Christopher Deam doet een restyling van de Airstream

Ik kreeg een vraag van Wilsonart International, een plasticlaminaat-bedrijf, het grootste plasticlaminaat-bedrijf ter wereld. Ze vroegen me om een stand te maken voor de Internationale Handelsbeurs voor Hedendaags Meubilair in New York, in 2000.

We bekeken de drie belangrijkste markten voor hun product, namelijk ontwerpen voor transport, interieurs en meubilair. De oplossing die we bedachten, was deze: we namen een oude Airstream-caravan, haalden die leeg, en probeerden laminaat af te beelden en een trailer, met een fris, hedendaags uitzicht. Toen deze caravan opdook in mijn atelier in Berkeley, had ik nog nooit een voet gezet in een Airstream-caravan, of in een ander soort caravan. Dus ben ik de juiste persoon om hiernaar te kijken vanuit een frisse hoek, en om te proberen om dit te verbeteren, op de meest idealistische manier. Ik besloot dat ik wat onderzoek moest doen en moest uitzoeken wat er fout was gegaan, ergens in de geschiedenis van de Airstream. Wat ik ontdekte in het interieur, was dat er geen verband was tussen de buitenschil en de binnenarchitecteur van de stukken. De schil was oorspronkelijk ontworpen als een licht, modern, futuristisch high tech omhulsel om over de snelweg te denderen. Het interieur had daar totaal geen uitstaans mee. Het zag eruit alsof het een namaak-berghut was.

Dat leek me echt wel een crisis, dat ze er nooit in waren geslaagd om een woordenschat te ontwikkelen over ontsnappen, over reizen en moderniteit binnen in deze caravan, in harmonie met de buitenkant. We moesten wat archeologisch onderzoek doen in de caravan zelf, om uit te vissen wat authentiek is aan een Airstream-caravan, en wat de indruk geeft dat het echt een doel en nut heeft. We haalden al het vinyl eruit en de Zolatone-verf die het zonder meer fantastische aluminiumomhulsel bedekte. We verwijderden alle zichtbare stukken en versiersels die er een soort van berghut van maakten. Ik tekende letterlijk op de wanden van de caravan. Ik maakte een kartonnen versie. We liepen binnen en buiten, zagen dat het niet goed was, braken het af, herstelden het.

Het hoofddoel was het interieur gladder te maken en te gaan spreken over beweging, mobiliteit en onafhankelijkheid. Het grootste probleem met deze caravans, is dat er bij het ontwerpen niet echt een logische plek is om de materialen te laten stoppen en beginnen, door de continuë vorm van de caravan. Er is niet zoiets als twee muren en een plafond die samenkomen en waar je kan wisselen van materiaal en vorm. Dat werd dus een uitdaging. Daar kwam bovenop dat het gekozen materiaal, laminaat, dat ik in de verf wilde zetten, slechts in twee dimensies buigt. Het interieur is een samengestelde kromme. Wat ik moest maken, was een manier om het oog te doen geloven dat deze panelen de kromme van het omhulsel volgen.

Mijn oplossing was een reeks tweede huiden die los op het aluminium omhulsel liggen. Mijn bedoeling was om je oog naar de ruimte te leiden, zodat je de meetkunde anders zou ervaren en het vakwerk de ruimte niet zou opdelen. Het bood ook een oplossing voor de stroomtoevoer: we konden de caravan opnieuw bedraden zonder de huid te verwijderen, dus ze fungeren als elektrische kabelgoot. Dat is de caravan in bijna finale staat.

De caravan leidde tot een andere opdracht, om deel te nemen aan het zogenaamde Tokyo Designers Block. Dat is een week van meubelontwerpactiviteiten in Tokyo, in oktober. Teruo Kurosaki, de eigenaar van een meubelbedrijf dat Idee heet, vroeg me om twee caravans voor hem naar Tokyo te sturen. Van de ene wilde hij een echte, werkende caravan maken. Die zouden we verkopen. Voor de tweede caravan heb je carte blanche. Je mag doen wat je wil.

We kwamen aanzetten met een fantasiescenario van een dj die de Verenigde Staten rondreist, platen verzamelt en op tournee gaat. Dit was een trailer met twee draaitafels, een mengtafel, een bar, een frigo, een geïntegreerd geluidssysteem. Er staat een enorme sofa, kunnen heel wat mensen op, en we hadden er gewoon veel plezier mee. Bij deze caravan stelde ik me tot doel om na te denken over reizen en ontsnapping, in idiosyncratische zin. Vele van deze ideeën vonden hun weg naar de productiecaravans voor Airstream.

Zo komen we bij de periode waarin ik consultant voor Airstream werd. Ze kwamen me vragen: "Hoe kunnen we dit ding opfrissen? Denk je dat jongeren, je weet wel, skateboarders, surfers, rotsklimmers, dit ding zouden gebruiken?" Ik zei: "Niet met dat interieur." (Gelach) Ik trok ongeveer zes keer naar Airstream tijdens het bouwproces van dit prototype. Het heet het Bambi-prototype. Ik dacht: "Eindelijk, geweldig, groot bedrijf, ik ga werken voor iemand die geld heeft voor gereedschap en mallen." Ik kwam hun prototype-atelier binnen, en het zag er precies uit als mijn atelier, alleen groter: zelfde gereedschap, zelfde dingen. Het probleem werd dus -- dat was het dilemma waar ze me voor stelden -- je moet het interieur ontwerpen met enkel onze bestaande technologie. Er is geen geld voor gereedschap of voor mallen. De caravans zelf zijn met de hand gebouwd. Het vakwerk is met de hand gemaakt, uniek. Je kan niet zomaar 100 stuks maken voor 100 caravans, Je moet ze grof snijden en dan individueel met de hand aanpassen. Ze wilden geen systeem op basis van componenten. Hier is het. Dit is de Bambi 16. (Applaus)