Chris Anderson deelt zijn visie voor TED

Dit is jullie conferentie en ik vind dat jullie het recht hebben om in deze periode van verandering een beetje te weten over deze vent die voor jullie een tijdje zorg zal dragen voor de conferentie. Dus pak ik er even een stoel bij.

Volgens mij twee jaar geleden bij TED constateerde ik voor mezelf iets. Ik denk dat ik mogelijk heb geleden aan een vreemde illusie. Ik denk dat ik mogelijk onbewust heb geloofd dat ik een soort held uit de zakenwereld was. Ik had een bedrijf genaamd Future dat ik 15 jaar lang heb opgebouwd. Het was een bedrijf dat tijdschriften uitgeeft. Het was pas publiekelijk gegaan en de markt gaf aan dat het ongeveer twee biljoen dollar waard was, een getal dat ik nauwelijks kon bevatten. Een tijdschrift dat ik recentelijk had uitgebracht genaamd Business 2.0 was nog dikker dan een telefoonboek en was bezig om "de luchtbel nog verder te vullen met hete lucht". (Gelach) En ik was voor 40 procent eigenaar van een internetbedrijf dat klaar was om publiekelijk te gaan en zonder twijfel biljoenen extra waard zou zijn. En dit alles was uit het niets gekomen. 15 jaar eerder was ik een wetenschapsjournalist die door anderen werd uitgelachen toen ik zei: "Ik zou heel graag mijn eigen tijdschrift over computers willen." En 15 jaar later zijn er maar liefst 100 van. En 2.000 mensen als personeel, het was een erg spannende periode. De datum was toen februari 2000. Ik dacht eraan hoe de kleine grafiek van mijn zakelijk leven, dat een beetje leek op de Wet van Moore, voor eeuwig omhoog naar rechts zou gaan, het zou nooit stoppen. Ik bedoel, dat moest toch wel? Mij stond een grote verrassing te wachten.

Het internetbedrijf, ironisch genoeg genaamd Snowball, was het allerlaatste internetbedrijf dat publiekelijk ging. voor de maand erop de NASDAQ instortte en ik 18 maanden zakelijke hel tegemoet ging, Ik zag alles dat ik opgebouwd had afbrokkelen. En het zag ernaar uit het allemaal zou uitsterven en 15 jaar werk voor niets zou zijn geweest. En het was hartverscheurend. Het had acht jaar aan bloed, zweet en tranen geduurd om 350 medewerkers te behalen, iets waar ik in dit werk erg trots op was. In februari 2001 hebben we op één dag 350 medewerkers moeten laten gaan en voordat de slachting voorbij was hebben 1.000 mensen hun baan verloren. Hun baan bij mijn bedrijf; ik voelde me ziek. Ik zag mijn eigen nettowaarde dalen met ongeveer een miljoen dollar per dag, elke dag, gedurende 18 maanden. En wat nog erger was dan dat, veel erger dan dat, was dat mijn gevoel van eigenwaarde aan het verdampen was. Ik liep rond met een groot bord op mijn voorhoofd: "LOSER." (Gelach) En als ik terugblik denk ik aan wat me nog het meest verafschuwd van alles heeft: "hoe heb ik in hemelsnaam mijn persoonlijke geluk zo verstrengeld laten raken met dit zakelijke iets?"

Uiteindelijk hebben we Future en Snowball kunnen redden maar toen was ik zover dat ik iets anders wilde gaan doen. En om een lang verhaal kort te maken; hier ben ik terecht gekomen. De reden waarom ik dit verhaal vertel is dat ik, gebaseerd op vele gesprekken, denk dat veel mensen in deze ruimte door een vergelijkbare "achtbaan" zijn gegaan. Een emotionele achtbaan; in de laatste paar jaren. Dit is een tijd van erg grote veranderingen en ik geloof dat deze conferentie een grote rol kan spelen voor ons allemaal om ons voorwaarts te nemen naar de volgende stap, naar wat volgt. Het thema volgend jaar is wedergeboorte/herleving.

Het was bij dezelfde TED als deze twee jaar geleden dat Richard en ik een akkoord sloten over de toekomst van TED. En ongeveer op datzelfde moment en ik denk deels ook daardoor ging ik iets doen dat ik vergeten was toen ik zakelijk gefocust was. Ik begon weer te lezen. En ik ontdekte dat terwijl ik bezig was zakelijke spellen te spelen er een ongelooflijke revolutie had plaatsgevonden in een heleboel vakgebieden; van cosmologie, psychologie, evolutionaire psychologie, antropologie, tot... Al deze dingen waren veranderd. En de manier waarop je kunt denken over ons als een diersoort en als een planeet is gewoon heel erg veranderd en dat is ongelooflijk spannend. En wat het meest spannende is, en ik denk dat Richard Wurman dit minstens 20 jaar eerder ontdekte dan ik, is dat dit alles met elkaar verbonden is. Het is met elkaar verbonden; het sluit allemaal op elkaar aan.

We spreken er veel over en ik dacht na over een voorbeeld hiervan, slechts één voorbeeld. Madame de Gaulle, de vrouw van de Franse president, is eens de beroemde vraag gesteld: "wat verlangt u het meest?" En zij antwoordde "a penis." En als je erover nadenkt, is dit zeker waar. Wat we allemaal het meest verlangen is "a penis". Of, "happiness", zoals we het in het Engels zeggen. (Gelach) En iets... OK, veel succes met die zin in de Japanse vertaalkamer. (Gelach) (Applaus)

Maar iets zo basic als geluk, dat 20 jaar geleden gewoon iets was om over te discussiëren in de kerk, moskee of synagoge. Zo blijken er vandaag de dag tientallen TED-achtige vragen te zijn die je over geluk kunt stellen en die erg interessant zijn. Je kunt vragen wat het op biochemisch vlak veroorzaakt; neurowetenschap, serotonine, al die dingen. Je kunt vragen wat de psychologische redenen zijn; Aard, opvoeding, huidige omstandigheden? Het blijkt dat het onderzoek dat daarnaar is gedaan, absoluut fenomenaal is. Je kunt het als een computerprobleem zien, een kunstmatige intelligentie probleem. "Waarom dien je een soort analoog geluk in het computerbrein te implementeren om het goed te laten werken? Je kunt het zien vanuit een soort geopolitiek oogpunt en zeggen: "waarom is het zo dat één biljoen mensen op deze planeet zoveel willen hebben dat zij geen kans hebben op geluk, terwijl bijna alle anderen ongeacht hoeveel geld ze hebben, of dat nou twee dollar per dag is of wat dan ook, gemiddeld ongeveer even gelukkig zijn. Of je kunt het zien als iets van evolutionaire psychologie. Waarom zouden onze en hebben onze genen dit begrip bedacht als een soort truc om ons op een bepaalde manier te doen handelen? Het brein van een mier, geparasiteerd om ons te laten handelen op bepaalde manieren zodat onze genen blijven voortbestaan. Zijn wij het slachtoffer van een massa illusie? Enzovoort, enzovoort.

Om iets te begrijpen dat zo belangrijk voor ons is als geluk moet je uitweiden in al deze verschillende richtingen en er is geen plek die ik heb ontdekt (naast TED) waar je zoveel vragen kunt stellen en in zoveel verschillende richtingen. En dat is ook het essentiële waar Richard over spreekt: "Om iets te begrijpen, moet je gewoon de kleine onderdelen snappen." Een beetje over alles dat er tegenaan zit. En zo, geleidelijk gedurende deze drie dagen, begin je jezelf af te vragen: "waarom luister ik naar al deze irrelevante dingen?" En aan het einde van de vier dagen draait je brein op volle toeren en voel je je vol energie, levendig en opgewonden. En dat komt doordat al die verschillende onderdelen dan samen zijn gekomen. Het is een ervaring voor het gehele brein Het is als het mentale evenbeeld van de full body massage. (Gelach) Ieder mentaal orgaan wordt aangesproken. Zo werkt deze conferentie echt.

Genoeg theorie, Chris. Vertel ons nou eindelijk wat je echt gaat doen. Dat zal ik doen, hier komt de visie voor TED.

Nummer 1: Doe niets. Als het niet kapot is, repareer het dan niet. Jeff Bezos was zo vriendelijk om mij te herinneren: "Chris, TED is een fantastische conferentie. Je moet er echt een puinhoop van maken wil je dit een slechte conferentie maken." (Gelach) Ik heb mezelf dus de titel van TED Bewaarnemer gegeven voor een reden en ik beloof jullie hier en nu dat de kernwaarden die TED speciaal maken niet aangepast zullen worden. Waarheid, nieuwsgierigheid, diversiteit, geen verkooppraatjes, niet meegaan met de gevestigde ideeën en het podium gebruiken als platform. Gewoon de naleving van interesse, waarin dan ook, verspreid over alle disciplines die hier vertegenwoordigd zijn. Dat zal totaal niet veranderen.

Nummer 2: Ik ga een ongelooflijke lijst aan sprekers samenstellen voor volgend jaar. Het tijdschema dat TED hanteert is fantastisch aangezien ik uit de tijdschriften branche met maandelijkse deadlines kom. Er is een jaar om dit voor te bereiden en nu al, zoals ik jullie later hoop te laten zien, zijn er ongeveer 25 geweldige sprekers die zich hebben aangemeld voor volgend jaar. En ik krijg fantastische hulp vanuit de gemeenschap, dit is een geweldige groep mensen en samen bereiken onze contacten vrijwel ieder interessant persoon in het land of zelfs de planeet. Dit is echt zo.

Nummer 3: Ik wil wel, als ik dat kan, een manier vinden om gedurende het jaar de ervaring van TED uit te breiden. En een belangrijke manier om dat te doen is door een boekenclub te introduceren. Boeken hebben mij de afgelopen paar jaar een beetje gered en dat is een cadeau dat ik door wil geven. Daarom krijg je als je je aanmeld voor TED2003 iedere zes weken een pakket met één of twee boeken en een reden waarom deze verbonden zijn met TED. Er is een goede kans dat ze geschreven zijn door een spreker van TED en zo blijft de discussie op gang gedurende het jaar en je komt dan volgend jaar allen terug na dezelfde intellectuele en emotionele reis te hebben doorlopen. Ik denk dat het fantastisch wordt.

En dan, als vierde, wil ik de Sapling Foundation noemen, deze is de nieuwe eigenaar van TED. Sapling's eigenaarschap houdt in dat alle opbrengsten van TED direct naar de doelen gaat waar Sapling voor staat. En, volgens mij nog belangrijker; alle ideeën die hier worden getoond en gerealiseerd zijn ideeën die de organisatie kan gebruiken doordat er fantastische synergie is. Nu al, slechts in de laatste paar dagen hebben we al zoveel mensen horen praten over dingen die zij belangrijk vinden, waar zij passie voor hebben en dingen die een verschil kunnen maken in de wereld. En het idee dat deze groep mensen samen komt met sommige doelen waar we in geloven, het geld en de ideeën die deze conferentie kan opbrengen. Ik geloof echt dat deze combinatie na verloop van tijd een verschil zal maken. Daar ben ik ongelooflijk enthousiast over. Eigenlijk denk ik dat ik in mijn leven nog nooit zo enthousiast ben geweest over iets als dit. Ik ben hier om te blijven en ik zou me vereerd voelen als jullie deze reis met mij zouden willen doorlopen.