Courtney Martin: feminisme herontdekken

Ik werd geboren op de laatste dag van het laatste jaar van de jaren zeventig. Ik ben opgegroeid met "Free to be you and me" (Gejuich) hip hop -- Niet zoveel gejuich voor hip hop hier. Dank u. Dank u voor hip hop en Anita Hill. (Gejuich) Mijn ouders waren radicalen -- (Gelach) en werden nou ja, volwassen. Mijn vader vertelde jolig, "We wilden de wereld redden, en in plaats daarvan werden we gewoon rijk." Eigenlijk werden we gewoon middenklasse in Colorado Springs, Colorado, maar jullie begrijpen de achterliggende gedachte. Ik ben opgevoed met een erg groot besef van een onvoltooide erfenis.

Op deze rijpe oude leeftijd van 30, heb ik veel nagedacht over wat het betekent om op te groeien in deze verschrikkelijke, prachtige tijd. Ik heb besloten dat het, voor mij, een ware reis en paradox is geweest. De eerste paradox is dat volwassen worden gaat om het afwijzen van het verleden en het dan meteen heroveren. Feminisme was de atmosfeer waarin ik opgroeide. Toen ik nog een klein meisje was, startte mijn moeder wat nu het langst lopende vrouwenfilmfestival ter wereld is. Dus terwijl andere kinderen keken naar televisieseries en tekenfilms, keek ik naar erg esoterische documentaires gemaakt door en over vrouwen. Je begrijpt dat dit een uitwerking had. Maar zij was niet de enige feministe thuis.

Mijn vader heeft zich daadwerkelijk teruggetrokken van de zakenclub in mijn geboortestad die enkel mannen toeliet omdat hij zei dat hij nooit deel zou uitmaken van een organisatie die op een dag wel zijn zoon zou verwelkomen, maar niet zijn dochter. (Applaus) Hij is hier vandaag. (Applaus) De grap hier is dat mijn broer experimenteel dichter werd, geen zakenman, maar de intentie was echt goed.

(Gelach)

In elk geval maakte ik niet direct aanspraak op het feministische etiket, hoewel het overal om me heen was, want ik associeerde het met mijn moeders vrouwengroepen, haar zwiepende rokken en haar schoudervullingen... die geen van allen erg in waren in de gangpaden van Palmer High School waar ik in die tijd stoer probeerde te zijn. Maar ik vermoedde dat er iets erg belangrijk moest zijn aan deze feminisme kwestie, dus ik begon stiekem tussen mijn moeders boekenplanken te sluipen. Ik pakte er boeken vanaf en las ze -- waarbij ik natuurlijk nooit toegaf dat ik dat deed. Ik beweerde nog niet feministisch te zijn tot ik naar het Barnard College ging en ik Amy Richards en Jennifer Baumgardner voor de eerste keer hoorde spreken. Zij waren de auteurs van een boek genaamd "Manifesta". Dus welke diepgaande openbaring, kun je jezelf afvragen, was verantwoordelijk voor mijn feministische "ping"-moment? Netpanty's. Jennifer Baumgardner droeg ze. Ik dacht dat ze erg hip waren. Ik besloot dat ik feministe kon zijn. Nu vertel ik u dit -- ik vertel u dit met het risico mezelf in verlegenheid te brengen, omdat ik denk dat een deel van het werk van feminisme is toegeven dat esthetiek, dat schoonheid, dat plezier ertoe doet. Er zijn veel behoorlijk moderne politieke bewegingen die aanzienlijke imagobeschadiging hebben geleden door culturele hipheid. Heeft iemand bijvoorbeeld van deze twee heren gehoord?

Dus mijn feminisme is erg schatplichtig aan mijn moeders feminisme, maar het ziet er heel anders uit. Mijn moeder zegt "patriarchaat". Ik zeg "intersectionaliteit". Dus ras, klasse, gender, bekwaamheid, al deze dingen benadrukken onze beleving van wat het betekent om vrouw te zijn. Gelijke beloning? Ja. Absoluut een feministische kwestie. Maar voor mij is immigratie dat ook. Dank u. Mijn moeder zegt "protestmars". Ik zeg "online organiseren". Ik ben samen met een collectief van andere super slimme, verbazingwekkende vrouwen, editor van een website, Feministing.com genaamd. Wij zijn de meest gelezen feministische publicatie ooit. En ik vertel u dit omdat ik denk dat het echt belangrijk is om te zien dat er een continuïteit is.

Feministisch bloggen is de 21e-eeuwse versie van bewustmaking. Maar we hebben ook een directe politieke invloed. Feministing is in staat geweest om producten uit de schappen van Walmart te halen. We hebben een vrouwenhatende bewindvoerder die ons haatmail stuurde laten ontslaan van een topschool. En één van onze grootste successen is dat we mail ontvangen van tienermeisjes uit het centrum van Iowa die vertelden: "Ik googelde Jessica Simpson en kwam terecht op jullie website. Ik realiseerde me dat feminisme niet ging om mannen haten en Birkenstocks." Dus we zijn in staat om de volgende generatie aan te spreken op een compleet nieuwe manier.

Mijn moeder zegt "Gloria Steinem". Ik zeg "Samhita Mukhopadhyay, Miriam Perez, Ann Friedman, Jessica Valenti, Vanessa Valenti, en ga zo maar door." Wij willen niet één held. Wij willen niet één icoon. Wij willen niet één gezicht. Wij zijn duizenden vrouwen en mannen in dit land, bezig met online schrijven, het organiseren van de groep, instituties veranderen van binnen uit. We gaan allemaal door met het fantastische werk waar onze moeders en grootmoeders mee begonnen zijn. Dank u.

(Applaus)

Dit leidt me naar de tweede paradox: ontnuchteren over onze kleinheid en tegelijkertijd geloof behouden in onze grootheid. Velen van mijn generatie -- als gevolg van goedbedoeld ouderschap en onderwijs in zelfrespect werden we sociaal gevormd om te geloven dat we allemaal speciale kleine sneeuwvlokjes zijn -- (Gelach) die eropuit zouden trekken om de wereld te redden. Dit zijn drie woorden waar velen van ons mee zijn opgegroeid. We doorlopen de stadia van het onderwijs, dol van onze opgeblazen verwachtingen, en wanneer we terugzweven naar de aarde, realiseren we ons dat we niet weten wat het in hemelsnaam betekent om de wereld echt te redden De gevestigde media schilderen mijn generatie vaak af als apathisch. Ik denk dat het correcter is te stellen dat we overweldigd zijn. Om eerlijk te zijn, er is veel om door overweldigd te zijn -- een milieucrisis, ongelijke welvaartsverdeling in dit land die we sinds 1928 niet meer gezien hebben en globaal een compleet immorele en voortdurende ongelijke welvaartsverdeling. Vreemdelingenangst komt op -- de handel in vrouwen en meisjes. Het is genoeg om je erg overweldigd door te voelen.

Ik heb dit zelf ervaren toen ik afstudeerde van Barnard College in 2002. Ik was opgewonden, ik was klaar om een verschil te maken. Ik ging erop uit en werkte bij een non-profit-organisatie, Ik volgde een masteropleiding, ik telebankierde ik protesteerde, ik deed vrijwilligerswerk, en niets hiervan scheen er echt toe te doen. Op een bijzonder donkere nacht in december 2004, zat ik samen met mijn familie, en ik vertelde dat ik erg gedesillusioneerd was geworden. Ik gaf toe dat ik eigenlijk een fantasie had -- een soort zwarte fantasie -- om een brief te schrijven over alles wat verkeerd was aan de wereld om mezelf vervolgens in brand te steken op de traptreden van het Witte Huis. Mijn moeder nam een slok van haar Sea Breeze-cocktail, haar ogen vulden zich met tranen, ze keek me recht aan en zei: "Ik duld jouw wanhoop niet." Ze zei: "Je bent slimmer, creatiever, en veerkrachtiger dan dat."

Dit leidt me naar mijn derde paradox. Volwassen worden draait om proberen succes te hebben en voldaan raken door erg goed te falen. (Gelach) (Applaus) Er is een schrijver waardoor ik sterk ben beïnvloed, Parker Palmer. Hij schrijft dat velen van ons vaak in een split zitten "tussen arrogante overschatting van onszelf en een slaafse onderschatting van onszelf." Jullie zullen nu wel geraden hebben dat ik mezelf niet in brand heb gestoken. Ik deed wat ik goed kan als ik wanhopig ben, schrijven. Ik schreef het boek dat ik moest lezen. Ik schreef een boek over acht buitengewone mensen die, verspreid over het land, sociaal rechtvaardigheidswerk doen. Ik schreef over Nia Martin-Robinson, de dochter van Detroit en twee burgerrechtenactivisten, die haar leven wijdt aan ecologische rechtvaardigheid. Ik schreef over Emily Apt die aanvankelijk projectmedewerker in het welzijnssysteem werd omdat ze besloot dat dat het meest nobele was wat ze kon doen, maar die snel leerde dat ze het niet alleen niet leuk vond, maar dat ze er ook niet echt goed in was. In plaats daarvan wilde ze juist films maken. Dus ze maakte films over het welzijnssysteem en ze had een enorm effect. Ik schreef over Maricela Guzman, dochter van Mexicaanse immigranten, die in militaire dienst trad zodat ze de universiteit kon betalen. Zij is aangerand op training en ging een groep mede-organiseren de Service Women's Action Network genoemd.

Wat ik leerde van deze mensen en van anderen was dat ik niet over hen kon oordelen op basis van hun falen om hun zeer verheven doelen te bereiken. Velen van hen werken in sterk hardnekkige systemen -- het leger, de politiek, het onderwijs, etc. Ze kregen het binnen deze systemen voor mekaar om een humaniserende kracht te worden. En wat kan er uiteindelijk belangrijker zijn dan dat? Cornel West zegt: "Natuurlijk is het een mislukking. Maar hoe goed was die mislukking?" Hiermee wil ik niet vertellen dat we onze wildste, grootste dromen opgeven. Het is om te zeggen dat we op twee niveaus handelen. Op één niveau gaan we achter de gebroken systemen aan waar we nu eenmaal deel van uitmaken. Maar op het andere niveau baseren we ons zelfrespect op de dagelijkse pogingen om iemands dag vriendelijker, rechtvaardiger etc. te maken.

Toen ik een klein meisje was, had ik een aantal erg vreemde gewoonten. Eén daarvan was dat ik geregeld op de keukenvloer van het huis van mijn jeugd lag. Ik zoog dan op de duim van mijn linkerhand en hield mijn moeders koude tenen in mijn rechterhand. (Gelach) Ik luisterde naar haar gesprek aan de telefoon, wat ze veel deed. Ze was aan praten over bestuursvergaderingen, ze richtte vredesorganisaties op, ze coördineerde carpools, ze troostte vrienden..... al deze dagelijkse uitingen van zorg en creativiteit. En natuurlijk, rond de leeftijd van drie en vier jaar, was ik aan het luisteren naar het rustgevende geluid van haar stem. Maar ik denk dat ik ook mij eerste les in activitisch werk kreeg.

De activisten die ik interviewde hadden niets gemeen, letterlijk, met uitzondering van één ding, dat zij allen hun moeders aanhaalden als hun meest aanwezige en belangrijke activistische invloed. Zo vaak, vooral op jonge leeftijd zoeken we ver weg naar onze voorbeelden van het betekenisvolle leven, en soms zitten ze in onze eigen keuken, praten ze aan de telefoon, maken ze ons avondeten, en doen ze alles wat de wereld draaiende houdt. Mijn moeder en zoveel vrouwen zoals zij hebben me geleerd dat het leven niet draait om roem, of zekerheid, of zelfs veiligheid. Het gaat om het omarmen van de paradox. Het draait om handelen vanuit overweldiging. En het draait om het werkelijk houden van mensen. Uiteindelijk zorgen deze zaken voor een leven vol uitdaging en beloning.

Dank u.

(Applaus)