Dean Kamen: De emotie achter uitvindingen

Het gaat niet om technologie. Het gaat om mensen en verhalen. Ik zou jullie een filmpje van hoge kwaliteit kunnen tonen dat recent nog op televisie was in '60 Minutes'. Velen van jullie hebben het misschien al gezien. Het is de huidige directeur van de Dienst voor Veteranen, die zelf 39 jaar geleden een arm verloor in Vietnam, die resoluut gekant was tegen die rare apparaten die niet werken. Terwijl de camera's van 60 Minutes op de achtergrond draaien, maakt hij zijn standpunt hierover duidelijk -- hij had zijn haak en hij had zijn ... Hij droeg de arm nog geen twee uur en hij kon al een glas voor zichzelf inschenken. Hij werd heel emotioneel en zei dat - en ik citeer zijn woorden - "het voelde alsof hij een arm had, voor het eerst in 39 jaar."

Maar nu spring ik gelijk naar het midden van het verhaal. Ik ga jullie niet de opgepoetste versie van het filmpje tonen. In plaats daarvan toon ik zo meteen een onbewerkte video omdat ik vind dat dat een betere manier is om een verhaal te vertellen.

Een paar jaar geleden kreeg ik bezoek van de man achter DARPA. Dit zijn de mensen die investeren in spitstechnologieën die voor bedrijven en universiteiten te veel risico inhouden. Ze interesseren zich vooral voor die zaken die onze soldaten kunnen helpen. Ik krijg ongevraagd - tenminste voor mij - bezoek. In mijn vergaderzaal zit een heel ervaren chirurg uit het leger en de man die DARPA leidt.

Hun betoog gaat als volgt: we hebben nu zulke gevorderde technologieën en we hebben ze beschikbaar gemaakt in de meest onbereikbare plaatsen waar onze soldaten zitten, de bergen in Afghanistan en Irak. Ze waren er behoorlijk trots op dat, nog voor het stof is gaan liggen, ze een gewonde soldaat kunnen vinden en repatriëren. Hij krijgt eerstehulp-verzorging van wereldklasse, veel sneller dan wij zouden krijgen als we gewond zouden raken tijdens een auto-ongeluk in een grote stad in de VS. Dat is het goede nieuws.

Het slechte nieuws is dat als die persoon gerepatrieerd is en hij of zij een arm of been mist of een deel van het gezicht, ze dat deel wellicht niet meer terugvinden. Ze gaven mij de statistieken van hoeveel van deze soldaten een arm hadden verloren. De chirurg zei woedend: "Waarom toch? Op het einde van de Amerikaanse burgeroorlog schoot men met musketten op elkaar. Als iemand een arm verloor, kregen ze een houten stok met een haak erop. Nu hebben we de F18 en F22. Iemand die nu een arm verliest, krijgt een plastic stok met een haak erop."

Zij zeiden eigenlijk tegen mij: "Dat is onacceptabel." De punchline was: "Dus, Dean, wij zijn hier omdat jij medische dingen maakt. Jij gaat ons een arm geven." Ik verwachtte zo’n 500 formulieren aan papierwerk en documenten van het Ministerie van Defensie. "Nee", zei de chirurg. "Wij gaan iemand naar deze conferentiezaal meebrengen. Hij zal de arm dragen die jij gemaakt hebt en hij of zij zal een rozijn of een druif oppakken van deze tafel. Als het een druif is, maakt hij die niet kapot." Ik dacht: geweldig, hij heeft efferente, afferente en haptische responssensoren nodig. "Als het de rozijn is, laat hij die niet vallen." Hij wilde dus ook fijnmotorische controle: flexie in de pols en de elleboog, abductie en flexie in de schouder. Wat het ook wordt, druif of rozijn, hij zal ze ook opeten.

"Oh, en Dean", zeiden ze, "de arm moet passen op een doorsnee vrouwengestalte... Dat is zo'n 80 centimeter vanaf de wijsvinger en hij gaat minder dan vier kilo wegen. Een gemiddelde vrouwengestalte. Alles moet erin zitten, ook de batterijen." Daar eindigden ze mee. En ik ben, zoals je ziet, een verlegen jongen. Ik zei dat ze compleet gestoord waren. (Gelach) Dat ze teveel naar ‘Terminator’ keken. (Gelach) Toen zei de chirurg tegen mij: "Dean, je moet weten dat meer dan 24 soldaten teruggekomen zijn zonder armen." Ik kan mij niet voorstellen -- sorry, jullie hebben misschien meer fantasie dan ik -- maar ik kan mij niet voorstellen dat ik een arm zou verliezen en dat op 22-jarige leeftijd... En dan niet één arm, maar twee? Dat leek mij wel heel erg onhandig.

Maar goed, ik ging die nacht dus naar huis en dacht erover na. Ik kon letterlijk niet slapen en vroeg mij af hoe je je kan omdraaien zonder schouders. Ik besloot dit project aan te nemen. Geloof mij, ik heb al een dagtaak. Ik heb heel erg veel dagtaken. De meeste ervan houden mij al druk bezig met het werven van fondsen voor FIRST, water en energie... Ik heb dus veel dagtaken. Ik vond toch dat ik dit moest doen. Ik deed wat onderzoek, ging naar Washington en vertelde defensie dat ik nog steeds vond dat ze gestoord waren, maar dat we het toch gingen doen. Ik vertelde ze dat ik een arm gebouwd had en dat het waarschijnlijk vijf jaar zou duren voor het goedgekeurd werd en waarschijnlijk 10 jaar voordat hij goed werkte. Er komt al heel wat kijken om dingen als iPods te maken. "Geweldig", zei hij. "Je krijgt twee jaar tijd." (Gelach) Ik zei: "Weet je wat. Ik maak een arm voor je die minder dan vier kilo weegt, met alle mogelijkheden, binnen een jaar. De andere negen jaar zijn om hem functioneel en bruikbaar te maken." We waren het erover eens dat we het oneens waren...

Ik ging terug en begon een team samen te stellen met de meest gepassioneerde kerels die ik kon vinden. Precies na één jaar tijd hadden we een apparaat met 14 schalen van 'vrijheid', met alle sensoren, microprocessoren, alles zat erin. Ik zou het eindresultaat kunnen laten zien. Het ziet er dan zo echt uit dat het eng is, maar dan zie je al die gave dingen niet. Ik dacht dat het nog jaren zou duren voordat we hem echt goed bruikbaar konden maken. Ik denk dat je wel kon zien aan de houding en mogelijkheden van Aimee [Mullins] dat mensen met de wil om iets te doen heel opmerkelijk zijn en dat de natuur zich goed kan aanpassen.

Twee jongens probeerden de prothese gedurende tien uur uit. Een van hen is tweezijdig verminkt. Hij mist aan één kant zijn hele schouder en aan de andere kant de arm tot ver boven de elleboog. De twee jongens samen, Chuck en Randy, zitten tien uur te testen, te spelen in ons kantoor. We namen er slechte video-opnames van op. Let op het einde van de video die ik ga tonen. Het duurt maar een minuut en een paar seconden. Chuck doet iets waar ik tot op vandaag jaloers op ben, want ik kan het niet. Hij pakt een lepel op, schept wat cornflakes en melk op, houdt de lepel in evenwicht terwijl hij hem, alle gewrichten tegelijk in beweging, naar zijn mond brengt, en morst geen druppel melk. (Gelach) Ik kan dat dus niet... (Gelach) Zijn vrouw stond achter mij terwijl hij dat deed. Ze zei: "Dean, Chuck heeft zichzelf in 19 jaar tijd niet zelf kunnen voeden. Je hebt de keuze: wij houden de arm of jij houdt Chuck." (Gelach) (Applaus)

Zien jullie dit? Dit is Chuck die simultane beweging van al zijn gewrichten laat zien. Hij slaat nu een van onze mannen. De man achter hem is onze ingenieur. Handig om zo iemand rond te hebben lopen. Hier zie je Randy die een rubber balletje uitwisselt iemand anders. In dezelfde geest als FIRST: groots professionalisme. Ze zijn er best trots op en ze besluiten wat te drinken. Trouwens niet zomaar een gewone beweging. Stel je voor dat je dat moet doen met een houten stok met een haak erop of een van deze dingen. Nu doet Chuck iets heel bijzonders, althans, iets wat ik fysiek niet kan. Nu gaat hij doen wat DARPA mij vroeg te doen. Hij pakt de druif op -- laat hem niet vallen -- maakt hem niet kapot -- en eet hem op. Daar stonden we na zo'n vijftien minuten. (Applaus)

Maar Richard leerde mij dat de technologie, de processoren, de sensoren en motortjes niet het verhaal zijn. Ik had nog niet met dit probleem te maken gehad of eigenlijk met dit hele segment van de medische wereld. Ik zal wat voorbeelden geven van verbazingwekkende gebeurtenissen toen we hiermee begonnen. Nadat we redelijk overtuigd waren dat we een goed ontwerp hadden, moesten we de gebruikelijke technische afwegingen en toegevingen doen. Meestal krijg je drie vierde gedaan van wat je eigenlijk wilt bereiken: het gewicht, de grootte, de kosten en de functionaliteit. Ik stopte enkele kerels in mijn vliegtuig en zei: "We vliegen naar Walter Reed [medisch centrum] en praten met deze jongens, want het maakt niet uit of we deze arm leuk vinden het maakt niet uit of het ministerie van defensie de arm leuk vindt." Toen ik dat zei, waren ze niet bepaald enthousiast. Maar ik zei: “Het maakt niet zoveel uit wat de mening van anderen is. Er is maar één mening die ertoe doet, namelijk van diegenen die dit al dan niet gaan gebruiken."

Ik zei tegen mijn ingenieurs: "We bezoeken Walter Reed en dan ga je heel veel mensen zien die een lichaamsdeel missen. Waarschijnlijk zijn ze boos, depressief, gefrustreerd. We moeten hen waarschijnlijk aanmoedigen en ondersteunen. We moeten van hen genoeg informatie krijgen om zeker te zijn dat we op goede weg zijn." We liepen Walter Reed binnen en ik zat er helemaal naast. We zagen wel veel mensen, die lichaamsdelen misten, andere delen verbrand, halve gezichten die weg waren, afgebrande oren...

Ze zaten aan een tafel, bij elkaar gebracht voor ons. Wij begonnen allemaal vragen te stellen. Ik zei: "Wij zijn nog niet zo goed als de natuurlijke variant. Ik kan jullie fijnmotorische controle geven of zorgen dat je 18 kilo kan dragen. Waarschijnlijk kan ik niet voor beide zorgen. Ik kan zorgen voor snelheid met weinig krachtverlies of ik kan je gewoon kracht geven. Ik kan ze niet allebei geven." Wij probeerden ze allemaal te overhalen om ons te helpen erachter te komen wat ze graag wilden. Ze waren niet alleen enthousiast, maar hielden vooral in gedachte dat ze er waren om ons te helpen. "Zou het helpen als..." "Jongens en meisjes, jullie hebben genoeg gegeven. Wij zijn hier om jullie te helpen. We willen weten wat jullie nodig hebben."

Na een half uur merkte ik een man op aan het einde van de tafel. Hij zei niet veel. Je kon zien dat hij een arm miste. Hij leunde op de andere. Ik riep naar hem: "Hé, jij hebt niet veel gezegd. Wat wil jij precies?" Hij zei: "Weet je, ik ben de geluksvogel aan deze tafel. Ik verloor mijn rechterarm maar ben linkshandig." (Gelach) Dus hij zei niet veel. Maar hij was heel gemotiveerd, net zoals alle anderen. Hij gaf wat suggesties. Toen eindigde de bijeenkomst. We namen afscheid. Diezelfde jongen duwt zich weg van de tafel ... hij had geen benen.

Wij vertrokken en ik dacht: "We hebben ze niet aangemoedigd en ondersteund; dat deden zij bij ons. Ze zijn nog steeds aan het geven." Ik was echt verbaasd. We keerden terug en ik ging harder en sneller werken. Toen gingen we naar het Brook Army Medical Center. We zagen daar heel veel van dit soort jongens. Het was echt verbazingwekkend hoe positief zij waren. Weer keerden we terug. We werkten nog harder. We zijn nu bezig met klinische testen bij vijf mensen. Dus zo waren we bezig. Toen kreeg ik een telefoontje en we gingen terug naar Washington

en toen terug naar Walter Reed. Een jongen was, letterlijk, zo'n twintig dagen ervoor opgeblazen. Hij werd verscheept naar Duitsland. 24 uur daarna werd hij verscheept van Duitsland naar Walter Reed. Hij was daar en ze zeiden dat we moesten komen. Ik ging erheen. Ze brachten hem naar binnen zonder benen, zonder armen. Een kleine stomp aan één kant, de helft van zijn gezicht is weg, maar ze zeiden dat zijn zicht terugkwam. Hij had één goed oog Zijn naam was Brandon Marrocco.

Hij zei: "Ik heb jullie armen nodig, maar dan twee." "Je krijgt ze", zei ik. Deze jongen kwam uit Staten Island en hij zei: “Ik had een truck voordat ik daarheen ging. Er zat een schakelsysteem op. Denk je dat ik daar nog in kan rijden?" "Natuurlijk", zei ik. Ik draaide mij om en dacht: "Hoe gaan we dit doen?" (Gelach) Hij was net zoals alle anderen. Hij wilde niet zo heel veel. Hij wilde hulp. Hij vertelde mij dat hij terug wilde gaan om kameraden te helpen.

Ik was naar hier onderweg en werd gevraagd te stoppen in Texas. Daar waren 3500 mensen van de Veteranendienst van de VS... Zo'n 3500 mensen waren er om families van al die jongens te helpen. Sommigen overleden, sommigen zoals Brandon. Ze wilden dat ik ging spreken. Ik zei: "Waarover dan? Dit is geen leuk iets. Kijk, als dit je overkomt, dan kan ik je... deze dingen geven... maar dat is nog lang niet zo goed als het ‘origineel’." "Je moet komen", zeiden ze.

Dus ging ik. Ik denk dat je hem al voelt aankomen. Er waren veel mensen aanwezig die aan het revalideren waren. Sommigen al langer dan anderen. Maar over het algemeen waren deze mensen door vreselijke tijden gegaan en alleen al het feit dat mensen om hen geven, is voor hen al van grote betekenis.

Ik zal er niets over zeggen maar ik maak mij wel zorgen. Ik denk niet dat mensen het bewust doen, maar mensen hadden het letterlijk over hoeveel ze zouden krijgen. Zoals je weet, zit dit land momenteel in een groot debat over de zorg. Wie krijgt wat? Wie krijgt hoeveel ervan? Wie gaat ervoor betalen? Dat zijn moeilijke vragen. Daar heb ik geen antwoord op. Bijna niemand heeft het voorrecht om alles te krijgen, simpelweg omdat je hier geboren bent. Dat kan niet. Het zou mooi zijn, maar dat is niet realistisch

Lastige vragen dus. De meningen zijn verdeeld. Ik weet de antwoorden niet. Er zijn ook andere moeilijke vragen: "Moeten we wel daar zijn? Hoe komen we er vandaan? Wat moeten we doen?". Er zijn veel ook verschillende antwoorden op die vraag en ik heb die antwoorden niet. Dat zijn politieke vragen. Economische vragen. Strategische vragen. Ik heb het antwoord niet. Maar laat mij even een simpel punt van bekommernis of een statement maken. Het antwoord is eenvoudig.

Ik weet wat deze mensen verdienen op het gebied van verzorging. Ik sprak met een van hen. Hij vond de arm echt fantastisch die veel, en dan ook echt veel beter is dan een plastic stok met een haak erop -- maar er is niemand in deze kamer die dat liever heeft dan de arm die je nu hebt. Ik zei tegen hem: "Weet je, het eerste vliegtuig ooit vloog op 30 meter hoogte in 1903 Wilbur en Orville. Maar weet je wat? Het zou een oude duif niet jaloers maken. Maar nu hebben we Eagles F15s en de Bald Eagle. Ik heb nog nooit een vogel zien vliegen aan Mach 2 Ik denk dat wat wij maken, uiteindelijk uitzonderlijk zal zijn." Ik zei tegen hem: "Ik stop ermee als jouw kameraden jaloers zijn op jouw Luke-arm door wat hij kan doen en hoe hij dat doet. We blijven eraan werken. Ik stop niet met werken tot we zover zijn."

Ik denk dat we in dit land het grote debat moeten blijven voeren, veel zeuren en klagen over: "Ik heb recht op ...", "Jij bent een slachtoffer" en zeuren en klagen over hoe ons buitenlands beleid zou moeten zijn. Maar terwijl we de luxe hebben om te zeuren en te klagen over wie wat betaalt en hoeveel wij zelf krijgen, zijn er daar mensen die ons het privilege geven om te kunnen klagen en zeuren. Ik weet wat zij verdienen: alles wat menselijkerwijs mogelijk is. Dat moeten we hun ook geven. (Applaus)