David Brooks: Het sociale dier

Toen ik mijn huidige baan kreeg, kreeg ik een goed advies, namelijk om elke dag drie politici te interviewen. Op basis van zoveel contact met politici, kan ik je vertellen dat zij allemaal op de een of andere manier emotioneel gestoord zijn. Ze hebben wat ik babbelzieke dementie noem, wat betekent dat ze zo veel praten dat ze zichzelf gek maken. (Gelach) Maar wat ze wel hebben, zijn ongelooflijke sociale vaardigheden. Wanneer je ze ontmoet, dan hebben ze greep op je, ze kijken je in de ogen, ze komen in je persoonlijke ruimte, ze masseren de achterkant van je hoofd.

Ik ging een paar maanden geleden met een republikeinse senator uit eten, die zijn hand op de binnenkant van mijn dij hield gedurende de hele maaltijd - hij kneep erin. Ooit - jaren geleden - zag ik Ted Kennedy en Dan Quayle elkaar ontmoeten in de senaat. Ze waren vrienden. Ze omhelsden elkaar. Ze waren aan het lachen. Hun gezichten waren zo'n stukje van elkaar. Ze waren aan het bewegen, draaiden tegen elkaar en bewogen hun armen op en neer langs elkaar. Ik had zoiets van: "Neem een kamer. Ik wil dit niet zien." Maar ze hebben die sociale vaardigheden.

Een ander voorbeeld: Tijdens de voorbije verkiezingsronde, volgde ik Mitt Romney in en rond New Hampshire. Hij voerde campagne met zijn vijf perfecte zonen: Bip, Chip, Rip, Zip, Lip and Dip. (Gelach) Hij gaat een eetcafé binnen. Terwijl hij het eetcafé binnenloopt, stelt hij zichzelf voor aan een gezin en zegt: "Uit welke plaats in New Hampshire komen jullie?" Dan beschrijft hij het huis dat hij had in hun woonplaats. Zo gaat hij de ruimte door, en terwijl hij het eetcafé verlaat, noemt hij bijna iedereen die hij net ontmoet heeft bij de voornaam. Ik had zoiets van: "Oké, dat is sociale vaardigheid."

Maar de paradox is, dat wanneer een heleboel van deze mensen in de modus "beleid maken" komen dat sociale bewustzijn als sneeuw voor de zon verdwijnt en ze beginnen te praten als accountants. Dus heb ik, gedurende mijn carrière, een reeks fouten behandeld. We sturen economen naar de Sovjet Unie met plannen om te privatiseren toen het uiteen ging, en waar het ze echt aan ontbrak was sociaal vertrouwen. We vielen Irak binnen met een leger dat blind was voor de culturele en psychologische realiteit. We hadden een financieel regelgevend systeem gebaseerd op de aannames dat traders rationele wezens waren die niets stoms zouden doen. Al 30 jaar lang houd ik me bezig met de hervorming van scholen en we hebben in principe de bureaucratische dozen gereorganiseerd - publieke scholen, privé-scholen, vouchers - maar we hadden jaar na jaar teleurstellende resultaten. Feit is dat mensen leren van de mensen van wie ze houden. Als je het niet hebt over de individuele relatie tussen een docent en een student, heb je het niet over die realiteit, maar die realiteit is uitgewist uit ons proces van beleid maken.

Dat leidde tot een vraag voor mij: Waarom zijn de meest sociaal aangepaste mensen op aarde compleet ontmenselijkt wanneer ze over beleid nadenken? Ik kwam tot de conclusie dat dit een symptoom is van een groter probleem. Dat we, eeuwenlang, een visie op de menselijke natuur hebben geërfd gebaseerd op de notie dat ons zelf gescheiden is, dat de ratio gescheiden is van de emoties en dat de maatschappij vooruitgaat in de mate dat de ratio de passies kan onderdrukken. Dit heeft geleid tot een visie op de menselijke natuur die ervan uitgaat dat we rationele individuen zijn die op een voorspelbare manier reageren op prikkels. Het heeft geleid tot een wereldbeeld waarbij mensen de aannames van de natuurkunde proberen te gebruiken om menselijk gedrag te meten. Dit heeft een grote verwijdering veroorzaakt, een oppervlakkig beeld van de menselijke natuur.

We zijn heel goed in het praten over materiële zaken, maar we zijn heel slecht in het praten over emoties. We zijn heel goed in het praten over vaardigheden en veiligheid en gezondheid maar we zijn heel slecht in praten over karakter. Alasdair MacIntyre, de beroemde filosoof, zei: "We hebben de oude concepten van moraliteit van deugd, eer, goedheid, maar we hebben geen systeem meer waarmee we ze kunnen verbinden." Dit heeft bijgevolg geleid tot een oppervlakkig pad in de politiek, maar ook in een hele reeks van menselijke ondernemingen.

Je kunt het zien in de manier waarop we onze jonge kinderen opvoeden. Je gaat naar een basisschool om drie uur 's middags en je kijkt naar hoe de kinderen naar buiten komen. Ze dragen rugzakken van 40 kilo. Als de wind hen omver zou blazen, zijn ze als kevers die vastzitten aan de grond. Je ziet van die auto's aan komen rijden - meestal zijn het Saabs en Audi's en Volvo's, omdat het in sommige buurten sociaal geaccepteerd is om een luxe-auto te hebben, zo lang die maar uit een land komt dat vijandig staat tegenover het buitenlandbeleid van de V.S. - is dat prima. Ze worden opgehaald door wezens die ik über-moeders noem, die erg succesvolle carrièrevrouwen zijn, die tijd vrij nemen om ervoor te zorgen dat al hun kinderen op Harvard terechtkomen. Je kunt de über-moeders meestal herkennen, omdat ze minder wegen dan hun eigen kinderen. (Gelach) Dus op het moment van conceptie, doen ze kleine oefeningen voor hun billen. De baby's floepen eruit, Ze houden er kaartjes om Chinees te leren voor.

Ze rijden ze naar huis, en ze willen dat ze verlicht worden, dus nemen ze hen mee naar roomijsfabrikant Ben en Jerry's met hun eigen buitenlandbeleid. In een van mijn boeken, grap ik dat Ben en Jerry's een pacifistische tandpasta zou moeten maken - die bacteriën niet doodt, maar ze slechts vraagt om te vertrekken. Het zou goed verkopen. (Gelach) Ze gaan naar Whole Foods voor hun babyvoedsel. Whole Foods is een van die progressieve kruideniers waar alle kassamedewerkers eruit zien alsof ze geleend zijn van Amnesty International. (Gelach) Ze kopen daar van die snacks met zeewier die Veggie Booty met kool heten, voor kinderen die thuiskomen en zeggen: "Mam, mam, ik wil een tussendoortje dat darmkanker helpt voorkomen."

(Gelach)

Dus worden de kinderen op een bepaalde manier opgevoed, springen ze door prestatieringen van de dingen die we kunnen meten - CITO-toetsen, muziekinstrumenten, voetbaltraining. Ze worden toegelaten tot uitstekende universiteiten, krijgen goede banen, en soms maken ze een succes van zichzelf op een oppervlakkige manier, en verdienen ze bakken met geld. Soms zie je ze in vakantie-oorden zoals Jackson Hole of Aspen. Ze zijn elegant en slank geworden - ze hebben niet echt dijen; ze hebben gewoon een elegante kuit bovenop de andere. (Gelach) Ze hebben zelf kinderen, en ze hebben een genetisch wonder bereikt door met mooie mensen te trouwen. Hun oma's lijken op Gertrude Stein, hun dochters lijken op Halle Berry - ik weet niet hoe ze dat gedaan hebben. Ze komen hier en realiseren zich dat het nu in de mode is om honden te hebben die zo lang zijn als een derde van je plafondhoogte. Dus hebben ze deze harige honden van 80 kilo - die op velociraptors lijken, allemaal vernoemd naar personages van Jane Austen.

Wanneer ze oud worden, hebben ze niet echt een levensfilosofie ontwikkeld, maar ze hebben besloten: "Ik ben overal succesvol in, ik ga gewoon niet dood." Dus huren ze personal trainers in, ze nemen erectiepillen alsof het pepermuntjes zijn. Je ziet ze op de bergen daarboven. Ze langlaufen de berg op met van die grimmige gezichtsuitdrukkingen die Dick Cheney op Jerry Lewis laten lijken. (Gelach) Als ze voorbij je razen, is het alsof je ingehaald wordt door een kleine ijzeren rozijn die de heuvel opgaat.

(Gelach)

Dat is dus een deel van wat het leven is, maar het is niet alles wat het leven is. Gedurende de afgelopen jaren hebben we volgens mij een dieper inzicht in de menselijke natuur gekregen en een dieper inzicht in wie we zijn. Het is niet gebaseerd op theologie of filosofie, het is door de studie van het brein, dwars door alle werelden van onderzoek, van neurowetenschap tot de cognitieve wetenschappers gedragswetenschappers, psychologen, sociologie, dat we een revolutie in bewustzijn ontwikkelen. Wanneer je het allemaal samenvoegt, geeft dat ons een nieuwe visie op de menselijke natuur. Het is verre van een koude materialistische visie op de natuur, het is nieuw humanisme, het is nieuwe betovering. Ik denk dat wanneer je dit onderzoek samenvoegt, je begint met drie basisinzichten.

Het eerste inzicht is dat hoewel het bewuste brein de autobiografie van onze soort schrijft, het onbewuste brein het meeste werk doet. Dat is een manier om te formuleren dat het menselijke brein miljoenen stukjes informatie kan verwerken in een minuut, waarvan het zich van ongeveer 40 bewust is. Dit leidt tot eigenaardigheden. Een van mijn favoriete is dat mensen genaamd Dennis een buitenproportioneel grote kans hebben tandarts te worden, mensen genaamd Lawrence advocaten worden, omdat we ons onbewust aangetrokken voelen tot dingen die bekend klinken, dat is waarom ik mijn dochter President van de Verenigde Staten Brooks heb genoemd. (Gelach) Een andere bevinding is dat het onbewuste, verre van dom en geseksualiseerd is, en zelfs vrij slim is. Dus een van de cognitief meest veeleisende dingen die we doen is meubels kopen. Het is erg moeilijk om je een bank voor te stellen, hoe die eruit zal zien in je huis. De manier waarop je dat zou moeten doen, is door de meubels te bestuderen, ze laten intrekken in je brein, jezelf afleiden, en dan een paar dagen laten je buikgevoel volgen omdat je het onbewust hebt opgelost.

Het tweede inzicht is dat emoties de basis van ons denken zijn. Mensen met beroertes en beschadingen in het deel van het brein dat emoties verwerkt, zijn niet superslim, ze zijn eigenlijk vaak tamelijk hulpeloos. De grote man uit het veld is in de zaal vanavond en zal morgenochtend spreken - Antonio Damasio. Een van de dingen die hij ons echt heeft laten zien, is dat emoties niet los staan van de rede, maar dat zij de fundering van de rede zijn omdat zij ons vertellen wat wij moeten waarderen. Dus is het lezen en leren van je emoties een van de centrale activiteiten van wijsheid.

Nu ben ik een vent van middelbare leeftijd; ik voel me niet echt comfortabel bij emoties. Een van mijn favoriete verhalen over hersenen gaat over mannen van middelbare leeftijd. Ze zetten ze in een machine die hersenscans maakt - dit is onaannemelijk overigens, maar dat maakt me niet uit - en ze lieten ze naar een horrorfilm kijken, en toen lieten ze de mannen hun gevoelens tegenover hun vrouwen beschrijven. De hersenscans waren in beide gevallen identiek. Het was gewoon pure terreur. Dus als ik het heb over emotie, is dat net als Ghandi die het heeft over vraatzucht, maar het is het centrale proces in de manier waarop wij denken. Het vertelt ons wat ons bij moet blijven. Het brein is het register van de gevoelens in een leven.

Het derde inzicht is dat we niet primair op zichzelf staande individuen zijn. We zijn sociale dieren, geen rationele dieren. We komen voort uit relaties, en we zijn diep van elkaar doordrongen. Dus wanneer we een andere persoon zien, dan spelen we in ons eigen hoofd na wat we in hun hoofd zien. Wanneer we in een film naar een achtervolging met auto's kijken, is het bijna alsof we subtiel een achtervolging meemaken. Wanneer we pornografie bekijken, is het een beetje als seks hebben, maar waarschijnlijk niet zo lekker. We zien dit wanneer we geliefden over straat zien lopen, wanneer een menigte in Egypte of Tunesië verstrikt raakt in een emotionele besmetting, de diepe doordrongenheid. En deze revolutie in wie we zijn, geeft ons een andere manier van kijken naar, denk ik, politiek, een andere manier, het allerbelangrijkst, van kijken naar menselijk kapitaal.

We zijn nu kinderen van de Franse verlichting. We geloven dat rede het beste vermogen is. Maar ik denk dat dit onderzoek laat zien dat de Britse verlichting, of de Schotse verlichting, met David Hume, Adam Smith, eigenlijk een betere grip had op wie we zijn - dat ratio vaak zwak is, onze sentimenten sterk zijn, en dat onze sentimenten vaak te vertrouwen zijn. Dit werk corrigeert die onjuiste aanname in onze cultuur, die ontmenselijkende vooringenomenheid. Het geeft ons een dieper besef van wat er eigenlijk voor nodig is voor ons om te floreren in dit leven. Wanneer we denken aan menselijk kapitaal, denken we aan de dingen die we makkelijk kunnen meten - dingen als cijfers, toetsscores, titels, het aantal jaren scholing. Wat er echt voor nodig is om het goed te doen, een betekenisvol leven te leiden, zijn dingen die dieper zijn, dingen waar we niet eens echt woorden voor hebben. Laat ik eens een aantal dingen opnoemen die we volgens mij door dit onderzoek kunnen proberen te begrijpen.

De eerste gave, of talent, is 'breinzicht' - het vermogen om in het brein van andere mensen te komen en te leren wat zij te bieden hebben. Baby's worden geboren met deze mogelijkheid. Meltzoff, van de universiteit van Washington, leunde over een baby heen van 43 minuten oud. Hij stak z'n tong uit naar de baby. De baby stak ook haar tong uit. Baby's zijn geboren om in het brein van hun moeder te komen en te downloaden wat ze tegenkomen - hun modellen om de realiteit te begrijpen. In de Verenigde Staten, heeft 55 procent van de baby's een diepe dialoog met de moeder en leren zij modellen over omgaan met andere mensen. Die mensen die modellen hebben over hoe om te gaan met anderen, hebben een grote voorsprong in het leven. Wetenschappers aan de universiteit van Minnesota hebben een onderzoek verricht waarin zij konden voorspellen, met 77 procent zekerheid, op een leeftijd van 18 maanden, wie zijn middelbare school zou afmaken, gebaseerd op wie een goede band had met mama. 20 procent van de kinderen heeft niet zo'n relatie met de moeder. Ze hebben wat we een vermijdende hechtingsstijl noemen. Ze hebben moeite in de omgang met andere mensen. Ze gaan door het leven als zeilboten tegen de wind - ze willen dichtbij mensen komen, maar ze hebben niet echt de modellen om dat te doen. Dus is dit een vaardigheid van hoe je kennis van elkaar opzuigt.

Een tweede vaardigheid is gelijk evenwicht. De mogelijkheid om de rust te hebben om de vooroordelen en fouten in je eigen brein te lezen. We zijn bijvoorbeeld te zelfverzekerd. 95 procent van onze professoren geeft aan dat zij bovengemiddelde docenten zijn. 96 procent van de studenten zegt dat ze bovengemiddelde sociale vaardigheden hebben. Time magazine vroeg Amerikanen: "Behoort u tot de bovenste 1 procent van de mensen die het meest verdienen?" 19 procent van de Amerikanen behoort tot de bovenste 1 procent. (Gelach) Dit is een trouwens een seksespecifieke eigenschap. Mannen verdrinken twee keer zo vaak als vrouwen, omdat mannen denken dat ze dat meer zwemmend kunnen oversteken. Maar sommige mensen hebben de mogelijkheid en het bewustzijn van hun eigen vooroordelen, hun eigen overdreven zelfverzekerdheid. Ze hebben epistemologische bescheidenheid. Ze zijn onbevangen als zich dubbelzinnigheid aandient. Ze zijn in staat de sterkte van de conclusies aan te passen aan de sterkte van hun bewijs. Ze zijn nieuwsgierig. Deze eigenschappen staan vaak los van IQ.

De derde eigenschap is 'metis', wat we straatslim zouden kunnen noemen - het is een Grieks woord. Het is gevoelig zijn voor de fysieke omgeving, het vermogen om patronen in een omgeving te selecteren - er een kern uit afleiden. Een van mijn collega's bij de Times deed een geweldig verhaal over soldaten in Irak die een straat in konden kijken en op de een of andere manier konden detecteren of er een IED, een landmijn, in de straat was. Ze konden je niet vertellen hoe ze het deden, maar ze konden het koud hebben, ze voelden een kou, en ze hadden vaker dan niet gelijk. Het derde is wat je sympathie zou kunnen noemen, de mogelijkheid om binnen groepen te werken. Dat is ontzettend handig, want groepen zijn slimmer dam individuen - en groepen die elkaar persoonlijk zien zijn veel slimmer dan groepen die elektronisch communiceren, omdat 90 procent van onze communicatie non-verbaal is. De effectiviteit van een groep wordt niet bepaald door het IQ van de groep, maar door hoe goed zij communiceren, hoe vaak zij in de conversatie aan het woord zijn.

Dan zou je het nog kunnen hebben over een eigenschap zoals mengen. Ieder kind kan zeggen: "Ik ben een tijger", doen alsof het een tijger is. Het lijkt zo elementair. Maar het is in feite ongelooflijk ingewikkeld om een concept "ik" en een concept "tijger" te nemen en ze te combineren. Maar dit is de bron van innovatie. Wat Picasso deed, bijvoorbeeld, was het concept Westerse kunst nemen en het concept Afrikaanse maskers en ze samenvoegen - niet alleen de geometrie, maar ook de morele systemen die erin schuilgaan. Dit zijn, opnieuw, vaardigheden die we niet kunnen tellen of meten.

Het laatste ding dat ik zal noemen, is iets wat je verliefdheid zou kunnen noemen. Dit is geen vaardigheid, het is een kracht en een motivatie. Het bewuste brein verlangt naar succes en prestige. Het onbewuste brein verlangt naar deze momenten van transcendentie, wanneer de lijn van de schedel verdwijnt en we ons verliezen in een uitdaging of taak - wanneer een ambachtsman zich verliest in zijn ambacht, wanneer een naturalist zich een voelt met de natuur, wanneer een gelovige zich een voelt met God's liefde. Dat is waar het onbewuste brein naar verlangt. Velen van ons voelen het in de liefde wanneer geliefden zich samengesmolten voelen.

Een van de mooiste beschrijvingen die ik in dit onderzoek tegenkwam van hoe hersenen in elkaar doordringen, is geschreven door een grote theoreticus en wetenschapper genaamd Douglas Hofstadter aan de universiteit van Indiana. Hij was getrouwd met een vrouw die Carol heet, en ze hadden een geweldige relatie. Toen hun kinderen vijf en twee waren, kreeg Carol een beroerte en een hersentumor en stierf plotseling. Hofstadter schreef een boek genaamd "Ik ben een vreemde lus." Ergens in dat boek beschrijft hij een moment - slechts maanden nadat Carol was overleden - dat hij haar foto tegenkwam op de schouw, of op een bureau in zijn slaapkamer.

Dit is wat hij schreef: "Ik keek naar haar gezicht, en ik keek zo diep dat ik het gevoel had achter haar ogen te zijn. En opeens hoorde ik mezelf zeggen terwijl tranen over mijn wangen rolden, 'Dat ben ik. Dat ben ik.' En die simpele woorden brachten vele gedachten terug die ik eerder had gehad, over de samensmelting van onze zielen in een hogere entiteit, over het feit dat in de kern van onze beiden zielen onze identieke hoop en dromen voor onze kinderen lagen, over het idee dat deze hoop niet apart of verschillend was, maar gewoon een en dezelfde hoop was, een helder iets dat ons beiden definieerde, dat ons samenbracht tot een eenheid - het soort eenheid dat ik me maar vaag had voorgesteld voordat ik getrouwd was en kinderen kreeg. Ik realiseerde me dat, ook al was Carol overleden, er een stukje van haar kern helemaal niet dood was gegaan, maar stellig was voort blijven leven in mijn brein."

De Grieken zeggen dat we onze weg naar wijsheid toe lijden. Door zijn lijden begreep Hofstadter hoe diep verbonden wij zijn. Door het falende beleid van de afgelopen 30 jaar, zijn we, denk ik, tot het besef gekomen, hoe oppervlakkig onze visie op de menselijke natuur is geweest. Nu we die oppervlakkigheid tegenkomen en de mislukkingen die voortkomen uit onze onkunde om te komen tot de diepten van wie we zijn, komt deze revolutie in bewustzijn - deze mensen in zoveel vakgebieden die de diepte van onze aard verkennen en terugkomen met dit betoverende, nieuwe humanisme. Toen Freud zijn besef van het onbewuste ontdekte, had dit een groot effect op het toenmalige klimaat. Nu ontdekken we een meer accurate visie op het onbewuste - op wie we diep van binnen zijn. Dit zal een geweldig, diepgaand en humaniserend effect op onze cultuur hebben.

Dank jullie wel.

(Applaus)