David Gallo laat verrassingen uit de onderwaterwereld zien

We gaan diepzeeduiken. Iedereen die ooit die prachtige kans heeft gehad, weet dat je ongeveer tweeënhalf uur lang naar beneden, in een gitzwarte wereld terechtkomt. En uit het raam zagen we de meest mysterieuze dieren, die met geen pen te beschrijven zijn. Deze blinkende lichtjes: een wereld van bioverlichting, zoals vuurvliegjes. Dr. Edith Witter -- ze werkt nu bij de Research Conservation Association -- was in staat met een camera enkele van deze ongelooflijke dieren vast te leggen, en dat is wat je hier op het scherm ziet.

Dat is allemaal bioverlichting. Dus, zoals ik al zei, zoals vuurvliegjes. Hier heb je een vliegende kalkoen onder de boom. (Publiek lacht) Ik weet het. Ik ben opgeleid als geoloog, maar ik vind dit prachtig. En je ziet dat een deel van de bioluminescentie wordt gebruikt om te voorkomen opgegeten te worden, een deel wordt gebruikt om een prooi aan te trekken. Maar alles is vanuit een artistiek standpunt fantastisch. En een hoop van wat er binnen gebeurt -- hier is een vis met gloeiende, kloppende ogen. Sommige kleuren zijn ontworpen om te hypnotiseren. Deze prachtige ontwerpen. En dan deze laatste: een van mijn favorieten, dit draaimolentjesontwerp. Absoluut verbazingwekkend, elke duik weer.

Dat is de onbekende wereld. En vandaag de dag hebben we slechts drie procent ontdekt van wat er in de oceanen te zien is. We hebben al de hoogste bergen ter wereld gevonden, de diepste valleien, onderwatermeren en -watervallen -- veel hiervan hebben we met jullie gedeeld vanaf het podium. En op een plek waarvan we dachten dat er helemaal geen leven was, denken we meer leven, diversiteit en dichtheid te vinden dan in het tropisch regenwoud. Dat wil zeggen dat we nog maar heel erg weinig van deze planeet weten. Er is nog 97 procent, en die 97 procent is óf leeg óf is vol met verrassingen.

Maar ik wil nu de sprong naar ondiepe wateren maken, en naar een aantal verbluffende wezens kijken. Cephalopoda -- 'koppotigen'. Als kind kende ik ze vooral als calamari. Hier zie je een octopus. Dit is het werk van dr. Roger Hanlon bij het Marine Biology Lab. En het is fascinerend hoe deze cephalopods met hun ongelooflijke ogen hun omgeving voelen, kijk naar licht, kijk naar patronen. Hier zie je octopus die zich over het rif beweegt. Hij vindt een plek om te settelen, rolt zich op en verdwijnt in de achtergrond. Dat is nog niet zo makkelijk.

In het volgende clipje zien we een paar pijlinktvissen. Dit is een pijlinktvis. Als mannetjes gaan vechten, als ze erg agressief zijn, worden ze wit. En deze twee mannetjes zijn aan het vechten. Dat doen ze door hun konten tegen elkaar te laten kaatsen, wat een interessant concept is. Hier zie je links een mannetje en rechts een vrouwtje. Welnu, het mannetje is erin geslaagd zijn kleurstelling te delen, dus het vrouwtje ziet alleen zijn vriendelijke pijlinktviskant. En het mannetje -- (publiek lacht) -- We gaan het nogmaals zien. Kijk nog eens. Kijk naar de kleurstelling: wit aan de rechterkant, bruin aan de linker. Hij doet een stap terug, waarmee hij de andere mannetjes uit de buurt houdt door zijn lichaam te delen en komt op aan de kant... Bingo. Nu is mij wel eens verteld dat dit niet slechts voor pijlinktvismannetjes geldt, maar dat weet ik niet. (Applaus)

Inktvis. Ik ben gek op inktvissen. Dit is een gigantische Australische inktvis. Daar is hij. Zijn neerhangende ogen hier. Maar ze kunnen behoorlijk verbazingwekkende dingen doen. Hier zien we er eentje die zich terugtrekt in een kloof, en -- kijk naar zijn tentakels. Hij trekt ze gewoon in en laat ze eruit zien als zeewier. Verdwijnt volledig in de achtergrond. Gewoonweg verbazingwekkend. Hier zien we twee vechtende mannetjes. Nogmaals, ze zijn slim genoeg, deze cephalopods -- om elkaar geen pijn te doen. Maar kijk naar de patronen die ze met hun huid kunnen maken. Gewoonweg verbazingwekkend.

Hier is een octopus. Soms willen ze niet gezien worden als ze bewegen, omdat roofdieren ze dan kunnen zien. Deze jongen hier kan zichzelf er als een steen laten uitzien, en, al kijkende naar zijn omgeving, kan hij zich over de bodem verschuiven, gebruik makend van de golven en schaduwen, zodat hij niet gezien kan worden. Hij en zijn beweging worden één met de achtergrond. Het trucje van de bewegende steen. We leren dus een hele hoop van ondiepe wateren. Nog steeds ontdekken we diepe wateren, maar ook van de ondiepe leren we een hoop. Daar is een goede reden voor: ondiepe wateren zijn gevuld met roofdieren. Hier heb je een barracuda. En als je een octopus of een cephalopod bent ben je zeer bedreven in het gebruik maken van je omgeving om je te verbergen.

In de volgende scene zie je een mooie koraalbodem. En je ziet dat een octopus er makkelijk uit zou springen als hij niet van camouflage gebruik zou kunnen maken, door zijn huidskleur en -structuur aan te passen. Hier zie je wat zeewier op de voorgrond. En een octopus. Is dat niet verbazingwekkend? Roger liet hem schrikken, dus hij ging ervandoor in een inktwolk. Als de octopus landt, zegt hij: 'Ik ben gezien. Het beste kan ik nu zo groot mogelijk worden.' Dat grote bruine maakt de plek rond zijn oog erg groot. Hij bluft. Laten we het achterstevoren bekijken. Ik dacht dat hij een grapje maakte toen hij het liet zien. Ik dacht dat het bewerkt was. Hier is het achterstevoren. Kijk naar de huidskleur, naar de huidsstructuur. Echt een verbazend dier, dat zijn kleur en structuur kan veranderen om met de omgeving overeen te komen. Zie hem één worden met deze wieren. Eén. Twee. Drie. Hij is ervandoor en ik ook. Heel hartelijk dank.