Carlo Ratti: Architectuur die kan aanvoelen en reageren

Goedemiddag allemaal Ik wil jullie iets laten zien (Gelach) Zie dit als een pixel, een vliegende pixel. Dat noemen we, in ons lab, een voelbaar ontwerp. Laat me er iets over vertellen. Neem nou deze foto -- ik ben van Italiaanse origine, en iedere jongen in Italië groeit op met deze foto aan de muur van zijn slaapkamer. De reden waarom ik dit laat zien is dat er iets interessants gebeurde in de Formule 1 gedurende de laatste tientallen jaren. Enige tijd geleden, als je een Formule 1 race wilde winnen, neem je wat geld en je zet dat geld op een goede bestuurder en een goede wagen. En als de wagen en de bestuurder goed genoeg waren, won je de race. Als je vandaag een race wil winnen heb je zoiets als dit nodig, iets dat de wagen in real-time volgt, een paar duizend sensoren heeft die informatie over de wagen verzamelen, die de informatie naar het systeem versturen, en dat dan verwerken en dat gebruiken om in de wagen beslissingen te nemen en dingen te veranderen terwijl er informatie bijeen verzameld wordt. Dit zou je in technische termen een real-time besturingssysteem noemen. In essentie bestaat het systeem uit twee onderdelen -- een sensorisch en een bewegingscomponent.

Wat tegenwoordig interessant is, is dat real-time besturingssystemen aan het beginnen opkomen zijn in onze levens. Onze steden zijn in de afgelopen jaren bedekt met netwerken, elektronica. Ze worden net computers in de open lucht. En als openlucht-computers, beginnen ze op verschillende manieren te reageren omdat ze gevoeld en bediend kunnen worden. Als we steden fixeren, betekent dat nogal wat. Gewoon terzijde wilde ik nog vermelden dat steden slechts 2 procent van het aardoppervlak uitmaken, maar ze omvatten 50 procent van de wereldbevolking. Ze vertegenwoordigen 75 procent van het energieverbruik -- en veroorzaken tot 80 procent van de CO2 uitstoot. Als we iets met steden kunnen doen, betekent dat heel wat. Buiten steden, komen al die sensoren en beweging ons leven binnen via alledaagse voorwerpen.

Dat komt van een tentoonstelling die georganiseerd wordt door Paola Antonelli in het MoMa later dit jaar in de zomer. Het heet "Praat tegen me." Onze voorwerpen, onze omgeving, begint tegen ons terug te praten. In zekere zin is het net alsof ieder atoom daar buiten tegelijk een sensor en een actuator wordt. En dat is de interactie die wij mensen met omgeving daarbuiten hebben, radicaal aan het veranderen. In zekere zin, is het net als in de oude droom van Michelangelo ... je weet wel, toen Michelangelo de Mozes had gemaakt, pakte hij naar verluid een hamer en gooide die naar de Mozes -- je kunt nog steeds een kleine beschadiging zien aan de onderkant -- en hij zei, hij schreeuwde, "Perché non parli? Waarom praat je niet?" Wel, vandaag voor het eerst begint onze omgeving tegen ons terug te praten. En ik laat u een paar voorbeelden zien -- met dat idee van het voelen van onze omgeving en het bewegen.

Laten we met het voelen beginnen. Het eerste project dat ik met jullie wilde delen, is een van de eerste projecten van ons laboratorium. Het dateert van vier en een half jaar geleden in Italië. En wat we daar deden, was een destijds nieuw type netwerk gebruiken, dat wereldwijd was uitgerold -- een GSM-netwerk -- en anonieme en samengevoegde informatie van het netwerk gebruiken, die toch door de operator verzameld werd om te begrijpen hoe steden werken. De zomer van 2006 was een gelukkige zomer. Italië won toen de Wereldbeker. Sommigen onder u zullen het zich herinneren, Italië speelde tegen Frankrijk, toen Zidane tegen het eind, die kopstoot. Hoe dan ook, Italië won op het eind.

(Gelach)

Kijk nu eens wat er die dag gebeurde door de activiteiten op het netwerk te volgen. Hier ziet u de stad. Je ziet het Colosseum in het midden, De rivier de Tiber. Het is ochtend, nog voor de wedstrijd. Je ziet de tijdlijn daarboven. Vroeg in de namiddag plegen mensen hier en daar wat telefoontjes en ze verplaatsen zich. De wedstrijd begint -- stilte. Frankrijk scoort, Italië scoort. Tijdens de rust gaan mensen snel even bellen en gaan naar het toilet. Tweede helft. Einde van de normale speeltijd. Eerste verlenging, tweede. Zidane, de kopstoot in een ogenblik. Italië wint. Ja. (Gelach) (Applaus) Die avond ging iedereen feestvieren in het centrum. U zag de grote piek. De volgende dag ging iedereen naar het centrum om het winnende team te ontmoeten en de toenmalige eerste minister. Daarna ging ieder zijn weg. U ziet het beeld van de plek die Circus Maximus heet, waar sinds de Romeinse tijd mensen naartoe gaan om te vieren -- om een groot feest te beleven, en je ziet de piek op het eind van de dag. Dat is maar een voorbeeld van hoe we de stad vandaag kunnen aanvoelen, op een manier die een paar jaar geleden niet mogelijk was.

Een ander vlug voorbeeld van voelen: het gaat niet over mensen, maar over dingen die we gebruiken en consumeren. Vandaag weten we alles over waar onze voorwerpen vandaan komen. Dit is een kaart die alle chips van een Mac-computer laat zien, hoe ze samen werden gebracht. Maar we weten weinig over waar de dingen heen gaan. In dit project, ontwierpen we kleine tags om afval te volgen doorheen het systeem. We begonnen met een aantal vrijwilligers die ons hielpen in Seattle, ongeveer een jaar geleden, om te bepalen wat ze juist weggooiden -- verschillende dingen, zoals u hier kunt zien -- dingen die toch weggegooid zouden worden. We plakten een kleine chip, een elektronisch etiketje, op het afval en toen zijn we beginnen volgen. Hier zijn de resultaten die we net binnenkregen.

(Muziek)

Uit Seattle ... na een week. Door deze informatie realiseerden we ons dat er veel gebreken in het systeem zitten. We kunnen eigenlijk hetzelfde doen met veel minder energie. Deze gegevens waren eerder niet beschikbaar. Er is veel overbodig transport en er vinden onnodig veel ingewikkelde dingen plaats. Het andere ding waarin we geloven, is dat als we elke dag zien dat het bekertje dat we weggooien niet verdwijnt, dat het nog zich steeds ergens op de planeet bevindt. En dat de plastic fles die we elke dag weggooien er nog steeds is. En als we dat aan de mensen laten zien, kunnen we ook wat gedragsveranderingen bewerkstellingen. Dat was dus het uitgangspunt van het project.

Mijn collega aan MIT, Assaf Biderman, kan u veel meer vertellen over voelen en vele andere prachtige dingen die we kunnen doen, maar ik wil naar het tweede deel waarover we in het begin hebben gepraat, en dat is het bewegen van onze omgeving. Het eerste project deden we een paar jaar geleden in het Spaanse Zaragoza. Het begon met een vraag van de burgemeester van de stad, die bij ons kwam vertellen dat Spanje en Zuid-Europa een mooie traditie hadden om water te gebruiken in de openbare ruimte, in de architectuur. En de vraag was: Hoe kan technologie, nieuwe technologie, daaraan worden toegevoegd? Een van de ideeën, ontwikkeld aan MIT tijdens een workshop was, stel je een pijp voor, en je hebt ventielen, magneetventielen, lussen, die open en dicht gaan. Dan creëer je een watergordijn met pixels van water. Als die pixels vallen, kun je er op schrijven, je kunt patronen laten zien, beelden, tekst. Je kan het zelfs benaderen, en het zal opengaan. zodat je er doorheen kunt springen zoals je op deze afbeelding kunt zien.

We presenteerden dit aan burgemeester Belloch. Hij was er erg van gecharmeerd. En we kregen de opdracht een gebouw te ontwerpen bij de ingang van de expositie. We gaven het de naam Digitaal Waterpaviljoen. Het hele gebouw is gemaakt van water. Er zijn geen deuren of ramen, maar als je er naartoe gaat, opent het zich om je binnen te laten. (Muziek) Het dak is ook bedekt met water. En als er een beetje wind is, als je het gespetter zoveel mogelijk wil vermijden, kun je het dak laten zakken. Of je kunt het gebouw sluiten, waardoor het hele gebouw zal verdwijnen, zoals hier het geval is. Weet u, dezer dagen, krijg je altijd beelden gedurende de winter als ze het dak laten zakken van mensen die er geweest zijn die zeiden: "Ze hebben het gebouw gesloopt." Nee, het is niet gesloopt, maar als het zakt, verdwijnt het gebouw bijna helemaal. Hier ziet u het gebouw in actie. U ziet de persoon zich afvragen wat er zich binnen afspeelde. Er hier probeerde ik niet nat te worden, terwijl ik de sensoren testte die het water openen.

Nu moet ik u vertellen wat er op een avond gebeurde toen alle sensoren er mee ophielden. Die avond was het zelfs nog leuker. Alle kinderen van Zaragoza kwamen naar het gebouw, omdat de interactie met het gebouw veranderde. Niet meer een gebouw dat open ging en je binnen liet, maar een gebouw dat sneden en gaten in het water maakte, en je moest springen om niet nat te worden.

(Video) (Geluid van een menigte)

En dat vonden we heel boeiend, omdat als architecten, ingenieurs, ontwerpers, denken we altijd na over hoe mensen de dingen gaan gebruiken die we ontwerpen. Maar de realiteit is altijd onvoorspelbaar. En dat is het mooie van dingen die gebruikt worden en in interactie treden met mensen.

Hier is een foto van het gebouw met de fysieke pixels, de pixels van water, met projecties erop. En hierdoor gingen we nadenken over het volgende project dat ik u nu laat zien. Stel je eens voor dat die pixels zouden gaan vliegen. Stelt u zich eens kleine helikopters voor die door de lucht bewegen, en ieder van hen met een kleine pixel van veranderend licht -- bijna zoals een wolk die door de lucht beweegt. Hier is de video.

(Muziek)

Beeldt u zich een helikopter in, zoals we die eerder zagen, die zich beweegt met andere, synchroon. Dan heb je dus die wolk. Je kunt een soort flexibel scherm hebben, zoals dit, een regelmatige configuratie in twee dimensies. Of in regelmatige, maar in drie dimensies. Waar het licht verandert, niet de positie van de pixel. Je kunt spelen met verschillende typen. Stelt u zich eens voor dat het scherm gewoon verschijnt in verschillende schalen of afmetingen, verschillende typen van resoluties. Maar het hele ding kan net zo goed een 3D-wolk van pixels zijn, dat je kunt benaderen en waar je doorheen kunt, om het vanuit veel verschillende richtingen te zen. Hier is de echte Flyfire die naar beneden gaat om een regelmatige rooster te vormen. Als je het licht aandoet, kun je het zien. Hetzelfde als we eerder zagen. Stelt u zich dan eens voor dat ze door mensen bestuurd worden. Elke pixel kan een input krijgen van mensen, van de bewegingen van mensen, of wat dan ook.

Ik wil u voor iets voor de eerste keer laten zien. We hebben gewerkt met Roberto Bolle, een van de beste balletdansers van vandaag -- de ster van de Metropolitan in New York en La Scala in Milaan -- en hebben zijn bewegingen in 3D opgenomen om ze als input voor Flyfire te gebruiken. En hier ziet u Roberto dansen. Aan de linkerkant ziet u de pixels, de verschillende resoluties die opgenomen worden. Het is zowel 3D-scannen in real time als het opnemen van beweging. Je kan de hele beweging reconstrueren. Je kunt helemaal doorgaan. Maar als we de pixels eenmaal hebben, kun je er mee gaan spelen, gaan spelen met kleur en beweging, zwaartekracht en rotatie. We willen dit gebruiken als een van de mogelijke inputs voor Flyfire.

Ik wil u het laatste project laten zien waaraan we werken. We werken er aan voor de Olympische Spelen van Londen. Het heet De Wolk. En het idee is weer, dat we er mensen bij betrekken om iets te doen en om de omgeving te veranderen -- om bijna aan te geven wat we noemen wolken bouwen net als een schuur bouwen, maar dan met een wolk. Stel je kunt iedereen een kleine bijdrage voor een pixel laten maken. En ik denk wat opmerkelijk is dat wat de laatste paar jaar gebeurde is dat gedurende de laatste tientallen jaren, we van een fysieke wereld naar een digitale wereld zijn gegaan. Hierdoor is alles gedigitaliseerd, kennis die toegankelijk gemaakt wordt via het Internet.

Vandaag, voor het eerst -- wat de Obama-campagne ons heeft laten zien -- kunnen we van de digitale wereld, van de zelforganiserende kracht van netwerken, naar de fysieke wereld. Het kan zijn, in ons geval, dat we het gebruiken voor ontwerpen en het maken van een symbool. Dat betekent iets dat in een stad gebouwd is. Maar morgen zou het kunnen om de huidige aanwezige uitdagingen aan te pakken -- denk aan klimaatverandering of CO2-uitstoot -- hoe we van de digitale naar de fysieke wereld kunnen. Dus het idee dat we mensen er bij kunnen betrekken om dit samen te doen, collectief.

De wolk is een wolk gemaakt van pixels, op dezelfde manier als een echte wolk gemaakt is van deeltjes. En die deeltjes bestaan uit water, terwijl onze wolk gemaakt is van pixels. Het is een fysieke structuur in Londen, bedekt met pixels. Je kunt naar binnen gaan en allerlei dingen beleven. Je kunt het van onderen bekijken, de belangrijke momenten delen van de Olympische Spelen van 2012 en meer, en het echt gebruiken om contact te maken met de gemeenschap. Zowel de fysieke wolk in de lucht als iets dat je kunt beklimmen, zoals de nieuwe bergtop van Londen. Je kunt er binnenin gaan. Een soort nieuw digitaal baken voor de nacht -- maar vooral van belang is een nieuwe belevenis voor iedereen die naar de top gaat.

Dank u.

(Applaus)