David Kelly over mensgericht design

In de designwereld gebeuren vandaag veel spannende dingen. Dat was ook zo bij IDEO in het afgelopen jaar. Ik ben blij dat ik de kans krijg er enkele met jullie te delen.

Ik was niet bij de eerste TED in 1984 maar sindsdien heb ik er veel bijgewoond. Ik vond het interessant om terug te denken aan die tijd toen Richard de zaak opstartte. Veel dank, Richard, het is een groot en aangenaam stuk van mijn leven, hier te komen.

Ik dacht dus terug aan diegenen van ons in Silicon Valley die echt gericht waren op producten en objecten - zeker technologische objecten. Het was dus heel leuk in die dagen, en sommigen van jullie in het publiek waren mijn klanten. We kwamen binnen met een prototype onder een zwart doek en zetten het op de conferentietafel. We haalden het doek eraf en iedereen riep "oh" en "ah". Dat was echt een leuke tijd.

We zullen ons blijven richten op producten, zoals we altijd hebben gedaan. Als je hier was vorig jaar dan heb ik je waarschijnlijk aangeklampt om je mijn nieuwe Eyemodule 2 te tonen, een camera die in de Handspring kon worden geplugd. Ik heb vorig jaar veel foto's genomen. Weinigen wisten wat ik van plan was, maar ik maakte veel foto's. Dit jaar -- misschien kan je de slides tonen -- hebben we de Treo, waar we veel werk aan hadden, en we hielpen Handspring hem te ontwerpen. Hoewel we hem een paar jaar geleden hebben ontworpen zie je hem pas het laatste jaar overal, deze Heartstream-defibrillator die levens redt. Misschien zag je hem in een luchthaven? Ze lijken nu overal te zijn. Veel levens worden hierdoor gered. We staan op het punt om de Ziniolezer aan te kondigen, die het volgens mij nog aangenamer zal maken om magazines te lezen. We zullen dus blijven focussen op producten.

Maar er is iets gebeurd sinds Richard 18 jaar geleden TED startte. Mensen zoals wij - ik weet dat mensen op andere plaatsen allang verder staan, maar wij zijn pas begonnen om een beetje op te klimmen in de hiërarchie van Maslow, en dus focussen we nu meer en meer op mensgericht design. Mensgerichtheid in de aanpak van design. Dat komt neer op menselijk gedrag en persoonlijkheid in producten ontwerpen. Ik denk dat je dat zal beginnen te zien, en het maakt ons werk nog leuker.

Interessant is dat we vroeger vooral 3D-modellen bouwden, je hebt er vandaag een paar gezien, en 3D-weergaven. Dan gingen we die tonen om onze ideeën uit te leggen. Maar bedrijven als het onze moeten naar een punt waar we de objecten die we ontwerpen in beweging krijgen en tonen hoe ze zullen worden gebruikt. Om dat te doen hebben we interne videoproductieteams gemaakt, om een soort van ervaringsprototypes te maken die tonen wat we bedoelen inzake de relatie tussen mens en machine. Het is een veel betere manier van zien. Het is zoals architecten die in hun huizen mensen tonen, dat is anders dan als ze leeg zijn.

Ik wilde jullie dus een paar video's tonen om deze nieuwe, bredere definitie te laten zien van design in producten, diensten en omgevingen. Ik heb er een paar. Ze zijn elk niet meer dan een of anderhalve minuut lang. ik dacht dat jullie misschien zin hadden om wat van ons werk van het laatste jaar te zien, en hoe het in video werkt.

Prada, New York. Rem Koolhaas vroeg ons en OMA om ons te helpen om de technologie te bedenken die ze in hun winkel in New York gebruiken. Hij wilde een nieuw soort winkel, een winkel die zowel een culturele als een winkelfunctie had. Dat betekende technologie op maat ontwerpen eerder dan dingen kant-en-klaar kopen en ze gebruiken.

Er zijn veel dingen. Alles heeft RF-tags. Er zijn er op de gebruiker, op de kaarten, er zijn personeelstoestellen in de hele winkel. Je neemt er een, en als je iets ziet dat je interessant vindt kan het personeel dat inscannen en kunnen ze getoond worden op elk scherm in de winkel. Je kan kijken naar kleur, maat, hoe het er op het defilé uitzag of wat dan ook. En het object, de koopwaar waar je interesse voor hebt, kan gescand worden. Ze brengen het naar de paskamer, en in de paskamer zijn er scanners, zodat we precies weten welke kleren je in de paskamer hebt. We kunnen dat op een touch screen tonen en je kan ermee spelen om meer informatie te krijgen over de kledij van je keuze terwijl je ze past. Het wordt op vele plaatsen gebruikt. Ik hou speciaal van het gebruik van LCD-schermen in de paskamer.

De laatste keer dat ik in deze winkel ging kijken was er veel te doen om mensen die buiten stonden en zich afvroegen: "Zal ik de mensen te zien krijgen die hier kleren aanpassen?" Maar als je op de knop drukt wordt de hele muur natuurlijk donker. Dus je kan proberen om al dan niet applaus te krijgen voor wat je draagt. Eén van mijn favoriete aspecten van de technologie is de magische spiegel. Je trekt de kleren aan. Er zit een groot scherm in de spiegel. Je kan ronddraaien, maar er is drie seconden vertraging. Je kan dus zien hoe je eruit ziet van achteren of van alle kanten, als je wil. (Applaus)

Anderhalf jaar geleden vroegen ze ons om een installatie te ontwerpen in het museum. Dit is een nieuwe vleugel van het Wetenschapsmuseum in Londen. Het gaat vooral om digitale en biomedische kwesties. Een groep van Itch, een onderdeel van IDEO, ontwierp deze interactieve muur die vier verdiepingen hoog is. Ik weet niet of iemand dit gezien heeft. Het is nogal spectaculair in de ruimte.

Het is gebaseerd op de Londense metro. Je ziet dat het doel is om wat feedback te nemen van de mensen die het museum hadden bezocht, en om die op de muur te zetten zodat iedereen hem kon zien. Je tikt je informatie in. Net zoals in de Londense metro gaan de treintjes dan rond met waar jij aan denkt. Als je aan een station komt wordt het vergroot zodat je het echt kan lezen.

Als je uit de IMAX-zaak op de vierde verdieping komt -- daar komen vooral tieners naar buiten -- dan is er een grote open ruimte met tafels en interactieve spellen die echt leuk zijn, ook ontworpen door Durrel [Bishop] en Andrew [Hirniak] van Itch. De onderwerpen zijn dingen waar het museum over gaat: mannelijke vruchtbaarheid, het geslacht van je baby kiezen, hoe zou een auto zonder chauffeur eruit zien. Er is veel plaats, dus mensen kunnen komen kijken en uitzoeken wat het is voor ze meedoen.

Dit wordt in de video niet getoond, maar is heel mooi. Ze gaan naar boven op de muur en als ze helemaal boven zijn en rondgestuiterd hebben spatten ze uiteen in stukjes en verdwijnen ze in de atmosfeer.

De volgende video hebben wij niet gemaakt. Dit is CBS Zondagochtend. Het werd twee weken geleden uitgezonden. Scott Adams stuitte op ons en vroeg ons of we hem konden helpen om het ultieme werkhokje voor Dilbert te maken. Dat leek ons wel leuk, dus we konden het niet laten liggen. Hij heeft altijd interesse gehad voor de technologie van de toekomst.

Scott Adams: Ik besefte dat ik op een bepaald moment de wereldexpert kon worden over wat er mis is met werkhokjes. Dus dachten we: zou het niet leuk zijn om samen met een paar van de slimste designjongens ter wereld uit te zoeken of we het werkhokje kunnen verbeteren?

Verteller: Hoewel ze in een open kantoorruimte werken die spectaculair gelegen is onder de Oakland Bay Bridge van San Francisco, bouwde het team zijn eigen werkhokjes om de problemen helemaal te ervaren.

Vrouw: Een eenrichtingsspiegel. Ik kan naar buiten kijken, jij kan naar jezelf kijken.

Verteller: Ze namen foto's.

Vrouw: Je voelt je zo opgesloten, als er iemand over de muur leunt en je zowat gevangen zit voor een minuut.

SA: Tot hiertoe is het chaos, maar vele mensen zijn bezig, dus dat zit goed. We zullen zien wat er gebeurt.

Verteller: De eerste groep bouwt een werkhokje met muren die schermen zijn voor de computer en voor familiefoto's. In het scenario van de tweede groep leven de muren en geven ze Dilbert een groepsknuffel. (Gelach). Achter de humor zit de idee van de vermenselijking van het werkhokje.

David Kelley: Dit is het eindproduct, compleet met oranje verlichting die de zon volgt - de loop van de zon aan de hemel. Je voelt dat in je werkhokje. Mijn favoriete feature is een bloem in een vaas die teleurgesteld verwelkt als je weggaat, en als je terugkomt komt ze je groeten en is blij je te zien.

SA: De opslagruimte is in de muur verwerkt.

DK: Het heeft huiselijke trekjes, zoals een aquarium, ingebouwd in de muur, of iets om agressief mee om te gaan om spanning los te laten.

SA: Aanpasbaar aan de baas van je keuze.

DK: En natuurlijk een hangmat voor je middagdutje, die zich uitstrekt over je werkhokje.

SA: Het leven zou mooi zijn in een werkhokje als dit.

DK: In het volgende project werd ons gevraagd om een paviljoen te maken om de recyclage aan te prijzen van het water op de Millennium Dome in Londen. De Dome heeft een grote hoeveelheid water dat eraf loopt, en ook veel afvalwater. Dit gebouw is dus een ode aan het water dat uit de recyclage-installatie komt en naar het rietveld vloeit zodat het voor het laatst kan worden gefilterd.

Het doel van het ontwerp van het paviljoen was rust en stilte. Als contrast met, als je in de Dome binnenging, waar het er wild aan toegaat en iedereen allerlei dingen leert, of gek doet, of wat ze ook doen. Het was bedoeld om rustig te zijn. En dan zou je rondwandelen en informatie verzamelen, zonder franje, over het recyclageproces, en wat er gebeurt, en hoe ze het water gaan hergebruiken als het door de installatie komt. Verder, als je het zag, roteren de panelen. Je kan dus de informatie krijgen aan de voorkant, maar bij het roteren kan je de recyclage-installatie achteraan zien, met de machines die het water behandelen. Zie je: daar is de installatie. Het zijn goedkope video's, een soort snelle prototypes.

We kondigen hier vandaag een nieuw product aan dat voor het eerst aan het publiek wordt getoond. Het heet Spyfish, en het bedrijf is H2Eye, opgestart door Nigel Jagger in Londen. Dit bedrijf probeert de ervaring te leveren - velen hebben een boot of zijn graag op een boot, maar slechts heel weinigen hebben de mogelijkheid om onder water te gaan en te zien wat er daar is, en de ervaring van duikers te delen. Dit product heeft twee camera's. Je gooit het overboord en je duikt zonder nat te worden.

Hier is het ding. Voor ons waren het twee projecten. Eén: de interface ontwerpen zodat hij niet in de weg zit. Je kan die ervaring van onderdompeling hebben, het gevoel dat je onder water bent en ziet wat er gebeurt. De tweede was om het ding zo te ontwerpen dat het een verbruiksgoed was en geen onderzoeksinstrument. We besteedden dus veel tijd -- het heeft ongeveer zeven of acht jaar geduurd, dit project -- en we zijn pas klaar om ze te bouwen.

Verteller: De Spyfish is een revolutionaire onderwatervideocamera. Ze kan tot 500 voet diep dalen, tot waar het zonlicht niet doordringt, en ze is uitgerust met krachtige lampen. Ze wordt je ogen en oren als je je in het diepe waagt. De Spyfish op batterijen stuurt een live videosignaal door een smalle kabel.

DK: Deze smalle kabel was een grote technologische vooruitgang. Hij liet toe dat het ding zo klein is als het is.

Verteller: Deze centrale doos houdt het hele systeem bijeen. Je stuurt de Spyfish eenvoudig aan met de draadloze afstandsbediening. Je kijkt naar de video met er bovenop grafieken die je diepte en kompasrichting aangeven. De vloeiende beelden en omgevingsgeluiden dragen er samen toe bij dat je jezelf volledig verliest onder water. (Applaus)

DK: En het laatste ding waar ik over zal spreken is ApproTEC, een project waar ik heel enthousiast over ben. ApproTEC is een bedrijf dat werd opgestart door Dr. Martin Fisher, een goede vriend van mij. Hij behaalde een doctoraat aan Stanford. Hij was in Kenia met een Fulbright-beurs en had een zeer interessante ingeving. Hij zei: "Er moeten ondernemers zijn in Kenia, er moeten overal ondernemers zijn." Hij merkte dat voor trouwpartijen en begrafenissen wel het nodige geld kon worden gevonden om iets in elkaar te boksen. Hij besloot daarom producten te maken in Kenia met Keniaanse fabrikanten, ontworpen door mensen zoals wij, maar daarheen gebracht. Tot op vandaag -- hij is nog maar een paar jaar weg -- heeft hij 19.000 bedrijfjes gestart. Hij heeft 30.000 jobs gecreëerd. De verkoop van de producten -- dit is non-profit -- de verkoop van deze producten is nu 0,6% van het BNP van Kenia. Eén man doet dat. Dit is echt spectaculair.

We zijn ze dus aan het helpen om diepe, goedkope manuele pompen te ontwerpen, zodat deze mensen die een kwart hectare grond hebben gewassen kunnen verbouwen tijdens het tussenseizoen. Nu doen ze het zo: ze kunnen gewassen verbouwen in het regenseizoen, maar niet in het tussenseizoen. En daardoor - de vrouw die je daar eerst zag is onderwijzeres. Ze wilde haar kinderen altijd al naar de universiteit sturen. Hierdoor zal ze het kunnen doen. Met zaadpersen, pompen en balenpersen en simpele dingen die wij ontwerpen -- mijn studenten aan Stanford doen dit als klasprojecten en IDEO heeft werknemerstijd gedoneerd om dit soort werk te doen. Het is echt fantastisch om het succes van Martin te zien.

We dachten ook aan de ervaring van Richard, en dus -- (Gelach) -- hebben we deze hoed ontworpen, omdat ik wist dat ik de laatste van de dag was, en ik moest met hem afrekenen. Ik heb nog maar één ding te zeggen. (Gelach) Kan je het lezen? (Gelach) Het is altijd grappig als hij opkomt en zweeft. Ik wil niet onbeleefd zijn, en jullie willen je niet schuldig voelen, dus zal ik het maar doen, waar ik zit. (Gelach) (Applaus)

We hebben vandaag vele interessante ontwerpen gezien, van de verschillende sprekers. En in mijn eigen praktijk, van product tot ApproTEC, is het echt spannend dat we een meer mensgerichte aanpak van design hebben, dat we gedrag en persoonlijkheden verwerken in wat we doen. Ik denk dat dat fantastisch is. Er is meer vertrouwen in ontwerpers, ze zijn meer geïntegreerd in de ondernemingsstrategie van bedrijven, en ik van mijn kant moet zeggen dat ik erg blij ben met de vooruitgang van design sinds de eerste TED. Dankjewel.