Devdutt Pattanaik: Oost vs west -- mythen die je versteld doen staan

Om de zakelijke kant van mythologie te begrijpen en wat een Hoofd Geloofszaken zou moeten doen, moet je naar een verhaal luisteren van Ganesha, de olifanthoofdige god die de verhalen van vertellers vastlegt en zijn broer, de atletische krijgsheer van de goden, Kartikeya. De twee broers besloten op een dag een wedstrijd te houden drie keer rond de wereld. Kartikeya sprong op zijn pauw. en vloog om alle continenten, de bergen en de oceanen. Hij ging een keer om de wereld, hij ging twee keer om de wereld, hij ging drie keer om de wereld. Maar zijn broer, Ganesha, liep simpelweg om zijn ouders heen een, twee, drie keer, en zei: "ik heb gewonnen." "Hoezo dat?" vroeg Kartikeya. En Ganesha zei: "Jij ging om 'de wereld', ik ging om 'mijn wereld'." Welke is belangrijker?

Als je het verschil begrijpt tussen 'de wereld' en 'mijn wereld' begrijp je het verschil tussen logos en mythos. 'De wereld' is objectief, logisch, universeel, feitelijk, wetenschappelijk. 'Mijn wereld' is subjectief. Het is emotioneel. Het is persoonlijk. Het is waarnemingen, gedachten, gevoelens, dromen. Het is het geloofssysteem dat we aanhangen. Het is de mythe waarin we leven.

'De wereld' vertelt ons hoe de wereld werkt, hoe de zon opkomt, hoe we geboren worden. 'Mijn wereld' vertelt ons waarom de zon opkomt, waarom we geboren werden. Elke cultuur probeert dezelfde vraag te beantwoorden: "Waarom zijn we hier?" En elke cultuur komt met zijn eigen opvattingen over het leven, zijn eigen versie van mythologie.

Cultuur is een reactie op natuur, en deze opvattingen van onze voorouders worden doorgegeven van generatie op generatie in de vorm van verhalen, symbolen en rituelen, die altijd irrationeel zijn. Dus, wanneer je het bestudeert realiseer je je, dat de verschillende mensen in de wereld verschillende opvattingen hebben over de wereld. Verschillende mensen zien dingen verschillend: verschillende standpunten.

Er is mijn wereld en er is jouw wereld, mijn wereld is altijd beter dan die van jou, want mijn wereld, is rationeel, jouw wereld is bijgeloof, jouw wereld is geloof, jouw wereld is onlogisch. Dit is de bron van het conflict tussen beschavingen. Het gebeurde eens, in 326 voor Christus op de oevers van de rivier 'de Indus', die nu in Pakistan ligt. Deze rivier geeft India haar naam. India. Indus.

Alexander, een jonge Macedoniër, ontmoette daar een wat hij noemde "gymnosophist", wat betekent "de naakte, wijze man". We weten niet wie hij was. Misschien was hij een jaïnische monnik, zoals Bahubali hier, de Gomateshvara Bahubali wiens standbeeld niet ver van Mysore staat. Of misschien was het gewoon een yogi, die op een rots zat, naar de hemel te staren, en de zon, en de maan.

Alexander vroeg: "Wat ben je aan het doen?" en de gymnosophist antwoordde: "Ik beleef het niets". Toen vroeg de gymnosophist, "Wat ben jij aan het doen?" en Alexander zei: "Ik verover de wereld". Ze moesten allebei lachen. Allebei dachten ze dat de ander een dwaas was. De gymnosophist zei: "Waarom verovert hij de wereld? Het is zinloos." En Alexander dacht: "Waarom zit hij daar niets te doen? Wat een verspilling van een leven."

Om het verschil in standpunt te kunnen begrijpen moeten we de subjectieve waarheid van Alexander begrijpen: zijn mythe, en de mythologie die deze heeft gemaakt. Alexanders moeder, zijn ouders, zijn leraar Aristoteles vertelden hem het verhaal van Homerus' "Ilias." Ze vertelden hem over de heldhaftige Achilles, wanneer hij meevocht in een veldslag, was de overwinning verzekerd wanneer hij zich terugtrok van het slagveld, was een nederlaag onvermijdelijk. "Achilles was een man die geschiedenis kon schrijven, een man van het lot, en zo moet jij ook zijn, Alexander." Daar is hij mee opgegroeid.

"Wat moet je niet worden? Je moet geen Sisyphus worden, die de hele dag bezig is een steen de berg op te rollen maar de volgende morgen de steen onderaan de berg vindt. Leef geen eentonig leven, matig, zinloos. Wees spectaculair! -- zoals de Griekse helden, zoals Jason, die de zee overstak met de Argonauten, om het gulden vlies te vinden. Wees bijzonder, als Theseus, die het labyrint inging en de stierhoofdige Minotaur versloeg. Als je meedoet aan een wedstrijd, win! -- want als je wint, is de euforie van de zege het dichtst wat je ooit zult komen bij de ambrosia van de goden."

Want de Grieken geloofden dat je maar een keer leeft en als je sterft, je de river Styx moet oversteken. Als je een buitengewoon leven geleid hebt, word je verwelkomd in het Elysion, of zoals de Fransen het noemen "Champs-Élysées" -- of zoals de Fransen het noemen "Champs-Élysées" -- de hemel voor de helden.

Maar dit zijn niet de verhalen die de gymnosophist hoorde. Hij hoorde een heel ander verhaal. Hij hoorde vertellen over een man die Bharat heette, naar wie India is vernoemd "Bhārata." Bharat veroverde ook de wereld. Toen ging hij naar de hoogste top van de hoogste berg, in het midden van de wereld "Meru." Hij wilde daar zijn vlag planten, om te zeggen: "Ik was hier het eerst." Maar toen hij de bergtop bereikte, bleek deze bedekt met ontelbaar veel vlaggen van wereldveroveraars voor hem, elk van hen zei: "Ik was hier het eerst ... ten minste, dat dacht ik, tot ik hier kwam." En opeens, geconfronteerd met deze oneindigheid voelde Bharat zich nietig. Dit was de mythologie van de gymnosophist.

Hij had ook helden, zoals Ram -- Raghupati Ram en Krishna, Govinda Hari. Maar zij waren niet twee verschillende personages op twee verschillende avonturen. Ze waren twee levens van dezelfde held. Wanneer de Ramayana eindigt, begint de Mahabharata. Wanneer Ram overlijdt, wordt Krishna geboren. Wanneer Krishna overlijdt, zal hij uiteindelijk terugkeren als Ram.

De Indiërs hadden ook een rivier die het land van de levenden scheidt van het land van de doden. Maar deze steek je niet één keer over, je gaat eindeloos op en neer. Hij heette de "Vaitarna". Je gaat op en neer, op en neer. Omdat, in India niets oneindig lang duurt, zelfs de dood niet. En dus hebben we grootse rituelen, waar grote beelden van moedergodinnen worden gebouwd en tien dagen worden vereerd ... En wat doe je na die tien dagen? Je dumpt ze in de rivier. Want er moet een einde zijn. Volgend jaar komt ze weer terug. Wat heen gaat, komt altijd weer terug, dit geldt niet alleen voor mensen, maar ook voor goden. De goden komen weer terug, en weer, en weer als Ram, als Krishna. Ze leven niet alleen een oneindig aantal levens, maar hetzelfde leven wordt oneindig vaak geleefd totdat je de zin van het leven begrijpt. Groundhog Day. .

Twee verschillende mythologieën. Welke heeft gelijk? Twee verschillende mythologieën, twee verschillende manieren om de wereld te bekijken. De één lineair, de ander cyclisch. De één gelooft dat dit het enige leven is, de ander gelooft dat dit een van vele levens is. De gemene deler van Alexanders leven was dus één. Dus de waarde van zijn leven, was de som van al zijn prestaties. De gemene deler van het leven van de gymnosophist, was oneindig Dus wat hij ook deed, het had geen invloed. En ik geloof, dat dit mythologische paradigma Indische wiskundigen heeft geïnspireerd het getal nul te ontdekken. Wie weet?

En dat brengt ons naar de mythologie in de zakenwereld. Als Alexander's geloof zijn gedrag beïnvloedde, als het geloof van de gymnosophist zijn gedrag beïvloedde, moet het wel hun zaken beïnvloeden. Wat zijn zaken, als niet het resultaat van hoe de markt zich gedraagt en hoe de organisatie zich gedraagt? Als je kijkt naar culturen over de wereld, hoef je alleen hun mythologie te begrijpen om te zien hoe ze zich gedragen, en hoe ze zaken doen.

Kijk mee. Als je maar één keer leeft, in één-leven culturen over de wereld, zie je een obsessie met binaire logica. Absolute waarheden, standaardisatie, absoluutheid, rechtlijnige ontwerppatronen. Maar als je kijkt naar cyclische culturen gebaseerd op oneindige levens, zie je ze op hun gemak met wazige logica, met meningen, met contextueel denken, waar alles relatief is, soms -- (Gelach) meestal. (Gelach)

Kijk naar de kunst. Kijk naar de ballerina. Hoe rechtlijnig ze is in haar optreden. Kijk daarna naar de klassieke Indiase danseres, de Kuchipudi danseres, de Bharatanatyam danseres, ronde vormen. (Gelach)

Kijk dan naar hun zaken. Standaard zakenmodel: visie, missie, waarden, processen. Klinkt heel erg als de reis door de wildernis naar het beloofde land, met de geboden gedragen door de leider. Als je je eraan houdt, ga je naar de hemel.

Maar in India is er niet "het" beloofde land. Er zijn veel beloofde landen, afhankelijk van je sociale status, afhankelijk van je leeftijd. Bedrijven worden niet gerund als instituten, door de eigenaardigheden van enkelingen. Het gaat altijd om smaak. Het gaat altijd om mijn smaak.

Indiase muziek, bijvoorbeeld, heeft niet zoiets als "harmonie". Er is geen dirigent. Er is een artiest aan het spelen, de rest volgt. Geen optreden kan ooit twee keer precies hetzelfde worden uitgevoerd. Het gaat niet om het vastleggen en je eraan houden. Het gaat om dialoog en vertrouwen. Het gaat niet om inschikken. Het gaat om de achtergrond, het werk afkrijgen, door regels te buigen of te breken -- kijk maar naar de Indiase mensen om je heen, je ziet ze glimlachen; zij weten hoe het is. (Gelach) Kijk dan naar de mensen die wel eens zaken hebben gedaan in India, je ziet de wanhoop op hun gezichten. (Gelach) (Applaus)

Dit is wat India is, vandaag de dag. De basis ligt in een cyclische wereldblik. Dus het verandert snel, is nergens hetzelfde, chaotisch, dubbelzinnig, onvoorspelbaar. En de mensen vinden het best. Maar dan komt de globalisering. De eisen van het moderne institutionele denken komen binnen, wiens basis ligt in één-leven cultuur. Er gaat een conflict komen, zoals op de oevers van de Indus. Het kán niet anders.

Ik heb het zelf meegemaakt. Ik ben opgeleid als dokter. Ik wou geen chirurgie studeren, vraag me niet waarom. Ik hou te veel van mythologie. Ik wou over mythologie leren, maar je kunt het nergens studeren. Dus heb ik het mezelf moeten aanleren. En mythologie brengt geen brood op de plank, nou ja ... tot nu dan. (Gelach) Dus moest ik een baan vinden. Ik heb in de pharmaceutische industrie gewerkt, Ik heb in de gezondheidszorg gewerkt, als marketing, als verkoper als geleerde, als raadgever en als opleider. Ik was zelfs business consultant, strategieën en taktieken ontwikkelen. En ik zag de wanhoop op de gezichten van mijn Amerikaanse en Europese collega's, wanneer ze met India aan het werk waren.

Voorbeeld: Vertel ons alsjeblieft het proces om ziekenhuizen te factureren. Stap A, B, C. Meestal. (Gelach) Hoe kun je "meestal" vastleggen? Hoe kun je het in software programmeren? Het kan niet.

Ik vertelde mijn standpunten aan mensen, maar niemand wou luisteren. Tot ik Kishore Biyani van de Future groep ontmoette. Hij heeft de grootste winkelketen van India opgericht, "Big Bazaar". Er zijn meer dan 200 verschillende soorten winkels, in 50 steden en dorpen in India. Hij werkte met diverse en dynamische markten. En wist intuïtief, dat best practices, ontwikkeld in Japan, China, Europa en Amerika niet werken in India. Hij wist dat institutioneel denken niet werkt in India. Individueel denken werkt. Hij had een intuïtief begrip van de mythische structuur van India.

Dus hij vroeg me om het Hoofd Geloofszaken te worden, en zei, "Je hoeft alleen maar het geloof op een lijn te brengen." Het klinkt zo eenvoudig. Maar geloof is niet meetbaar. Je kunt het niet meten, het is onmogelijk. Dus hoe 'maak' je geloof? Hoe versterk je het gevoel van de mensen met het Indiase? Zelfs als je zelf Indiaas bent, is het niet erg uitgesproken, het ligt niet voor de hand.

Dus ik probeerde te werken aan het standaardmodel van cultuur, dat is het ontwikkelen van verhalen, symboliek en rituelen. Ik zal één van de rituelen met jullie delen. Het is gebaseerd op het Hindoeistisch ritueel van Darshan. Hidoes hebben geen 'geboden'. Er is dus niets in het leven goed of fout. Je weet dan ook nooit zeker wat God van je vindt. Dus wanneer je naar een tempel gaat, is alles wat je zoekt een audiëntie bij God. Je wilt God zien. En je wilt dat God jou ziet, vandaar dat Goden erg grote ogen hebben, grote, niet-knipperende ogen. Soms van zilver, ze kijken naar je. Omdat je niet weet of je goed of fout bent, is het enige wat je zoekt goddelijk medeleven. "Weet waar ik vandaan kom, waarom ik dit deed." (Gelach) "Waarom ik de achtergronden bekeek, waarom ik niets geef om processen, begrijp me, alstublieft."

Hierop gebaseerd hebben we een ritueel ontwikkeld voor leiders. Wanneer een leider zijn training afrondt en op het punt staat de winkel over te nemen, blinddoeken we hem, we omsingelen hem met belangrijke mensen. De klant, zijn familie, zijn team, zijn baas. Je leest zijn KRA en KPI voor, je geeft hem de sleutels, dan haal je de blinddoek weg. En altijd, zie je een traan, want het kwartje is gevallen. Hij realiseert zich, dat om succesvol te zijn, hoeft hij niet professioneel te zijn, hij hoeft zijn emoties niet buiten te sluiten, hij moet al deze mensen in zijn wereld opnemen om succesvol te zijn, om hen tevreden te maken. Om de baas tevreden te maken, om iedereen tevreden te maken. De klant is tevreden, want de klant is koning.

Dat gevoel is wat we nodig hebben. Wanneer er geloof komt, komt er gedrag, komen er zaken. En die zijn er gekomen. Dus zo komen we terug bij Alexander en de gymnosophist. En iedereen vraagt me: "Wat is de beste manier, deze? of die?" En dat is een heel gevaarlijke vraag. Want het leidt naar fundamentalisme en geweld. Dus ik zal de vraag niet beantwoorden. Ik zal een Indiaas antwoord geven: het Indiaas hoofd schudden. (Gelach) (Applaus)

Afhankelijk van de context, afhankelijk van de uitkomst, kies je paradigma. Beide paradigma's zijn menselijke bedenksels. Het zijn culturele vindingen, geen natuurlijke fenomenen. Dus de volgende keer dat je een vreemde ontmoet, één verzoek: Begrijp dat je in een subjectieve waarheid leeft en hij ook. Begrijp het. En als je het begrijpt zul je iets spectaculairs ontdekken. Je zult ontdekken dat in oneindig veel mythen, de eeuwige waarheid ligt. Wie ziet er alles? Varuna heeft duizend ogen. Indira, honderd. Jij en ik, maar twee. Hartelijk dank. (Applaus)