David Kelley: Hoe ontwikkel je vertrouwen in je creativiteit?

Vandaag wilde ik het met jullie hebben over creatief vertrouwen. Mijn verhaal begint lang geleden in groep 5 van de Oakdale School in Barberton, Ohio.

Op een dag was mijn beste vriend Brian bezig met een project. Hij maakte een paard met de klei die onze leraar onder de wasbak bewaarde. Een van de meisjes aan zijn tafel, die zag wat hij deed, boog zich op een gegeven moment naar hem toe en zei: 'Dat is verschrikkelijk. Dat lijkt helemaal niet op een paard.' Brian liet zijn schouders zakken. Hij kneedde het kleipaard tot een bal en gooide die terug in de bak. Nooit zag ik Brian meer met iets dergelijks bezig.

Ik vraag me af hoe vaak dat gebeurt. Als ik dit verhaal over Brian aan mijn klas vertel, lijkt het of veel van mijn leerlingen me naderhand willen vertellen over soortgelijke ervaringen. Hoe een leraar ze de mond snoerde, of hoe een student ze buitengewoon gemeen behandelde. Sommigen haakten op dat moment af en zagen zichzelf niet meer als creatief. Dat afhaken begint in de jeugdjaren. Het sluipt naar binnen en wortelt zich zelfs steeds dieper in tegen de tijd dat je volwassen wordt.

Dit is iets wat we vaak zien gebeuren. Als we een workshop geven of samen met cliënten ergens aan werken, komen we altijd uit op dat punt in het proces waar het verwarrend of ongewoon wordt. Dan halen die hoge leidinggevenden hun Blackberries tevoorschijn en zeggen, op weg naar de uitgang, dat ze dringend moeten telefoneren. Ze voelen zich zo ongemakkelijk. Als we ze achternagaan en vragen wat er aan de hand is, zeggen ze iets als: 'Ik ben gewoon niet zo creatief.' Maar wij weten dat dat niet waar is. Als ze het proces blijven volgen, komen er verbazingwekkend dingen uit. Dan staan ze ervan te kijken hoe vindingrijk zij en hun teams eigenlijk zijn.

Ik ben onderzoek gaan doen naar onze angst voor beoordeling. Dat je dingen niet doet, uit angst beoordeeld te worden. Als je niet met de juiste creatieve inval komt, wordt je beoordeeld. Het was voor mij een geweldige doorbraak toen ik de psycholoog Albert Bandura ontmoette.

Ik weet niet of jullie Albert Bandura kennen, maar als je op Wikipedia kijkt, lees je dat hij vierde staat op de lijst van belangrijkste psychologen in de geschiedenis. Je hebt Freud, Skinner, nog iemand en dan Bandura. Bandura is 86 en werkt nog steeds aan de Stanford Universiteit. Het is een heel innemende vent.

Ik ben hem gaan opzoeken, want hij heeft veel ervaring in het behandelen van fobieën en daarin ben ik zeer geïnteresseerd. Hij had een soort methodologie ontwikkeld, waarmee mensen uiteindelijk heel snel genazen. Binnen 4 uur was al een hoog percentage mensen van hun fobieën genezen. Ons gesprek ging over slangen. maar het ging over slangen en de fobische angst daarvoor.

Het was een heel prettig en interessant gesprek. Hij vertelde dat hij de proefpersoon binnenliet en dan zei: 'Weet je dat er in de kamer hiernaast een slang zit en dat we daar naar binnen gaan.' Waarop, naar hij zei, de meesten antwoordden: 'Bekijk het maar, ik ga daar niet naar binnen en zeker niet als daar een slang zit.'

Maar Bandura had een stap-voor-stap proces, dat super succesvol was. Hij nam de mensen mee naar een dubbelzijdige spiegel. Daarmee keek je in de kamer waar zich de slang bevond en daar liet hij ze aan wennen. Daarna bracht hij ze stukje bij beetje in beweging en dan stonden ze in de deuropening, met de deur open en keken naar binnen. Daar liet hij ze weer aan wennen. En dan, heel veel kleine stapjes verder, stonden ze in de kamer, met een soort leren lashandschoen aan. En uiteindelijk raakten ze de slang aan. Als ze de slang aanraakten, In feite was het allemaal beter dan goed. Deze mensen, met hun levenslange angst voor slangen, zeiden dingen als: 'Kijk eens hoe mooi die slang is.' Ze hielden hem zelfs op schoot.

Bandura noemt dit proces 'gestuurde beheersing'. Ik ben dol op die uitdrukking: 'gestuurde beheersing'. Er gebeurde ook nog iets anders. De mensen die dit proces doorliepen en de slang aanraakten werden ook minder angstig voor andere dingen in hun leven. Ze deden meer hun best, ze zetten langer door en konden teleurstellingen beter incasseren. Ze hadden een nieuw vertrouwen gekregen. Dit noemt Bandura 'vertrouwen in eigen kracht', het gevoel dat je de wereld kunt veranderen en dat je kunt bereiken wat je van plan was.

De ontmoeting met Bandura was voor mij een loutering. Ik realiseerde me dat deze beroemde wetenschapper iets had gedocumenteerd en wetenschappelijk bekrachtigd, dat we de laatste 30 jaar al zien gebeuren. Dat we mensen die bang zijn dat ze geen creativiteit bezitten, kunnen begeleiden in een stappenproces, een soort reeks van kleine successen. Ze veranderen hun angst in vertrouwdheid en verrassen zichzelf daarmee. Die transformatie is wonderbaarlijk.

We komen het nu op de d(esign) school voortdurend tegen. Mensen uit allerlei verschillende disciplines die zichzelf als puur analytisch zien. Ze stappen bij ons binnen en doorlopen ons proces, ze bouwen vertrouwen op en denken nu anders over zichzelf. Ze zijn helemaal opgetogen over het feit dat ze door het leven gaan met de overtuiging dat ze creatief zijn.

Een van de dingen die ik vandaag wilde doen, is jullie meenemen op deze reis en laten zien hoe die eruit ziet. In mijn ogen lijkt die reis op Doug Dietz. Doug Dietz is een technicus. Hij ontwerpt medische beeldvormingsapparatuur, grootschalig materiaal. Hij werkte voor G(eneral) E(lectric) en heeft een fantastische carrière gehad. Maar op een gegeven moment kwam hij op een keerpunt.

Hij was in het ziekenhuis en keek naar een van zijn MRI-apparaten in bedrijf, toen zijn oog viel op een jong gezin. Een van hen was een klein meisje. Ze huilde en was verschrikkelijk angstig. Doug was erg teleurgesteld toen hij hoorde dat bijna 80% van de kinderpatiëntjes in dit ziekenhuis narcose nodig had om in zijn MRI-apparaat te gaan. Dit was voor Doug een grote teleurstelling, want daarvoor was hij trots geweest op wat hij deed. Met deze apparaten werden levens gered, maar het deed pijn om te zien dat kinderen zo angstig werden van zijn apparaat.

Rond die tijd volgde hij lessen aan de d.school in Stanford. Hij nam kennis van onze manier van denken over het ontwerpproces, over empathie, over herhaald prototypen. Deze kennis zou hij gaan gebruiken om iets heel bijzonders te doen: de hele beleving van het door een scan gaan opnieuw ontwerpen. Dit is wat hij bedacht.

Hij maakte er voor de kinderen een avontuur van. Hij verfde de muren en het apparaat en het personeel werd getraind door mensen die verstand hebben van kinderen, zoals personeel van een kindermuseum. Nu is het voor een kind een belevenis. Er wordt hun verteld over het lawaai en de beweging van het schip. Als ze binnenkomen wordt er gezegd: 'Oké, je gaat nu in het piratenschip, maar je moet heel stil zijn, want de piraten mogen je niet vinden.'

De resultaten waren verbluffend. Het percentage kinderen dat onder narcose moest, daalde van ± 80% naar ± 10%. Het ziekenhuis en GE waren ook blij, want de anesthesist hoefde er minder vaak bij te komen en er konden per dag meer kinderen gescand worden. De kwantitatieve resultaten waren geweldig, maar de kwalitatieve resultaten waren voor Doug veel belangrijker. Hij was samen met een van de moeders aan het wachten tot haar kind door de scan heen was. Toen het meisje uit de scan kwam, rende ze naar haar moeder en zei: 'Mama, gaan we morgen weer?' (Gelach)

Ik was er vaak bij als Doug zijn verhaal vertelde van zijn persoonlijke transformatie en het baanbrekende ontwerp dat daar het gevolg van was, maar bij het verhaal van het kleine meisje hield hij zijn ogen nooit droog.

Dougs verhaal speelt zich af in een ziekenhuis. Ik weet het een en ander over ziekenhuizen. Enkele jaren geleden voelde ik een knobbel in mijn nek. Nu was ik aan de beurt voor het MRI-apparaat. Het was kanker...van het gevaarlijke soort. Ze zeiden dat ik 40% kans had om te overleven.

Als je daar tussen de andere patiënten zit in je pyjama en iedereen ziet er bleek en mager uit en je wacht op je beurt voor de röntgenstralen, dan gaat er veel door je hoofd heen. Je voornaamste gedachte is: ga ik dit overleven? Vaak dacht ik na over hoe het leven van mijn dochter eruit zou zien zonder mij. Maar je denkt ook aan andere dingen. Ik dacht veel na over de reden waarom ik op aarde rondliep. Wat was mijn roeping? Wat zou ik moeten doen? Ik had gelukkig veel mogelijkheden. We hadden gewerkt in de gezondheids- en wellnesssector, onderwijs en de ontwikkelingslanden. Dus waren er veel projecten waar ik aan kon werken. Maar ik besloot me op dat moment te wijden aan wat ik het liefste deed: het helpen van zo veel mogelijk mensen bij het heroveren van hun verloren creatieve vertrouwen. Als ik het zou overleven, wilde ik dat gaan doen. Ik hèb het overleefd...dat u het maar weet.

(Gelach)

(Applaus)

Ik ben ervan overtuigd dat wanneer mensen dit vertrouwen krijgen - en dat gebeurt voortdurend op de d.school en bij adviesbureau IDEO - dat ze gaan werken aan de echt belangrijke dingen in hun leven. We zien mensen hun oude leven opgeven en nieuwe wegen inslaan. We zien ze met meer en interessantere ideeën komen, zodat ze uit betere ideeën kunnen kiezen. Ze nemen gewoon betere besluiten.

Ik weet dat je bij TED een 'verbeter-de-wereld-idee' hoort te hebben. Iedereen heeft een 'verbeter-de-wereld-idee'. Als ik er één heb, is het dit te helpen realiseren. Ik hoop dat jullie me zullen volgen in mijn missie, jullie als opinieleiders. Het zou geweldig zijn als jullie de wereld niet lieten verdelen in creatieven en niet-creatieven, alsof het door God gegeven is. Laat mensen inzien dat ze van nature creatief zijn. Natuurlijke mensen moeten hun ideeën vleugels geven. Ze moeten wat Bandura noemt 'vertrouwen krijgen in hun eigen kracht', zodat je kunt doen wat je van plan was en terechtkomt op een plek waar je met creatief vertrouwen de slang aanraakt.

Dank jullie wel.

(Applaus)