Cynthia Breazeal: De opkomst van huishoudelijke robots/robothulpjes.

Al sinds ik een klein meisje was en Star Wars voor het eerst zag, ben ik gefascineerd geraakt door het idee van huishoudelijke robots. Als klein meisje hield ik van het idee van een robot die communiceert met ons als een behulpzame en vertrouwde 'sidekick' iets dat ons pleziert en onze leven verrijkt en ons helpt een melkweg of twee te redden. Ik wist dat zulk soort robots niet echt bestaan, maar ik wist dat ik ze wilde bouwen.

Dus 20 jaren gaan voorbij -- Nu ben ik Mastersstudent aan het MIT waar ik kunstmatige intelligentie studeer. Het is 1997, en NASA heeft zojuist de eerste robot op Mars doen landen. Maar wij hebben nog geen robots in huis, gek genoeg. Ik weet nog dat ik dacht aan alle redenen waarom dat het geval zou kunnen zijn. Maar eentje bleef me het meeste bij. Robotica ging vooral over het communiceren met dingen, niet met mensen -- zeker niet op een sociale manier die natuurlijk is voor ons en mensen zou helpen met het accepteren van robots in ons dagelijks leven. Voor mij was dat het ontbrekende deel, wat robots nog niet kunnen doen. Dus dat jaar begon ik met het bouwen van een robot, Kismet, 's werelds eerste sociale robot. Drie jaar later -- na veel programmeren, werken met andere studenten in het lab -- was Kismet klaar om met mensen te communiceren.

(Video) Wetenschapper: Ik wil je wat laten zien.

Kismet: (Onzin).

Wetenschapper: Dit is een horloge dat mijn vriendin me gaf.

Kismet: (Onzin).

Wetenschapper: Ja, kijk, er zit ook een klein blauw lichtje in. Ik was het bijna kwijtgeraakt deze week.

Cynthia Breazeal: Dus Kismet communiceert met mensen zoals een non-verbaal kind of een pre-verbaal kind, wat eigenlijk best goed past aangezien hij de eerste van zijn soort is. Hij sprak geen taal, maar dat maakte niet uit. Deze kleine robot kon op een of andere manier op een diepere sociale manier met ons omgaan. En daarmee kwam een belofte van een geheel nieuwe manier waarop we kunnen omgaan met robots.

Dus de laatste paar jaren ben ik me verder gaan verdiepen in deze interpersoonlijke dimensie van robots, nu in het media lab samen met mijn team van ongelofelijk getalenteerde studenten. Een van mijn favoriete robots is Leonardo. We hebben Leonardo ontwikkeld in samenwerking met Stan Winston Studio. Ik toon jullie graag één van Leo's momenten die me nauw aan het hart liggen. Dit is Matt Berlin terwijl hij communiceert met Leo/ Hij stelt hem voor aan een nieuw voorwerp. En omdat het nieuw is, weet Leo niet wat hij er van moet vinden. Maar zoals wij dat kunnen, kan hij er toch wat van leren, door de reacties van Matt te observeren.

(Video) Matt Berlin: Hallo, Leo. Leo, dit is Koekjesmonster. Kun je Koekjesmonster vinden? Leo, Koekjesmonster is erg stout. Hij is heel stout, Leo. Koekjesmonster is heel, heel stout. Hij is een eng monster. Hij wil je koekjes hebben.

(Gelach)

CB: Ok, dus Leo en Koekjesmonster hebben misschien niet de beste introductie gehad, maar ze kunnen het nu goed met elkaar vinden.

Dus wat ik geleerd heb door het bouwen van deze systemen, is dat robots eigenlijk een hele fascinerende sociale technologie zijn. Vooral hun vermogen om sociaal op ons in te spelen en met ons te communiceren als een gelijke, dat is de kern van hun functionaliteit. Met die verandering van denken kunnen we ons nu nieuwe vragen en nieuwe mogelijkheden voor robots voorstellen waar we eerder misschien nooit aan gedacht zouden hebben. Maar wat bedoel ik als ik zeg 'sociaal op ons inspelen'? Eén van de dingen die we geleerd hebben, is dit: als we robots ontwerpen om met ons te communiceren met dezelfde lichaamstaal, en dezelfde soort non-verbale reacties die mensen gebruiken -- zoals Nexi, onze humanistiche robot hier doet -- dan zien we mensen vaak reageren op robots zoals ze op mensen reageren. Mensen gebruiken deze indicaties om te bepalen hoe overtuigend iemand is, hoe leuk, hoe sympathiek, en hoe betrouwbaar. Het blijkt dat hetzelfde geldt voor robots.

Het blijkt nu dat robots een heel interessant wetenschappelijk werktuig zijn om menselijk gedrag te begrijpen. Om vragen te beantwoorden zoals: hoe komt het dat we, door een korte ontmoeting, kunnen inschatten hoe betrouwbaar de andere persoon is? Imitatie schijnt een rol te spelen, maar hoe? Gaat het om het nadoen van bepaalde gebaren? Het blijkt heel moeilijk te zijn om dit te leren of te begrijpen door naar mensen te kijken omdat we dit automatisch doen als we communiceren. We controleren dit niet voorzichtig, omdat het onbewust is voor ons. Maar met een robot kan dit wel.

Zoals in deze video hier-- dit is een video uit David DeSteno's lab in Northeastern University. Hij is een psycholoog met wie we samenwerken. Er is eigenlijk een wetenschapper die zorgvuldig de indicaties van Nexi beheert om deze vraag te kunnen bestuderen. Het komt erop neer -- dit werkt omdat mensen zich gewoon als mensen gedragen zelfs wanneer ze met een robot communiceren. Dus met die gedachte kunnen we ons indenken waarvoor we robots kunnen gebruiken. Bijvoorbeeld, als robots reageren op non-verbale indicaties, dan worden ze misschien een nieuwe coole communicatietechnologie. Stel je dit voor: Wat dacht je van een robotaccessoire voor je mobiele telefoon? Je belt een vriendin, ze zet haar mobiel in een robot, en, bam! je bent een IkBot -- je kunt oogcontact maken, je kunt met je vrienden praten, je kan rondbewegen, gebaren maken -- misschien het beste na echt ergens zijn, of niet?

Om deze vraag te beantwoorden heeft mijn student, Siggy Adalgeirsson, een studie gedaan waarbij we menselijke deelnemers in ons lab brachten om een collaboratieve taak te doen met een medewerker op afstand. De taak bevatte dingen zoals naar een set objecten kijken op tafel, en hun belang bespreken, en hun vermogen om een bepaalde taak te kunnen uitvoeren -- dit werd uiteindelijk een survivaltaak -- en ze dan beoordelen op hoe waardevol en belangrijk ze dachten dat ze waren. De medewerker op afstand was een veldonderzoeker van onze groep. Ze gebruikten één van de volgende drie verschillende technologieën om met de deelnemers te communiceren. De eerste was alleen het scherm. Dus dat is net zoals videoconferenties vandaag de dag. De tweede was mobiliteit, dus het scherm had een verplaatsbare basis. Dit is zoals -- als je bekend bent met telepresence robots -- dit is een soortgelijke situatie. En toen de volledig expressieve IkBot.

Na de interactie vroegen we de deelnemers om de kwaliteit van hun gesprekken te beoordelen met de technologie, met een medewerker op afstand, doormiddel van deze technologie, op verschillende manieren. We keken naar psychologische betrokkenheid -- hoeveel medeleven voelde je voor de andere persoon? We keken naar de gehele betrokkenheid. We keken naar hun wil om mee te werken. En dit is wat we zien als je alleen een scherm gebruikt. Het blijkt dat als je mobiliteit toevoegt -- rond de tafel kunnen rijden -- je iets meer stimulatie krijgt. En dat krijg je nog meer als je volledige uitdrukkingen toevoegt. Dus het ziet er naar uit dat een fysieke sociale aanwezigheid echt een groot verschil maakt.

Laten we dit nu in wat meer context plaatsen. We weten dat families steeds verder bij elkaar vandaan wonen, en dat dit vaak een tol eist voor de onderlinge relaties en familiebanden over deze afstand. Ikzelf heb drie jonge zonen, en ik wil dat ze een hele goede relatie hebben met hun grootouders. Maar mijn ouders wonen op duizenden kilometer afstand van ons, dus ze zien elkaar gewoon niet zo vaak. We proberen Skype, we proberen telefoongesprekken, maar de jongens zijn klein -- ze houden niet zo van praten, ze willen spelen. Ze vinden het idee van robots als een nieuwe speel-op-afstand-technologie geweldig. Dus ik stel me voor dat in de nabije toekomst -- mijn moeder op haar computer een browser kan openen en een kleine robot kan inpluggen. Als oma-bot kan ze nu spelen, echt spelen, met mijn zonen, met haar kleinzoons, in de echte wereld met zijn echte speelgoed. Ik kan me voorstellen dat grootmoeders sociale spelletjes doen met hun kleindochters, met hun vrienden, en zo allerlei activiteiten in en rond het huis kunnen doen, zoals een verhaaltje lezen voor het slapen gaan. Door middel van deze technologie hebben ze de mogelijkheid actief mee te doen in het leven van hun kleinkinderen op een manier die vandaag de dag nog niet mogelijk is.

Denk eens aan andere terreinen, zoals gezondheid. In de huidige Verenigde Staten heeft 65 procent van de mensen overgewicht of zwaarlijvigheid, en nu is het ook een groot probleem voor onze kinderen. We weten dat naarmate je ouder wordt, overgewicht tijdens de jeugd tot chronische ziektes kan leiden die niet alleen de kwaliteit van je leven verminderen, maar een enorme economische last voor ons gezondheidssysteem betekenen. Maar als robots sympathiek kunnen zijn, als we het leuk vinden om met robots samen te werken, als robots overtuigend zijn, kan een robot je misschien helpen om een dieet- en trainingsprogramma vol te houden. Misschien kunnen ze je helpen om je gewicht te onderhouden. Een soort digitale Jiminy (de krekel) -- zoals in het welbekende sprookje -- een vriendelijke en steunende aanwezigheid die er altijd is om je te helpen de juiste keuzes te maken, op de goede manier en op de juiste tijd, om gezonde gewoontes aan te nemen. Dus we hebben dit idee onderzocht in ons lab.

Dit is een robot, Autom. Cory Kidd heeft deze robot ontworpen voor zijn doctoraal werk. Hij was ontworpen als dieet- en bewegingscoach. Hij heeft een paar simpele non-verbale vaardigheden. Hij kan oogcontact met je maken. Hij kan informatie delen op een scherm. Je gebruikt een scherm om informatie in te voeren, zoals hoeveel calorieën je die dag hebt gegeten, hoeveel lichaamsbeweging je hebt gehad. Hij kan dit bijhouden voor je. De robot sprak met een synthetische stem om je te laten deelnemen aan een coachingsgesprek, zoals echte trainers zouden doen en patiënten en zo voort. Hij zou een werkrelatie met je opbouwen door middel van die dialogen. Hij kan je helpen doelen te stellen en je voortgang bij te houden, en hij zal je motiveren.

Een interessante vraag is: is de personificatie echt van belang? Maakt het uit dat het een robot is? Is het echt alleen de kwaliteit van het advies en de informatie die telt? Om die vraag op te lossen, hebben we een onderzoek gedaan in de omgeving van Boston waar we één van onze drie uitvindingen in de huizen van mensen plaatsten voor een aantal weken. Eén geval was de robot die je net zag, Autom. Een ander was een computer met dezelfde touch-screen interface, met precies dezelfde dialogen. De kwaliteit van het advies was identiek. De derde was gewoon een logboek met pen en papier, want dat is de standaard-ingreep die je vaak ziet wanneer je een dieet of lichaamsbewegingsprogramma start.

Dus een van de dingen waar we echt naar wilde kijken, was niet hoeveel gewicht mensen verloren, maar hoe lang ze communiceerden met de robot. Want de uitdaging is niet gewicht verliezen, maar niet aankomen. Als je langer kan communiceren met een van deze interventies, dan kan dat, potentieel, succes op de lange termijn aangeven. Dus het eerste waar ik naar wil kijken, is hoe lang mensen communiceerden met deze systemen. Het bleek dat de mensen meer met de robot communiceerden, beduidend meer, ookal was de kwaliteit van het advies identiek aan dat van de computer. Toen hij de mensen vroeg hem een cijfer te geven voor de kwaliteit van de samenwerking, gaven de mensen de robot een hoger cijfer en vertrouwden ze de robot meer. (Gelach) Als je naar emotionele band kijkt, dan was deze compleet anders. Mensen gaven de robots een naam. Ze kleedden de robots aan . (Gelach) Toen we ze op kwamen halen aan het einde van het onderzoek, kwamen ze zelfs naar de auto om gedag te zeggen tegen de robots. Dit deden ze niet met een computer.

Het laatste waar ik het over wil hebben vandaag, is de toekomst van media voor kinderen. We weten dat kinderen tegenwoordig veel tijd achter een scherm doorbrengen, of dat nu televisie of computerspellen of iets anders is. Mijn zoons zijn dol op het beeldscherm. Ze houden van het scherm. Maar ik wil dat ze spelen, als moeder wil ik dat ze spelen zoals in de echte wereld. Dus heb ik een nieuw project in mijn groep dat ik aan jullie wil presenteren vandaag. Het heet Playtime Computing. Het denkt echt na over wat digitale media zo boeiend maakt. Het brengt ze letterlijk van het scherm af naar de echte wereld van het kind toe. Daar kan het de vele vormen van echt spel aannemen. Dus hier is een eerste verkenning van dit idee, waar personages fysiek of virtueel kunnen zijn, en waar de digitale inhoud letterlijk van het scherm af kan komen, naar de echte wereld en ook terug. Ik zie het graag als de Atari Pong van dit gemengde realiteitsspel.

Maar we kunnen dit idee verder uitwerken. Wat als -- (Spel) Nathan: Hier komt het. Yay! CB: -- het personage in jouw wereld kan komen? Het blijkt dat kinderen dat geweldig vinden wanneer de personages echt worden en in hun wereld binnenkomen. Als het in hun wereld is, kunnen ze er een band mee scheppen en ermee spelen op een manier die fundamenteel anders is van wanneer ze spelen op een beeldscherm. Een ander belangrijk idee is de notie van standvastigheid van het personage in alle realiteiten. Aanpassingen die kinderen doen in de echte wereld, moeten worden vertaald naar de virtuele wereld. Hier heeft Nathan de letter A veranderd in het nummer 2. Je kunt je misschien voorstellen dat deze symbolen het personage speciale krachten geven als het de virtuele wereld in gaat. Dus ze sturen nu het personage terug naar die wereld. En nu heeft het 'nummerkracht'.

Tot slot: wat ik heb geprobeerd te doen, is het creeëren van een verdiepende ervaring voor kinderen, waarin ze echt voelen dat ze deel uit maken van het verhaal, en deel uitmaken van de ervaring. Ik wil echt hun fantasie laten spreken zoals ik dat ervaarde toen ik 'Star Wars' zag als klein meisje. Maar ik wil meer dan alleen dat doen. Ik wil dat ze die ervaringen zelf maken. Ik wil dat ze letterlijk hun fantasie kunnen bouwen in deze ervaringen en deze persoonlijk maken. Dus we hebben heel veel ideeën bekeken in tele-aanwezigheid en gemengde realiteit om letterlijk kinderen hun ideeën te laten projecteren in deze ruimte waar andere kinderen mee kunnen doen en er verder aan kunnen werken. Ik wil echt nieuwe manieren voor media voor kinderen uitvinden, die creativiteit, innovatie en leren cultiveren. Ik denk dat dat erg, erg belangrijk is.

Dus dit is een nieuw project. We hebben heel veel kinderen uitgenodigd in deze ruimte, en ze vinden het best wel cool. Maar ik kan je vertellen, wat ze het leukste vinden is de robot. Waar ze om geven is de robot. Robots raken iets menselijks in ons. Dus of ze ons nu helpen om creatief en innovatief te worden, of dat ze ons helpen om meer contact te ervaren ondanks grote afstanden, of dat ze onze betrouwbaar hulpje zijn dat ons helpt onze persoonlijke doelen te bereiken en om het beste uit onszelf te halen, voor mij draaien robots helemaal om mensen.

Dankuwel.

(Applaus)