Dave Eggers doet zijn TED Prize wens: Er was eens een school

Iedereen van TED, en vooral Chris en Amy, ontzettend bedankt! Ongelooflijk dat ik hier sta. Ik heb al weken niet geslapen. Neil en ik vergeleken net hoe weinig we hebben geslapen in aanloop hiernaartoe. Ik ben nog nooit zo nerveus geweest -- als ik nerveus ben doe ik dit, realiseer ik me net. Ik ga praten over wat we ongeveer hebben gedaan met de organisatie die 826 Valencia heet, en dan ga ik vertellen over hoe je mee kunt doen en vergelijkbare dingen kan doen.

Ergens in het jaar 2000 woonde ik in Brooklyn, ik probeerde mijn eerste boek af te schrijven. Ik liep elke dag verdwaasd rond, want ik schreef van 12 tot 5 uur 's nachts. Dus ik liep overdag verdwaasd rond. Ik was overdag niet zo helder van geest, maar had wel flexibele uren. In de buurt in Brooklyn waar ik woonde, Park Slope, wonen veel schrijvers. Een hoog aantal per hoofd van de bevolking ten opzichte van normale mensen Onderwijl was ik opgegroeid omgeven door docenten. Mijn moeder was docent, mijn zus werd docent en na de hogeschool gingen veel van mijn vrienden doceren. En dus hoorde ik ze het altijd hebben over hun levens en hoe inspirerend die waren, en ze waren zeg maar de meest hardwerkende en inspirerende mensen die ik kende.

Maar ik wist van veel dingen waar ze het moeilijk mee hadden, veel waar ze mee worstelden. En één van die dingen was dat veel van mijn vrienden die les gaven op openbare scholen, moeite hadden met leerlingen die niet bij bleven, vooral met lezen en schrijven. Veel van deze leerlingen kwamen uit huishoudens waar thuis geen Engels gesproken wordt, veel van hen hebben speciale behoeften, en leren moeilijk. En ze werken natuurlijk bij scholen die soms, zeer vaak, financiële tekorten hebben. Dus hadden we het daarover en zeiden ze "Weet je, wat we echt nodig hebben is gewoon meer mensen, meer lichamen, meer één op één aandacht, meer uren, meer expertise van mensen die vaardig zijn in Engels en die één op één kunnen werken met deze leerlingen ."

En dan zei ik: "Waarom werk je dan niet één op één met ze?" Waarop zij zeiden: "Nou, we hebben 5 klassen van 30 tot 40 leerlingen elk. Dat maakt soms tot 150, 180, 200 leerlingen op een dag. Hoe kunnen we ooit elke leerling zelfs maar één uur per week één op één aandacht geven?" Dan zou je veel meer moeten werken en de leraren moeten klonen. Dus we hadden het hierover En tegelijkertijd dacht ik aan die enorme groep mensen die ik kende: schrijvers, redacteuren, journalisten, bachelorstudenten, beginnend hoogleraren, noem maar op. Allemaal mensen die min of meer flexibele uren hadden en met interesse in het Engelse woord - Ik hoop interesse te hebben in de Engelse taal, maar ik spreek hem op het moment niet zo goed. Ik doe mijn best. Die klok heeft me te pakken. Iedereen die ik kende had een belang in het primaat van het geschreven woord. In termen van het voeden van een democratie, en van een verlicht leven. En dus hadden ze de tijd en de interesse, maar tegelijkertijd was er voor zover ik wist geen forum in mijn gemeenschap om deze twee gemeenschappen samen te brengen.

Dus toen ik terug verhuisde naar San Francisco huurden we een gebouw. Het idee was om McSweeney's -- McSweeney's kwartaalblad, dat we twee of drie keer per jaar uitbrachten, en nog een paar bladen -- die zouden we voor het eerst naar een kantoor verhuizen. Het huisde eerst in mijn keuken in Brooklyn. We zouden het naar een kantoor verhuizen, en dat kantoor zouden we delen met een bijles-centrum. Dus dachten wij: "We hebben straks al die schrijvers en redacteuren enzo -- een soort schrijfgemeenschap die toch elke dag op kantoor komt, waarom openen we niet gewoon de voordeur voor leerlingen zodat die daar na schooltijd extra hulp kunnen krijgen met hun schrijftaken, op die manier is er geen barrière tussen die twee gemeenschappen. Het idee was dus dat we zouden werken waaraan we aan het werk waren, om 14.30 stromen de leerlingen binnen en leg je neer waar je mee bezig bent, of je ruilt of je doet het later op de dag of wat dan ook. Je besteedt die uren in de namiddag aan de leerlingen uit de buurt.

Dus we hadden een gebouw dat we huurden, de huurbaas was er helemaal voor. We hadden deze muurschildering, van Chris Ware, die de gehele geschiedenis beschrijft van het gedrukte woord - het duurt lang om hem in je op te nemen, en je moet midden op de weg gaan staan. Dus we huurden die ruimte en alles was te gek behalve dat de buurbaas zei: "Deze ruimte is wel bestemd voor handel, dus jullie moeten iets verzinnen" "Je moet iets verkopen. Je kan niet zomaar een bijles-centrum hebben." Dus wij dachten: "Ha ha! Echt?" We konden niet echt iets verzinnen om te verkopen, maar we deden al het benodigde onderzoek. Het was eerst een fitnessruimte, dus er lag een rubberen vloer akoestische plafondtegels, fluorescerend licht. Dat sloopten we allemaal, en we vonden prachtige houten vloeren, gewitte balken, en het leek een beetje op - terwijl we aan het renoveren waren, zei iemand: "Weet je? Het lijkt best wel op de romp van een schip!" En we keken om ons heen en iemand anders zei: "Nou, dan moet je waren gaan verkopen voor de professionele boekanier."

Dus dat hebben we gedaan. Iedereen moest erom lachen en wij zeiden: "Daar zit wat in. Laten we piratenartikelen gaan verkopen." Dit is de piratenartikelen-winkel. Dit is een soort schets die ik op een servetje maakte. Een geweldige timmerman heeft dit allemaal gebouwd en kijk, het ziet er best piratenartikelen-achtig uit. Hier zie je planken die verkocht worden per voet En we hebben spullen die helpen tegen scheurbuik, Daar hebben we de houten benen, allemaal handgemaakt op maat. Daarboven zie je de ooglapjes-stelling. De zwarte zuil daar, voor dagelijks gebruik, je standaard-ooglapje, en dan heb je de pastel- en andere kleuren voor bij het uitgaan 's nachts - speciale gelegenheden, bar mitswa's en wat dan ook.

Dus we openden deze tent. En dit is een vat dat we vullen met schatten, waar de leerlingen in graven, dit zijn vervangende ogen, voor als je er een kwijtraakt, dit zijn wat borden die we overal hebben hangen, "Grappen maken met Piraten" Terwijl je het bord leest, trekken wij aan een touw achter de toonbank en dan vallen er 8 moppen op je hoofd. Dat was mijn enige echte inbreng, we moesten iets hebben dat op mensen hun hoofd valt. Dat werden moppen. En dit is het vissentheater, wat gewoon een zoutwatertank is met drie stoelen, en meteen daarachter maakten we deze plek. namelijk het bijles-centrum. Dus dit hier is het bijles-centrum, en daarachter heb je dan de McSweeney's kantoren, waar we allemaal werken aan het blad en aan boekredactie en dergelijke.

De kinderen kwamen binnen, of wij dachten dat ze binnen zouden komen. Ik moet even terug in het verhaal. We richtten het in, we gingen open, we hadden maanden gewerkt om het te renoveren. We hadden tafels, stoelen, computers, alles. Ik ging naar een dot-com-veiling bij een Holiday Inn in Palo Alto en ik kocht in een handomdraai elf G4 computers. We zetten ze daar neer, installeerden alles en toen wachtten we. Het begon met ongeveer 12 vrienden van me, die ik al jaren kende, die schrijvers uit de buurt waren. En we zaten daar, en om 14:30 zetten we een sandwich-bord buiten op de stoep waarop stond: "Gratis Bijles voor uw Engels-gerelateerde en schrijf-gerelateerde behoeften - Kom binnen, het is Helemaal Gratis." En wij dachten: "Oh ze komen in hordes binnen, ze vinden het te gek." En dat vonden ze niet. Dus wachtten we, we zaten aan tafel en we wachtten. En iedereen raakte erg ontmoedigd want het waren weken en weken, echt, dat er niemand binnenkwam.

En toen wees iemand ons op het feit dat er misschien een vertrouwenskloof was, omdat we achter een piratenartikelen-winkel opereerden. We hadden het nooit zo bekeken, snap je? Dus toen, rond die tijd, haalde ik een vrouw genaamd Nineveh Caligari over, een ouwe rot in het onderwijs van San Francisco, ze gaf les in Mexico City, zij had alle benodigde ervaring, wist alles over het onderwijs, had connecties met alle docenten en mensen uit de gemeenschap in de buurt. Ik haalde haar over om te verhuizen uit Mexico City, waar ze les gaf. Ze nam het roer over als directeur Zij maakte onmiddellijk de aansluiting met de docenten en de ouders en de leerlingen en iedereen, en zo was het ineens elke dag vol.

En wat we elke dag probeerden te bieden was één op één aandacht. Het doel was een één op één verhouding met al die leerlingen te hebben. Weet je, het is bewezen dat met 35 tot 40 uur één op één aandacht per jaar een leerling één klas-niveau hoger aankan. De meeste van die leerlingen spreken thuis geen Engels. Die komen daar, vaak komen de ouders - Je ziet het niet, maar daar staat een kerkbank die ik bij een veiling in Berkely heb gekocht - de ouders komen soms kijken hoe hun kinderen bijles krijgen. Dus dat was de basis ervan, één op één aandacht. En ineens zaten we elke dag vol, met kinderen. Als je in Valencia Street bent, in een van die blokken, om een uur of twee half drie, word je overlopen, vaak, door de kinderen met hun grote rugzakken of wat dan ook, die daadwerkelijk rennend naar deze plek komen.

Wat heel raar is, want het is school, op een bepaalde manier. Maar er gebeurde hier iets psychologisch dat net een beetje anders was. En het andere was, er was geen stigma. Kinderen gingen niet naar het "Hulpbehoevende-Kinderen-Centrum" of zoiets. Het was 826 Valencia. Ten eerste was het een piratenartikelen-winkel, wat gestoord is. En dan ten tweede, zit er een uitgeversbedrijf achterin. En dus zaten onze stagiares gewoon te werken aan dezelfde tafel dikwijls, en schouder aan schouder, computer naast computer met de leerlingen.

En zo werd het een bijles-centrum - we noemden het een uitgeverscentrum - en een schrijverscentrum. Ze gaan naar binnen, en misschien werken ze met een middelbare scholier, die met een roman bezig is - want we hadden ook heel getalenteerde kinderen. Dus er is geen stigma. Ze werken allemaal naast elkaar. Het is een creatieve onderneming. Ze zien volwassenen. Ze gaan zich zoals hen gedragen, zoals die volwassen die werken in hetzelfde veld. Ze kunnen zich omdraaien en een vraag stellen aan een van die volwassenen en het laaft zich aan elkaar. Er is heel veel kruisbestuiving. Het enige probleem, vooral voor de volwassenen die bij McSweeney's werken, die niet persé hiervoor getekend hebben toen ze kwamen, was dat er maar één WC was. Met iets van 60 kinderen per dag, is dat een probleem.

Maar weet je, er is iets bijzonders aan kinderen die hun huiswerk afmaken in een dag, die al die aandacht krijgen - ze gaan naar huis en ze zijn klaar. Ze dralen niet, ze doen hun huiswerk niet voor de TV. Ze mogen om 17.30 naar huis, genieten van hun familie, van andere hobies, ze kunnen naar buiten, spelen. En dat zorgt voor een blije familie. Een stel blije families in een buurt is een blije gemeenschap Een stel blije gemeenschappen bij elkaar is een blije stad en een blije wereld. En de sleutel tot dit alles is: huiswerk! Dat is het, weet je - één op één aandacht.

Dus we begonnen met iets van 12 vrijwilligers, en toen hadden we er iets van 50. en toen een paar honderd. En nu hebben we 1400 vrijwilligers op het rooster. En we maken het ontzetten makkelijk om je aan te bieden als vrijwilliger. De essentie is, ook al heb je maar een paar uur elke maand, die twee uur schouder aan schouder, naast één leerling, geconcentreerde aandacht, een licht laten schijnen op hun werk, op hun gedachten en expressie, zal een enorm verschil maken, want voor zoveel van die leerlingen is dat nooit eerder gebeurd. Dus wij zeiden: "Ook al heb je twee uur op een zondag, elk half jaar, maakt niet uit. Dat is genoeg." Dus dat is deels waarom het lerarenbestand zo snel groeide.

Toen dachten we, "Okee, wat gaan we overdag met de ruimte doen? Het moet ook voor half drie gebruikt worden." Overdag begonnen we klassen binnen te halen. Er is elke dag een school-uitje waar ze samen een boek maken; je kan het daarboven getypt zien worden. Dit is een van de klassen terwijl ze véél te enthousiast worden over schrijven. Je richt een camera op een klas, en het ziet er altijd zo uit. Dit is één van de boeken die ze gemaakt hebben. Let op de titel van het boek, "Het boek dat nooit uitgeleend werd: Titanic" En de eerste zin van het boek is: "Er was eens een boek dat Cindy heette dat ging over de Titanic." Ondertussen zit er achterin een volwassene dit in te typen, het volledig serieus nemend, daar flippen ze van.

Toen hadden we nog steeds tutoren over. Dit is een foto van enkele tutoren tijdens een van de evenementen. De leraren waar wij mee werken - en alles is anders voor leraren - zij vertellen ons wat we moeten doen. We zijn begonnen, denkend: Wij zijn ultiem, compleet vormbaar. Jullie gaan het ons vertellen. De ouders gaan het ons vertellen. De leraren gaan ons vertellen hoe we het meest nuttig zijn."

Dus toen zeiden zij: "Waarom komen jullie niet op school? Want hoe zit het met de scholieren die niet naar jullie toe komen, die geen actieve ouders hebben die ze brengen, of die niet dichtbij genoeg zitten?" Dus toen zeiden we, "Nou, we hebben 1400 mensen op ons schema. We verspreiden gewoon het woord." Een leraar zegt bijvoorbeeld: Ik heb 12 leraren nodig voor de komende 5 zondagen. We zijn bezig met onze opstellen. Stuur ze maar." Dus brengen wij dat naarbuiten: 1400 tutoren. Wie er kan, tekent in. Ze gaan ongeveer een half uur voor de les naar binnen. De leraar vertelt ze wat ze moeten doen, hoe ze het moeten doen, wat hun niveau is, hoe hun project er tot zover uitziet. Ze werken onder begeleiding van de docent en het is allemaal in één grote ruimte. En dat is eigenlijk het grootste deel van wat we doen, mensen die direct uit hun werk komen, direct van huis, direct het klaslokaal in en direct werken met de scholieren. Dus op dat moment zijn we in staat met duizenden scholieren meer te werken. Toen zei een andere school: "Okee, en als we jullie nou gewoon een klaslokaal geven dat jullie de hele dag van personeel kunnen voorzien?"

Dus dit is het 'Everett Middle School Schrijverslokaal, dat we in boekaniersstijl hebben gedecoreerd. Het zit meteen naast de bibliotheek. En daar bedienen we alle 529 kinderen van de middenbouw. Dit is hun krant, het 'Straight-Up News" die een vaste column heeft van burgemeester Gavin Newsom in beide talen - Engels en Spaans. En op een dag schreef Isabel Allende ons en zei, "Hee, waarom maken jullie geen boek met middelbare scholieren? Ik wil dat ze schrijven over hoe we vrede kunnen bewerkstelligen in een gewelddadige wereld." En dus gingen we naar de Thurgood Marshall High School, een school waarmee we ook aan een paar andere dingen hadden gewerkt, en we gaven die opdracht aan de leerlingen. En we zeiden: Isabel Allende gaat al jullie essays uiteindelijk lezen. Ze gaat ze publiceren in een boek. Ze gaat het drukken van dit boek in pocketuitgave, sponsoren. Het zal beschikbaar zijn in alle boekhandels rond de baai van San Francisco en over de hele wereld op Amazon en noem maar op." En dus werkten die kinderen harder dan ze ooit hadden gewerkt voor wat dan ook, omdat er dat externe publiek was, Isabel Allende wachtte aan het eind. Ik geloof dat we ongeveer 170 tutoren hadden die met ze aan dit boek werkten en dit was een groot succes. We besloten met een groot feest. Dit boek kan je overal vinden. Dus dat leidde tot een serie van deze boeken. Zoals je ziet sponsorde Amy Tan de volgende: "I Might Get Somewhere" En dit werd een lopend project. Steeds meer boeken.

En nu zijn we een beetje verslaafd aan het boekengebeuren De kinderen werken harder dan ze ooit in hun leven gedaan hebben als ze weten dat het aan iets blijvends is, weten dat het ergens op een plank komt te staan, dat niemand iets af kan doen wat ze gedacht en gezegd hebben, dat we hun woorden, hun gedachten vereerd hebben met honderden uren in vijf, zes ontwerpteksten - al die aandacht die we hun gedachten geschonken hebben. En als ze eenmaal op dat niveau zijn, op dat niveau geschreven hebben, kunnen ze nooit meer terug. Het is absoluut transformerend. En dan worden ze allemaal verkocht in de winkel. Dit is vlakbij de planken. We verkopen alle boeken door leerlingen. Waar moet je ze anders zetten, toch? Dus we verkopen ze, en toen was er iets raars aan de hand met de winkels. De winkel bracht - ook al was het als grap begonnen - bracht de winkel echt geld op. Dus dat betaalde de huur. En misschien is dat alleen in San Francisco - Geen idee, ik wil niet oordelen. Maar mensen kwamen naar binnen - en dit was voor de piratenfilms en alles! We verdienden een hoop geld. Niet een hoop geld, maar genoeg om de huur te betalen, en een full-time winkelbediende. Daar links zie je de oceaankaarten.

En het werd een een toegangspoort tot de gemeenschap. Mensen kwamen binnen en zeiden: "Wat de..? Wat is dit!?" Ik wil niet vloeken op het web. Is dat een regel? Geen idee. Ze zeiden: "Wat is dit?" En de mensen kwamen binnen en informeerden zich erover. En hierachter - meestal hangt daar een ketting - meteen hierachter zagen ze de kinderen dan bijles krijgen. Hier is een uitje aan de gang. Dus dan waren ze aan het winkelen en kochten ze misschien wat reuzel, of gierst voor hun papegaai, of weet je wel, een haak, of haakbeschermer voor 's nachts, al die dingen verkopen we. Dus de winkel deed het gewoon heel goed. Maar het bracht zoveel mensen binnen: leraren, donateurs, vrijwilligers, iedereen, omdat het aan de straat was. Het was open voor publiek. Het was geen nonprofit ergens achterin op de 30ste verdieping van een gebouw in de binnenstad. Het lag middenin de buurt die het bediende, en het was te allen tijde open voor het publiek. Dus het werd een soort van raar, gelukkig toeval.

Dus alle mensen die ik vroeger in Brooklyn kende, zeiden "Hee, waarom hebben we hier niet zo'n plek?" En veel van hen waren vroeger onderwijzers of gewezen onderwijzers, dus voegden ze zich samen met een stel lokale ontwerpers, lokale schrijvers, en namen ze het idee op een onafhankelijke manier over en maakten er hun eigen ding van. Zij hadden geen zin om piratenartikelen te verkopen, dachten niet dat dat daar zou werken. Dus, bekend met de misdaadbestrijdingsgemeenschap in New York, openden ze de Brooklyn Superhero Supply Company. Dit is het fantastische ontwerp van Sam Pott En het moest er ongeveer uitzien zoals een van die sleutelmakers die perse elke dienst die hij ooit geboden heeft erop wil hebben staan. Dus werd deze plek geopend. Binnen is het een soort groothandel voor superhelden - de hele voorraad in een soort basisvorm Deze zijn allemaal handgemaakt. Dit zijn allemaal producten met een nieuwe bestemming, of zoiets. Alle verpakkingen zijn gemaakt door Sam Potts.

Dan heb je hier de cel om schurken op te sluiten, waar de kinderen hun ouders stoppen. Hier het kantoor. Dit is een kluisje, daar moet je je product in doen, dan gaat het met een elektrisch liftje naar boven en de jongen achter de toonbank vertelt je dat je de eed van heldendom moet opzeggen, en dat doe je als je iets wilt kopen. En dat beperkt echt hun verkoopcijfers. Persoonlijk denk ik dat dat een probleem is. Want ze moeten echt hun hand op hun hart leggen en alles. Dit zijn sommige van de producten. Allemaal handgemaakt. Dit is een geheime identiteits-kit. Als je de identiteit wilt aannemen van Sharon Boone, een zekere Amerikaanse vrouwelijke leidinggevende in de marketing uit Hoboken, New Jersey. Het is een volledig dossier met alles wat je moet weten over Sharon Boone. Dit is de cape-afdeling, waar je een cape aangemeten krijgt, en dan loop je deze drie stalen treden op en zetten wij drie hydraulische ventilatoren aan van alle kanten en dan zie je de cape in actie. Er is niks ergers weet je wel, dan dat je daar boven bent en de cape verfrommelt of zoiets. Dus, dan de geheime deur - dat is een van de boekenplanken, wat je niet kan zien als je binnenkomt, maar die opent langzaam. Je ziet het hier in het midden naast de enterhaken. Die opent en dan zit het bijles-centrum erachter. Dus je ziet hier het resultaat.

Maar dit is, dat wil ik benadrukken, lokaal gefinancierd, lokaal gebouwd. Alle ontwerpers, alle bouwvakkers, iedereen kwam uit de buurt, alle tijd was pro-deo. Ik kwam alleen maar op bezoek en zei: "Ja, goed bezig jongens" of wat dan ook. Dat was het. Je ziet hierachter de tijd in alle vijf wijken van New York. Dus dit is de ruimte tijdens openingsuren. Het is heel druk. Zelfde uitgangspunten: Één op één aandacht, volledige toewijding aan het werk van de leerlingen en een eindeloos optimisme en de mogelijkheid tot creativiteit en ideeën. En er wordt een knop omgezet in hun hoofd als ze door de 6 meter van deze bizarre winkel lopen, snap je? Het is school, maar het is geen school. Het is duidelijk geen school, ondanks dat ze schouder aan schouder werken aan tafel, potlood en papier en alles.

Dit is een van de leerlingen, Khaled Hamdan. Je kan het citaat lezen: Verslaafd aan computerspelletjes en TV. Kon zich thuis niet concentreren. Kwam binnen, kreeg die gefocuste aandacht. En hij kon zich er niet aan onttrekken. Dus binnen korte tijd was hij aan het schrijven. Dan was hij vroeg klaar met zijn huiswerk - hij raakte verslaafd aan klaar zijn met zijn huiswerk. Het is verslavend om er vanaf te zijn en dat het nagekeken is en dat hij weet dat hij klaar is voor het volgende en de volgende schooldag. Dus daar raakte hij verslaafd aan, en vervolgens begon hij met andere dingen. Hij is inmiddels gepubliceerd in vijf boeken. Hij schreef mee aan een 'mockumentary' over mislukte superhelden genaamd "Super-Has-Beens." Hij schreef een serie over "Pinguïn Balboa" dat is een vechtende - boksende - pinguïn. En vervolgens heeft hij een paar weken geleden ongeveer 500 mensen voorgelezen op Symphony Space op een benefiet voor 826 New York. Hij is daar elke dag. Hij is een fanaticus. Hij neemt nu ook zijn neefjes mee. Er zijn vier familieleden die daar elke dag komen.

Okee ik zal er even snel doorheen gaan. Dit is L.A., De Echo Park Tijdreis Winkel "Wanneer je ook bent, wij zijn al toen." Dat is een soort supermarkt voor tijdreizigers. Je ziet alles: precies zoals een supermarkt eruit zou zien. Bloedzuigers. Mammoethompen. Ze hebben ook hun eigen slurpee-machine: "Defect. Kom gisteren terug."

Hoe dan ook. Ik ga even een sprong maken. Dit zijn allemaal plekken die aan ons gelieerd zijn, die hetzelfde doen. Word Street in Pittsfield, Massachussetts. Ink Spot in Cincinnati. Youth Speaks, San Francisco, California, zij inspireerden ons. Studio St. Louis in St. Louis. Austin Bat Cave in Austin. Fighting Words in Dublin, Ireland, begonnen door Roddy Doyle, die gaat in april open. Nu ga ik over op de TED Wish - is dat oké?

Oké, ik heb een minuut. Dus: De TED Wish: Ik wens dat jij, jij persoonlijk en elk creatieve persoon of organisatie die je kent, een manier vindt om direct in contact te treden met een openbare school bij jou in de buurt en dat je dan vertelt hoe je betrokken raakte zodat we binnen een jaar duizend voorbeelden hebben - duizend! - van transformatieve samenwerkingen. Reuzensprongen vooruit! En dit kunnen ook dingen zijn die je op dit moment al doet. Ik weet dat zo veel mensen in deze ruimte al bezig zijn met echt interessante dingen. Dat weet ik zeker. Dus, vertel ons deze verhalen en inspireer anderen op de website.

We hebben een website gemaakt, Ik switch nu naar "wij" en niet "ik" hoop: Wij hopen dat de deelnemers van deze conferentie een nieuw tijdperk van participatie in onze openbare scholen beginnen. Wij hopen dat jullie de leiding nemen in het samenbrengen van jullie innovatieve geest en kennis met dat van innovatieve onderwijzers in jullie gemeenschap. Laat de onderwijzers altijd de weg wijzen. Zij vertellen je hoe je nuttig bent. Ik hoop dat jullie aantreden en ons helpen. Er zijn een miljoen manieren. Je kan naar de school in jouw buurt gaan en overleggen met de leraren. Zij zullen je altijd vertellen hoe je kan helpen. Dus- dit is in samenwerking met Hot Studio in San Francisco, die hebben fenomenaal werk geleverd. Er staan al een hoop verhalen op de website, een hoop ideeën. Het heet "Once Upon a School," wat een fantastische titel is, vind ik. Deze site documenteert elk project dat voortkomt uit deze conferentie en van over de hele wereld. Dus je gaat naar de website, je ziet een hoop ideeën. Je wordt erdoor geïnspireerd, dan voeg je je eigen projecten toe als je begonnen bent. Hot Studio heeft het fantastisch gedaan binnen een hele krappe deadline, dus bezoek de site. Als je nog vragen hebt kan je het deze meneer vragen, hij is de directeur van de nationale operatie. Hij zit bij de telefoon. Je kan hem mailen, hij beantwoordt alle vragen die je maar kan verzinnen. En hij inspireert je en helpt je op weg en gidst je door het hele proces zodat je een verandering kan bewerkstelligen.

En het kan leuk zijn! Dat is het hele idee van dit praatje. Het hoeft niet steriel te zijn. Het hoeft niet bureaucratisch onhoudbaar te zijn. Je kan de vaardigheden gebruiken die je al hebt. De scholen hebben je nodig. De leraren hebben je nodig. De studenten en ouders hebben je nodig. Ze hebben jou persoonlijk nodig: jouw fysieke persoon, en jullie open geesten en open oren en grenzeloze compassie, door naast ze te zitten, te luisteren en te knikken en vragen te stellen, uren achter elkaar. Sommige van deze kinderen weten gewoon niet hoe goed ze zijn: hoe slim ze zijn en hoeveel ze te vertellen hebben. Jij kan het ze vertellen. Jij kan dat licht op ze schijnen, Eén menselijke interactie tegelijk. Dus we hopen dat jullie met ons meedoen. Ontzettend bedankt.