Charles Moore over zeeën van plastic

Laten we het hebben over afval.

Weet je, men moest ons aanleren om de krachtige beperkingsethiek te laten vallen die we tijdens de Grote Depressie en WO II hadden ontwikkeld. Na de oorlog moesten we onze enorme productiecapaciteit richten op het ontwikkelen van producten voor tijden van vrede. Life Magazine hielp hierbij door de intrede aan te kondigen van wegwerpartikelen die de huisvrouw zouden bevrijden van een helse afwas.

Bericht voor de bevrijders: wegwerpplastic neemt veel plaats in en is niet biologisch afbreekbaar. Alleen wij mensen maken afval dat de natuur niet kan verteren.

Plastic is ook moeilijk te herbruiken. Een leraar vertelde me hoe men de minder dan vijf percent herwonnen plastic in onze afvalstroom kan samenvatten: Nul komma nul. Dat is het percentage dat we hergebruiken.

Het smeltpunt heeft hier veel mee te maken. Plastic wordt niet gezuiverd door het opnieuw versmelten, zoals glas en metaal. Het smelt al eerder dan water begint te koken en verdrijft geen olie achtige verontreiniging, maar werkt eerder als een spons hiervoor. De helft van de jaarlijks 100 miljard punten van thermische stukjes plastic zullen in een flits tot afval verworden. Een ongebreideld groot deel van ons afval zal via de rivieren naar de zee stromen.

Hier zie je de ophoping aan Biona Creek, naast de luchthaven. En hier het drijfafval bij California State University Long Beach en het ontzoutingsbedrijf dat we gisteren bezochten.

Ondanks het statiegeld, zal veel van dit naar zee drijvend afval bestaan uit plastic flesjes. We gebruiken er in de Verenigde Staten elke vijf minuten twee miljoen van, hier voorgesteld door de TED artiest Chris Jordan die massaconsumptie kunstzinnig documenteert en in detail bekijkt.

Hier is een afgelegen afvaleiland voor flessen voor de kust van Baja California. Isla San Roque is een onbewoonde vogelrustplaats voor de dun bevolkte kust kust van Baja. Merk op dat de dop nog op de flessen zit. Flessen die van polyethyleentereftalaat gemaakt zijn, PET, zinken in zeewater en komen niet voor zo ver van de beschaving. De dopjes worden in aparte fabrieken geproduceerd van een ander soort plastic, polypropyleen. Ze drijven in zeewater, maar worden helaas niet samen met de flessen hergebruikt.

Laten we de reisweg van de miljoenen dopjes volgen die in de zee belanden. Na een jaar drijven de Japanse dopjes dwars door de Stille Oceaan, terwijl de onze meegenomen worden door de Californische stroming naar de oceaan ter hoogte van Cabo San Lucas. Na tien jaar, bevinden de meeste Japanse dopjes zich in wat we noemen de Oosterse Vuilnisbelt, terwijl ons afval de Filipijnen vervuilt. Na 20 jaar, zien we het afval samenkomen in de Noord-Pacifische draaikolk.

Miljoenen albatrossen die hun nest maken op Kure en Midway in het Nationaal Monument van de Northwest Hawaiian Islands, eten hier alles wat ze kunnen vinden, zodat ze het voor hun jongen kunnen opbraken. Een vier maanden oud Laysan Albatrosjong stierf met dit in zijn maag. Honderdduizenden van de jongen ter grootte van een gans sterven met hun maag gevuld met dopjes en ander afval zoals aanstekers... maar grotendeels dopjes. Hun ouders zien de dopjes jammer genoeg als voedsel dat op het wateroppervlak drijft.

De beveiligingsring van de dopjes heeft ook gevolgen voor waterdieren. Dit is Mae West, nog in leven bij een dierverzorger thuis in New Orleans.

Ik wilde nagaan wat mijn thuisstad Long Beach bijdroeg aan het probleem, dus ging ik op de 'Kustschoonmaakdag' in 2005 naar het Long Beach schiereiland aan de oostkant van ons strand. We maakten de stukken strand schoon die je hier ziet. Ik bood 5 cent voor elk dopje. Er waren veel gegadigden. Hier zijn de 1100 dopjes die werden verzameld. Ik dacht dat ik 20 dollar kwijt zou zijn. Die dag was ik er bijna 60 kwijt.

Ik sorteerde de dopjes op kleur en stelde ze ten toon op de Dag van de Aarde in het Cabrillo Marine Aquarium in San Pidro. Gouverneur Schwarzenegger en zijn vrouw Maria bespraken het werk. Ondanks mijn ietwat vrouwelijke hoed, gehaakt van plastic tassen, schudden ze mij de hand. Ik toonde hem en Maria een zoöplankton visnet van de draaikolk van Hawaii met meer plastic dan plankton erin.

Zo zien onze visnet monsters er uit van de plastic soep die onze oceaan geworden is. Haal voor anderhalve kilometer een zoöplanktonnet over het wateroppervlak en je krijgt monsters als deze. En deze. Als het afval aanspoelt op de stranden van Hawaii ziet het er zo uit. En dit strand is Kailua Beach, het strand waar onze president en zijn familie vakantie hielden voor ze naar Washington verhuisden.

Nu, hoe analyseren we monsters als deze die meer plastic dan plankton bevatten? We sorteren de stukjes plastic op grootte van vijf millimeter tot één derde van een millimeter. Kleine stukjes plastiek creëren langdurige organische vervuiling tot meer dan een miljoen keer het niveau van het omringende water.

We wilden nagaan of de meest voorkomende vissen in de diepzee, aan de basis van de voedselketen, van dit vergif aten. We deden honderden autopsies, en meer dan een derde had vervuilde stukjes plastic in hun maag. De recordhouder, amper zes-en-een-halve centimeter lang, had 84 stukjes in zijn kleine maagje.

Je kan gecertificeerd biologisch voedsel kopen, maar geen visser ter wereld kan je een gecertificeerd biologische, wild-gevangen vis verkopen.

Dit is de erfenis die we nalaten aan toekomstige generaties. De wegwerpmaatschappij kan niet beperkt blijven, het heeft de wereld veroverd. We kunnen simpelweg niet al ons afval opslaan of hergebruiken. We moeten het weggooien. De markt kan veel voor ons doen, maar ze kan de natuurlijke systemen die we vernietigen in de oceaan niet herstellen. Zelfs een heel leger zal nooit al het plastic kunnen verzamelen en de oceaan weer oplappen.

Video: het probleem verergert, de hoeveelheid verpakkingsmateriaal stijgt, het wegwerpconcept groeit, en het wordt zichtbaar in de oceaan.

Nieuwslezer: Hij heeft geen hoop op een schoonmaak. De oceaan plasticvrij maken zou boven het budget van elk land gaan en het zou veel zeeleven kunnen doden. De oplossing, zegt Moore, is het plastic tegen te houden bij de bron: stop het aan land, vóór het in de zee terecht komt. Maar in een in plastic gewikkelde en verpakte wereld, houdt hij ook hierop niet veel hoop over. Dit is Brian Rooney voor Nightline, in Long Beach, California.

Charles Moore: Dankuwel.