David Logan over stammenleiderschap

Waar we het hier echt over gaan hebben, is het 'hoe'. Hoe creëren we nu eigenlijk zo'n baanbrekende innovatie? Ik wil jullie een kort verhaal vertellen. We gaan iets meer dan een jaar terug. Trouwens, die datum -- Ik ben wel benieuwd of iemand van jullie weet wat er gebeurde op deze belangrijke datum. Het was 3 februari 2008. Weet iemand wat er gebeurde op 3 februari 2008? Super Bowl. Ik hoorde het daar. Het was de datum van de Super Bowl.

Dit is de reden waarom deze datum zo belangrijk was. Het trof mijn collega's, John King en Halle Fischer-Wright, en mijzelf, toen we een nabespreking hielden van de verschillende Super Bowl-feestjes, dat er blijkbaar over de hele de Verenigde Staten een soort stamraden bij elkaar waren gekomen. Zij bespraken dingen van groot nationaal belang. Zoals "Vinden we de Budweiser-reclame leuk?" en "Vinden we de nachos lekker?" en "Wie gaat er winnen?" Maar zij praatten ook over welke kandidaat ze zouden gaan steunen.

Als je teruggaat in de tijd tot 3 februari, leek het erop dat Hilary Clinton de democratische nominatie ging krijgen. Er waren zelfs een aantal peilingen die zeiden dat ze ging winnen. Maar toen we met mensen praatten, leek het erop dat een trechtereffect had plaatsgevonden binnen deze stammen in de Verenigde Staten. Wat is nu een stam? Een stam is een groep van ongeveer 20 -- dus wat meer dan een team -- 20 tot ongeveer 150 mensen. Het is binnen deze stammen dat al ons werk gedaan wordt. Maar het is niet alleen werk. Binnen deze stammen worden samenlevingen gebouwd, dit is waar belangrijke dingen gebeuren.

Toen wij dus de afgevaardigden ondervroegen van verscheidene stamraden die samenkwamen, ook bekend als Super Bowl-feestjes, stuurden we de volgende dag deze e-mail naar 40 verschillende krantenredacties. Op 4 februari plaatsten we het op onze website. Dit was voor Super Dinsdag. We zeiden: "De stammen waar wij in zitten, zeggen dat het Obama gaat worden." Nu wisten wij dat omdat we de voorgaande 10 jaar stammen hadden bestudeerd, van nature voorkomende groepen.

Jullie zijn allemaal leden van stammen. Bij het rondlopen tijdens de pauze hebben veel van jullie leden van jullie stam ontmoet en met hen gepraat. Velen van jullie deden wat goede stamleiders doen, namelijk iemand vinden die lid is van een stam, en iemand anders vinden die lid is van een andere stam, en ze aan elkaar voorstellen. Dat is namelijk wat grote stamleiders doen.

Dit is waar het om draait. Als je focust op een groep als deze -- dit is dan toevallig een wedstrijd van USC -- en je zoomt in met een van die supersatellietcamera's en vergroot een aantal keren zodat je de individuele mensen kan zien, dan zou je niet één grote menigte zien, net zoals er hier niet één grote menigte is, maar je zou die stammen zien die op dat moment bij elkaar komen. Van veraf lijkt het alsof het één groep is. Mensen vormen dus stammen. Dat hebben ze altijd gedaan. Dat zullen ze altijd blijven doen. Net zoals vissen zwemmen en vogels vliegen, vormen mensen stammen. Dat is gewoon wat we doen. Maar het lastige is dat niet alle stammen hetzelfde zijn. De cultuur is wat het verschil maakt.

Hier is waar het op neerkomt. Jullie zijn allen lid van stammen. Als je een manier kunt vinden om de stammen waar je in zit, verder te brengen, langs deze stammenniveaus naar wat wij Niveau Vijf noemen, wat het hoogst haalbare is. Maar we gaan beginnen met wat we Niveau Één noemen. Dit is het laagste niveau. Dit wil je niet. Dit is een wat moeilijk plaatje om op het scherm te laten zien. Maar het is er een waarvan ik vind dat we ervan moeten leren.

Niveau Één produceert mensen die verschrikkelijke dingen doen. Dit is de jongen die op Virginia Tech begon te schieten. Niveau Één is een groep waarin mensen systematisch de banden met functionele stammen verbreken, en daarna samenkomen met mensen die denken zoals zij. Niveau Één is letterlijk een bendecultuur. Het is de cultuur van gevangenissen. Nogmaals, we hebben niet vaak te maken met Niveau Één. Ik wil duidelijk maken dat we dat als leden van de maatschappij wel moeten doen. Simpelweg mensen afschrijven is niet goed genoeg.

Maar laten we verdergaan naar Niveau Twee. Niveau Één zegt als het ware: "Het leven is klote." In dit andere boek dat Steve noemde, pas uitgekomen, "The Three Laws of Performance", betogen mijn collega, Steve Zaffron en ik dat mensen zich gedragen naar hoe ze de wereld zien. Als mensen dus de vinden dat het leven klote is, zal hun gedrag daaruit volgen. Het wordt wanhopige vijandigheid. Ze zullen alles doen om te overleven, zelfs als ze daardoor andere mensen benadelen.

Nu ben ik binnenkort jarig, en mijn rijbewijs verloopt. Dit is relevant omdat ik binnenkort zal binnenlopen bij wat wij een stam van Niveau Twee noemen, die er zo uitziet. (Gelach) Zeg ik nu dat je in elke rijschool in het land een Niveau Twee-cultuur vindt? Nee, maar in degene dicht bij mij, waar ik over een paar dagen naartoe moet, zal ik zeggen, als ik in de rij sta: "Hoe kunnen mensen zo dom zijn, en toch overleven?" (Gelach)

Zeg ik nu dat er daar domme mensen werken? Eigenlijk niet. Maar ik zeg dat de cultuur mensen dom maakt. Dus in een Niveau Twee-cultuur -- en die vinden we op allerlei verschillende plekken -- je vindt ze in de beste organisaties ter wereld -- je vindt ze overal in de samenleving. Ik ben ze tegengekomen bij organisaties waarvan iedereen zegt dat ze de beste zijn. Dit is het punt. Als je gelooft, en zegt tegen de mensen in je stam: "Mijn leven is klote. Ik bedoel, als ik naar TEDxUSC mocht, zou mijn leven niet klote zijn. Maar ik mag niet, dus is het klote." Als je zo zou praten, stel je voor wat voor werk je gedaan zou krijgen. Wat voor innovatie je zou krijgen. Hoeveel wereldveranderend gedrag er uit zou voortkomen. Dat zou zo goed als nul zijn.

Als we nu verder gaan naar Niveau Drie: dit is wat het dichtst bij velen van ons komt. Omdat veel van ons zich op Niveau Drie bevinden. Daar parkeren we. En blijven we. Niveau Drie zegt: "Ik ben geweldig. En jij niet." (Gelach) Ik ben geweldig en jij niet. Stel je nu een kamer vol met mensen voor die zeggen: "Ik ben geweldig en jij niet." Of: "Ik ga een manier vinden om de strijd met jou aan te gaan, en ik kom als winnaar uit de bus." Een hele groep mensen die zo communiceert, die zo praat.

Dit klinkt als een grap. Drie dokters lopen een bar in. Maar in dit geval lopen de dokters een lift in. Ik was toevallig in de lift data aan het verzamelen voor dit boek. Een dokter zei tegen de anderen: "Hebben jullie mijn artikel in het New England Journal of Medicine gezien?" De ander zei: "Nee, wat goed. Gefeliciteerd!"

De derde glimlachte wat wrang en zei: "Terwijl jij je onderzoek aan het doen was," -- let op de neerbuigende toon -- "Terwijl jij je onderzoek aan het doen was, deed ik meer operaties dan elk ander in het chirurgiedepartement van deze instelling."

De derde kreeg dezelfde wrange glimlach en zei: "Terwijl jij je onderzoek aan het doen was, en jij met je simpele operaties bezig was, die we mettertijd door apen zullen laten doen, of cellen of robots, of misschien helemaal niet hoeven te doen, was ik de toekomst van het opleidingsprogramma aan het bepalen, wat in feite de toekomst van de geneeskunde is."

En ze lachten allemaal wat en klapten hem op de rug. De liftdeur ging open en ze liepen naar buiten. Dat is een ontmoeting van een Niveau Drie-stam. Deze vinden we op plekken waar hele slimme, succesvolle mensen opduiken. Zoals, ik noem maar wat, TEDxUSC. (Gelach)

Dit is de grootse uitdaging die we tegenkomen in innovatie. Het is bewegen van Niveau Drie naar Niveau Vier. Laten we even kijken naar een videofragment. Dit is van een bedrijf genaamd Zappos, gelegen buiten Las Vegas. Mijn vraag is simpelweg: "Waar denk je dat zij waarde aan hechten?" Het was geen kerst. Er was een kerstboom. Dit is hun hal. Werknemers werken vrijwillig in de advieskraam. Zien jullie dat het lijkt op iets uit een Peanutsstrip?

Hier gaan we door de gang bij Zappos. Dit is een callcenter. Let op de versieringen. Zien jullie dat mensen voor ons applaudisseren? Ze weten niet wie we zijn, het interesseert ze niet. Als ze het wel wisten, zouden ze waarschijnlijk niet klappen. Maar jullie zien het niveau van opwinding. Let opnieuw op hoe ze hun kantoor versieren. Wat belangrijk is voor de mensen bij Zappos, is misschien niet wat belangrijk is voor jullie. Zij waarderen dingen als plezier. Ze waarderen creativiteit. Één van hun vaste waarden is: "Wees een klein beetje gek." Jullie zullen merken dat ze een beetje gek zijn.

Wanneer individuen samenkomen en iets vinden dat hen verbindt, dat groter is dan hun individuele kunnen, dan gebeurt er iets heel belangrijks. De groep krijgt vorm. Hij verandert van een groep zeer gemotiveerde, maar vrij individualistische personen, in iets groters, in een stam die zich bewust wordt van zijn eigen bestaan. Niveau Vier-stammen kunnen opmerkelijke dingen doen. Maar jullie weten dat we nog niet bij de top zijn. Er is namelijk nog een niveau.

Niet iedereen zal het tafereel daar herkennen. Wanneer jullie de kop van Niveau Vijf zien, "Het leven is geweldig", kan dat wat inconsistent lijken. Dit is een fragment van het Waarheids- en Verzoeningsproces in Zuid-Afrika, waarvoor Desmond Tutu de Nobelprijs won. Sta daar even bij stil. Zuid-Afrika, verschrikkelijke wreedheden hadden plaatsgevonden in de maatschappij. Mensen kwamen bij elkaar, enkel gericht op die twee waarden: waarheid en verzoening. Er was geen traject. Niemand had ooit eerder iets zoals dit gedaan.

In deze sfeer, waar de enige leidraad hun waarden en de goede zaak waren, heeft deze groep iets historisch bereikt. In die tijd vreesden mensen dat Zuid-Afrika hetzelfde zou overkomen als Rwanda: vervallen in de ene na de andere vechtpartij, in een burgeroorlog die geen einde lijkt te hebben. Die kant is Zuid-Afrika niet opgegaan. Grotendeels omdat mensen als Desmond Tutu een proces van Niveau Vijf opzetten, om zo de duizenden, misschien miljoenen stammen in het land te betrekken, om iedereen samen te brengen. Mensen die dit horen, trekken de volgende conclusie, net als wij deden gedurende de studie.

Ik snap het. Ik wil geen Niveau Één-praat. Dat is: "Het leven is klote." Wie wil er zo praten? Ik wil niet praten zoals de mensen bij de rijschool in Dave zijn buurt. Ik wil niet alleen zeggen "Ik ben geweldig", wat dat klink nogal narcistisch, en dan hou ik geen vrienden over. "Wij zijn geweldig" zeggen -- dat klinkt wel goed. Maar ik zou eigenlijk op Niveau Vijf moeten praten. "Het leven is geweldig."

Nu zijn hier drie resultaten uit gekomen, die tegen het gezond verstand in lijken te gaan. De eerste: als je naar de Onafhankelijkheidsverklaring kijkt en ze ook echt leest, dan blijven de zinnen over onvervreemdbare rechten de meesten van ons bij. Dat is toch Niveau Vijf? Het leven is geweldig, slechts door onze waarden geleid, zonder andere begeleiding. De meerderheid van het document is eigenlijk geschreven op Niveau Twee. "Mijn leven is klote omdat ik leef onder een tiran, ook bekend als Koning George. Wij zijn geweldig! Wie is er niet geweldig? Engeland!" Sorry. (Gelach)

Hoe zit dat met andere grote leiders? Ghandi? Martin Luther King? Dit moeten toch wel mensen geweest zijn die "Het leven is geweldig" predikten? Het ene stukje geluk en blijdschap na het andere. Martin Luther Kings meest bekende zin was eigenlijk op Niveau Drie. Hij zei niet: "Wij hebben een droom." Hij zei: "Ik heb een droom." Waarom deed hij dat? Omdat de meeste mensen niet op Niveau Vijf zitten.

Twee procent zit op Niveau Één. Ongeveer 25 procent zit op Niveau Twee en zegt als het ware: "Mijn leven is klote." 48 procent van de werkende stammen, de stammen met een baan, zeggen: "Ik ben geweldig en jij niet." We strijden elke dag met elkaar, dus nemen we onze toevlucht tot politiek. Slechts circa 22 procent van de stammen zitten op Niveau Vier. Geleid door onze waarden zeggen wij: "Wij zijn geweldig. Onze waarden beginnen ons te verbinden." Slechts twee procent, slechts twee procent van stammen bereiken Niveau Vijf. Dat zijn degenen die de wereld veranderen.

Het eerste resultaat hiervan is dus dat leiders op alle niveaus moeten kunnen praten, zodat je elk persoon in de maatschappij kunt bereiken. Maar je laat ze niet achter waar je ze hebt gevonden. Stammen kunnen alleen één niveau boven en onder hun positie horen. We moeten dus kunnen praten op alle niveaus, om hen te bereiken. Leiders brengen mensen binnen hun stammen dan naar het volgende niveau. Ik wil jullie hier graag wat voorbeelden van laten zien.

Een van de mensen die we interviewden, was Frank Jordan, voormalig burgemeester van San Fransico. Daarvoor was hij politiechef in San Francisco. Hij groeide op in Niveau Één. Weet je wat zijn leven veranderde? Hij liep binnen bij een jongens- en meisjesclub. Dit is wat er gebeurde met deze persoon, die uiteindelijk burgemeester van San Francisco werd. Hij veranderde van levend en vol passie op Niveau Één -- weet je nog, "Het leven is klote; wanhopige vijandigheid; ik doe alles wat nodig is om te overleven" -- naar het binnenlopen bij een jongens- en meisjesclub, waar hij zijn armen over elkaar sloeg, ging zitten en zei: "Mijn leven is echt klote. Ik ken niemand. Als ik bokste, zoals zij, dan zou mijn leven niet klote zijn. Maar dat doe ik niet. Dus dat is het wel. Dus ga ik hier op mijn stoel zitten en niks doen."

Dat is dus vooruitgang. We brengen mensen van Niveau Één naar Niveau Twee door ze bij een nieuwe stam te krijgen en ze daar geleidelijk mee te verbinden. Hoe gaan we van Niveau Drie naar Niveau Vier? Ik denk dat we dat hier aan het doen zijn. TED vertegenwoordigt een stel waarden, en terwijl we ons verenigen rond deze waarden, begint zich iets erg interessants voor te doen.

Als jullie willen dat deze ervaring voortduurt als iets historisch, dan zou ik jullie willen aanmoedigen om vanavond tijdens de receptie iets meer te doen dan wat normaal netwerken genoemd wordt. Niet alleen maar nieuwe mensen ontmoeten en je bereik vergroten, je invloed vergroten, maar vind in plaats daarvan iemand die je niet kent, en iemand anders die je niet kent, en stel ze aan elkaar voor. Dat wordt een triadische relatie genoemd.

Mensen die wereldveranderende stammen bouwen, doen dat. Zij vergroten het bereik van hun stam door ze niet alleen met henzelf te verbinden zodat hun aanhang groter is, maar ze verbinden mensen die elkaar niet kennen aan iets dat groter is dan henzelf. Uiteindelijk draagt dat bij aan hun waarden.

Maar we zijn nog niet klaar. Want hoe gaan we dan van Niveau Vier, wat goed is, naar Niveau Vijf? Ik wil met dit verhaal eindigen. Het komt van een plek genaamd de Gallup Organization. Je weet wel dat ze peilingen doen. We zitten op Niveau Vier. Wij zijn geweldig. Wie is er niet geweldig? Alle anderen die peilingen doen. Als Gallup een peiling bekendmaakt op dezelfde dag als NBC, zullen mensen naar de Galluppeiling kijken. Dat begrijpen we. Dus verveelden zij zich. Zij wilden de wereld veranderen. Dus stelde iemand deze vraag.

"Hoe kunnen we in plaats van slechts peilen wat Azië denkt of wat de Verenigde Staten denkt, of wie wat denkt over Obama tegen McCain of iets in die richting, weten wat de hele wereld vindt?" Ze vonden een manier om de eerste wereldpeiling ooit te doen. Ze hadden Nobelprijswinnaars economie gevraagd, die klaagden over verveling. Opeens pakten zij er vellen papier bij en probeerden te bedenken: "Hoe ondervragen we de bevolking van Sub-Saharisch Afrika? Hoe ondervragen we populaties die geen toegang hebben tot technologie, en talen spreken die wij niet spreken waarvan we geen sprekers kennen? Want als we willen slagen in deze grootse missie, moeten we dat allemaal kunnen. Het lukte ze trouwens. Ze maakten de eerste wereldpeiling bekend.

Dit is mijn slotbedenking voor jullie. Ten eerste: we vormen allemaal stammen, iedereen. Je zit hier in stammen. Hopelijk ben je het bereik van de stammen die je hebt aan het vergroten. Maar dit is de hamvraag: wat voor impact hebben de stammen waar je in zit? Je hoort de ene presentatie na de andere, die vaak een groep mensen vertegenwoordigt, een stam, en gaat over hoe zij de wereld hebben veranderd. Als je doet waar we het over hebben gehad, dan luister je naar hoe de mensen in jouw stammen communiceren. Je laat ze niet zitten waar ze zijn. Je brengt ze verder. Je denkt eraan om op alle vijf cultuurniveaus te praten. Omdat we mensen in alle vijf om ons heen hebben. De vraag die ik jullie graag wil nalaten, is deze: gaat jouw stam de wereld veranderen? Ontzettend bedankt. (Applaus)