Chris Anderson: Hoe webvideo's voor mondiale innovatie zorgen

Ik heb nu in ieder geval ontdekt wat wij onze sprekers aandoen: klamme handen, slapeloze nachten, een tegennatuurlijke angst voor klokken. 't Is nogal heftig.

En dit maakt me ook nogal zenuwachtig. Negen miljard mensen staan er aan te komen. Onze meest optimistische dromen komen in de verdrukking door het vooruitzicht van mensen die de aarde leegplunderen. Maar sinds kort ben ik gebiologeerd door een nieuwe manier om over grote menigten mensen te denken. Er zijn situaties waarin die menigten iets heel gaafs kunnen doen. Elke organisatie en ieder individu kunnen daar garen bij spinnen. Het beïnvloedt onze kijk op de toekomst van TED en wellicht op de toekomst van de wereld als geheel.

Laten we dat eens nader bekijken. Het begint met een kind, dat zich een beetje vreemd gedraagt. Deze jongen is online bekend onder de naam Little Demon. Hij doet hier een paar kunstjes, danskunstjes, die waarschijnlijk nooit eerder door een zesjarige zijn uitgevoerd. Hoe leerde hij dat? Hoe kwam hij ertoe er honderden uren voor te oefenen? Hier een hint.

(Video) Little Demon: ♫ Step your game up. Oh. Oh. ♫ ♫ Step your game up. Oh. Oh ♫

Chris Anderson: Dit werd mij dus toegestuurd door Jonathan Chu, een filmmaker. Hij zei mij dat hij hierdoor was gaan inzien dat internet het dansen zou veranderen. Dat is wat hij in februari zei bij TED. In het kort: dansers daagden elkaar online uit om beter te worden; nieuwe dansvaardigheden werden uitgevonden; zelfs zesjarigen deden eraan mee. Het voelde als een revolutie. Jon kreeg een briljant idee: Hij ging de beste dansers die hij op YouTube kon vinden, recruteren om daarmee zijn eigen dansgroep te vormen. De 'League of Extraordinary Dancers', de LXD. Deze lui hadden alles via het web geleerd. Ze waren zó goed dat ze dit jaar bij de Oscars mochten optreden. Bij TED hier in februari benam hun passie en talent ons gewoon de adem.

Dit verhaal over de evolutie van de dans komt ons enigszins bekend voor. Toen de TEDTalks een beetje begonnen te lopen, viel het ons op dat sprekers steeds meer tijd gingen steken in hun voorbereiding. Dat leverde boeiende nieuwe talks op, zoals deze twee. ...maanden van voorbereiding in 18 minuten gesprekstijd gepropt. Daarmee werd de lat voor de volgende generatie sprekers weer hoger gelegd. Met de gevolgen voor de talks van deze week. Het is niet zo dat J.J. en Jill hun toespraak eindigden met "Tandje erbij!" maar zo zag het er wel naar uit. In beide gevallen gaat de spiraal opwaarts. Doordat mensen webvideo's bekijken.

Wat is er hier aan de hand? We noemen dat 'publiek-versnelde innovatie'. Drie dingen zetten dat in gang. Je kunt ze beschouwen als drie regelaars van een groot wiel. Draai je de regelaars open, dan begint het wiel te draaien. Het eerste wat je nodig hebt is... een publiek, een groep mensen met een gedeelde interesse. Hoe groter de groep, hoe meer potentiële vernieuwers. De meeste mensen in het publiek spelen echter andere rollen. Ze creëren het ecosysteem waaruit innovatie tevoorschijn komt. Het tweede dat je nodig hebt, is licht. Je moet duidelijk kunnen zien waartoe de beste mensen in die menigte in staat zijn. Op die manier leer je hoe je kan deelnemen. Ten derde heb je passie nodig. Innovatie betekent hard werken. Honderden uren research en oefening zijn nodig. Zonder passie gebeurt er niets.

Hier een voorbeeld, nog van vóór het internet, van hoe dit in zijn werk gaat. Dansers op de hoek van de straat - een klein publiek, iedereen kan elkaar zien. Het gepassioneerd zijn heeft te maken met de sociale status die dat verschaft, toch? De beste danser loopt te pronken, krijgt het beste afspraakje. Hier gaat iets innovatiefs gebeuren. Maar op het web staan alle drie de regelaars helemaal rechts. De dansgemeenschap is nu mondiaal. Miljoenen nemen eraan deel. Verbazingwekkend genoeg kun je nog steeds zien wat de besten doen, omdat het publiek zelf er zijn licht op laat schijnen. Direct met reacties, beoordelingen, email, Facebook, Twitter, of indirect door het aantal keer dat iets bekeken wordt, door links die Google erheen leidt. Het is makkelijk om het goeie spul eruit te halen. Als je het hebt gevonden, kan je het blijven bekijken en lezen wat honderden mensen ervan vinden. Dat is veel licht.

Maar het onderdeel passie is echt helemaal opengedraaid. Al ben je maar een kind met een webcam, als je iets doet dat zich als een lopend vuurtje verspreidt, word je bekeken door het equivalent van stadions vol mensen. Honderden vreemden schrijven vol enthousiasme over je. Het is niet altijd grote literatuur - meestal niet - maar het kan alsnog je dag goed maken. Deze nieuwe vorm van wereldwijde erkenning, zet aan tot enorme inspanningen. Niet alleen de sterren profiteren hiervan: je ziet de besten aan het werk, zodat iedereen ervan kan leren.

Het systeem is zelfversterkend. Het publiek zet hen in de schijnwerpers en vuurt hun passie aan. Licht en passie zijn een dodelijke een-twee-combinatie, die het publiek weer doet aanzwellen. Dit model zou elke organisatie van pas kunnen komen. Een voorbeeld van publiek-versnelde innovatie. Nodig het publiek uit, laat het licht schijnen en vuur de passie aan. Het moeilijkste is het licht, omdat je je moet openstellen. Je moet je act aan de wereld laten zien. Door het weggeven van je diepste geheim nodig je miljoenen mensen uit om het te helpen verbeteren.

Er is ook een klasse van mensen - gelukkig maar - die echt geen gebruik kunnen maken van dit hulpmiddel. De donkere kant van het web is allergisch voor het licht. We gaan geen terroristen zien die hun plannen online gaan publiceren om de wereld te vragen: "Alsjeblieft, kan je ons helpen om dit de volgende keer wél te laten werken?"

Maar jullie kunnen met wat je hebt, online gaan. En pas op als je dat wiel aan het draaien krijgt.

Bij TED zijn we een beetje geobsedeerd door dit idee van openheid. Mijn collega, June Cohen, noemde het "radicale openheid". Voor ons werkt het keer op keer. We zetten onze talks online en opeens zijn er miljoenen mensen die de ideeën van onze sprekers helpen verspreiden. Dat maakt het ons weer makkelijker nieuwe sprekers aan te werven en te motiveren. Door het openstellen van ons vertalingsprogramma, hebben duizenden heroïsche vrijwilligers - sommigen zijn nu aan het kijken, en bedankt! - onze talks in meer dan 70 talen vertaald. Zo verdrievoudigen we ons publiek in de niet-Engelssprekende landen. Door het vrijgeven van ons TEDx-merk zitten we opeens met meer dan duizend live-experimenten in de kunst van het verspreiden van ideeën. Deze organisatoren zien elkaar, leren van elkaar. Wij leren van hen. We krijgen veel interessante talks terug. Het wiel draait.

Wacht even. Ik vertel niets nieuws als ik zeg dat innovatie uitgaat van groepen. We hebben deze week gehoord dat het romantische idee van het eenzame genie, dat met zijn "Eureka!"-moment de wereld verandert, fout is. Zelfs hij zei dat, en hij kan het weten. We zijn een sociale soort. We steken elkaar aan. Het is ook geen nieuws dat het internet de innovatie heeft versneld. De afgelopen 15 jaar zijn er online intens samenwerkende gemeenschappen ontstaan. Ze wakkeren elkaar aan. Zo is bijvoorbeeld de hele open-sourcebeweging van programmeurs een fantastisch voorbeeld van publiek-versnelde innovatie. De reden dat deze groepen in staat zijn geweest om samen te werken, is dat hun werk gemakkelijk digitaal kan worden gedeeld - een foto, een muziekbestand, software. Daarom ben ik zo gepassioneerd - en ik denk dat dat te weinig is benadrukt - door de opkomst van online video.

Dit is de technologie die het ons gaat mogelijk maken om de overige talenten van de wereld digitaal te verspreiden. Wat dan weer een geheel nieuwe cyclus van publiek-versnelde innovatie gaat lanceren. De eerste jaren van het web zag je weinig video's. De reden: videobestanden zijn enorm groot. Het internet kon ze nog niet aan. Maar in de laatste 10 jaar is de bandbreedte honderdvoudig geëxplodeerd. Plotseling zijn we hier. De mensheid kijkt elke dag 80 miljoen uur naar YouTube. Cisco schat dat binnen vier jaar meer dan 90 procent van de data op het web video zal zijn. Als het allemaal puppies, porno en piraterij zal zijn, zijn we gedoemd. Maar ik denk het niet. Video heeft met reden een hoge bandbreedte. Het verzamelt een enorme hoeveelheid gegevens en onze hersenen zijn uniek bedraad om die te decoderen.

Laat me je voorstellen aan Sam Haber. Hij is een éénwieleraar. Vóór YouTube kon hij de ware mogelijkheden van zijn sport niet ontdekken. Zoiets kan je toch niet met woorden communiceren, of wel? Door naar videoclips van anderen te kijken, ging een wereld van mogelijkheden voor hem open. Hij gaat na-apen en vervolgens verbeteren. Een wereldwijde gemeenschap van éénwieleraars vindt elkaar online. Ze inspireren elkaar om steeds beter te worden. Er zijn duizenden andere voorbeelden van dit soort dingen - door video aangedreven ontwikkeling van vaardigheden, variërend van het fysieke naar het kunstzinnige. Als voormalig uitgever van hobbymagazines, vind ik dit op een vreemde manier erg mooi. Er is veel passie hier op dit scherm te zien.

Maar als Rube-Goldbergmachines en video-poëzie niet helemaal je ding zijn, wat denk je dan hiervan? Jove is een website die werd opgericht om wetenschappers te stimuleren om hun peer-reviewed onderzoek te publiceren op video. Traditionele wetenschappelijke papers zitten met een probleem. Het kan maanden duren voor een wetenschapper in een ander lab erachter komt hoe hij de experimenten, die in een paper zijn beschreven, kan repliceren. Hier is zo'n gefrustreerde wetenschapper, Moshe Pritsker, de oprichter van Jove. Hij vertelde me dat de wereld hieraan miljarden dollars verspilt. Maar kijk even naar deze video. Ik bedoel: als je dit kan laten zien in plaats van het alleen maar te beschrijven, is het probleem opgelost. Het is niet overdreven om te zeggen dat onlinevideo wetenschappelijke vooruitgang drastisch gaat versnellen.

Hier een ander voorbeeld - dichter bij de ideeën van TED - waar video effectiever is dan tekst: het delen van een idee. Waarom kijken mensen graag naar TEDTalks? Al deze ideeën bestaan al als tekst. Lezen gaat eigenlijk sneller dan bekijken. Waarom zou iemand de moeite doen? Wel, naast het 'tonen' zit er ook wat 'vertellen' in. Maar zelfs zonder gebruik te maken van een scherm, wordt er veel meer overgedragen dan alleen woorden. Dat non-verbale gedeelte heeft zijn eigen magie. In de gebaren, de vocale cadans, de gezichtsuitdrukkingen, het oogcontact, de passie, de onhandige, Britse lichaamstaal, in hoe het publiek reageert, zitten er honderden onbewuste aanwijzingen verborgen, die bepalen hoe goed je de talk zal begrijpen of hoe hij je zal inspireren. Licht en passie, als je wil. Ongelooflijk dat dit alles kan worden meegedeeld op slechts die paar vierkante centimeter van het scherm.

Lezen en schrijven zijn eigenlijk relatief recente uitvindingen. Directe communicatie is verfijnd door miljoenen jaren van evolutie. Is er dit mysterieuze, krachtige iets door geworden. Iemand spreekt, en vindt weerklank in al deze ontvangende breinen. De hele groep werkt samen. Dit is het bindweefsel van het menselijk superorganisme in actie. Het heeft onze cultuur waarschijnlijk millennialang aangedreven. 500 jaar geleden kwam er een concurrent met een dodelijk voordeel. Hier is het. De drukpers. 's Werelds meest ambitieuze vernieuwers en bezielers konden nu hun ideeën wijd en zijd verspreiden. De kunst van het gesproken woord kwijnde weg. Maar nu, in een oogwenk, is het spel weer veranderd. Het is niet overdreven om te zeggen dat wat Gutenberg deed voor het schrijven, online video nu doet voor de persoonlijke communicatie. Zo gaat dat oer-medium, waar je hersenen zo prachtig voor bedraad zijn, gewoon mondiaal.

Dat is nogal wat. Misschien moeten we een oude kunstvorm opnieuw uitvinden. Vandaag kan een spreker een gehoor van miljoenen mensen hebben. Sterke ideeën komen zo voor het voetlicht, waardoor een intens verlangen ontstaat om te leren en te reageren - en in zijn geval, een intens verlangen om te lachen. Voor het eerst in de menselijke geschiedenis zullen de mogelijkheden en dromen van getalenteerde studenten niet gefnuikt worden door slechte leraars. Ze kunnen nu op de voorste rij zitten bij de beste leraars van de wereld.

Hiervan is TED slechts een klein onderdeel. Universiteiten van de wereld stellen hun curricula open. Duizenden individuen en organisaties delen hun kennis en gegevens online mee. Duizenden mensen zoeken nieuwe manieren uit om te leren en, belangrijker, om te reageren. Zo is de cirkel rond. Door hierover na te denken werd het ons duidelijk wat de volgende stap van TED moet zijn. TEDTalks kan geen eenzijdig proces van 'één naar velen' zijn. Onze toekomst ligt bij 'velen naar velen'. We zoeken manieren om het voor jullie, de mondiale TED-gemeenschap, makkelijker te maken om te reageren op sprekers. Je eigen ideeën, misschien zelfs je eigen TEDTalks bij te dragen. Om het allerbeste dat we hebben voor het voetlicht te brengen. Het wiel draait door het allerbeste uit een veel grotere vijver naar boven te halen.

Kunnen we ons een soortgelijk proces als dit voorstellen voor het onderwijs over de hele wereld? Moet het dit moeizame top-down proces zijn? Waarom geen zelfversterkende cyclus waaraan we allemaal kunnen deelnemen? We leven toch in het tijdperk van de participatie, niet? Scholen mogen geen forten zijn. We hoeven niet te stoppen met leren als we 21 zijn. Wat als in die komende menigte van negen miljard er genoeg zijn die netto-bijdragers worden in plaats van netto-plunderaars? Dat verandert alles, toch? Daarvoor zouden meer leraren nodig zijn dan we ooit hebben gehad. Maar het goede nieuws is dat ze er zijn. Ze zitten in die menigte, en de menigte richt de schijnwerpers op hen. Voor de eerste keer komen ze in zicht, niet als een ongedifferentieerde massa vreemden, maar als individuen van wie kunnen we leren. Wie is de leraar? Jij bent de leraar. Je bent een deel van de menigte die op het punt staat de grootste leercyclus in de menselijke geschiedenis te lanceren. Een cyclus, in staat om ons allemaal naar een slimmere, wijzere, mooiere plek te brengen.

Hier is een groep kinderen in een dorp in Pakistan in de buurt van waar ik ben opgegroeid. Binnen vijf jaar kan elk van deze kinderen toegang hebben tot een mobiele telefoon met volledige webvideo en in staat zijn om video naar het web te uploaden. Ik bedoel, is het te gek om te denken dat dit meisje, daarachter, aan de rechterkant, binnen 15 jaar, een idee zou kunnen meedelen dat de wereld voor jullie kleinkinderen leefbaar zou houden? Het is niet te gek. Het gebeurt eigenlijk nu al.

Ik wil jullie voorstellen aan een goede vriend van TED die toevallig leeft in de grootste sloppenwijk van Afrika.

(Video) Christopher Makau: Hallo. Mijn naam is Christopher Makau. Ik ben een van de organisatoren van TEDxKibera. Er gebeuren hier in Kibera zoveel goede dingen. Er is een zelfhulpgroep. Ze veranderden een stort in een tuin. Op dezelfde misdadige plek waar vroeger mensen werden beroofd. Ze verwerkten het afval tot groenbemesting. Datzelfde stort voedt nu meer dan 30 families. Wij hebben onze eigen filmschool. Ze gebruiken Flip-camera's om op te nemen, te bewerken, en uit te zenden op hun eigen kanaal, Kibera TV. Door een schaarste aan grond, gebruiken we zakken om groenten in te kweken, en besparen we op de kosten van ons levensonderhoud. Verandering gebeurt als we dingen op een andere manier gaan zien. Vandaag zie ik Kibera op een andere manier. Mijn boodschap aan TEDGlobal en de hele wereld is: Kibera is een broeinest van innovatie en ideeën.

(Applaus)

CA: Weet je wat? Ik wed dat Chris altijd een inspirerende kerel is geweest. Wat nieuw is - en dat is fantastisch - is dat we hem voor de eerste keer te zien krijgen en dat hij ons kan zien. Op dit ogenblik kijken Chris, Kevin, Dennis, Dickson en hun vrienden naar ons vanuit Nairobi. Op dit eigenste moment. Jongens, we hebben vandaag van jullie geleerd. Dank je.

En jullie ook bedankt.

(Applaus)