Caitria and Morgan O'Neill: Hoe maak je je nuttig bij een ramp

Nieuwslezer: Er is een groot spoor van vernieling hier in de stad.. .. trok bomen uit de grond, verbrijzelde ruiten rukte daken van huizen af

Caitria O'Neill: Dat was ik, staande voor ons huis in Monson, Massachussets, afgelopen juni. Nadat een EF3 tornado recht door onze stad denderde en delen van ons dak eraf trok, besloot ik in Masschusetts te blijven in plaats van de master te volgen waar ik mijn spullen voor naar huis had gehaald.

Morgan O'Neill: Op 1 juni waren wij geen rampenexperts maar op 3 juni begonnen wij ons zo voor te doen. Deze ervaring heeft onze levens veranderd. Nou proberen we de ervaring te veranderen.

CO: Tornados komen niet voor in Massachusetts. Ik stond in de voortuin toen er een over de heuvel kwam. Nadat een lantarenpaal voorbij vloog, sprintten mijn familie en ik naar de kelder. Bomen werden tegen het huis aangegooid, de ramen explodeerden. Toen we uiteindelijk via de achterdeur naar buiten kwamen, lagen de transformators op straat te branden.

MO: Ik was hier in Boston, ik ben een promovendus aan MIT en toevallig studeer ik meteorologie. Het wordt nog vreemder: op het moment dat de tornado toesloeg, was ik in het wetenschapsmuseummuseum bezig met een tornado-tentoonstelling. Ik miste haar telefoontje. Toen ik haar telefoontje ontving en het nieuws hoorde, begon ik de online radar te volgen om de familie te bellen, mocht er weer een supercel ontstaan in hun omgeving. Later die nacht reed ik naar huis met batterijen en ijs. We wonen tegenover een historische kerk die zijn torenspits in de storm had verloren. Het was het een opvangplek voor de gemeenschap geworden. Ook het stadshuis en de politie waren direct getroffen, dus gingen mensen voor hulp of informatie naar de kerk.

CO: We hadden gehoord dat er in de kerk warme maaltijden te krijgen waren. Toen we aankwamen waren er problemen. Er stonden grote, bezwete mannen met kettingzagen midden in de kerk, maar niemand wist waar ze naar toe te sturen omdat nog niemand enig idee had van de omvang van de schade. Terwijl we stonden te kijken, raakten ze gefrustreerd en gingen ze zelf iemand zoeken om te helpen.

MO: We begonnen te organiseren. Waarom? Het moest gedaan worden. We boden priester Bob aan de hulpverlening wat te structureren. Met slechts twee laptops en mobiel internet bouwden we een 'herstelmachine'.

(Applaus)

CO: Na de tornado kwam iedereen naar de kerk om spullen af te geven en hulp aan te bieden.

MO: iedereen doneert kleding. We moeten daar een inventaris van bijhouden.

CO: Ja, en we hebben een telefonische hulpdienst nodig. Kun je een Google-Voicenummer maken?

MO: Ja, tuurlijk. We moeten de mensen vertellen wat ze niet moeten meebrengen. Ik maak een Facebookaccount. Kun jij flyers printen voor de wijken?

CO: Ja, maar we weten zelfs nog niet welke huizen hulp zullen accepteren. We moeten vrijwilligers verzamelen en eropuit sturen.

MO: We moeten mensen vertellen wat we niet nodig hebben. Hey, een busje van een nieuwszender, ik vertel het hen.

CO: Je hebt mijn nummer via het nieuws? We hebben geen diepvriezers meer nodig.

MO: De verzekering? Je dak teren? CO: Frisdrank komt eraan? Samen: Kan iemand voor post-its zorgen?

(Gelach)

CO: Toen kwam de rest van de gemeenschap erachter dat wij oplossingen hadden.

MO: Ik kan drie boilers doneren maar iemand moet ze komen ophalen.

CO: Mijn auto staat in mijn woonkamer.

MO: Mijn scoutinggroep wil graag 12 brievenbussen repareren.

CO: De puppy is vermist en schoorstenen vallen niet onder de verzekering.

MO: Mijn parochiegroep van 50 wil onderdak en eten voor een week terwijl we eigendommen repareren.

CO: Je hebt me gisteren naar Washington Street gestuurd en nou zit ik onder de uitslag van gifsumak. Dit vulde onze dagen. We moesten leren hoe vragen snel te beantwoorden en hoe problemen binnen een minuut op te lossen omdat er anders iets urgenters op zou duiken en het gewoon niet zou gebeuren.

MO: We kregen onze autoriteit niet van de wethouders of van de rampenmanagementdirecteur of van United Way. We begonnen gewoon vragen te beantwoorden en beslissingen te nemen omdat iemand het moest doen. Waarom ik niet? Ik organiseer campagnes. Ik ben goed met Facebook. En ik besta in tweevoud.

(Gelach)

CO: Het punt is, als er een overstroming, brand of tornado is, stap jij of iemand als jij naar voren en begint met organiseren. Maar makkelijk is anders.

MO: Na weer een dag van 17 uur maakten Caitria en ik onze zakken leeg en probeerden we tientallen stukjes papier in context te plaatsen. Allemaal stukjes informatie die onthouden moesten worden en bij elkaar moesten passen om iemand te kunnen helpen. Na nog een dag en een douche bij de opvang realiseerden we ons dat het niet zo moeilijk zou mogen zijn.

CO: In een land als het onze met alomtegenwoordig draadloos internet zou gebruik maken van technologie voor een snel herstel vanzelfsprekend moeten zijn. Systemen als het onze, dat we gaandeweg opbouwden, konden al van tevoren gemaakt worden. Als een lid van de gemeenschap dat in elk gebied op zich neemt, zouden deze gereedschappen al klaar zijn.

MO: Dus besloten we ze te bouwen - een wederopbouwpakket, iets dat ingezet kon worden na elke ramp door iedere lokale organisator.

CO: Ik besloot in de Verenigde Staten te blijven, de master in Moskou op te geven en fulltime te gaan werken om dit mogelijk te maken. Het afgelopen jaar zijn we experts geworden op het gebied van wederopbouw door de gemeenschap. We vonden drie grote problemen bij de huidige werkwijze.

MO: De gereedschappen. Grote hulporganisaties zijn voortreffelijk bij het inzetten van enorme middelen na een ramp maar zij vervullen zeer specifieke missies en dan vertrekken ze. Hierdoor moeten de lokale inwoners omgaan met de duizenden spontane vrijwilligers en duizenden donaties zonder hiervoor training of middelen te hebben. Dus gebruiken ze Post-its, Excel of Facebook. Maar geen van deze middelen laat je belangrijke informatie op waarde schatten tussen alle foto's en steunbetuigingen.

CO: De timing. Hulpverlening bij rampen is eigenlijk een omgedraaide politieke campagne. In een politieke campagne start je zonder interesse en capaciteit om tot actie te komen. Je bouwt beide geleidelijk op tot het piekmoment van mobilisatie bij de verkiezingen. Bij een ramp start je echter met maximale interesse maar geen capaciteit. Je hebt maar ongeveer zeven dagen om 50% van alle zoekopdrachten op te vangen die ooit gemaakt zullen worden, om jouw gebied te helpen. Dan start er een sportevenement en heb je alleen de middelen die je tot dusver hebt verzameld om de volgende vijf jaar van herstel te bekostigen. Dit is de dia voor orkaan Katrina. Dit is de grafiek voor de tornado in Joplin. En dit is de grafiek voor de tornado's in Dallas in April waar we de software hebben ingezet. Er is hier een kloof. Getroffen huishoudens moeten wachten op het bezoek van de verzekeringsexpert voordat ze hulp kunnen accepteren. Je had maar ongeveer vier dagen interesse in Dallas.

MO: Data. Data is van nature niet sexy maar kan zorgen voor een snelle start van het herstel. FEMA en de staat betalen 85 procent van de kosten van een door de federale overheid erkende ramp. De stad betaalt de laatste 15 procent. Die uitgave kan enorm zijn, maar als de stad X vrijwilligers mobiliseert die Y uren werken, gaat de waarde van die arbeid in dollars naar de bijdrage van de stad. Maar wie weet dat? Stel je eens het gevoel van ontsteltenis voor dat je krijgt als je net 2000 vrijwilligers eropuit gestuurd hebt en je dit niet kunt bewijzen.

CO: Dit zijn drie problemen met een gezamenlijke oplossing. Als we de juiste gereedschappen op het juiste moment brengen naar de mensen die onvermijdelijk naar voren stappen en hun gemeenschap weer beginnen op te bouwen, kunnen we nieuwe standaarden voor wederopbouw bij rampen zetten.

MO: We hebben middelen nodig om mensen te werven, donaties vast te leggen hulpbehoeftes te rapporteren, toegang op afstand voor vrijwilligers en dat alles in één, makkelijk te gebruiken, website.

CO: En we hadden hulp nodig. Alvin, onze software ontwerper en medeoprichter, heeft deze tools gebouwd. Chris en Bill hebben aangeboden hun tijd te gebruiken voor operaties en partnerschappen. Sinds afgelopen januari zijn we bezig geweest met het vliegen naar rampgebieden, het opzetten van software, het trainen van inwoners en het uitgeven van licenties van de software aan gebieden die zich klaarmaken voor rampen.

MO: Eén van onze eerste inzetten was na de tornado's in Dallas afgelopen april. We vlogen naar een stad met een verouderde, statische website en een erg drukke Facebookfeed die de hulpverlening probeerde te structureren. We hebben ons platform ingezet. Alle interesse kwam in de eerste vier dagen, maar tegen de tijd dat ze de aandacht van het nieuws verloren begonnen de hulpbehoeftes binnen te komen. Ze hadden enorme middelen door wat mensen konden geven en konden zo voldoen aan de hulpbehoeftes van hun inwoners.

CO: Het werkt dus, maar het kan beter. Voorbereid zijn op een ramp speelt een grote rol in de wederopbouw omdat het de steden en dorpen veiliger en veerkrachtiger maakt. Stel je eens voor dat je deze systemen ergens klaar hebt staan voor de ramp plaatsvindt. Dit is waar we nu aan werken. We zijn bezig met de software daar te krijgen waar mensen ze verwachten, zodat mensen weten hoe ze ze moeten gebruiken. Zo is de micro-informatie die de wederopbouw stuurt al op voorhand aanwezig.

MO: Je moet er niet voor hebben doorgeleerd. Deze middelen liggen voor de hand liggen en mensen willen ze hebben. In onze woonplaats hebben we een zestal inwoners getraind om deze webtools te gebruiken. Want Caitria en ik wonen hier in Boston. Ze gingen er meteen mee aan het werk en hebben het nu onder de knie. Er zijn meer dan drie groepen vrijwilligers bijna iedere dag mee aan het werk sinds 1 juni afgelopen jaar. Ze zorgen dat de inwoners krijgen wat ze nodig hebben en terug in hun woning kunnen. Ze hebben telefonische hulpdiensten, spreadsheets en data.

CO: Dat maakt een verschil. 1 juni van dit jaar was het net één jaar geleden dat de Monson tornado eraan kwam. Onze gemeenschap is nu meer dan ooit verbonden en tot dingen in staat. We hebben dezelfde ontwikkeling gezien in Texas en Alabama. Omdat je geen Harvard of MIT nodig hebt om ergens naar toe te vliegen en problemen na een ramp op te lossen. Je doet het ter plekke. Het maakt niet uit hoe goed een hulporganisatie is, uiteindelijk moeten ze toch weer vertrekken. Maar als je de lokale inwoners de middelen geeft, als je ze laat zien wat ze kunnen doen om alles weer op te bouwen, dan worden ze experts.

(Applaus) MO: Ok, laten we gaan.

(Applaus)