David McCandless: Schoonheid in datavisualisatie

Het lijkt alsof we allemaal lijden aan een overdosis informatie of data-indigestie. Het goede nieuws is dat er misschien een eenvoudige oplossing voor is, namelijk onze ogen meer te gebruiken. Informatie visualiseren, zodat we zicht krijgen op de patronen en verbindingen die ertoe doen, en de informatie dan zó ontwerpen dat ze meer betekenis krijgt, of een verhaal vertelt, of ons laat focussen op alleen de belangrijke informatie. Ook zonder dat kan gevisualiseerde informatie gewoon cool zijn.

Laten we eens kijken. Dit is het Miljard Dollar-Schema, en dit beeld kwam voort uit mijn frustratie over de vermelding van miljardenbedragen in de pers. Ze zijn betekenisloos zonder context. 500 miljard voor deze pijplijn. 20 miljard voor deze oorlog. Het heeft geen betekenis, dus de enige manier om het te begrijpen is visueel en relatief. Dus harkte ik een hoop gerapporteerde cijfers bijeen uit verschillende nieuwsbronnen en schaalde de vakken dan in volgens die bedragen. De kleuren vertegenwoordigen de motivatie achter het geld. Paars is vechten, rood is geld weggeven, groen is winst maken. Wat je meteen ziet is dat je een verschillende relatie met de cijfers krijgt. Je kan ze letterlijk zien. Belangrijker is dat je patronen en verbindingen begint te zien tussen de cijfers die anders verspreid zouden zijn over vele nieuwsverslagen.

Laat mij er enkele tonen die ik echt leuk vind. Dit is het inkomen van de OPEC, dit groene vak hier, 780 miljard per jaar. En deze kleine pixel in de hoek -- 3 miljard -- is hun klimaatveranderingsfonds. Amerikanen, erg vrijgevige mensen -- meer dan 300 miljard ging op aan liefdadigheid per jaar, vergeleken met het bedrag aan buitenlandse hulp gegeven door de top 17 van geïndustrialiseerde naties, 120 miljard. En dan natuurlijk de oorlog in Irak, voorspelde kosten slechts 60 miljard, in 2003. Het groeide nogal explosief. Afghanistan groeide explosief tot 3.000 miljard. Dus nu is het fantastisch omdat we dit stramien hebben, en we kunnen er cijfers aan toevoegen. Er zou een nieuw cijfer kunnen verschijnen... bijvoorbeeld Afrikaanse schuld. Welk deel van dit schema denk je dat wordt ingenomen door de schuld van Afrika aan het Westen? Laten we kijken. Daar is het. De schuld van Afrika is 227 miljard. En de recente financiële crisis -- welk deel van dit schema neemt dat getal in? Wat heeft dat de wereld gekost? Laten we kijken. Dooosh. Ik denk dat dat het gepaste geluidseffect is voor zoveel geld. 11.900 miljard. Door deze informatie te visualiseren maakten we er een landschap van dat je met je ogen kan verkennen, een soort kaart, een soort informatiekaart. Als je verdwaald bent in informatie dan is een informatiekaart nogal nuttig.

Ik wil jullie nu een ander landschap tonen. We moeten ons inbeelden hoe een landschap van de angsten van de wereld er zou kunnen uitzien. Laten we kijken. Dit zijn bergen van molshopen, een tijdslijn van globale mediapaniek. (Gelach) Ik zal er zo labels aan hangen voor jullie. De hoogte hier, wil ik aangeven, is de intensiteit van sommige angsten, zoals ze in de media is weergegeven. Laat ik ze aangeven. Dit is varkensgriep -- roze. Vogelgriep. SARS -- bruinachtig, hier. Ken je die nog? De millennium-bug -- vreselijke ramp. Deze kleine groene pieken zijn asteroïdenbotsingen. (Gelach) En tijdens de zomer, hier, killer wespen.

(Gelach)

Dit is dus hoe onze angsten eruit zien door de tijd heen, in onze media. Maar waar ik van hou -- ik ben journalist -- en wat ik graag vind, zijn verborgen patronen. Ik ben graag een data-detective. Er zit een heel interessant en vreemd patroon in deze data verborgen dat je alleen kan zien als je het visualiseert. Laat het me voor jullie doen oplichten. Kijk naar deze lijn. Dit is een landschap van gewelddadige videospelletjes. Zoals je ziet is er een vreemd regelmatig patroon in de data, twee pieken per jaar. Als we nader kijken, zien we dat die pieken elk jaar in dezelfde maand voorkomen. Waarom? Wel, in november komen de videogames voor kerstmis uit, en dan kan er een opstoot zijn in de bezorgdheid om hun inhoud. Maar april is niet bepaald een topmaand voor videogames. Waarom april? In april 1999 was er de schietpartij in Columbine, en sindsdien wordt die angst herdacht door de media en weerklinkt ze door het jaar heen in ieders gedachten. Er zijn retrospectieven, verjaardagen, rechtszaken, zelfs na-aap schietpartijen die allemaal die angst op de agenda duwen. Er is hier nog een patroon. Kan je het zien? Zie je dat gat hier? Er is een gat, en het heeft impact op alle andere verhalen. Waarom is er daar een gat? Zie je waar het begint? September 2001, toen we iets heel echts hadden om bang over te zijn.

Ik werk dus sinds ongeveer een jaar als datajournalist en ik blijf de hele tijd de volgende uitspraak horen: "Data is de nieuwe olie." Data is het soort alomtegenwoordige middel dat we kunnen kneden om nieuwe innovatie en inzichten te verschaffen. Het is overal en het kan gemakkelijk ontgonnen worden. In deze tijden is het niet zo'n geweldige metafoor, vooral als je rond de Golf van Mexico woont, maar ik zou die metafoor misschien licht aanpassen, en ik zou zeggen dat data de nieuwe aarde is. Voor mij voelt het als een vruchtbaar, creatief medium. Gedurende al die jaren hebben we online een grote hoeveelheid informatie en gegevens geplant en we irrigeren die met netwerken en connectiviteit en ze wordt bewerkt en verzorgd door onbetaalde arbeiders en regeringen. OK, ik melk de metafoor een beetje uit. Maar het is echt een vruchtbaar medium en het voelt alsof visualisaties van gegevens en infografieken bloemen zijn die ontspringen uit dit medium. Maar als je er rechtstreeks naar kijkt is het niet meer dan een hoop cijfers en niet-verbonden feiten. Maar als je er op een bepaalde manier mee begint te werken en spelen dan kunnen interessante dingen gebeuren en verschillende patronen verschijnen.

Laat me jullie dit tonen. Kunnen jullie raden wat deze data zeggen? Wat piekt twee keer per jaar, een keer met Pasen en dan twee weken voor Kerstmis, heeft een mini-piek elke maandag en vlakt uit gedurende de zomer? Kom maar met jullie antwoorden. (Publiek: Chocolade) David McCandless: Chocolade. Je wil misschien wat chocolade binnenkrijgen. Andere pogingen? (Publiek: Shopping) DM: Shopping. Ja, winkeltherapie helpt misschien. (Publiek: Ziekteverzuim) DM: Ziekteverzuim. Ja, je zal zeker wat vrije tijd willen. Zullen we kijken?

(Gelach)

(Applaus)

Deze informatie hier -- Lee Byron en ikzelf hebben 10.000 Facebook updates nagekeken op de woorden "break-up" en "broken-up" en we vonden dit patroon -- mensen die schoon schip maken voor de lentevakantie, (Gelach) die op maandag een barslecht weekend achter de rug hebben, die alleen zijn in de zomer. En dan de allerlaagste dag van het jaar, natuurlijk: kerstdag. Wie doet zoiets? Er is dus een gigantische hoeveelheid gegevens beschikbaar, nooit gezien. Maar als je het juiste type vraag stelt of ze op de juiste manier bewerkt dan kunnen er interessante dingen uitkomen.

Informatie is mooi. Gegevens zijn mooi. Ik vroeg mij af of ik mijn leven mooi kon maken. Hier is mijn visuele CV. Ik ben niet zeker of het gelukt is. Nogal geblokt. De kleuren zijn niet geweldig. Maar ik wilde iets op jullie overbrengen. Ik begon als programmeur, en werkte daarna vele jaren als schrijver, ongeveer twintig jaar, in druk, online en daarna in reclame, en ik ben pas recent begonnen met ontwerpen. Ik heb nooit een designopleiding gevolgd, ik heb geen kunst gestudeerd of zo. Ik heb al doende geleerd. En toen ik begon met ontwerpen ontdekte ik iets geks over mijzelf. Ik wist al hoe ik moest ontwerpen, maar ik was er niet bepaald briljant in, ik was eerder gevoelig voor de concepten van rasters en ruimte en uitlijning en typografie; Het was alsof de blootstelling aan al deze media door de jaren heen een soort slapende designvaardigheid in mij had ingeprent. En ik heb niet het gevoel dat ik uniek ben.

Ik heb het gevoel dat we vandaag allemaal elke dag door informatiedesign overstelpt worden. Het wordt in onze ogen gegoten door het web, en we zijn vandaag allemaal visualiseerders, we vragen allemaal een visueel aspect bij onze informatie. En er is iets bijna magisch aan visuele informatie. Het kost geen moeite, het stroomt letterlijk binnen. En als je door een dichte informatiejungle laveert en een mooie grafiek tegenkomt, of een knappe datavisualisatie, dan is dat een opluchting, alsof je een open plek in de jungle vindt. Ik was hier nieuwsgierig naar, en dat leidde mij naar het werk van een Deense fysicus, Tor Norretranders, die de bandbreedte van de zintuigen in computertermen vertaalde.

Daar gaan we. Dit zijn je zintuigen, elke seconde stromen daar zaken binnen. Je zicht is het snelste. Het heeft dezelfde bandbreedte als een computernetwerk. Dan heb je de tast, die ongeveer zo snel is als een USB-stick. Dan heb je het gehoor en de reukzin, die zoveel als een harde schijf omzetten; En dan heb je die arme oude smaak, die nauwelijks de omzet van een zakrekenmachine haalt. En dat kleine vierkantje in de hoek, 0,7 procent, dat is de hoeveelheid waarvan we ons bewust zijn. Dus een groot deel van je zicht -- het grootste deel is visueel, en het komt vanzelf binnen. Het is onbewust. Het oog is ongemeen gevoelig voor patronen in de variatie in kleur, vorm en patroon. Het oog houdt ervan en noemt ze mooi. Dat is de taal van het oog. En als je die taal van het oog met de taal van de geest combineert, die gaat over woorden en getallen en concepten, dan begin je simultaan twee talen te spreken die elkaar versterken. Je hebt dus het oog, en dan gooi je de begrippen erbij. En dat hele ding zijn twee talen die op hetzelfde moment aan de slag zijn.

We kunnen dus deze nieuwe soort taal gebruiken, als je wil, om ons perspectief of onze zienswijzen te wijzigen. Laat me jullie een simpele vraag stellen met een echt simpel antwoord. Wie heeft het grootste militair budget? Dat moet wel Amerika zijn, toch? Reusachtig: 609 miljard in 2008 -- of liever 607. Zo reusachtig dat het alle andere militaire budgetten ter wereld kan omvatten. Schrok, schrok, schrok, schrok, schrok. Hier zie je Afrika's totale schuld en, ter vergelijking, het begrotingstekort van het V.K. Dat kan wel kloppen met je beeld dat Amerika een soort oorlogszuchtige militaire machine is die de wereld wil onderwerpen met zijn grote militair-industriële complex. Maar is het waar dat Amerika het grootste militaire budget heeft? Want het is een ongelooflijk rijk land. Eigenlijk is het zo tomeloos rijk dat het de economie van de vier andere grootste geïndustrialiseerde naties kan omvatten, zo bodemloos rijk is het. Zijn militaire budget moet dus wel enorm zijn. Dus, om fair te zijn en ons perspectief te veranderen moeten we een andere set gegevens op tafel leggen, namelijk het BNP, of het inkomen van het land. Wie heeft het grootste budget in verhouding tot het BNP? Laten we kijken. Dat verandert het beeld sterk. Andere landen komen in beeld, die je misschien niet in overweging nam, en Amerika wordt achtste.

Je kan dit ook doen met soldaten. Wie heeft de meeste soldaten? Dat moet China zijn. Natuurlijk, 2,1 miljoen. Alweer, dit klopt met jullie beeld dat China een gemilitariseerd regime is, bereid om zijn enorme troepenmacht te mobiliseren. Maar China heeft natuurlijk een enorme bevolking. Dus als we hetzelfde doen, zien we een radicaal verschillend beeld. China zakt naar plaats 124. Het heeft eigenlijk een klein leger als je andere gegevens in overweging neemt. Absolute getallen, zoals het militaire budget, geven je in een verbonden wereld niet het hele beeld. Ze zijn niet zo waar als ze zouden kunnen zijn.

We hebben relatieve cijfers nodig die verbonden zijn met andere gegevens zodat we een vollediger beeld krijgen. Dat kan ertoe leiden dat we ons perspectief veranderen. Zoals Hans Rosling, de meester, mijn meester, zei: "Laat de dataset je mindset veranderen." Als het dat kan doen, kan het misschien ook je gedrag veranderen.

Kijk naar deze. Ik ben een beetje een gezondheidsfreak. Ik neem graag supplementen en ben graag fit, maar ik begrijp nooit wat er aan de hand is met het bewijs. Er zijn altijd conflicterende bewijzen. Moet ik vitamine C nemen? Moet ik tarwegras nemen? Dit is een visualisering van al het bewijs voor voedingssupplementen. Dit soort diagram heet een ballonrace. Hoe hoger in beeld, hoe meer bewijs er is voor elk supplement. De bubbels stemmen overeen met de populariteit in Google-hits. Je kan onmiddellijk de relatie vatten tussen effectiviteit en populariteit, maar je kan, als je het bewijs punten geeft, ook een soort van "de moeite waard"-lijn trekken. Supplementen boven deze lijn zijn het onderzoeken waard, maar alleen voor de ziektebeelden eronder. De supplementen onder de lijn zijn misschien het onderzoeken niet waard.

Dit beeld vertegenwoordigt een hoop werk. We hebben zowat 1.000 studies van PubMed bijeengeschraapt, de biomedische database, en we hebben ze samengevoegd en punten gegeven. Het was erg frustrerend voor mij omdat ik 250 visualisaties moest doen voor mijn boek, en ik hier een maand aan besteedde, om maar twee pagina's te vullen. Maar wat het aangeeft is dat het visualiseren van informatie als deze een vorm van kenniscompressie is. Het is een manier om een enorme hoeveelheid informatie en kennis in een kleine ruimte te proppen. Als je die gegevens eenmaal hebt verzameld en gezuiverd, als het er eenmaal is, kan je leuke dingen als deze doen.

Ik heb dit omgevormd tot een interactieve applicatie, zodat ik deze applicatie nu online kan genereren -- dit is de visualisatie online -- en ik kan zeggen: "Jep, briljant". Het vermenigvuldigt zichzelf. En dan kan ik zeggen: "Toon me enkel de dingen die impact hebben op de gezondheid van het hart." Laten we dat eruit filteren. Het hart is eruit gefilterd, dus daar ben ik nieuwsgierig naar. Ik denk: "Nee, ik wil geen synthetische spullen nemen. Ik wil alleen planten zien en -- toon mij alleen kruiden en planten. Ik heb alle natuurlijke ingrediënten." Deze applicatie vermenigvuldigt zichzelf vanuit de data. De gegevens staan in een Google-document, en het brengt zichzelf letterlijk voort uit die data. Dus nu leven de gegevens, dit is een levend beeld, en ik kan het in een seconde updaten. Er komen nieuwe bewijzen uit -- ik verander gewoon een rij in een spreadsheet. Doosh! Het beeld bouwt zichzelf opnieuw op. Dat is dus cool. Het is alsof het leeft.

Maar het kan verder gaan dan gegevens, en het kan verder gaan dan getallen. Ik hou ervan om datavisualisatie toe te passen op ideeën en concepten. Dit is een visualisatie van het politieke spectrum, in een poging van mij om te proberen te begrijpen hoe het werkt en hoe de ideeën doorsijpelen van de regering naar maatschappij en cultuur, naar families, individuen, naar hun overtuigingen en terug, in een cyclus. Wat ik sterk vind aan dit beeld is dat het gemaakt is van concepten. Het verkent onze wereldbeelden en het helpt ons -- het helpt mij in elk geval -- om te zien wat anderen denken, om te zien waar ze vandaan komen. En het voelt ongelooflijk cool om dat te doen.

En dat was het meest opwindende voor mij, toen ik dit ontwierp, was dat terwijl ik dit beeld ontwierp, ik erg graag wilde dat deze kant, de linkerkant, het beter deed dan de rechterkant -- ik ben nu eenmaal een journalist, een linksneigende persoon -- maar dat kon ik niet, omdat ik dan een scheef, bevooroordeeld beeld zou hebben gemaakt. Dus om echt een volledig beeld te krijgen moest ik de perspectieven aan de rechterkant respecteren en tegelijkertijd oncomfortabel erkennen hoeveel van die kwaliteiten in mij zaten, wat erg, erg vervelend en oncomfortabel was. (Gelach) Maar niet te oncomfortabel, omdat het niet bedreigend is om een politiek perspectief te bekijken veeleer dan er verplicht of gedwongen naar te luisteren. Het is eigenlijk -- je kan conflicterende visies hebben met plezier, als je ze kan zien. Het is zelfs leuk om ermee aan de slag te gaan omdat het visueel is. Dat is wat ik opwindend vind, te zien hoe gegevens mijn perspectief kunnen veranderen en mijn gedachten -- mooie, heerlijke gegevens.

Dus, om samen te vatten, ik wilde zeggen dat ik het gevoel heb dat design gaat over het oplossen van problemen en het bedenken van elegante oplossingen. Informatiedesign gaat over het oplossen van informatieproblemen. Het lijkt me dat we veel informatieproblemen hebben in onze maatschappij vandaag, vanuit de overdaad en de verzadiging en het ineenstorten van het vertrouwen en de betrouwbaarheid, en op hol geslagen scepticisme en gebrek aan transparantie of zelfs gewoon interessantheid. Ik bedoel, ik vind informatie gewoon veel te interessant. Het heeft een magnetische werking op mij.

Informatie visualiseren kan een snelle oplossing bieden voor dat soort problemen. En zelfs als de informatie zeer slecht is kan het visuele heel mooi zijn. Vaak kunnen we helderheid, of het antwoord op een simpele vraag, heel snel krijgen, zoals deze, de recente IJslandse vulkaan. Wat stootte het meeste CO2 uit? De vliegtuigen of de vulkaan? De vliegtuigen aan de grond of de vulkaan? Laten we kijken. We kijken naar de gegevens en we zien, ja hoor, de vulkaan stootte 150.000 ton uit, en de vliegtuigen aan de grond zouden er 345.000 hebben uitgestoten als ze in de lucht waren; Eigenlijk hadden we dus onze eerste koolstofneutrale vulkaan.

(Gelach)

(Applaus)

En dat is mooi. Dank u.

(Applaus)