van acht jaar. Dus ik startte de zwemtocht in een badpak zoals normaal, en, serieus, dit is het; het kwam van de haaienduikers. Ik eindigde de tocht zo. Ik was aan het zwemmen met dit ding op. Dit is hoe bang ik was van de kwal.

Wat moet ik nu doen? Ik zou het niet erg vinden als iedereen van jullie vanavond op het podium kwam en ons vertelde hoe jullie de grote teleurstellingen uit jullie leven verwerkt hebben. Omdat we ze allemaal gehad hebben. We hebben allemaal al harteleed gehad. Mijn avontuur nu is een soort van genade vinden in het aangezicht van deze nederlaag. Ik kan naar het avontuur kijken en niet alleen naar de bestemming. Ik kan fier zijn. Ik kan hier voor jullie allemaal staan en zeggen dat ik dapper was. Yeah.

(Applaus)

Dankjewel.

Met alle oprechtheid kan ik zeggen dat ik blij ben dat ik die 2 jaar van mijn leven zo geleefd heb, want mijn doel om niet meer onder spijt te lijden dat doel heb ik bereikt. Wanneer je op die manier leeft, met dat soort passie, is er geen tijd voor spijt, en ga je alleen vooruit. Ik wil elke dag van de rest van mijn leven op die manier leven, zwemmen of niet zwemmen. Maar het verschil bij het accepteren van deze nederlaag, is dat soms, als kanker gewonnen heeft als er een sterfgeval was en we geen keuze hadden genade en aanvaarding noodzakelijk zijn.

Die oceaan is er nog steeds. De hoop leeft nog. Ik wil geen gekke vrouw zijn die het jarenlang doet, en probeert en mislukt, opnieuw en opnieuw, maar ik kan van Cuba naar Florida zwemmen, en ik zal van Cuba naar Florida zwemmen.

Dankjewel. Bedankt.

(Applaus)

Bedankt.

(Applaus)

En dus, wat dan? Ga je de Atlantische Oceaan overzwemmen? Nee, dat zal de laatste zwemtocht zijn. Het is de enige zwemtocht waar ik interesse voor heb. Maar ik ben klaar. Tussen haakjes, een journalist belde mij een dag erna. Hij zei dat hij op Wikipedia had gezocht en zag dat mijn geboortedatum 22 augustus 1949 was. Om één of andere rare reden hadden ze op Wikipedia ook mijn sterfdatum gezet. (Gelach) Hij zei: "Wist je dat je gaat sterven waar je geboren bent, New York City, en dat het in januari '35 gaat zijn?" Ik zei: "Nee, ik wist dat niet." Nu ga ik 85 worden. Ik heb 3 jaar meer dan ik dacht.

Dus ik vroeg me af, ik vraag me nu af, zelfs voor deze extreme droom uitkomt voor mij, vraag ik me af, en misschien kan ik het jullie vanavond ook vragen, om de dichteres Mary Oliver te parafraseren. Zij zegt: "Wat is het, dat je doet met deze ene wilde en kostbare droom die je hebt?"

Bedankt.

(Applaus)

Dankjewel. Dankjewel. Dankjewel. Dankjewel.

(Applaus) Geniet van het leven.