Bruce McCall's nepnostalgie

Ik weet bij God niet wat ik hier doe. Ik ben geboren in een Schots-presbyteriaans getto in Canada, en heb mijn middelbare school niet afgemaakt. Verder heb ik geen mobiele telefoon, en ik schilder op papier met gouache, wat de afgelopen 600 jaar niet van samenstelling is veranderd. Ongeveer drie jaar geleden had ik een expositie in New York, getiteld "Serieuze onzin." Dus ik denk dat ik de eerste hier ben -- Ik geef de toon aan. Ik noemde het "Serieuze onzin" omdat ik van de serieuze kant een werkwijze hanteer van het uiterst realistisch tekenen van voorpagina-artikelen uit magazines, nog van toen ik een kind was. Ik heb het nooit verleerd -- het is de enige werkwijze die ik ken. Het heeft iets sobers en formeels. Maar ondertussen doe ik ook aan onzin, zoals jullie kunnen zien.

Dit is een Schots kasteel waarin mensen aan het golfen zijn. De truc was om de golfbal tegen wapenrustingen te meppen -- wat jullie niet op deze tekening kunnen zien. Dit is van een serie getiteld "Clowneske namiddagen", wat uiteindelijk een boek werd.

Dit is een zelfgemaakte raketaangedreven auto. Een Henry J uit 1953 -- ik hou erg van authentieke dingen -- in een stille woonwijk in Toledo.

Dit is mijn inzending voor het Filmmuseum in Los Angeles. Jullie merken vast dat Frank Gehry en ik uit hetzelfde stadje komen.

Mijn werk is zo persoonlijk en zo zonderling dat ik mijn eigen woorden ervoor moet verzinnen. Ik werk veel in wat ik noem het "retrofuturisme", het kijken naar hoe men zich vroeger de toekomst voorstelde. Ze hebben altijd ongelijk, altijd hilarisch ongelijk, en ze zijn veel te optimistisch. De piek van het vroegere futurisme was in de jaren 30 van de 20e eeuw, omdat de economische crisis toen dermate akelig was dat wat dan ook om weg te komen van het heden naar de toekomst ... en de technologie zou ons ernaartoe leiden.

Dit is Popular Workbench. Populair-wetenschappelijke bladen waren in die tijd -- Ik had er een enorme collectie van uit de jaren 30. Het zijn gewoon arme mensen die ze vragen om zonnebrillen te maken van ijzeren kledinghangers, alles geïmproviseerd, en die dromen over van die wonderlijke reuzenrobots met radio, die ijshockey spelen tegen een snelheid van bijna 500 km/u -- Het zou allemaal gaan gebeuren, de toekomst zou prachtig worden.

Een van mijn specialiteiten is retrofuturisme op het gebied van auto's. Ik was zowel autotekenaar als copywriter voor auto's in de reclamewereld, dus ik moet revanche nemen op deze materie. Detroit stond altijd al met één been in de toekomst -- het reclamebeen. Dit is de Bulgemobile uit 1958: zó nieuw, dat morgen wel gisteren lijkt. Dit zijn twee gevangen die de auto bewonderen. Die hele catalogus -- 18 bladzijden of zo -- stamt uit de tijd van de [National] Lampoon, toen ik mijn eerste tandjes kreeg.

Techno-archeologie is graven in het verleden en wonderen vinden die nooit gebeurd zijn -- niet zonder reden, meestal. De zeppelin -- dit is uit een brochure over de zeppelin, duidelijk gebaseerd op de Hindenburg. Maar de zeppelin was het grootste door mensen gemaakte object dat zich voortbewoog. Het vervoerde 56 mensen met de snelheid van een Buick op een hoogte waar je de honden kon horen blaffen, en het kostte twee keer zoveel als een eersteklas-cabine op de SS Normandie. Dus de Hindenburg was gedoemd om te verdwijnen.

Dit is schermen met gyrocopters in Malibu in de jaren 30. De gyrocopter kon niet wachten op de uitvinding van de helikopter, jammer genoeg, want het was niet geen groot succes. Het is overigens de enige technische uitvinding uit Spanje van de 20e eeuw. Jullie hadden dat moeten weten.

De vliegende auto die nooit van de grond kwam -- het was een droom van na WO I. Mijn vader vertelde me altijd dat we een vliegende auto zouden krijgen. We komen nu neer in de toekomst van 1946, en we kijken naar de dag dat alle Amerikaanse families er een zouden hebben. "Daar is Moskou, Shirley. Laten we hopen dat ze Esperanto spreken!"

Nep-nostalgie, waar ik, nou ja, niet beroemd voor ben, maar ik doe er heel veel mee. Het is het pijnlijke sentimentele verlangen naar tijden die er nooit waren. Iemand zei ooit dat nostalgie de enige volkomen nutteloze menselijke emotie is -- ik vind dat dit juist pleit voor een serieuze benadering.

Dit is exemplarisch -- dineren op een vliegtuigvleugel, die de zwoele zomerdagen ergens in het Frankrijk van de jaren 20 terugbrengen, dineren op een vliegtuigvleugel. Je kan het niet goed zien hier, maar dat is Hemingway die wat voorleest uit zijn nieuwe roman aan Fitzgerald en Ford Madox Ford, totdat de slipstream hem wegblaast.

Dit is tankpolo in het de zuidelijke Hamptons (in het oosten van Long Island, NY). De hersenloze rijken zijn een fantastische soort om belachelijk te maken, meer dan wie ook. Ik doe dat vaak.

Authenticiteit is een belangrijk gedeelte van mijn serieuze onzin. Het draagt er enorm aan bij. Dat daar zijn bijvoorbeeld Britse Mark IV Tanks uit 1916. Ze hadden twee machinegeweren en één kanon, en ze hadden Ricardomotoren met 90 pk. Ze konden 8 km/u en binnenin was het 41 graden in het pikkedonker. Verder zat er in het apparaat een kanarie om te kijken of de Duitsers geen gifgas gebruikten. Best leuk verhaaltje toch?

Dit is Ritz Tower in Manhattan in de jaren 30, waar je tot aan je voordeur reed, als je het lef had tenminste. Iedereen die iemand was, had daar een appartement. Ik ben erin geslaagd de zeppelin en een oceaanstomer er in te passen. Zie je dat reclamebord voor sigaren daar beneden? Ik hou erg van sigaren.

Nep-nostalgie werkt zelfs bij serieuze onderwerpen zoals oorlog. Hier zitten we in die prachtige dagen van de Slag om Engeland in 1940. We zien een Messerschmitt ME109 die het Lagerhuis binnenraast en maar wat rondvliegt, alleen maar om Churchill te irriteren, die daar ergens beneden staat. Het is een mooie herinnering aan vervlogen tijden.

Hyperbolische overdaad is een manier om de overdrijving tot het uiterste te brengen, gewoon omdat het zo leuk is. Dit is een stuk van mij -- alweer een brochure -- "RMS Tyrannic: het grootste ding in de hele wereld". De brochure, die je niet kan zien omdat ze meerdere pagina's beslaat, zegt dat passagiers op het tussendek niet naar hun slaapcabines kunnen voordat de reis ten einde is, en dat het zo veilig is dat het geen verzekering heeft. Overduidelijk is het gebaseerd op de Titanic. Maar het is geen hartenkreet over de hoogmoed van de mensheid in het aanzicht van de natuurelementen. Het is gewoon een perverse, rare grap.

Schaamteloos goedkoop is iets, denk ik -- hier worden jullie wel weer wakker door. Het heeft geen betekenis, gewoon -- een DeSoto ontdekt de Mississippi, en het is een DeSoto die de Mississippi ontdekt, niet meer en niets minder. Die tekening is bedoeld voor een achterflap. Ik had vier uur om een achterflap te doen voor een nummer van de Lampoon, en terwijl ik dat deed, dacht ik: "Ik schaam me. Ik hoop dat niemand dit weet". Er waren mensen die zich inschreven voor een herdruk van die tekening!

Stedelijk absurdisme -- dat is wat de New Yorker echt oproept. Ik probeer het leven in New York nog raarder te doen lijken dan dat het in het echt is met behulp van mijn covers. Ik heb ongeveer 40 gemaakt, en een 30-tal zijn gebaseerd op dit concept. Op een nacht was ik op 7th Avenue aan het rijden om 3 uur 's nachts. Er steeg stoom op uit de straat. Ik dacht "Hoe komt dat?" En dit -- wie zal het zeggen?

De Tempel van Dendur in het Metropolitan Museum in New York -- een vrij sombere plek. Ik dacht: laat ik het wat vrolijker maken.

Dit is een vrij niet-politiek correcte cover. Het is niet in New York, nee. Ik moest het maken, en ik kreeg een akelige email van een of andere milieubeweging die zeiden: "Dit is te ernstig en te triest om grappen over te maken. Je zou je moeten schamen, verontschuldig je alsjeblieft op onze website". Ach, ik heb er nog geen tijd voor gehad -- maar misschien komt dat nog wel.

Dit komt voort uit mijn woordenbrij in mijn hersenen. (Gelach) Ik hou van dat woord "Europaupers!". (Gelach) Dat zijn alle Europaupers die door de douane gaan op de luchthaven JFK.

Op deze tekening zien we een New Yorkse fietskoerier die de Tour de France tegenkomt. Als je in New York woont, dan weet je hoe die fietskoeriers zich verplaatsen. Het leuke is dat die koerier een koker draagt voor blauwdrukken en zo -- hebben ze allemaal -- en veel mensen dachten dat dat betekende dat het een terrorist was die op het punt stond raketten te schieten naar de Tour de France -- ach, het zal wel met de tijdsgeest te maken hebben.

Dit hier is de enige modecover die ik ooit heb gemaakt. Een oud vrouwtje die in een schoen woont en dan dat ding -- de titel was "De buurt verdwijnt". Ik weet echt niks over mode -- Ik moest een zogenaamde Mary Jane tekenen. Toen kwam ik in een verschrikkelijke ruzie tussen de art director en de redacteur terecht: "Doe er een riem op" -- "Nee, geen riem!" -- "Doe er een riem op" -- "Nee, geen riem!"-- omdat het logo nu minder goed zichtbaar is en er zo lelijk uit ziet en -- Uiteindelijk werd ik bang en deed het om de schoen zo authentiek mogelijk voor te stellen.

Dit is een klein grapje -- E-ZR ("easier", makkelijkere) doorgang. Één letter leidt tot een idee.

Dit is een grote grap. We zien de auditie voor "King Kong". (Gelach) Mensen vragen me altijd: waar haal je je ideeën vandaan, je inspiratie? De waarheid bij deze tekening is dat ik een verschrikkelijke kater had door rode wijn. 's Nachts kwam dit opeens in me op, als een Xerox -- ik moest het gewoon opschrijven. Het was helemaal duidelijk en ik hoefde er niet over na te denken. Toen het uitkwam, was er een charmante oude dame, mevr. Edgar Rosenberg -- als jullie die naam kennen -- die me opbelde en zei dat ze die cover zo mooi vond, zo lieflijk. Haar voormalige naam was Fay Wray, en dat was dus -- Ik was niet zo gevat om te zeggen "Neem de tekening maar mee."

Als laatste zien we hier een deel van een drie pagina's grote cover, nog nooit gedaan, en ik denk dat het ook nooit meer gedaan zal worden -- drie opeenvolgende bladzijden aan het begin van een magazine. Het is de opkomst van de mensheid, geïllustreerd aan de hand van een roltrap. Je kan het niet in z'n geheel zien helaas, maar als je er lang genoeg naar kijkt, kan je zien dat het een beetje beweegt. (Gelach)

Best mooi toch. Er gaat niets boven een crash om een grap mee te eindigen. Dat completeert mijn oeuvre. Ik zou graag nog even, misschien wat lomp, reclame willen maken. Er komt een kinderboek van mij uit in de herfst getiteld "Wondersandwiches", een handboek van alle serieuze lol die ooit bestaan heeft, en het wordt beschikbaar in de betere boekhandel, maar ook in de mindere, en op tafels op straat in oktober. Dank jullie wel.