Dalia Mogahed: De meningen die de aanleiding waren voor de Arabische Lente

Mijn lezing vandaag gaat over iets waar sommigen van jullie misschien al over gehoord hebben. De Arabische Lente. Hebben jullie daarvan gehoord?

(Applaus)

In 2011 verschoof de macht van de minderheid naar de meerderheid, van de presidentiële kamers naar de centrale pleinen, van zorgvuldig bewaakte radiogolven naar open source netwerken. Maar voordat Tahrir een wereldwijd symbool van bevrijding was, waren er representatieve onderzoeken, die mensen al een stem gaven op een rustigere maar nog steeds krachtige manier.

Ik bestudeer moslimgemeenschappen over de hele wereld voor Gallup. Sinds 2001 hebben we honderdduizenden mensen geïnterviewd -- jong en oud, mannen en vrouwen, geschoold en analfabeet. Mijn lezing van vandaag maakt gebruik van dit onderzoek om te onthullen waarom de Arabieren in opstand kwamen en wat ze nu willen.

Deze regio is erg divers, en ieder land is uniek. Maar degenen die in opstand kwamen, deelden een gemeenschappelijke redenen tot ontevredenheid en hebben vandaag de dag vergelijkbare eisen. Ik zal me het grootste gedeelte van mijn lezing richting op Egypte. Dat heeft niks te maken met het feit dat ik daar geboren ben. Maar het is het grootste Arabische land en het heeft een grote invloed in de regio. Maar ik zal besluiten met het verbreden van de lens naar de hele regio om naar de alledaagse onderwerpen te kijken: hoe de Arabieren aankijken tegen religie en politiek en wat voor weerslag dit heeft op vrouwen. Dit zal onderweg wat verrassingen onthullen.

Na het analyseren van bergen data, ontdekten we het volgende: werkloosheid en armoede waren niet de enige redenen voor de Arabische opstanden in 2011. Een wanhoopsdaad van een Tunesische fruitverkoper was de vonk die deze revoluties deed ontbranden, maar het was het verschil tussen wat Arabieren ervaarden en wat ze verwachtten dat de brandstof leverde.

Om uit te leggen wat ik bedoel, moeten we naar de volgende ontwikkeling kijken in Egypte. Op papier ging het fantastisch met het land. Het kreeg zelfs veel complimenten van multinationale organisaties vanwege de economische groei. Maar onder de oppervlakte was de realiteit heel anders. In 2010, net voor de revolutie, ondanks dat het bbp per hoofd van de bevolking al enkele jaren met 5 procent aan het groeien was, hadden de Egyptenaren zich nog nooit slechter gevoeld over hun levens.

Dit is nogal abnormaal, omdat het wereldwijd zo is dat, niet heel verrassend, mensen zich beter voelen als hun land rijker wordt. Dat is omdat ze betere kansen op werk hebben en hun staat betere sociale voorziening levert. Maar in Egypte was het precies andersom. Terwijl het land steeds rijker werd, steeg de werkloosheid, en de tevredenheid van mensen over zaken als huisvesting en onderwijs kelderde. Maar het was niet alleen woede over economisch onrecht. Het was ook een diep verlangen van de bevolking naar vrijdheid. In tegenstelling tot de theorie van botsende beschavingen, hadden Arabieren geen hekel aan Westerse vrijheden, ze verlangden ernaar.

Al in 2001 vroegen we Arabieren, en moslims over de gehele wereld in het algemeen, wat ze het meest bewonderden in het Westen. Bij de meest voorkomende antwoorden zaten vrijheid en rechtvaardigheid. In hun eigen woorden op een open vraag hoorden we: "Hun politieke systeem is transparant en het volgt democratie in zijn ware vorm." Iemand anders gaf als antwoord "vrijheid en rechtvaardigheid en tolerantie ten opzichte van elkaar." Meerderheden tot 90 procent en hoger in Egypte, Indonesië en Iran vertelden ons in 2005 dat als ze een nieuwe grondwet zouden mogen schrijven voor een theoretisch nieuw land, dat ze dan vrijheid van meningsuiting zouden vastleggen als fundamenteel recht, met name in Egypte. 88 procent zei dat stappen op weg naar meer democratie moslims vooruit zouden helpen -- het hoogste percentage van ieder land dat we onderzocht hebben.

Maar tegenover deze democratische aspiraties stond een compleet andere dagelijkse realiteit, met name in Egypte. Terwijl zij het meest streefden naar democratie, waren zij de minst waarschijnlijke populatie ter wereld om te zeggen dat ze in de afgelopen maand hun mening hadden verkondigd tegen een publiek figuur -- met slechts 4 procent. Dus terwijl economische ontwikkeling een paar mensen rijk maakte, werden velen er slechter van. Terwijl mensen zich steeds minder vrij voelden, voelden ze zich ook steeds minder goed verzorgd. Dus in plaats van hun voormalige regimes te zien als vrijgevige en overbeschermende vaders, zagen ze hen in wezen als gevangenbewaarders.

Nu Egyptenaren de dertig jaar durende heerschappij van Mubarak hebben beëindigd, zouden ze potentieel gezien een voorbeeld voor de regio kunnen zijn. Als Egypte erin slaagt een maatschappij te bouwen die is gebaseerd op de rechtsstaat, dan zou dat een model kunnen zijn. Als, daarentegen, de kernproblemen waar de revolutie uit voortkwam, niet worden aangepakt, zouden de gevolgen rampzalig kunnen zijn -- niet alleen voor Egypte, maar voor de gehele regio.

De situatie ziet er niet goed uit, vinden sommigen, Islamisten, niet de jonge liberalen die de revolutie begonnen, wonnen de meerderheid in het parlement. De militaire raad heeft met harde hand opgetreden tegen burgers en demonstranten en de economie van het land staat onder grote druk. Maar wie Egypte alleen op die basis beoordeelt, negeert de ware revolutie. Want Egyptenaren zijn optimistischer dan ze in jaren zijn geweest, veel minder verdeeld langs religieus-seculiere lijnen dan wij zouden denken en klaar voor de eisen van de democratie.

Of ze nou Islamisten of liberalen veroordelen, de prioriteiten van Egyptenaren voor deze overheid zijn hetzelfde. en dat zijn banen, stabiliteit en onderwijs, niet de morele politie. Maar bovenal, voor het eerst in decennia, verwachten ze actief mee te doen, in plaats van vanaf de zijlijn toe te moeten kijken hoe het hun land vergaat.

Ik had een vergadering met een groep pas-verkozen parlementariërs uit Egypte en Tunesië een paar weken geleden. Wat ik opmerkelijk aan hen vond, is dat ze niet alleen optimistisch waren, maar ze leken me ook nerveus, bij gebrek aan een beter woord. Een van hen zei tegen me: "Onze burgers kwamen eerst alleen bij elkaar in cafés om naar het voetbal te kijken en nu kijken ze samen naar het parlement." (Gelach) "Ze houden ons echt in de gaten, en we kunnen niet anders dan ons zorgen maken dat we niet aan hun verwachtingen zullen voldoen." Wat ik opmerkelijk vond, is dat minder dan 24 maanden geleden, het de burgers waren die nerveus waren over het feit dat hun overheid hen misschien te veel in de gaten hield.

De reden dat ze hoge verwachtingen hebben, is omdat ze nieuwe hoop hebben voor de toekomst. Dus net voor de revolutie zeiden we dat Egyptenaren zich nooit slechter hadden gevoeld over hun levens, maar niet alleen dat, ze dachten ook dat hun toekomst niet beter zou worden. Wat echt veranderde na de val van Mubarak was niet dat het leven makkelijker werd. Het werd alleen maar moeilijker. Maar de verwachtingen die burgers hadden voor hun toekomst gingen significant omhoog. Deze hoop, dit optimisme heeft een jaar van turbulente overgang doorstaan.

Een reden voor dit optimisme is dat, in tegenstelling tot wat vele mensen hebben gezegd, veel Egyptenaren denken dat er echt dingen zijn veranderd op vele manieren. Terwijl Egyptenaren bekend stonden voor hun lage opkomst bij de verkiezingen voor de revolutie, kwam bij de laatste verkiezingen ongeveer 70 procent van de stemgerechtigden opdagen -- mannen en vrouwen. Waar nauwelijks een kwart van de bevolking geloofde in de eerlijkheid van de verkiezingen van 2010 -- ik was verbaasd dat het een kwart was -- dacht 90 procent van de bevolking dat deze laatste verkiezing eerlijk verlopen was. Dit is belangrijk omdat we een verband ontdekten tussen het vertrouwen van mensen in het democratische proces en hun vertrouwen in het feit dat onderdrukte mensen hun situatie kunnen veranderen door slechts vreedzame middelen te gebruiken.

(Applaus)

Nu weet ik wat sommigen van jullie denken. De Egyptenaren, en vele andere Arabieren die in opstand zijn gekomen en in een overgang zitten, hebben hele hoge verwachtingen over hun overheid. Ze zijn de slachtoffers van een langdurige autocratie, en verwachten dat een vaderlijke staat al hun problemen zal lossen. Maar deze conclusie negeert een enorme verschuiving die plaatsvindt in Egypte ver weg van de camera's op het Tahrir-plein. En dat is dat de verhoogde verwachtingen van Egyptenaren in de eerste plaats van toepassing zijn op henzelf.

In het land dat ooit bekend stond om haar passieve berusting, waar, hoe slecht het ook ging, slechts 4 procent zijn mening gaf tegenover een openbare ambtenaar, vertelt 90 procent ons vandaag dat als er een probleem is hun gemeenschap, het aan henzelf is om het op te lossen. (Applaus) Drie kwart geloven dat zij niet alleen de verantwoordelijkheid hebben, maar ook de macht om voor verandering te zorgen.

Deze macht is ook van toepassing op vrouwen. wier rol tijdens de opstand niet onderschat kan worden. Zij waren de artsen en de andersdenkenden, kunstenaars en organisatoren. Een derde van hen die tanks en traangas trotseerden om vrijheid en rechtvaardigheid in Egypte op te eisen of erom te vragen, waren vrouwen.

(Applaus)

Nu maken mensen zich oprecht zorgen over wat de opkomst van Islamistische partijen betekent voor vrouwen. Wij zijn erachter gekomen dat wat betreft de rol van religie in de wet en de rol van religie in de maatschappij vrouwen het onderling niet eens zijn. Wij zijn erachter gekomen dat vrouwen in het ene land meer op de mannen in dat land lijken dan op hun vrouwelijke tegenhanger over de grens. Dit suggereert dat hoe vrouwen de rol van religie in hun maatschappij zien meer gevormd wordt door de cultuur van hun eigen land en de context dan door een monolitische opinie dat religie simpelweg slecht is voor vrouwen. Vrouwen zijn het daarentegen wel eens over hun eigen rol, en dat deze centraal en actief moet zijn.

Hier zien we de grootse verschillen tussen de geslachten binnen een land -- bij de kwestie vrouwenrechten. Hoe mannen denken over vrouwenrechten is van belang voor de toekomst van deze regio. Omdat we een verband hebben ontdekt tussen de steun van mannen voor werkende vrouwen en hoe veel vrouwen er daadwerkelijk aan het werk zijn in de professionele sectoren in dat land.

Dus de vraag wordt: wat drijft steun van mannen voor vrouwenrechten? Hoe staat het met de mening van mannen over religie en de wet? Vormt de mening van een man over de rol van religie in politiek hun blik op vrouwenrechten? Het antwoord is nee. We hebben absoluut geen verband kunnen vinden, geen enkele impact, op geen enkele manier, tussen deze twee variabelen. Wat steun van mannen voor werkende vrouwen drijft, is werk voor mannen, hun onderwijsniveau gecombineerd met een hoge score van hun land op de Index van de Menselijke Ontwikkeling van de VN. Dit betekent dat menselijke ontwikkeling, en niet secularisatie, de sleutel tot werk voor vrouwen is in het veranderende Midden Oosten.

En de verandering gaat door. Van Wall Street tot Mohammed Mahmoudstraat, het is nooit belangrijker geweest om de aspiraties van het gewone volk te begrijpen.

Dank jullie wel.

(Applaus)