Cameron Sinclair over open-source architectuur

Ik zal jullie meenemen op een reis, in sneltreinvaart. Om de Wens uit te leggen, zal ik jullie ergens brengen waar veel mensen niet geweest zijn, en dat is de wereld rond. Toen ik 24 jaar oud was, begonnen Kate Store en ik een organisatie om architecten en ontwerpers te betrekken in ontwikkelingswerk. Niet alleen het reageren op natuurrampen, maar ook betrekken in systemische problemen. Wij meenden dat waar er schaarste is in middelen en expertise, innovatie en duurzaam ontwerp een doorslaggevend verschil kan maken voor mensen.

Ik ben begonnen als architect in opleiding en ik was altijd erg geïnteresseerd in sociaal verantwoord ontwerp en hoe je echt een impact kan maken. Maar toen ik architectuur studeerde, leek het erop dat ik het zwarte schaap in de familie was. Veel architecten denken dat als je ontwerpt, je een juweel ontwerpt, een juweel waar je naar hunkert. Terwijl ik denk dat als je ontwerpt, je ofwel een verbetering of een verslechtering creëert voor de gemeenschap waar je voor ontwerpt. Dus je ontwerpt niet een gebouw voor de bewoners of voor de mensen die het gaan gebruiken, maar voor de gehele gemeenschap.

En in 1999 begonnen we met een reactie op de toenemende woningnood voor terugkerende vluchtelingen in Kosovo en ik wist niet echt waar ik mee bezig was, zoals ik al zei: midden-twintiger, ik ben van de internet generatie, dus we begonnen een website. We plaatsten een oproep, en tot mijn verbazing, hadden we binnen een paar maanden honderden reacties van uit de hele wereld. Dat leidde tot een aantal prototypes die gebouwd werden en experimenten met een paar ideeën. Twee jaar later begonnen we met een project met het ontwerpen van mobiele gezondheidsposten in Sub-Saharisch Afrika, die een antwoord waren op de HIV/AIDS pandemie. Dat resulteerde in 550 inzendingen uit 53 landen. We hebben ontwerpers uit de hele wereld die meedoen. En we hadden een tentoonstelling van werk die daaruit voortkwam. 2004 was het kantelpunt voor ons. We begonnen met reageren op natuurrampen en ons betrekken in Iran en Bam, en daarnaast een vervolg geven aan ons werk in Afrika.

Werkend binnen de Verenigde Staten zien de meeste mensen armoede, en ze zien een gezicht van een buitenlander. Maar als je - zoals ik - woont in Bozeman in Montana, en je gaat naar de noorderlijke vlaktes in de reservaten, of zuidelijk naar Alabama of Mississippi nog voor Katrina, en ik had je plaatsen kunnen laten zien in veel slechtere omstandigheden dan veel van de ontwikkelingslanden waar ik ben geweest. Dus we raakten betrokken en werkten in binnensteden en andere plaatsen.

Ik zal daarnaast ook andere projecten toelichten. In 2005 gaf Moeder Natuur ons er flink van langs. Ik denk dat we wel kunnen aannemen dat 2005 een verschrikkelijk jaar was, wat betreft natuur rampen. En vanwege het internet en dankzij verbindingen met weblogs enzovoorts, waren we letterlijk binnen een paar uur na de tsunami al geld aan het inzamelen, raakten we betrokken met mensen die ter plekke werkten. We werkten vanaf een paar laptops, de eerste paar dagen, Ik kreeg 4.000 emails van mensen die hulp nodig hadden. Dus we begonnen mee te doen met projecten daar, en ik vertel nog over een paar andere. En dit jaar reageerden we natuurlijk op Katrina, naast het doorzetten van ons wederopbouwwerk.

Dit is een kort overzicht. In 2004 kon ik niet omgaan met de hoeveelheid mensen die hulp wilden, of het aantal verzoeken dat ik kreeg. Het kwam allemaal binnen op mijn laptop en op m'n mobiele telefoon. Dus we besloten om een open source business model aan te nemen waarbij iedereen, overal in de wereld, een lokale afdeling kon beginnen, en zich kunnen mengen in lokale problematiek. Want ik geloof dat er niet zoiets is als een utopie. Alle problemen zijn lokaal, alle oplossingen zijn lokaal. Dus dat betekent, dat iemand die in Mississippi zit, meer weet over Mississippi dan ik. Dus wat er gebeurde, we gebruikten MeetUp en vergelijkbare internet tools, en uiteindelijk hadden we 40 startende afdelingen, duizenden architecten in 104 landen. Dus de speerpunt -- sorry, ik draag nooit een pak, dus ik wist dat ik hem uit ging doen. Ok, omdat ik het erg snel ga doen.

Dus in de laatste zeven jaar ging het niet alleen om non-profit. Wat het mij liet zien is dat er een ongeorganiseerde beweging gaande is van sociaal verantwoordelijke ontwerpers die werkelijk geloven dat deze wereld een stuk kleiner is geworden en dat we de mogelijkheid hebben - niet de verantwoordelijkheid, maar de mogelijkheid - om actief mee te doen met het brengen van verandering.

(Gelach)

Dit tel ik op bij mijn tijd. Dus wat je niet weet, is dat we duizenden ontwerpers hebben werken, over de hele wereld, verbonden met een website, en we hebben drie man personeel. Niemand vertelde ons dat we het niet konden doen, dus deden we het. Dus er is iets te zeggen voor naïviteit. Dus zeven jaar later zijn we zo ver ontwikkeld dat we voorspraak hebben, mensen betrekken en geïmplementeerd worden. We pleiten voor goed ontwerp, niet alleen door workshops voor studenten, lezingen en openbare forums, opinie-stukken, we hebben een boek over humanitair werk, maar ook rampenbeperking en omgaan met beleid. We kunnen het hebben over FEMA, maar dat is een ander verhaal. Mensen betrekken; het ontwerpen van ideeën met gemeenschappen en NGO schrijft open-source ontwerpwedstrijden uit. Verwijzen, koppelen aan gemeenschappen en dan implementatie - daadwerkelijk erheen gaan en het werk doen, want als je iets uitvindt is het nooit echt totdat het gebouwd wordt. Dus het is heel belangrijk dat als we ontwerpen en een verandering proberen te brengen, dat we die verandering bouwen.

Dus hier is een select aantal projecten. Kosovo. Dit is Kosovo in '99. We deden een open ontwerpwedstrijd, zoals ik zei. Het leidde tot een heel scala aan ideeën, en dit ging niet om nood-schuilplaatsen, maar om overgangs-schuilplaatsen die ongeveer 10 jaar blijven staan, die worden gebouwd naast het land waar de inwoner woonde, en dat ze hun eigen huis herbouwden. Dit was niet het opdringen van een architectuur aan de gemeenschap, maar ze hulpmiddelen geven en en de ruimte om ze in staat te stellen om te herbouwen en te hergroeien, op hun eigen manier. We hebben van subliem tot belachelijk, maar ze werkten. Dit is een opblaasbaar huis van hennep. Het is gebouwd; het werkt. Dit is een zeecontainer. Gemaakt, en het werkt. En een heel scala aan ideeën die niet alleen gingen over architectonisch bouwen, maar ook over de problemen van bestuur en het idee dat we gemeenschappen kunnen opzetten met behulp van complexe netwerken.

Dus we hebben er niet alleen ontwerpers bij betrokken maar ook een heel scala aan op technologie georiënteerde professionals. Met het puin van vernietigde huizen nieuwe huizen maken. Van strobalen warmtemuren maken. En toen gebeurde er in '99 iets opmerkelijks.

We gingen naar Afrika, aanvankelijk om het het huizenprobleem te bekijken. Binnen drie dagen realiseerden we ons dat het huizentekort niet het probleem was; Het was de groeiende HIV/AIDS pandemie. Dit hoorden we niet van de artsen; het waren de dorpelingen zelf, bij wie we verbleven. En dus kwamen we op het slimme idee om niet de mensen 10, 15 kilometers te laten lopen naar de dokters, maar de dokters naar de mensen te laten gaan. En we begonnen de medische gemeenschap erbij te betrekken. En we dachten dat we heel slim waren, we waren op het briljante idee gekomen van mobiele gezondheidsklinieken, wijd verspreid door sub-Saharisch Afrika. En de medische gemeenschap daar zei: "Dit zeggen we al 10 jaar. We weten dit al. We weten alleen niet hoe we dit moeten laten zien." Dus in zekere zin hadden we een reeds bestaand idee genomen en oplossingen laten zien. En wederom hadden we een heel scala aan ideeën die binnen kwamen.

Dit is een persoonlijke favoriet, vanwege het idee dat architectuur niet alleen draait om oplossingen, maar ook om mensen bewust te maken. Dit is een kenaf kliniek. Je plant zaden in een stuk land, en dan - het groeit 4 meter per maand. En in vierde week komen de artsen en ze maaien een gedeelte, spannen er een constructie op en als de artsen klaar zijn met behandelen en patiënten en dorpelingen ontvangen kap je de kliniek neer en eet je hem op. Het is een Eet Je Eigen Kliniek.

(Gelach)

Dus het speelt in op het feit dat je AIDS hebt, dat je dan ook voldoende voedsel nodig hebt, en het idee dat voedsel net zo belangrijk is als de distributie van anti-retrovirale medicijnen. Dus dit is een serieuze oplossing. Deze vind ik fantastisch. Het idee is dat het niet alleen een kliniek is -- het is een gemeenschapscentrum. Deze kijkt naar het opzetten van handelsroutes. en economische aanjagers binnen de gemeenschap, zodat het een zelfvoorzienend project kan worden.

Elk van deze projecten is duurzaam. Dat is niet omdat ik zo'n groene boomknuffelaar ben. Maar als je leeft op vier dollar per dag, dan leef je om te overleven, en dan moet je wel duurzaam leven. Je moet weten waar je energie vandaan komt. Je moet weten waar je grondstoffen vandaan komen. En je moet onderhoud tot een minimum beperken. Dus dit gaat om het starten van een economische motor, en 's avonds verandert het in een bioscoop. Dus dit is geen AIDS kliniek, het is een gemeenschapscentrum. Dus je ziet ideeën, en deze ideeën ontwikkelden tot prototypes, en uiteindelijk werden ze gebouwd. En vanaf dit jaar, ontstaan er klinieken in Nigeria en Kenia.

Van daar uit ontwikkelden we Ceatemba, een project -- De gemeenschap kwam naar ons en zei dat het probleem was dat meisjes geen onderwijs hebben. En we werken in een gebied waar 50% van de jonge vrouwen tussen de 16 en 24 HIV of AIDS hebben. En dat is niet omdat ze veel relaties hebben, het is omdat er geen informatie is. En dus besloten we te kijken naar het idee om een sportcentrum voor jongeren op te zetten dat daarnaast dienst deed als HIV/AIDS informatiecentrum, en de coaches van de meisjesteams waren ook getrainde artsen. Zodat er een hele langzame manier was om een bepaald soort vertrouwen in gezondheidszorg te ontwikkelen. En we kozen negen finalisten, en deze negen finalisten werden verdeeld over de gehele regio. Vervolgens koos de gemeenschap een ontwerp. Ze zeiden: dit is ons ontwerp, want het gaat niet alleen om het benaderen van een gemeenschap, maar om ze controle te geven. En om ze deel uit te laten maken van het wederopbouwproces.

Dus het winnende ontwerp is er, en natuurlijk gaan we daadwerkelijk aan de slag met de gemeenschap en de klanten. Dus dit is de ontwerper. Hij is daar aan het werk met het allereerste vrouwen voetbalteam van Kwa-Zulu Natal, Ceatemba, en zij kunnen het beter uitleggen.

Video: Mijn maam is Sisi. Ik werk in het Afrikaans centrum. Ik ben een adviseur en ook een nationale football speler voor Zuid Afrika, Bafana Bafana, en ik speel ook in de Vodacom competitie voor een team dat Tembisa heet, dat nu veranderd is in Siyathemba. Dit is ons thuis.

Cameron Sinclair: Dit zal ik later laten zien, want mijn tijd raakt op. Ik zie Chris al steels naar me kijken.

Dit was een connectie, gewoon een ontmoeting met iemand die Afrika's eerste telemedische centrum in Tanzania wilde ontwikkelen. We ontmoetten letterlijk een paar maanden geleden. We hebben al een ontwerp gemaakt en het team is daar in samenwerkingsverband aan het werk. We werden gekoppeld, met dank aan een paar TEDsters: [onduidelijk] Cheryl Heller en Andrew Zolli, die ons in contact brachten met deze geweldige Afrikaanse vrouw. En we begonnen te bouwen in juni, en het zal geopend worden op TEDGlobal. Dus als jullie naar TEDGlobal komen, kunnen jullie het zien.

Maar waar we het meest bekend om staan, is het omgaan met rampen en ontwikkeling, En we zijn betrokken bij een heleboel onderwerpen zoals de tsunami, en dingen als orkaan Katrina. Dit is een schuur van 370 dollar die makkelijk in elkaar gezet kan worden. Dit is ontworpen door de gemeenschap. Het is een door de gemeenschap ontworpen buurthuis. En wat dat betekent, is dat we daadwerkelijk met de gemeenschap leven en werken, en ze maken deel uit van het ontwerp proces. De kinderen worden daadwerkelijk betrokken bij het uittekenen waar het buurthuis moet komen, en uiteindelijk, wordt de gemeenschap opgeleid om het gebouw met ons te bouwen.

Hier is een andere school. Dit is wat de V.N. aan deze lui gaf voor 6 maanden -- 12 plastic zeilen. Dit was in augustus. Dit was de vervanging, en zou 2 jaar dienst moeten doen. Als het regent, kan je niks meer horen. In de zomer is het er 60 graden (C). Dus we zeiden: laten we de regen gebruiken voor vers water. Dus iedere school die we bouwen, hebben een wateropvang systeem. Heel goedkoop. Een klas, 3 klaslokalen en een wateropvang systeem kost vijfduizend dollar. Dit was opgebracht met de verkoop van warme chocolademelk in Atlanta. Het is gebouwd door de ouders van de kinderen. De kinderen zijn daar, op de locatie, de gebouwen aan het maken. En het is een paar weken geleden geopend. En de school wordt nu gebruikt door 600 kinderen.

(Applaus)

Dus een ramp komt echt aan. We hebben de nare-verhalen gezien op CNN en Fox enzovoorts, maar we zien weinig van de goede verhalen. Hier kwam een groep bij elkaar en zeiden "nee" tegen het wachten. Ze vormden een partnerschap met een diverse groep spelers om oost-Biloxi in kaart te brengen, en erachter te komen wie er mee zouden doen. We hadden 1500 vrijwilligers die huizen herbouwen en renoveren. Uitvogelen wat de FEMA regelgeving is, niet wachten tot ze ons vertelden hoe je hoort te herbouwen. Werken met bewoners, ze uit hun huizen krijgen, zodat ze niet ziek worden. Dit is wat ze zelf schoonmaken. Huizen ontwerpen. Dit huis wordt in een paar weken opgeknapt. Dit is een huis dat is gerenoveerd in 4 dagen. Dit is een washok voor een vrouw met een looprekje. Ze is 70 jaar. Dit is wat FEMA haar gaf. 600 dollar. Een paar dagen geleden gebeurd. We bouwden heel snel een washok voor haar. Het is gebouwd, het werkt en vandaag is ze haar eigen zaak begonnen, waarmee ze kleren van andere mensen wast.

Dit zijn Shandra en de Calhouns. Het zijn fotografen, die de laatste 40 jaar de Lower Ninth [wijk in New Orleans] hebben gedocumenteerd. Dit was hun thuis, en dit zijn de foto's die ze maakten. En we helpen ze, werken met ze samen aan een nieuw gebouw. Projecten die we gedaan hebben. Projecten waar we deel van waren of die we steunden. Waarom doen hulporganisaties dit niet? Dit is de V.N. tent. Dit is de nieuwe V.N. tent, net dit jaar geïntroduceerd. Snel om op te bouwen. Het heeft een flap. Dat is de uitvinding. Het kostte 20 jaar om te ontwerpen en in te voeren in de praktijk. Ik was 12 jaar oud. Hier is een probleem.

Gelukkig staan we er niet alleen voor. Er zijn honderden en honderden en honderden en honderden en honderden achitecten en ontwerpers en uitvinders in de hele wereld die betrokken raken bij humanitair werk. Meer hennephuizen -- het is een thema in Japan, blijkbaar. Ik weet niet zeker wat zij roken. Dit is een grijpklauw, ontworpen door iemand die zei: alles wat je nodig hebt, is een manier om opgespannen constructies vast te maken aan vaste draagbalken. Deze kerel, ontwerper voor NASA, is nu huizen aan het ontwerpen. Ik ga er even vlug doorheen, want ik weet dat ik nog maar een paar minuten heb.

Dus dit is allemaal gedaan in de afgelopen twee jaar. Ik liet jullie iets zien dat 20 jaar tijd kostte om te doen. En dit is slechts een selectie van dingen die gebeurden -- die gebouwd werden in de laatste paar jaar. Van Brazillië tot India. Mexico, Alabama, China, Israël, Palestina, Vietnam. De gemiddelde leeftijd van een ontwerper die betrokken raakt bij dit project is 32. Zo oud ben ik. Dat is jong -- Hier moet ik stoppen, omdat Arup in de zaal zit en dit is het best ontworpen toilet in de wereld. Mocht je ooit in India zijn, ga dit toilet gebruiken.

(Gelach)

Chris Luebkeman zal uitleggen waarom. Ik weet zeker dat hij zo het feest wil doorbrengen, maar -- maar de toekomst is niet wolkenkrabber steden als New York, maar dit. En als je dit ziet, zie je crisis. Wat ik zie, is een heleboel uitvinders. Eén miljard mensen leeft in bittere armoede. We horen de hele tijd over ze. Vier miljard mensen leven in groeiende maar kwetsbare economieën. Een op de zeven leven in ongeplande nederzettingen. Als we niks doen aan de huizencrisis die er aan zit te komen, leeft over 20 jaar één op de drie mensen in een ongeplande nederzetting. Of een vluchtelingenkamp. Kijk links, kijk rechts: een van jullie zal daar zitten. Hoe kunnen we de levensstandaard van vijf miljard mensen verbeteren? Met 10 miljoen oplossingen.

Dus mijn wens is om een gemeenschap te ontwikkelen die actief innovatie en duurzaam ontwerp omarmt, die de levenscondities voor iedereen verbetert.

Chris Anderson: Wacht even! Wacht even! Is dat je Wens?

Cameron Sinclair: Dat is mijn wens.

Chris Anderson: Dat is zijn Wens!

(applaus)

We begonnen Architecture for Humanity met 700 dollar en een website. Dus Chris bedacht op een of andere manier om me 100.000 dollar te geven. Dus waarom níet met zoveel mensen? Open-source architectuur is dé manier. Je hebt een diverse gemeenschap van deelnemers -- en we hebben het niet alleen over uitvinders en ontwerpers, maar we hebben het ook over het bekostigingsmodel. Mijn rol is niet die van ontwerper. ik ben een geleider tussen de ontwerpwereld en de humanitaire wereld. En wat we nodig hebben is iets dat mij vermenigvuldigt, wereldwijd, want ik heb in 7 jaar geen oog dicht gedaan.

(Gelach)

Ten tweede, wat zal dit worden? Ontwerpers willen reageren op vraagstukken van humanitaire crisis, maar ze willen niet een of ander bedrijf uit het Westen die met hun ideeën aan de haal gaan en er alleen maar winst mee gaan maken. Dus Creative Commons heeft een licentie voor ontwikkelingslanden gemaakt. Dit betekent dat een ontwerper - het Siyathemba project wat ik liet zien, was het eerste gebouw met een Creative Commons licentie. Zodra het gebouwd is, mag iedereen in Afrika of ieder ontwikkelingsland de bouwtekeningen gebruiken en ze gratis kopiëren.

(Applaus)

Dus waarom laten we ontwerpers niet dit doen, en toch hun rechten hier beschermen? We willen een gemeenschap waar je ideeën kunt uploaden, en die ideeën kunnen getest worden bij aardbevingen, overstromingen, bij allerlei soorten slechte omstandigheden. De reden dat dit belangrijk is, is dat ik niet wil wachten op de volgende Katrina om uit te vinden of mijn huis werkt. Dat is te laat. We moeten het meteen doen. En wereldwijd. En ik wil dat het geheel in meerdere talen werkt. Als je kijkt naar het gezicht van een architect, denken de meeste mensen aan een grijsharige blanke kerel. Ik zie dat niet. Ik zie het gezicht van de wereld. Dus ik wil dat iedereen over de hele planeet, in staat is om deel uit te maken van dit ontwerp en deze ontwikkeling. Het idee van behoefte-gebaseerde competities - X-Prize voor de overige 98 procent, als je het zo mag noemen.

We willen ook kijken naar de manieren om mensen te koppelen, en sponsoren bij elkaar brengen. En het idee van fabrikanten integreren - Fab Labs in ieder land. Als ik hoor over de 100 dollar laptop en dat het alle kinderen zal onderwijzen, iedere ontwerper in de wereld zal onderwijzen. Zet er één in iedere favela, een in iedere sloppenwijk, want weet je - innovatie zal gebeuren. En ik moet dat weten. Het heet De Sprong Terug. We hebben het over bokspring technologie. Ik schrijf met WorldChanging, en het belangrijkste onderwerp waar we het over hebben, is, dat ik meer leer op locatie dan dat ik ooit hier heb geleerd. Dus laten we die ideeën nemen, ze aanpassen, want we kunnen ze goed gebruiken. De ideeën zouden aanpasbaar moeten zijn, ze mogen - ze zouden het potentieel voor evolutie moeten hebben. En ze zouden ontwikkeld moeten worden door alle naties in de wereld. En bruikbaar zijn voor iedere natie in de wereld. Wat is hiervoor nodig?

Er zou een sheet moeten zijn, maar ik heb geen tijd om het voor te lezen, omdat ik van het podium gesleurd word.

Chris: Laat het even een paar tellen staan...

Cameron: Nou, wat is er voor nodig? Jullie zijn slim. Er is een hoop rekenkracht voor nodig, want ik wil dat dit - Ik wil dat iedere laptop waar dan ook ter wereld in kan pluggen in het systeem en de mogelijkheid heeft om niet alleen deel te nemen in het ontwikkelen van deze ontwerpen, maar de ontwerpen te gebruiken. Alsmede het bespreken van de ontwerpen. Ik wil dat iedere Arup ingenieur in de wereld bekijkt en zeker stelt, dat we dingen maken die blijven staan. Want deze lui zijn de beste in de wereld. (Plug.)

En dat je het weet, ik moet erbij zeggen, ik heb twee laptops en één daarvan is hier en er staan 3000 ontwerpen op. Als ik de laptop laat vallen, wat gebeurt er dan? Dus het is belangrijk dat we deze bewezen ideeën daar op zetten, makkelijk te gebruiken, makkelijk te verkrijgen. Mijn moeder zei ooit, er is niks erger dan alleen maar mond zijn en geen broek.

(Gelach)

Ik ben het zat om te praten over verandering. Verandering maak je door het te doen. We hebben FEMA richtlijnen veranderd, we hebben openbaar beleid veranderd. We hebben internationale respons veranderd - gebaseerd op het bouwen van dingen. Dus voor mij is het belangrijk dat we een echte geleider creëren voor innovatie, en dat het vrije innovatie is. Denk aan vrije cultuur, dit is vrije innovatie. Iemand zei dit een paar jaar geleden. Ik geef punten voor degenen die weten wie, Ik denk dat de man ongeveer 25 jaar te vroeg was, dus laten we het doen.

Dank u.

(Applaus)