Charles Elachi over de Mars verkenningsvoertuigen

Laat me jullie eerst zien wie de oprichters zijn van het Jet Propulsion Lab. Toen ze allemaal nog klein waren hadden ze een erg grote verbeelding, een hang naar avontuur, zo probeerden ze op Caltech chemicaliën door elkaar te mengen om te kijken welk mengsel het beste ontplofte. Ik kan jullie niet aanbevelen om dat nu te proberen. Onvermijdelijk bliezen ze een barak op, en Caltech zei toen: Hé, gaan jullie maar naar het Arroyo, ga daar lekker testen.

Zo noemen we dus ook onze vijf eerste werknemers tijdens de theepauze, weet je, hier. Zoals ik zei waren het avontuurlijk aangelegde mensen. In feite was één van hen min of meer lid van een sekte, niet ver hier vandaan bij Orange Grove, maar jammer genoeg heeft hij zichzelf opgeblazen door chemische stoffen te blijven mengen om te proberen wat de beste stoffen waren. Dat geeft jullie een beetje een idee van wat voor mensen er waren. We proberen te voorkomen dat we onszelf opblazen.

Deze wilde ik jullie graag laten zien. U mag raden wie van dit gezelschap bij het JPL werkt. Vanmorgen wilde ik eigenlijk als hem verkleed komen, maar toen ik buiten kwam was het te koud en ik zei: Ik kan beter m'n shirt weer aandoen. Wat belangrijker is, waarom ik jullie deze foto wilde laten zien: kijk eens waar de anderen naar kijken, en waar hij heenkijkt. Waar iemand anders ook naar kijkt, kijk ergens anders naar, en ga iets anders doen, weet je, ga dat doen. In die geest handelen we ook.

Ik wil jullie een citaat geven van Ralph Emerson dat één van mijn collega's aan de muur van mijn kantoor heeft gehangen, waarop staat: "Volg niet de gebaande paden. Ga daarentegen waar geen pad is, en laat een spoor achter." Dat is mijn advies aan jullie allemaal: Kijk waar iedereen mee bezig is, waar zij mee bezig zijn, en ga iets volstrekt anders doen. Probeer iemand anders niet marginaal te verbeteren, want daar kom je niet erg ver mee.

In de beginfase werkten we veel aan raketten, maar we gaven ook heel veel feestjes. Zoals je ziet, één van onze feestjes, een paar jaar geleden. Toen veranderde er iets wezenlijks, ongeveer 50 jaar geleden, nadat de Sputnik was gelanceerd. Wij lanceerden de eerste Amerikaanse satelliet, degene die je hier links ziet. Het roer ging 180 graden om: We veranderden van een rakethuis in een ontdekkingshuis. En dat gebeurde allemaal binnen een paar jaar en nu zijn we de toonaangevende organisatie, en ontdekken we de ruimte uit naam van iedereen.

Maar zelfs toen moesten we goed voor ogen houden dat er af en toe een tegenslag kon komen. Je ziet het, onderin, die raket moest eigenlijk omhoog; op één of andere manier ging het de verkeerde kant op. Dat noemen wij dus een ongeleid projectiel. Maar toen, gewoon om het te kunnen vieren, organiseerden we bij JPL de "Miss Guided Missile" verkiezingen.

Dus, dat vierden we ieder jaar en kozen -- er was competitie en parades, enzovoorts. Het is niet gepast om dat nu nog te doen. Mensen vragen me wel eens om het te doen. Ik denk dat dat niet door de beugel kan, tegenwoordig. Dus, we doen iets serieuzere dingen. Dat kun je zien op het vorige rozenbal, toen we meededen met één van de optochten. Dat was meer om te spelen. Aan de rechterkant, dat is de Rover, net voor we klaar waren met testen om het mee te nemen naar de Kaap en te lanceren. Dit zijn de Rovers die op dit moment op Mars zijn. Dat zegt jullie zo'n beetje iets over de leuke dingen, en de serieuze dingen die we proberen te doen. Maar ik zei dat ik een kort fragment zou laten zien van één van onze collega's om jullie een idee te geven van het talent dat we in huis hebben.

"Pas op voor veiligheid" is een instrumentale rockband. Onze uitlopers neigen naar de experimentele kant. Er is een geïmproviseerde-jazz kant. Er is het rockgeluid dat zwaar inslaat. Geluid zelf als een instrument kunnen gebruiken, en te graven naar meer abstracte geluiden en dingen om zelf te spelen, elektronisch en akoustisch door elkaar. De muziek is mijn ene helft, maar de andere helft -- Ik heb het allerbeste optreden gekregen. Ik werk bij het Jet Propulsion Lab. Ik bouw de volgende Mars Rover. Sommige van de meest briljante ingenieurs die ik ken zijn degenen met dat soort artistieke eigenschappen. Je moet doen wat je zelf wil doen. Naar iemand die zegt dat dat niet kan moet je niet luisteren. Misschien hebben ze gelijk - Ik betwijfel het. Zeg waar ze het kunnen laten, en doe gewoon wat je wil. Ik ben Morgan Hendry. Ik ben NASA.

Charles Elachi: En nu, van het dollen over naar het serieuze werk, vragen mensen altijd, waarom verkennen we? Waarom ondernemen we deze missies en waarom verkennen we ze? Wel, ik denk er vrij simpel over. Hoe dan ook, 13 miljard jaar geleden was er een oerknal, en je hebt wel iets gehoord over, de oorsprong van het universum. Maar wat bij iedereen hoe dan ook tot de verbeelding spreekt -- of bij veel mensen -- op één of andere manier kwam er uit de oerknal deze prachtige wereld waar we vandaag de dag in leven.

Kijk naar buiten: je kunt alle schoonheid zien, alle leven dat je om je heen ziet, en hier zijn intelligente mensen zoals jou en mij die een intelligent gesprek voeren. Dat begon allemaal met de oerknal. Dus de vraag is: Hoe vond dat plaats? Hoe ontwikkelde zich dat? Hoe vormde het universum zich? Hoe vormden sterrenstelsels zich? Hoe vormden planeten zich? Waarom bestaat er een planeet waarop leven zich verder heeft ontwikkeld? Komt dat vaker voor? Is er leven op iedere planeet die je kunt zien bij de sterren? Dus we bestaan allemaal letterlijk uit sterrenstof. Onze oorsprong ligt in de sterren; wij zijn gemaakt van sterrenstof. Dus, de volgende keer dat je gedeprimeerd bent, kijk dan in de spiegel en zeg dan: Hoi, ik kijk hier naar een ster. Dat van dat stof mag je overslaan. Maar letterlijk, we zijn gemaakt van sterrenstof.

Dus, wat we willen bereiken met onze ontdekkingen is uiteindelijk het geschiedenisboek schrijven over hoe alles zo gekomen is. En één van de eerste, of de makkelijkste, plaatsen waar we heen kunnen dat kunnen ontdekken is door naar Mars te gaan. En waarom Mars precies deze aandacht krijgt: het is niet ver van ons vandaan. Ik bedoel, het duurt ons zes maanden om er te komen. Zes tot negen maanden, op gunstige tijden in het jaar. De planeet lijkt enigszins op de Aarde. Ze is iets kleiner, maar de landmassa op Mars is ongeveer gelijk aan de landmassa op Aarde, als we de oceanen niet meerekenen. Ze heeft poolkappen. Ze heeft een atmosfeer die iets dunner is dan de onze, dus er heerst een klimaat. Tot op zekere hoogte erg gelijkend, en je kan wat van de kenmerken ervan zien, zoals de Grand Canyon op Mars, of wat wij de Grand Canyon op Mars noemen. Het is net als de Grand Canyon op Aarde, maar dan enorm veel groter.

Zo ongeveer de omvang van de Verenigde Staten. Er zijn vulkanen. En dat is de berg Olympus op Mars, wat eigenlijk een groot vulkanisch schild is op de planeet. En als je naar de hoogte ervan kijkt en die vergelijkt met Mount Everest, dan heb je enig idee van hoe groot Olympus is, vergeleken met Mount Everest. Het doet de Mount Everest in het niets verdwijnen. Dus dat geeft een idee van de tektonische en vulkanische activiteit op die planeet. Laatst wisten we met een satelliet, hier te zien dat het op de Aarde lijkt -- een landverschuiving op te vangen terwijl het gebeurde. Het is een veranderlijke planeet, waar zelfs op dit moment activiteit plaatsvindt.

En deze Rovers, vragen mensen zich af, wat doen die op dit moment, dus ik bedacht om jullie een klein beetje te laten zien van wat ze doen. Dit is een heel erg grote krater. Geologen zijn gek op kraters, want kraters zijn een heel groot gat in de grond zonder dat je iets iets voor hoeft te doen, en je kan zien wat er onder het oppervlak zit. Dit is de krater Victoria, deze is een aantal voetbalvelden groot. Als je links bovenin kijkt zie je een piepklein donker puntje. Deze foto is gemaakt van een satelliet in een baan om Mars. Als ik hierop uitvergroot, zie je de Rover op het oppervlak. Die is uit de ruimte genomen; we lieten de camera inzoomen op het oppervlak en we zagen daadwerkelijk de Rover op de grond. We maakten gebruik van de combinatie tussen satellietbeelden en de Rover om onderzoek uit te voeren, omdat we ook het grote overzicht hebben en je kan de Rovers zich ook laten verplaatsen om in principe een bepaalde plek op te zoeken.

Om precies te zijn, wat we nu doen, de Rover daalt af in de krater. Zoals ik zei, geologen zijn gek op kraters. En de reden daarachter, velen van jullie hebben de Grand Canyon gezien, in de wanden van de Grand Canyon zie je die lagen. En deze lagen -- dat lag aan de oppervlakte, vroeger, een miljoen jaar geleden, tien miljoen jaar geleden, honderd miljoen jaar geleden, en daar komt neerslag en sediment op. Dus als je de lagen kunt lezen is het net alsof je een boek leest, je kan het verleden eruit opmaken, of wat er in het verleden gebeurd is op die plek.

Dus je ziet hier de lagen in de wand van die krater, en de Rover daalt af, voert metingen uit naar eigenschappen en analyseert gesteente terwijl hij afdaalt in die kloof. Welnu, het is best wel een uitdaging om een helling als deze af te rijden. Als je daar was zou je het zelf niet gedaan hebben. Maar we zorgden dat we de Rovers goed getest hadden voor we ze naar beneden brachten -- of die Rover -- om zeker te stellen dat alles goed werkte.

Toen ik laatst kwam, kort na de landing -- volgens mij was het zo'n 100 dagen na de landing -- ik zal je vertellen, ik was verbaasd dat deze Rovers zelfs 100 dagen mee gingen. Hier zijn we dan, vier jaar later, en ze werken nog steeds. Dan zeggen jullie, Charles, je liegt, enzovoorts, maar dat is niet waar. We waren ervan overtuigd dat ze hooguit 90 of 100 dagen zouden werken, want ze werken op zonne-energie, en Mars is een stoffige planeet, dus we verwachtten dat het stof op zou hopen op het oppervlak, en dat na een tijdje we niet genoeg stroom meer zouden hebben om ze warm te houden.

Ik zeg altijd dat het belangrijk is om slim te zijn, maar af en toe is het goed om geluk te hebben. Daar kwamen we achter. Het bleek dat om de zoveel tijd er een stofstorm opsteekt op Mars, zoals je hier ziet, en wanneer die stofstorm over de Rover trekt blaast die hem schoon. Het is net als een gloednieuwe auto, en het is letterlijk de reden dat ze het zo lang volhouden. Nu hebben we ze wel redelijk goed ontworpen, maar dat is precies waarom ze zo lang blijven werken en nog steeds wetenschappelijke gegevens verschaffen. Nu worden de Rovers nogal oud, allebei. Op één van de twee zit een wiel vast, die werkt niet. Een van de voorwielen, dus wat we nu doen is achteruit rijden. De andere heeft een gewrichtsontsteking in de schouder, die werkt niet zo goed meer, dus hij loopt zo, en we kunnen de arm zo verplaatsen. Maar ze leveren nog steeds veel onderzoeksgegevens op. Nu, gedurende deze periode werd een aantal mensen opgewonden, buiten wetenschappelijke kringen, over deze Rovers, dus ik had bedacht om jullie een fragment te tonen, als reflectie van hoe mensen tegen deze Rovers aankijken buiten de wetenschappers.

Ik ga verder met het volgende fragment. Overigens geeft dit fragment vrij nauwkeurig aan hoe de landing verliep, zo'n vier jaar geleden. Video: Oké, de parachute is uitgelijnd. Oké, nu de luchtzakken. Open. Camera. We hebben nu beeld. Hoera! Dat gebeurde er ongeveer in de controleruimte in Houston. Precies zoals hier. Nu, áls er leven is dat zullen de Nederlanders het vinden. Wat is hij aan het doen? Wat is dat? Nu maar afwachten. - Niet slecht.

Charles: Hoe dan ook, laten we verder gaan. Ik laat jullie iets zien van de schoonheid van deze planeet. Zoals ik eerder zei lijkt ze veel op de Aarde, dus je ziet zandduinen. Ik had je wijs kunnen maken dat deze foto's in de Sahara waren genomen, en dan zou je me geloven, maar deze foto's zijn op Mars genomen. Maar één bepaald gebied intrigeert ons met name, in de noordelijke regionen van Mars, dicht bij de noordpool, omdat hier ijskappen te zien zijn, en we zien de ijskappen krimpen en uitzetten, dus het lijkt erg op de situatie in Noord-Canada. We wilden het weten -- en we zagen er allerlei gletsjer-achtige kenmerken. We wilden eigenlijk graag weten, waar dat ijs van gemaakt is, en of er misschien organisch materiaal ingekapseld was.

Zodoende hebben we een ruimtevaartuig op weg naar Mars, genaamd de Phoenix, en dat vaartuig zal over 17 dagen, 7 uur en 20 seconden gaan landen, dus stel de klok maar gelijk. Dus dat is op 25 mei 2008, iets voor vijf uur lokale tijd aan de westkust, dat we daadwerkelijk op een andere planeet landen. Zoals je ziet is dit een foto van het vaartuig dat op Mars landde, maar voor het geval dat je het spektakel mist, over 17 dagen, laat ik je een klein beetje zien wat er te gebeuren staat.

Dit zijn voor ons zeven angstaanjagende minuten. Het plan is om in de bodem te graven en monsters te nemen, die monsters stoppen we in een oven en verhitten het om te zien wat voor gassen eruit komen. Deze is negen maanden geleden gelanceerd. We naderen met zo'n 19.000 kilometer per uur, en in zeven minuten moeten we afremmen en een zachte landing maken zodat we de sonde niet kapot maken.

Ben Cichy: Phoenix is de eerste verkennings missie. Dit is de allereerste missie waarbij we proberen te landen bij de Noordpool van Mars, en ook de eerste missie die daadwerkelijk probeert om water te vinden aan de oppervlakte van een andere planeet.

Lynn Craig: Waar water is, dat is tenminste op Aarde zo, daar is over het algemeen leven, dus potentieel kan er leven op deze planeet hebben bestaan, in het verleden.

Erik Bailey: Het hoofddoel van Aankomst, Afdalen en Landen is dat het vaartuig een vaart heeft van 20.000 km/u, en dat we een noodstop maken op een soepele manier, in een heel korte tijd. Ben Cichy: We komen nu de atmosfeer van Mars binnen. We zijn nu 112 kilometer boven de oppervlakte van Mars. En de lander is veilig verstopt in, wat wij noemen, een aero-shuttle.

Erik Bailey: Het lijkt min of meer op een ijsco-hoorntje.

Ben: Aan de voorkant bevindt zich het hitteschild, dat schotel-achtige ding, een laag van anderhalve centimeter op de voorkant, kurk in feite, wat ons hitteschild voorstelt. Het is wel heel speciale kurk, en deze kurk beschermt ons tegen de gewelddadige afdaling in de atmosfeer die we nu gaan meemaken.

Rob Grover: De wrijving tegen het vaartuig neemt nu echt toe, en gebruiken deze wrijving terwijl we door de atmosfeer vliegen in ons voordeel om vaart te minderen. Ben: Vanaf hier vertragen we van 20.000 km per uur tot 1450 km per uur.

Erik: De buitenkant wordt bijna net zo heet als de zon.

Rob Grover: Het hitteschild kan een temperatuur bereiken van 1420 graden Celsius.

Erik: De binnenkant wordt niet erg warm. Waarschijnlijk ligt het nabij kamertemperatuur. Richard Kornfeld: We hebben een kort tijdsbestek waarbinnen we de valscherm kunnen openen.

Erik: Als we het scherm te snel openen dan kan de parachute falen. Het stof en de naden zouden gewoon kapot getrokken worden. Dat zou niet goed zijn.

Ben: Binnen 15 seconden na het openen van de parachute zijn we afgeremd van 1450 km per uur tot een relatief lage snelheid van 400 km per uur. We hebben het hitteschild niet meer nodig om ons te beschermen tegen de krachten van de entree in de atmosfeer, dus dat stoten we af, en de lander wordt voor het eerst blootgesteld aan de atmosfeer van Mars.

Lynn Craig: Nadat het hitteschild is afgestoten en de steunen zijn uitgeklapt, is de volgende stap om de radar te laten detecteren hoe ver de Phoenix van de grond verwijderd is.

Ben: We zijn 99 procent van de entree-snelheid kwijt. Dus, we zijn tot op 99 procent gevorderd. Maar die laatste procent, zo lijkt het altijd, is verraderlijk.

Erik: Het ruimteschip moet nu eigenlijk beslissen wanneer het de parachute afwerpt.

The maken ons los van de lander bij 200 km per uur, grofweg een kilometer boven het Marsoppervlak: 3.200 voet. Dat staat gelijk aan twee Empire State Buildings op elkaar gestapeld.

Erik: Op dat moment laten we het omhulsel aan de achterkant los en raken we in een vrije val. Dat is een angstaanjagend moment: er moet veel gebeuren in een erg korte tijd. Lynn: Dus hij bevindt zich in een vrije val, maar hij probeert ook al zijn actuators te gebruiken om in een goede positie te komen om te landen.

Erik: En dan gaan de motoren aan, balanceert zichzelf, en hij mindert heel langzaam vaart om veilig voet aan de grond te zetten.

Ben: De Aarde en Mars liggen zo ver uit elkaar dat het tien minuten duurt voor een signaal vanuit Mars de Aarde heeft bereikt. De Aankomst, Afdaling en Landing is binnen zeven minuten gebeurd. Dus tegen de tijd dat je hoort dat de AAL is begonnen is het al voorbij.

Erik: We moeten een grote mate van zelfstandigheid in het ruimtevaartuig bouwen zodat het veilig kan landen.

Ben: AAL is een immens, technisch uitdagend probleem. Het draait allemaal om een ruimteschip dat met duizelingwekkende snelheid door de ruimte schiet en het toepassen van de hele trukendoos om het op één of andere manier op het Marsoppervlak te laten dalen, in stilstand. Het is een onvoorstelbaar opwindend en uitdagend probleem.

Charles: Hopelijk verloopt alles zoals u hier heeft gezien. Het wordt een spannend moment, begrijp je, als we toekijken hoe dat ruimtevaartuig op een andere planeet landt.

Dan wil ik het hebben over de volgende dingen die we aan het doen zijn. We zitten in het proces, op dit moment, om de volgende Rover te ontwerpen die we naar Mars gaan sturen. Dus bedacht ik om jullie een beetje te vertellen over, zeg maar, de stappen die we doorlopen. Het is vergelijkbaar met hoe je zelf een produkt ontwerpt. Zoals je iets eerder zag, toen we de Phoenix deden, moeten we rekening houden met de hitte die we te verduren krijgen. Dus we moeten allerlei soorten materialen bestuderen, de vorm die we eraan willen geven. Over het algemeen proberen we niet om de klant tevreden te stellen. Wat wij willen doen is zorgen dat we een effectieve, je weet wel, efficiënt soort machine hebben.

We beginnen zo, we willen dat onze medewerkers zoveel mogelijk hun verbeelding laten spreken. We houden ervan om dicht bij het kunstcentrum te zitten, want we hebben in feite een alumnus van het kunstcentrum, Eric Nyquist, hij heeft een serie objecten tentoongesteld, waanzinnige tentoonstellingen enzo, in, wat wij noemen, ons missie-ontwerp- of ruimteveerontwerpruimte, gewoon om mensen ongeremd over dingen te laten denken. We hebben een hoop Lego. Dus, zoals ik zei, dit is een speeltuin voor volwassenen, ze gaan allemaal zitten spelen met verschillende vormen en verschillende ontwerpen.

Dan wordt het iets serieuzer en hebben we wat wij noemen de CAD/CAM's (ontwerp en productie m.b.v. computers) en alle ingenieurs die betrokken zijn, of de betrokken wetenschappers, die thermische eigenschappen kennen, weten van ontwerp, interactie met de atmosfeer kennen, parachutes, al dat soort zaken, die ze als een team bestieren en eigenlijk een ruimteschip in een computer bouwen, tot op zekere hoogte, om uit te vinden of het aan onze eisen voldoet. Aan de rechterkant, we moeten ook rekening houden met het milieu van de planeet waar we naartoe gaan. Als je naar Jupiter gaat heb je een zeer radioactief milieu. De straling is ongeveer hetzelfde vlakbij Jupiter als binnenin een kernreactor.

Stel je eens voor: je pakt je pc op en je gooit hem in een kernreactor en hij moet nog steeds werken. En dit zijn dus een paar van de kleine uitdagingen, zeg maar, die we tegenkomen. Als we een atmosfeer binnen moeten komen, moeten we ook parachutes testen. Je zag in de video dat een parachute brak. Een slechte dag als dat zou gebeuren, dus moeten we wel testen, want we openen de parachutes bij supersonische snelheden. We komen aan met extreme snelheden, en we openen ze om af te remmen. Dus doen we allerlei tests. Om je een idee te geven van hoe groot dat valscherm is ten opzichte van die mensen die daar staan.

De volgende stap, we gaan een soort testmodellen bouwen en daadwerkelijk testen, in het lab van JPL, in wat we noemen het Mars Veld. We schoppen er tegen, we slaan erop, we laten ze vallen, zodat we begrijpen waar de zwakke plekken zitten. En dan doen we een stapje terug, weet je, van daaruit. En dan gaan we het echt bouwen en voeren de vlucht uit. De volgende Rover die we laten vliegen heeft de grootte van een auto. Dat grote schild daarbuiten, dat is een hitteschild wat het moet beschermen. En dat wordt eigenlijk in de loop van volgend jaar gebouwd, en het wordt in juni over een jaar gelanceerd. Omdat de Rover in dit geval erg groot was konden we geen airbags gebruiken. Ik weet dat velen van jullie afgelopen keer, achteraf, zeiden: Nou, dat was een tof ding om te hebben -- die airbags. Jammer genoeg is deze Rover zo'n tien keer groter, qua omvang, dan de andere, of drie keer de massa. We kunnen dus geen airbags gebruiken. Dus moesten we een ander ingenieus plan bedenken om het te laten landen. En we wilden geen aandrijving gebruiken om naar de grond te komen omdat we de oppervlakte niet willen vervuilen; de Rover moest direct op zijn steunen landen.

Dus bedachten we dit ingenieuze idee, wat hier op Aarde gebruikt wordt bij helikopters, In feite, de lander nadert tot op 30 meter hoogte en zweeft 30 meter boven de grond, en dan hebben een hijsinstallatie die de Rover op de grond laat zakken. Hopelijk verloopt het allemaal zo, je weet wel, dat het werkt. En die Rover speelt meer de rol van een scheikundige. Wat we de Rover laten doen terwijl hij rondrijdt, hij gaat de chemische samenstelling van de rotsen analyseren, Hij heeft dus een arm die monsters zal nemen, ze in een oven doet, verpulvert en analyseert. Maar ook, als er iets is waar we niet bij kunnen omdat het te hoog is op een klip, hebben we een laserapparaat dat op de rots schiet, iets ervan laat verdampen, en echt analyseert wat er van de rots af komt. Het is een beetje als Star Wars, maar het is echt. Dit is het echte spul. En om jullie te helpen, de gemeenschap te helpen om er reclame over te maken gaan we de Rover trainen om bovendien ook cocktails te serveren op Mars. om bovendien ook cocktails te serveren op Mars.

Dat geeft je een idee van de leuke dingen die we op Mars uithalen. Ik schakel nu over op de Lord of the Rings, om daar wat van te laten zien. Welnu, met de Lord of the Rings zijn twee dingen aan de hand. Ten eerste is het een zeer aantrekkelijke planeet -- met de mooie ringen, enzovoorts. Maar voor wetenschappers hebben de ringen een speciale betekenis, omdat we denken dat deze op kleine schaal weergeven hoe het zonnestelsel eigenlijk is gevormd. Sommige wetenschappers geloven dat het zonnestelsel gevormd werd doordat, toen de zon instortte, daadwerkelijk de zon ontstond en alle stof eromheen ringen werden en de deeltjes in die ringen samenklonterden, en ze vormden grotere rotsen, en dat zo de planeten, zeg maar, werden gevormd.

Door Saturnus te bestuderen, bestuderen we in feite het ontstaan van het zonnestelsel op ware snelheid, op een kleinere schaal, dus daarvoor is het een soort proefopstelling. Sta mij toe om jullie iets te laten zien van hoe het Saturnus-systeem eruit ziet. Eerst ga ik jullie langs de ringen leiden. Overigens, dit is allemaal echt. Dit is geen animatie of iets dergelijks. Dit is daadwerkelijk genomen door een satelliet in een baan om Saturnus, de Cassini. U ziet de details in de ringen, dat zijn de losse deeltjes. Een aantal daarvan klontert samen in grotere stukken. Daarom zitten er gaten tussen, dat komt door een satelliet die op die plek gevormd wordt. Nu denk je dat deze ringen heel erg groot zijn. Dat klopt, in één dimensie zijn ze erg groot; in de andere dimensie zijn ze flinterdun. Heel, heel dun. Wat u hier ziet is de schaduw van de ring op Saturnus zelf. En dat is één van de satellieten die er gevormd is. Dus, beschouw het als een flinterdunne, gigantische schijf van honderdduizenden kilometers, die ronddraait.

Er is een grote verscheidenheid aan verschillende satellieten die zullen ontstaan, ze zien er allemaal verschillend uit, allemaal vreemd, en dat houdt wetenschappers nog tientallen jaren bezig om te verklaren, en om NASA om meer geld te vragen zodat we uit kunnen leggen hoe deze dingen eruit zien, of waarom ze zo ontstaan zijn. Welnu, twee van de satellieten zijn interessant. Eén ervan is Enceladus. Het is een hemellichaam van ijs, dat hebben we gemeten in een baan eromheen. Gemaakt van ijs. Maar er was iets vreemds mee aan de hand. Kijk eens naar de strepen hier, we noemen ze tijgerstrepen, toen we daar overheen vlogen zagen we plots een temperatuurstijging, wat betekent dat deze strepen warmer zijn dan de rest van de planeet.

Toen we er verder vandaan vlogen keken we om. En raad eens? We zagen geisers spuiten. Dit is een Yellowstone (natuurpark in de VS bekend van de geisers), van Saturnus. We zagen geisers van ijs uit die planeet spuiten, wat aangeeft dat er waarschijnlijk een oceaan is, onder de oppervlakte. En door een soort dynamische uitwerking zijn er van die geisers die er zeg maar op uitbarsten. En de reden dat ik daar een pijl bij heb gezet, daar hoort geloof ik 30 mijl te staan, een paar maanden geleden besloten we om het ruimteveer echt door de pluim van de geiser te laten vliegen om te kunnen meten uit welk materiaal het bestaat. Dat was ook zo'n 40 mijl -- want we waren wel ongerust over het risico, maar het pakte redelijk goed uit. We vlogen aan de top, en we vonden een aardige hoeveelheid organisch materiaal dat wordt uitgestoten, samen met het ijs. En in de komende jaren, terwijl we om Saturnus heen blijven draaien, is de bedoeling om steeds dichter bij de oppervlakte te komen en steeds nauwkeuriger metingen te verrichten.

Er is nog een hemellichaam dat veel aandacht trok, en dat is Titan. En waarom Titan in het bijzonder interessant is, het is een satelliet die groter is dan onze maan, en er is een atmosfeer. En die atmosfeer is heel -- zo dicht als onze eigen atmosfeer. Dus als je op Titan zou lopen, zou je dezelfde druk voelen als hier. Behalve dat het veel kouder is, en de atmosfeer bestaat vooral uit methaan. Van methaan worden mensen opgewonden omdat het organisch is, dus mensen beginnen direct te denken, of er leven kon ontwikkelen op die plaats, wanneer er veel organisch materiaal is. Dus mensen geloven nu dat Titan waarschijnlijk een zogenaamde pre-biotische planeet is, omdat het zo koud is dat organisch materiaal niet de kans kreeg om biologisch materiaal te worden, zodat er leven op kon ontwikkelen.

Het had de Aarde kunnen zijn, drie miljard jaar geleden bevroren, voordat er leven kon ontstaan. Dus daar is veel interesse voor, en om je een voorbeeld te geven van wat we deden, we lieten een sonde neer, die was ontwikkeld door collega's in Europa, we lieten een sonde neer terwijl we in een baan om Saturnus waren. We lieten een sonde neer in de atmosfeer van Titan. Dit is een foto van een gebied naarmate we daalden. Voor mij is het net de kust van Californië. Je ziet de rivieren langs de kust, en dat witte stuk dat op Catalina Island lijkt, en dat lijkt op een oceaan. En met één van de boordinstrumenten, een radar, ontdekten we dat er meren zijn, zoals de Great Lakes, dus het lijkt heel erg op de Aarde. Er lijkt erop dat er rivieren zijn, oceanen en meren. We weten dat er wolken zijn. We vermoeden dat het ook regent. Dus het lijkt op de weercyclus op Aarde behalve dat er geen water kan zijn door de kou, omdat het water zou bevriezen. Wat zou blijken is dat alle vloeistof die we hier zien bestaat uit koolwaterstof en ethaan en methaan, vergelijkbaar met wat je tankt met de auto.

Dus we hebben een cyclus op de planeet zoals op de Aarde, maar bestaat helemaal uit ethaan, methaan en organisch materiaal. Dus op Mars -- sorry, op Titan, hoef je je geen zorgen te maken over te dure benzine. Je rijdt gewoon naar het dichtstbijzijnde meer, steek de slang erin, en de tank zit vol. Aan de andere kant, als je een lucifer afstrijkt blaas je de planeet op. Ik wilde wat plaatjes laten zien om af te sluiten. En om ons in het perspectief te plaatsen, dit is een foto van Saturnus, genomen uit een ruimteveer van achter Saturnus, in de richting van de zon. De zon ligt achter Saturnus, en we zien zogenaamde "voorwaartse spreiding" die de ringen eruit licht. En ik ga inzoomen. Daar is een -- Ik weet niet of je het kan zien, maar linksboven, op tien uur, ligt een minuscuul vlekje, dat is de Aarde. Je kan ons nauwelijks zien. Dus ik dacht, laten we erop inzoomen. We zoomen verder in en daar zie je de Aarde, in het midden. We zoomen helemaal in op het kunstcentrum.

Dank jullie hartelijk.