Chris Bangle zegt: mooie auto's zijn kunst.

Waarover ik wil praten, is het idee dat auto's kunst zijn. Dit is voor mij zeer belangrijk omdat auto-ontwerpers niet hoog staan aangeschreven. We doen geen koffietafelboeken met maar één lamp. Auto's worden zo vaak louter als product gezien dat het een beetje moeilijk is om de esthetische kant in dezelfde termen te bespreken als kunst. 'Auto's als kunst' tilt het naar een emotioneel niveau als accepteert dat je ze op hetzelfde niveau moet behandelen als kunst met een grote K.

Hier zie je een schilderij van Michelangelo. Dat is volledig verschillend van auto's. Automobielen zijn zichzelf-voortbewegende voorwerpen. Liften zijn automobielen. Ze zijn niet erg emotioneel. Ze dienen een doel. Automobielen bestaan nu honderd jaar. Ze hebben onze levens functioneel veel beter gemaakt, in vele opzichten. Ze zijn ook een echte last geweest. Omdat de auto's zelf het probleem zijn dat we moeten oplossen. We moeten het probleem van vervuiling en files oplossen, maar dat is nu niet aan de orde.

Wat me vandaag interesseert, zijn auto's. Automobielen mogen dan gebruiksvoorwerpen zijn, maar auto's zijn wat wij zijn, in vele opzichten. Als we de problemen van automobielen kunnen oplossen, - en ik geloof dat we dat kunnen, met brandstofcellen of waterstof, waar BMW kien op is - en vele andere dingen, dan denk ik dat we verder kunnen kijken en proberen te begrijpen waarom zovelen van ons een auto-obsessie hebben, en wat dat betekent, wat we ervan kunnen leren. Dat is waar ik toe wil komen. Auto's zijn geen koffer vol kleren, auto's zijn een avatar. Auto's zijn een verlengstuk van jezelf: ze nemen je gedachten, je ideeën, je gevoelens, je woede, en vermenigvuldigen die. Het is een super-Wally waarin je je toevallig bevindt. Als jij je sexy voelt, dan is de auto sexy. Zit je vol agressie, dan heb je een "Chevy: hard als steen".

Auto's zijn beeldhouwwerken. Wist je dat elke auto die je ziet met de hand gevormd werd? Vele mensen denken: "Het zijn computers, en het wordt gedaan door machines." Ze maken ze na, maar de originelen worden allemaal met de hand gemaakt. Door mannen en vrouwen die geloven in hun ambacht. Ze leggen dezelfde spanning in het vormen van een auto die je in een museum in een geweldig beeldhouwwerk terugvindt. Die spanning tussen de nood zich uit te drukken, de nood om te ontdekken, je legt er iets nieuws in, en tegelijk heb je de grenzen van het ambacht. Regels die zeggen: dit is hoe je met oppervlakken omgaat, dat is waar controle om draait, dit is hoe je toont dat je een meester bent in je ambacht. Die spanning, die ontdekking, het zoeken naar iets nieuws -- en op hetzelfde moment dat gevoel van verplichting met betrekking tot het vak -- is net zo sterk aanwezig bij auto's als bij alle andere zaken. We werken met klei, wat niet veel veranderd is sinds Michelangelo ermee begon te prutsen. Dat is een zeer interessante analogie. Michelangelo zei ooit dat hij er is om "de figuur binnenin te ontdekken". Daar gaan we, de automobiel. Dat was 100 jaar geschiedenis. Tussen de ene en de andere is er veel veranderd. Het is geen marketing. Dit is een zeer interessante conceptwagen, maar marketing is niet waar ik over wil praten. Ik wil over het volgende praten. Waarom moet je een auto wassen? Wat is die sensualiteit die je moet aanraken? Die sensualiteit is het beeldhouwwerk dat erin zit. Het is het werk van mannen en vrouwen die auto's maken op deze manier.

Een klein citaat over beeldhouwkunst van Henry Moore. Ik geloof dat die "spanning binnenin" waar Moore over spreekt -- ten minste wanneer het over auto's gaat -- terugkomt op het idee van het doel. Het is die levensdrang, die drang om te overleven, om zich te uiten, die zich manifesteert in een auto, waarin mensen zoals ik zich verliezen. We zeggen anderen "Doe dit, doe dat", totdat dit ding tot leven komt. We zijn volledig besmet. En schoonheid kan het resultaat zijn van deze besmettelijkheid. Het is wonderbaar. Dit beeldhouwwerk is het hart van dit alles, en dat is wat het vakmanschap in onze auto's brengt. Er is niet veel verschil wanneer ze zo werken, of wanneer iemand zo werkt. Het is dezelfde soort toewijding, dezelfde soort schoonheid.

Ik kom tot de kern. Ik wil praten over auto's als kunst. Kunst in de platonische betekenis is waarheid, het is schoonheid en liefde. Dat is waar ontwerpers in de auto-industrie echt afwijken van de ingenieurs. We hebben niet echt een probleem met spreken over liefde. We hebben geen probleem om te spreken over waarheid of schoonheid in die zin. Dat is wat we zoeken -- wanneer we ons ambacht beoefenen, proberen we echt die waarheid te vinden. We proberen niet om ijdelheid en schoonheid te vinden. We proberen de schoonheid te vinden in de waarheid. Ingenieurs daarentegen kijken vaak een beetje meer newtoniaans naar de dingen, in plaats van deze quantumaanpak. We gaan om met irrationaliteiten, en we gaan om met paradoxen, waarvan we het bestaan toegeven, en de ingenieurs kijken een beetje meer naar de dingen als "Twee en twee is vier, en als je 4.0 krijgt, is dat beter en 4.0000 is nog beter." Dat leidt soms tot een beetje divergentie in waarom we doen wat we doen. We hebben zowat het feit geaccepteerd dat we de vrouwen zijn in de organisatie bij BMW -- BMW is een zeer mannelijk type organisatie, -- mannen, mannen, mannen, het zijn ingenieurs. Wij zetten daar een soort van vrouwelijke kant tegenover. Dat is cool, jullie doen daar maar mannelijk, wij gaan hier een beetje vrouwelijk zijn. Want wij zijn op zoek naar vorm die meer is dan functie.

We zijn op zoek naar schoonheid die meer is dan enkel esthetiek. Het is echt een waarheid. Het idee dat er zich een ziel in geweldige auto's bevindt, is volgens mij zeer toepasselijk. Een auto met een ziel herken je op zicht. Je weet hoe sterk dit is. Voor mij zijn deze ervaring van liefde en de ervaring van ontwerp uitwisselbaar. Nu kom ik tot mijn verhaal.

Ik ontdekte iets over liefde en ontwerp door een project met de naam Deep Blue. Eerst moet je me even volgen. Je kan het woord 'liefde' uit heel wat dingen in onze maatschappij weghalen en vervangen door 'design', en het werkt nog steeds, zoals dit citaat hier, het werkt. Je kan dat begrijpen. Het werkt in gemeenplaatsen. "Alles is eerlijk in ontwerp en oorlog." We leven zeker in een competitieve samenleving. Er is een popliedje dat echt Philippe Starck voor me beschrijft. Dit is zoals puppyliefde. Tandenborstel, cool. Het wordt pas serieus wanneer je kijkt naar iets als dit.

(Gelach)

Dit is een vervanging waaraan volgens mij elk van ons in design management schuldig is. Het idee dat er is meer is om van te houden, meer te ontwerpen, wanneer het op je buurman aankomt, het kan fysiek zijn zoals dit, en misschien zal het in de toekomst zo zijn. Maar nu gaat het om onze eigen mensen, onze eigen teams die creëren.Terug naar mijn verhaal. Dit idee van mensen-werk is waarmee we hier werken. Ik moet een band creëren met mijn ontwerpers wanneer we BMW's creëren. We moeten intimiteit en visie delen. Dat betekent dat we moeten werken als één familie. We moeten onszelf begrijpen op die manier. Er zijn goede momenten, er zijn interessante momenten, en er zijn ook enkele momenten van stress. Wie auto's wil doen, moet buiten komen. Je moet auto's doen in de regen, je moet ze doen in de sneeuw. Dat is een presentatie die we gemaakt hebben voor onze raad van bestuur. We sleuren hen ook tot buiten in de sneeuw. Wil je weten hoe auto's buiten zijn? Dan moet je buiten staan. Omdat het artiesten zijn, hebben ze zeer artistieke temperamenten. Kunst is ontdekking, en kunst is jezelf ontdekken door je kunst. Wat auto's betreft, zijn we allemaal een beetje zoals Pygmalion, we zijn diep verliefd op onze creaties. Dat is een van mijn favoriete schilderijen, het beschrijft echt onze relatie met auto's. Dat is zieker dan je kan geloven.

(Gelach)

Maar daardoor krijgt de intimiteit waarmee we als team samenwerken, een nieuwe dimensie, een nieuwe betekenis. We hebben een gedeeld centrum, we hebben een gedeelde focus. Die auto blijft het centrum van al onze relaties. Het is mijn job, in het competitieve proces, om dit te vernauwen. Ik heb vandaag gehoord over Josephs doodsgenen die celvermenigvuldiging van binnenuit moeten stoppen. Dat is wat ik soms moet doen. We beginnen met 10 auto's, we slanken het af naar vijf auto's, naar drie auto's, naar twee auto's, naar een auto. Ik sta in het midden van al dat doden. Iemands liefde, iemands baby. Dat is zeer moeilijk, en je moet een band hebben met je team die toelaat dat je dit doet, omdat hun leven er zo mee verweven is. Ze hebben ook die genetische afwijking in zich, en ze willen die laten leven, meer dan al de rest.

Dit project, Deep Blue, heeft me in contact gebracht met mijn team op een manier die ik nooit verwachtte. Ik wil dit delen met jullie, omdat ik wil dat je erover nadenkt, misschien in jullie eigen relaties. We wilden een auto maken die een volledige stap in het duister was voor BMW. We wilden een team maken dat zo ver verwijderd was van de oude manier van werken, dat ik alleen een telefoonnummer had dat me met hen in verbinding bracht. In plaats van een hele groep artiesten te hebben die enkel je pols zijn besloten we een team vrij te maken van creatieve ontwerpers en ingenieurs om de opvolger van het SUV-fenomeen in Amerika te ontdekken. In 1996 deden we dit project. We stuurden hen op weg met de teamnaam, Deep Blue. Meeste mensen kennen Deep Blue van IBM. We hebben het van hen gejat omdat we dachten: als iemand onze faxen leest, zullen ze denken dat het over computers gaat. Het bleek ook erg slim omdat Deep Blue, voor een bedrijf zoals BMW, iets heeft -- Deep Blue, gave naam Dus mensen raakten in de ban. We stuurden een team ontwerpers. naar Amerika. We gaven ze een budget, iets waarvan wij dachten dat het specificaties waren, een tijdschema en verder niks. Mijn enige verbinding met hen was een telefoonnummer.

Een groep ingenieurs werkte in Duitsland, en het idee was dat ze gescheiden zouden werken aan het vraagstuk van de opvolger van SUV's. Ze zouden samenkomen, notities vergelijken. Dan zouden ze gescheiden werken, samenkomen, en samen zouden ze een monumentale set van diverse opinies ontwerpen die elkaars idee niet vervuilen-- maar op hetzelfde moment samenkomen en de problemen oplossen. De consument hopelijk echt begrijpen in zijn hart, terwijl je woont waar de klant is, in Amerika. Team werd weggestuurd, en er gebeurde iets anders. Ze gingen naar andere plaatsen.

(Gelach)

Ze verdwenen en al wat ik kreeg, was postkaartjes. Ik kreeg enkele postkaartjes van deze jongens in Las Vegas, en ik kreeg enkele kaartjes uit de Grand Canyon, ik kreeg deze kaartjes van de Niagara-waterval, en al snel zijn ze in New York, en ik weet niet waar nog. Ik zeg tegen mezelf: "Dit zal een zalige auto worden, ze doen onderzoek waar ik eerder zelfs nooit heb aan gedacht." Ze beslisten dat het, in de plaats van een studio te hebben en zes of zeven appartementen, goedkoper was om het voormalige huis van Elizabeth Taylor te huren in Malibu. En -- ze zeiden me toch dat het haar huis was, Volgens mij hield ze daar op een bepaald moment een feestje of zo. In elk geval, dit was het huis, en ze woonden daar allemaal samen. Dit is 24/7 samenwonen, een half dozijn mensen. Sommigen hadden hun vrouw en familie achtergelaten. Ze woonden letterlijk in dit huis gedurende de volle zes maanden dat het project in Amerika liep. De eerste drie maanden waren de meest intensieve. Eén van de jonge vrouwen in het project, een fantastische dame, had haar kamer in de badkamer. De badkamer was zo groot dat ze een bed bouwde over het bad -- het is fascinerend.

Aan de andere kant wist ik hier helemaal niets van. Niets. Dit gaat maar door en al wat ik krijg zijn postkaarten. van deze jongens in Las Vegas, of waar dan ook: "Maak je geen zorgen Chris, dit zal erg goed zijn." Dus mijn concept van wat een designstudio was, was waarschijnlijk -- ik zat niet op dezelfde golflengte als deze jongens.

In elk geval, de ingenieurs in Munchen hadden een Newtoniaanse oplossing gevonden, en probeerden uit te vissen hoeveel bekerhouders op de kop van een spijker kunnen dansen -- het soort serieuze vragen waar de moderne consument mee wordt geconfronteerd. Je hoopte dat deze twee teams samen zouden komen, en dat de collusie van ongelooflijke creativiteit, in deze ongelooflijke omgeving, met ongelooflijk uitgeruste ingenieurs, enkele ongelooflijke oplossingen zouden opleveren. Wat ik niet wist, en wat we ontdekten, was --, deze jongens kunnen zelfs niet met elkaar praten onder deze omstandigheden. Je krijgt op dat ogenblik een opsplitsing van Newtoniaans en quantumdenken. Je hebt een splitsing in je dialoog die zo diep reikt, en zo ver, dat ze dit op geen enkele manier kunnen samenbrengen.

Dus hadden we onze eerste samenkomst, na drie maanden, in Tiburon, dat is maar een straat ver -- ken je Tiburon? Het idee was dat ze na drie maanden onafhankelijk onderzoek alles zouden voorstellen aan Dr. Goschel -- die nu mijn baas is, en op dat moment co-mentor van het project was -- en dat ze hun resultaten zouden moeten meedelen. We zouden zien waar we naartoe gingen, we zouden de eerste indicaties zien van de mogelijke opvolger van het fenomeen van de SUV in Amerika. Dus ik had me in het hoofd gestoken dat dit geweldig zou worden. Ik zou zoveel werk zien, zo intens -- Ik weet dat Las Vegas waarschijnlijk veel heeft betekend, en ik weet niet zeker wat de Grand Canyon heeft bijgedragen -- maar op de één of andere manier zal alles samenkomen, en ik zal een echt ongelooflijk product gaan zien. Dus gingen we naar Tiburon, na drie maanden. Het team was een week eerder samengekomen, vele dagen voor op schema. De ingenieurs vlogen er naartoe. Ze ontmoetten de designers en stelden een presentatie samen.

Het bleek dat de ingenieurs niets hadden gedaan. Ze hadden niets gedaan omdat -- In de autoindustrie zijn ingenieurs er om problemen op te lossen. Wij vroegen hen om een probleem te creëren. De ingenieurs wachtten tot de designers zeiden: "Dit is het probleem dat we hebben bedacht, help ons nu met het op te lossen." Ze konden er niet over spreken. Dus wat er was gebeurd, was dat de ingenieurs met lege handen kwamen. De ingenieurs zeiden tegen de designers: "Als je durft binnen te gaan met al je dingen, zijn we weg, we stappen gewoon uit het project."

Ik wist daar niets van. We kregen een presentatie met een agenda die er zo uit zag. Er was veel dialoog. We brachten vier uur door met praten over de woordenschat die moet afgesproken worden tussen ingenieurs en designers. Hier verwacht ik op elk moment: "Nu slaan ze de bladzijde om, ik zal de auto's zien, de schetsen, ik zal een idee krijgen van waar het heengaat." De dialoog bleef maar duren, met mentale woordenmappen, en al snel werd het duidelijk dat ik niet omver geblazen werd door briljante ideeën, maar gepaaid werd met lulkoek. Stel je even voor hoe het voelt om maanden postkaarten te ontvangen met indicaties hoe fantastisch dit team werkt. Ze geven al dat geld uit, ze leren, en ze doen al die dingen. Ik werd gewoon gek. Je herinnert je waarschijnlijk dat Tiburon er zo uitzag.

Na vier uur van dattum stond ik op. Ik nam het team terzijde. Ik riep tegen hen, schreeuwde: "Wat zijn jullie aan het doen? Je stelt me teleur. Jullie zijn mijn ontwerpers. Jullie zouden de creatievelingen moeten zijn. Wat is hier allemaal aan de hand?" Het was wellicht één van mijn betere tirades. Ik heb er soms goede, maar dit was één van mijn betere. Ik ging voluit in de aanval. Hoe durfden ze het geld van BMW nemen, hoe durfden ze drie maanden op vakantie gaan en niets produceren, niets? Natuurlijk vertelden ze ons niet dat ze drie auto's volgeladen hadden met tekeningen, modelontwerpen, foto's -- alles wat ik wou. Het zat achter slot en grendel in de auto omdat ze solidair waren met de ingenieurs. Ze hadden beslist me niets te laten zien, om het probleem-oplossend denken een kans te geven om te ontluiken. Ze hadden natuurlijk niet beseft dat de ingenieurs geen problemen konden creëren. Dus gingen we uit eten --

(Gelach)

Ik moet het toegeven, het was een serieus stille maaltijd. De ingenieurs aan de ene kant van de tafel, de designers en ikzelf aan de andere kant van de tafel, stilletjes. Ik was echt furieus, furieus. Waarschijnlijk omdat zij alle plezier hadden gehad en ik niet. Daar word je woest van. Iemand vroeg me naar Catherine, mijn vrouw, of ze met me was meegekomen. Ik zei "Neen" en ik begon aan mijn vrouw te denken. Ik herinnerde mij dat toen Catherine en ik trouwden, de priester een mooie preek gaf. Hij zei iets heel belangrijks. Hij zei: "Liefde is niet egoïstisch. Liefde betekent niet tellen hoeveel keer ik zeg 'Ik hou van je'. Het betekent niet: hoeveel keer had je sex deze maand -- twee keer minder dan vorige maand, dus dat betekent dat je me niet meer zo graag ziet. Liefde is niet egoïstisch." Daar dacht ik aan, en ik bedacht: "Ik toon hier geen liefde. Ik toon hier allesbehalve liefde. Ik hang in de lucht zonder vertrouwen. Dit kan niet zijn. Het kan niet zijn dat ik een bepaald aantal schetsen verwacht, en dat dit mijn maatstaf is om een team te beoordelen. Dit kan niet zijn."

Dus ik vertelde hen dit verhaal. Ik zei: "Jongens, ik denk aan iets, dit is niet juist. Ik kan geen relatie met jullie hebben gebaseerd op een voorwaarde die je moet kunnen tellen. Een dictaat dat zegt: "Ik ben je baas, je doet wat ik zeg, zonder vertrouwen. Dit kan niet zijn." We barstten allemaal in tranen uit, om eerlijk te zijn, omdat ze me nog steeds niet konden vertellen hoeveel frustratie zich had opgestapeld in hun binnenste. Ze konden niet tonen wat ik wou, en moesten me gewoon vragen om hen te vertrouwen dat het er zou komen. We kwamen die dag veel dichter bij elkaar. We sneden touwen door die daar niet hoefden te zijn, en we smeedden het concept van een hecht team en creativiteit. We zetten de auto opnieuw in het midden van onze gedachten. We stelden liefde opnieuw centraal in het proces.

Trouwens, dat team ging door en ontwierp zes verschillende concepten voor het volgend model van voorstel voor de volgende generatie na de SUV's in Amerika. Eén van deze ideeën was een crossover coupé -- je ziet het beneden, de X Coupé -- ze hadden daar veel plezier mee. Dit was de weergave van onze motorfiets, de GS, met de woorden van Carl Magnusson, "Brute-iful", wat een motorfiets kan zijn als je twee wielen er aan toevoegt. Tot slot, de les die ik aan jullie wou doorgeven, was deze hier. Ik steel een citaatje uit "De Kleine Prins". Er kan veel gezegd worden over vertrouwen en liefde, als je weet dat deze twee woorden synoniem staan voor ontwerp. Ik had een echt betekenisvolle relatie met mijn team die dag, en het is sindsdien zo gebleven. Hopelijk ben je het met me eens dat ontwerpen méér is, dat de kunst van het ontwerpen méér is dan het zelf doen. Het vertrouwen en de liefde maken het de moeite.

Hartelijk bedankt.

(Applaus)