Dee Boersma: Let op de pinguïns

Ik wil het vandaag over pinguïns hebben. Ik wil beginnen met te stellen dat we een nieuw besturingssysteem moeten hebben voor de oceanen en voor de aarde. Toen ik 40 jaar geleden naar de Galapagos kwam, waren daar 3.000 mensen die leefden op de Galapagos. Nu zijn er meer dan 30.000. Er waren twee jeeps op Santa Cruz. Nu zijn hier ongeveer duizend trucks en bussen en auto's. De fundamentele problemen waar we tegen aan lopen zijn overconsumptie en te veel mensen. Dezelfde problemen zijn er in de Galapagos, alleen, logischerwijs, is het hier, op bepaalde gebieden, erger dan ergens anders. Want we hebben de bevolking op Aarde verdubbeld sinds 1960 - iets meer dan verdubbeld. We hebben 6.7 miljard mensen in de wereld. We willen allemaal consumeren. Eén van de grootste problemen die we hebben is dat ons besturingssysteem ons niet de juiste feedback geeft. We betalen niet de werkelijke milieukosten van onze acties.

Toen ik op 22 jarige leeftijd op Fernandina ging wonen. Ik moet wel zeggen dat ik nog nooit had gekampeerd. Ik had nog nooit alleen gewoond ongeacht hoe lang. Ik had nog nooit geslapen met zeeleeuwen die de hele nacht naast me lagen te snurken. Bovendien had ik nog nooit op een onbewoond eiland geleefd. Ik heb meer dan een jaar in Punta Espinosa gewoond. We noemen het onbewoond omdat er geen mensen zijn. Maar het wemelt er van leven. Het is nauwelijks onbewoond. Er is veel gebeurd in de laatste 40 jaar.

Wat ik geleerd heb toen ik naar de Galapagos kwam is het belang van natuurlijke plaatsen en dingen, en zeker in het wild levende dieren, en de verbazingwekkende kwaliteiten die pinguïns hebben. Pinguïns zijn echte atleten. Ze kunnen 173 km per dag zwemmen. Ze kunnen dag en nacht op dezelfde snelheid zwemmen. Dat is sneller dan enige Olympische zwemmer. Ze kunnen ongeveer zeven kilometer per uur zwemmen en dat ook nog volhouden. Maar wat echt verbazingwekkend is - vanwege de diepte hier - koningspinguïns kunnen tot een diepte van meer dan 500 meter duiken. Ze kunnen hun adem wel 23 minuten inhouden. Magelhaen pinguïns, waar ik mee werk, kunnen tot ongeveer 90 meter duiken. Ze blijven onder gedurende ongeveer 4,6 minuten. Mensen, zonder vinnen, 90 meter, 3.5 minuten, en ik betwijfel of iemand in deze ruimte werkelijk zijn of haar adem 3,5 minuut kan inhouden. Je moet trainen om dat te kunnen doen. Pinguïns zijn dus bijzonder goede atleten.

En nog wat anders, ik heb nog nooit iemand ontmoet die pinguïns niet leuk vindt. Ze zijn komisch, ze lopen rechtop, en ze zijn, natuurlijk, ijverig. Nog belangrijker, ze zijn goed gekleed. Ze voldoen dus aan alle criteria die mensen normaliter leuk vinden. Wetenschappelijk zijn ze bijzonder omdat ze verklikkers zijn. Ze vertellen ons iets over de wereld op veel verschillende manieren, en meer specifiek, de oceaan.

Dit is een foto van een Galapagos pinguïn aan de rand van een inham hier in de Galapagos. En dat is wat ik hier kwam bestuderen. Ik dacht dat ik het sociale gedrag van Galapagos pinguïns ging bestuderen. Zoals jullie al weten zijn pinguïns zeldzame dieren. Dit zijn de meest zeldzame pinguïns in de wereld. Ik weet niet waarom ik dacht dat ik dat kon doen. De populatie is dramatisch veranderd sinds ik hier voor het eerst was. Toen ik voor eerst pinguïns ging tellen probeerden we een totaaltelling te houden. We hebben gewoon alle individuele snavels geteld op al deze eilanden. We telden er ongeveer 2.000, ik weet niet hoeveel pinguïns er werkelijk waren. maar ik weet dat ik er 2.000 heb kunnen tellen. Als je het nu opnieuw doet, in de nationale parken, tel je er ongeveer 500. Dus we hebben nog maar een kwart van de pinguïns die we 40 jaar geleden hadden. Dit geldt voor de meeste van onze levende systemen. We hebben minder dan vroeger, en de meeste van hen zijn sterk aan het afnemen. Ik wil een beetje vertellen waarom.

(balken)

Dat is een balkende pinguïn die je vertelt dat het belangrijk is om op pinguïns te letten. Het meest belangrijke, toen ik dat voor het eerst hoorde, wist ik niet wat het was. Je moet je voorstellen dat je, op je eerste nacht op Fernandina, deze eenzame klaagzang hoort. Ik werd verliefd op de pinguïns. en het heeft zeker weten de rest van mijn leven veranderd. Ik ontdekte tijdens mijn studie het verschil in hoe de Galapagos verandert, de meest extreme variatie. Je hebt gehoord van die El Niňos, maar dit is het extreme waar pinguïns wereldwijd zich aan moeten aanpassen. Dit is een koud water gebeurtenis genaamd La Niňa. Waar het blauw en groen is, is het water echt koud. Je kunt deze stroming zien aankomen -- in dit geval, de Humboldt stroming -- die komt helemaal naar de Galapagos Eilanden, en deze diepe onderzeese stroming, de Cromwell Stroming, die omhoog komt rond de Galapagos. Het brengt alle voedingsstoffen. Als dit koud is in de Galapagos, dan is het rijk, en is er een overvloed aan voedsel voor iedereen.

Als we extreme El Niňo gebeurtenissen hebben, zie je dat dit allemaal rood is, en je ziet geen groen hier rond de Galapagos. Dat betekent dat er geen koude stroming is, en dus geen voedsel. Het is dan een echte woestijn en niet alleen voor de pinguïns, zeeleeuwen en de zeeleguanen. Dingen gaan dood als er geen voedsel is. We wisten helemaal niet dat het de Galapagos beïnvloedde toen ik de pinguïns ging bestuderen. Je moet je voorstellen dat je op een eiland zit en hoopt pinguïns te zien, en je zit midden in een El Niňo gebeurtenis, en er zijn geen pinguïns. Ze zijn niet aan het broeden; ze zijn er gewoon niet. Ik ben toen zeeleguanen gaan bestuderen. Maar dit is een wereldwijd fenomeen, dat weten we.

Als je langs de kust van Argentinië kijkt, waar ik nu werk, in Punta Tombo, de grootste Magelhaen pinguïn kolonie in de wereld, hier beneden op ongeveer 44 graden zuiderbreedte, Je ziet dat er een grote variatie is hier. Sommige jaren gaat het koude water helemaal naar boven naar Brazilië en andere jaren, in deze La Niňa jaren, gebeurt dat niet. De oceanen werken dus niet altijd samen, ze werken anders. Dat is de variatie waar pinguïns mee moeten leven, en het is niet gemakkelijk. Toen ik daar de Magelhaen pinguïns ging bestuderen, had ik geen enkel probleem. Er waren er meer dan genoeg.

Dit is een foto van Punta Tombo in februari die alle pinguïns langs het strand toont. Ik ging daarheen omdat de japanners ze wilden doden om ze te verwerken in modieuze golfhandschoenen, proteïne en oliën. Gelukkig heeft niemand pinguïns gedood, en we krijgen meer dan 100.000 toeristen per jaar om ze te zien. Maar de populatie is dalende, en het is substantieel gedaald, ongeveer 21 procent, sinds 1987, toen ik deze onderzoeken begon, in termen van actieve nesten. Hier, je kunt zien waar Punta Tombo is. Ze broeden in ontzettend dichte koloniën. We weten dit door lange termijn wetenschap, omdat we lange-termijn studies doen. Wetenschap is belangrijk voor het informeren van de besluitvormers, voor het veranderen van hoe we het doen en te weten in welke richting de verandering gaat.

Daarom hebben we dit pinguïn project. Het Wildlife Conservatie Genootschap heeft mij gesponsord, samen met veel individuen de afgelopen 27 jaar, om mij in staat te stellen dit soort kaarten te produceren. We weten dat het niet alleen de Galapagos pinguïns zijn die in de problemen zitten, maar ook de Magelhaen en vele andere soorten pinguïns. Dus zijn we een wereldwijde pinguïn genootschap gestart om te proberen focussen op de echte situatie van pinguïns. Dit is één van de situaties waar pinguïns mee te maken hebben: olievervuiling. Pinguïns houden niet van olie, en ze houden niet van zwemmen door olie. Het fijne is, als je hier beneden kijkt in Argentinië, er is geen olievervuiling volgens deze kaart. Toen we naar Argentinië gingen, werden vaak pinguïns gevonden die volledig onder de olie zaten. Ze waren gewoon met hun eigen zaken bezig. Ze zwommen door ballastwater waar olie doorheen zat. Want, als tankers olie vervoeren, hebben ze op een bepaald moment ballast nodig. Wanneer ze dan leeg zijn, hebben ze daar ballastwater in. Als ze terugkomen, dumpen ze dit olieachtige ballastwater in de oceaan. Waarom ze dat doen? Omdat het goedkoper is. Omdat ze dan niet de werkelijke milieukosten hoeven te betalen. We doen dat gewoonlijk nooit, en we willen beginnen om het verrekeningssysteem goed te krijgen zodat we de echte kosten kunnen betalen.

Eerst zei de Argentijnse regering: "Nee, niet mogelijk. Je kunt geen met olie besmeurde pinguïns in Argentinië vinden. We hebben wetten. Er zijn geen illegale dumpings; het is tegen de wet." We zijn uiteindelijk negen jaar bezig geweest de overheid ervan te overtuigen dat er veel met olie besmeurde pinguïns waren. In sommige jaren, zoals in dit jaar, waren meer dan 80 procent van de volwassen pinguïns die we dood op het strand vonden, besmeurd met olie. Deze kleine blauwe punten zijn de jongelingen -- we doen dit onderzoek elk jaar in maart, hetgeen betekent dat ze alleen in de omgeving zijn van januari tot en met maart. Ten hoogste drie maanden kunnen ze door olie besmeurd worden. Je kunt zien dat in sommige jaren, meer dan 60 procent van de jongelingen door olie zijn besmeurd.

Uiteindelijk luisterde de overheid. Ze veranderden hun wetten. Ze verplaatsen de tanker routes 40 km verder uit de kust, en de illegale dumpings verminderden. We zien nu nog heel weinig pinguïns besmeurd met olie. Waarom zijn ze er toch nog? Omdat we het probleem hebben opgelost in de provincie Chubut, Dat is een provincie in Argentinië waar Punta Tombo is -- dat is een kustlijn van ongeveer 1000 km. We hebben het probleem niet opgelost in Noord Argentinië, Uruguay en Brazilië. Nu wil ik je laten zien dat pinguïns getroffen worden.

Ik ga het over twee dingen hebben. Dit is klimaatverandering. Dit is een hele leuke studie geweest omdat ik satellietzenders op de rug van deze Magelhaen pinguïns heb vastgemaakt. Probeer donors maar eens te overtuigen om je een paar duizend dollar te geven om een satellietzender op de rug van pinguïns te lijmen. We doen dit nu al meer dan 10 jaar, om te bestuderen waar ze heen gaan. We dachten dat we een beschermd zeegebied nodig hadden van ongeveer 30 km, tot we de satellietzender op de rug van een pinguïn bevestigden. Wat de pinguïns ons toonden -- en dit zijn alle kleine puntjes van de posities van pinguïns die in 2003 broedden. Wat je ziet is dat sommige 800 km van hun nest verwijderd zijn. Dat betekent dat terwijl hun partner op het nest eieren zit uit te broeden, de andere aan het foerageren is, ergens ver weg. Hoe langer ze weg moeten blijven, hoe slechter de conditie van hun partner zal zijn als ze terugkomen. Dit alles leidt tot een vicieuze cirkel, en je kun niet veel kleintjes opvoeden.

Hier in 2003 -- dit zijn alle punten van waar de pinguïns zijn -- ze voedden gemiddeld iets meer dan een half kuiken op. Hier, in 2006, kun je zien dat ze bijna driekwart van een kuiken opvoedden per nest. Je kunt zien dat ze dichter bij Punta Tombo zijn; ze gaan niet zo ver weg. Het afgelopen jaar, in 2009, kun je zien dat ze nu ongeveer een kwart van een kuiken opvoedden En sommige gaan meer dan 900 km van hun nest af. Het is dus een beetje alsof je een baan hebt in Chicago, en dan wordt je overgeplaatst naar St. Louis, en je partner is daar niet blij mee omdat je nu veel reisgeld moet betalen, omdat je langer weg bent. Hetzelfde geldt voor pinguïns. Ze gaan nu, gemiddeld, zo'n 40 km verder dan ze 10 jaar geleden deden.

We moeten in staat zijn het grote publiek te informeren. Dus zijn we een publicatie gestart met het Genootschap voor Conservatie waarvan wij vinden dat het gloednieuwe wetenschap op een unieke wijze presenteert. We hebben goede journalisten die goed kunnen schrijven en de juiste informatie kunnen destilleren om het toegankelijk te maken voor het grote publiek. Dus als je geïnteresseerd bent in gloednieuwe wetenschap en slimme conservatie, sluit je dan aan bij onze 11 partners, sommigen van hen zijn hier, zoals de Natuur Conservatie Raad. Kijk eens naar dit tijdschrift, omdat we informatie over conservatie naar buiten moeten brengen naar het grote publiek.

OK, tenslotte wil ik zeggen dat iedereen hier waarschijnlijk een relatie heeft gehad, ergens gedurende jullie leven, met een hond, een kat, een bepaald soort huisdier, en je vond dat het individuen waren. Sommigen van jullie zullen ze bijna als deel van de familie beschouwen. Als je een relatie met een pinguïn zou hebben, zou je er hetzelfde over denken. Het zijn bijzondere schepselen die werkelijk de wijze waarop je de wereld bekijkt, verandert omdat ze niet veel anders zijn dan wij. Ze proberen hun leven te leven. Ze proberen hun nakomelingen op te voeden. Ze proberen door te gaan en te overleven in de wereld.

Dit is Turbo de Pinguïn. Turbo is nooit gevoed. Hij ontmoette ons en kreeg zijn naam omdat hij onder mijn diesel truck ging staan. Een turbo truck, en dus noemden we hem Turbo. Turbo heeft zichzelf aangeleerd met zijn snavel op de deur te kloppen. We laten hem binnen, en hij komt er hier in. Ik wil jullie laten zien wat er op een dag gebeurde toen Turbo een vriend meenam. Dit is dus Turbo. Hij komt naar één van mijn assistenten in opleiding en klapt met zijn vinnen. zoals hij zou doen bij een vrouwtjes pinguïn. Zoals je kunt zien, probeert hij niet te bijten. Deze kerel is nooit eerder binnen geweest, en hij probeert uit te vinden, "Wat is hier aan de hand? Wat is deze kerel aan het doen? Dit is allemaal nogal vreemd." En je zult straks zien, dat mijn assistent in opleiding -- en je zult zien, Turbo is heel doelbewust met zijn vin geklap. Nu kijkt hij naar de ander, zeggend, "Jij bent echt raar." Kijk nu hier naar; niet vriendelijk. Pinguïns hebben dus echt verschillende persoonlijkheden net als onze honden en onze katten.

We proberen ook onze informatie te verzamelen om meer technologisch geletterd te worden. We proberen dat in computers in het veld te stoppen. Pinguïns zijn altijd betrokken door ons op de een of andere manier te helpen of niet te helpen. Dit is een radio frequentie ID systeem. We hebben een kleine stukje rijst aan de voet van de pinguïn vastgemaakt dat een barcode heeft zodat het je kan vertellen wie het is. Het wandelt over het pad, en je weet wie het is.

OK, hier zijn een paar pinguïns die binnenkomen. Kijk, deze komt terug naar zijn nest. Ze komen allemaal binnen op dit moment, rustig lopend, op een ontspannen manier. Hier is een vrouwtje dat haast heeft. Zij haast zich echt terug, omdat het heet is, om haar kinderen te voeden. Dan is er een andere kerel die ontspannen voorbij komt. Kijk eens hoe dik hij is. Hij loopt terug om zijn kinderen te voeden. Dan besef ik dat ze koning van de doos aan het spelen zijn. Dit is mijn doos hier, en dit is het systeem dat werkt. Je ziet deze pinguïn, hij gaat eroverheen, hij kijkt naar die draden, hij vind die draad niet leuk. Hij trekt de stekker eruit; we hebben geen data.

(gelach)

Het zijn dus echt bijzondere schepselen. OK. Het allerbelangrijkste is, alleen jij kan jezelf veranderen. Alleen jij kan de wereld veranderen en het beter maken voor zowel mensen als pinguïns.

Dank u zeer.