Bruce Aylward: Hoe kunnen we polio voorgoed stoppen

Ik wil jullie in de komende 18 minuten laten deelhebben aan een nogal ongelooflijk idee. Eigenlijk is het een geweldig idee. Maar om te beginnen wil ik iedereen vragen even de ogen twee seconden te sluiten en aan een technologie of wat wetenschap te denken waarvan je denkt dat ze de wereld heeft veranderd. Ik wed dat in dit publiek nu aan echt ongelooflijke technologieën wordt gedacht, zaken waarvan ik nog niet eens gehoord heb. Ik ben er absoluut zeker van. Maar ik ben er ook nogal zeker van dat absoluut niemand hieraan heeft gedacht. Dit is een poliovaccin.

Het is eigenlijk fantastisch dat niemand hier vandaag aan hoefde te denken, want dat betekent dat we er ons niet meer druk over hoeven te maken. Dit is een geweldige technologie. We vinden ze vanzelfsprekend. Maar dat was niet altijd zo. Zelfs hier in Californië, als je maar een paar jaar teruggaat in de tijd krijg je een heel ander verhaal. Mensen waren doodsbang voor deze ziekte. Ze waren doodsbang voor polio en het veroorzaakte paniek onder de bevolking. Omwille van dergelijke taferelen. Hier zie je mensen in een ijzeren long liggen. Deze mensen waren enkele dagen ervoor perfect gezond. En twee dagen later waren ze plots niet meer in staat om te ademen. Dit poliovirus verlamde niet alleen hun armen en benen maar ook hun ademhalingsspieren. Ze moesten vaak de rest van hun leven doorbrengen in deze ijzeren long om hun ademhaling op gang te houden.

Deze ziekte was verschrikkelijk. Ze was ongeneeslijk en er was geen vaccin voor. De ziekte was zo angstaanjagend dat de president van de Verenigde Staten een buitengewone nationale inspanning lanceerde om een manier te vinden om ze stoppen. Twintig jaar later zijn ze erin geslaagd en ontwikkelden ze het poliovaccin. Het werd in de late jaren '50 ervaren als een wetenschappelijk wonder. Eindelijk een vaccin dat deze vreselijke ziekte kon stoppen. Hier in de Verenigde Staten had dit vaccin een ongelooflijke impact. Zoals jullie kunnen zien is het virus gestopt, en wel heel erg snel.

Maar dit was niet overal in de wereld zo. Het gebeurde in de Verenigde Staten zo snel dat zelfs vorige maand Jon Stewart nog zei:

(Video) Jon Stewart: "Waar is polio nog actief? Omdat ik dacht dat het was uitgeroeid zoals de pokken waren uitgeroeid."

Bruce Aylward: "Oeps. Jon, polio is bijna uitgeroeid. Maar de realiteit is dat polio vandaag nog steeds bestaat." We maakten deze kaart voor Jon om hem precies te laten zien waar polio nog steeds voorkomt. Dit is het beeld. Het komt in de wereld niet veel meer voor. Maar de reden daarvan is dat er al een buitengewone publiek-private partnerschap achter de schermen aan het werk was. Bijna zeker onbekend voor de meesten van jullie hier. Ze zijn al 20 jaar werkzaam om te proberen deze ziekte uit te roeien. Ze beperkt zich nu tot de enkele gevallen die je hier kunt zien op deze grafiek.

Maar net vorig jaar, kregen we een ongelooflijke schok en realiseerden we ons dat bijna net niet goed genoeg is met een virus zoals polio. Dit is de reden: in twee landen waar deze ziekte al voor langer dan waarschijnlijk een decennium niet meer voorkwam, waren er ineens vreselijke polio-uitbraken aan weerszijden van de aardbol. Honderden mensen werden verlamd. Honderden mensen stierven - zowel kinderen als volwassenen. In beide gevallen konden we genetisch sequenceren gebruiken om het poliovirus te herkennen. We konden vaststellen dat deze virussen niet uit deze landen afkomstig waren. Zij kwamen van duizenden mijlen ver. In één geval lag de oorsprong op een ander continent. En niet alleen dat, maar toen ze in deze landen opdoken, kwamen ze waarschijnlijk terecht ze op lijnvliegtuigen en reisden ze zelfs nog verder. Zoals bijvoorbeeld naar Rusland, waar vorig jaar voor het eerst in meer dan een decennium kinderen kreupel en verlamd werden door een ziekte die ze daar in jaren hadden niet gezien.

Al deze uitbraken die ik net liet zien, zijn nu onder controle. Het laat zich aanzien dat ze heel, heel snel zullen stoppen. Maar de boodschap was heel duidelijk. Polio is nog steeds een verwoestende, explosieve ziekte. Het gebeurt alleen maar in een ander deel van de wereld. Maar het is ons grote idee dat het wetenschappelijke wonder van dit decennium de volledige uitroeiing van poliomyelitis moet worden.

Daarom wil ik jullie een beetje vertellen over wat dit partnerschap, het Poliopartnerschap, probeert te doen. We proberen niet om polio te controleren. We proberen niet om het terug te brengen tot slechts een paar gevallen, want deze ziekte is als een wortelbrand. Ze kan altijd weer de kop opsteken zolang je ze niet helemaal uitroeit. Wat we zoeken is een permanente oplossing. Wij willen dat een polio-vrije wereld voor ieder kind, net als voor jullie, vanzelfsprekend is. Daarom we zijn op zoek naar een permanente oplossing. En daar hebben we geluk. Dit is een van de weinige virussen in de wereld met in zijn harnas voldoende zwakke plekken om te proberen iets heel bijzonders te doen. Dit virus kan alleen overleven in mensen. Maar het kan niet erg lang in mensen overleven. In het milieu overleeft het nauwelijks. We hebben vrij goede vaccins zoals ik zojuist liet zien. Daarom gaan we proberen dit virus volledig uit te roeien. Het uitroeiingsprogramma voor polio gaat proberen het virus dat overal op aarde polio veroorzaakt te doden.

Nu hebben we geen geweldig staat van dienst wat betreft de uitroeiing van ziekten. Het is in de vorige eeuw al zes keer geprobeerd, en het is precies één keer geslaagd. Omdat de uitroeiing van ziekten nog steeds risicokapitaal van de volksgezondheid is. De risico's zijn enorm, maar de winst - economische, humanitaire, motiverende winst- is absoluut enorm. Een congreslid hier in de Verenigde Staten denkt dat de volledige investering die de VS heeft uitgegeven voor de pokkenuitroeiing zichzelf elke 26 dagen terugbetaalt aan uitgespaarde kosten voor behandeling en vaccinatie. Als we polio kunnen uitroeien gaan de armste landen in de wereld meer dan 50 miljard dollar besparen in de komende 25 jaar alleen. Dat is waar we voor gaan.

Maar de pokkenuitroeiing was moeilijk. Heel, heel moeilijk. Polio-uitroeiing is in vele opzichten nog moeilijker. Daar zijn een paar redenen voor. De eerste is dat toen we begonnen met een poging tot uitroeiing van polio ongeveer 20 jaar geleden, meer dan tweemaal zoveel landen waren geïnfecteerd dan was toen we begonnen met pokken. Er woonden meer dan 10 keer zoveel mensen in deze landen. Het was een enorme inspanning. De tweede uitdaging die we hadden was dat - in tegenstelling tot het pokkenvaccin, dat zeer stabiel was en een enkele dosis je voor het leven beschermde - het poliovaccin ongelooflijk kwetsbaar is. Het verslechtert zo snel in de tropen dat we deze speciale vaccinmonitor moesten zetten op elke flacon, die zeer snel verandert wanneer hij wordt blootgesteld aan te veel warmte, en we zo kunnen zien dat het voor een kind geen goed vaccin meer is. Het verliest zijn kracht, het kan hen niet meer beschermen. Zelfs dan hebben kinderen meerdere doses van het vaccin nodig.

Maar de derde uitdaging - en waarschijnlijk de grootste - is dat, in tegenstelling tot pokken waar je altijd je vijand kon herkennen - omdat bijna elke persoon die was besmet met pokken die herkenbare uitslag had. Je kon de ziekte indammen. Je kon vaccineren rondom de ziekte en ze zo de pas afsnijden. Met polio is dat bijna helemaal anders. De overgrote meerderheid van de mensen die geïnfecteerd zijn met het poliovirus vertonen absoluut geen tekenen van de ziekte. Meestal krijg je de vijand niet te zien. Daarom moeten we polio heel anders aanpakken dan de pokken.

We hebben een van de grootste sociale acties in de geschiedenis op gang moeten brengen. Meer dan 10 miljoen mensen, waarschijnlijk 20 miljoen mensen, grotendeels vrijwilligers, hebben gedurende de laatste 20 jaar gewerkt aan wat nu de grootste internationaal gecoördineerde operatie in vredestijd heet. Deze mensen, deze 20 miljoen mensen, vaccineerden elk jaar op het hoogtepunt van onze werking meer dan 500 miljoen kinderen meerdere keren. Het poliovaccin toedienen is eenvoudig. Het zijn slechts twee druppels, net als dat. Maar het bereiken van die 500 miljoen mensen is veel, veel moeilijker. Deze vaccinateurs, deze vrijwilligers, moeten weten door te dringen in enkele van de moeilijkste, dichtste stedelijke sloppenwijken ter wereld. Ze moeten in een verzengend klimaat naar enkele van de meest afgelegen, moeilijkst toegankelijke plaatsen ter wereld gaan. Ze moeten ook kogels weten te ontwijken, want we moeten werken tijdens wankele wapenstilstanden om kinderen proberen te vaccineren. Maar ook in gebieden waar conflicten nog aan de gang zijn.

Een verslaggever volgde ongeveer vijf jaar geleden ons programma in Somalië - waar polio werd uitgeroeid. Niet één, maar twee keer, want ze werden gereïnfecteerd. Hij volgde de actie te velde en keek hoe het bij deze poliocampagnes in zijn werk ging. Een paar maanden later schreef hij: "Dit is buitenlandse hulp van de meest heroïsche soort." Deze helden komen uit alle lagen van het leven, van allerlei achtergronden. Maar een van de meest bijzondere is Rotary International. Dit is een groep waarvan het miljoen-man sterke leger vrijwilligers meer dan 20 jaar aan de uitroeiing van polio heeft gewerkt. Ze staan in het centrum van het hele gebeuren.

Het duurde jaren om de infrastructuur voor polio-uitroeiing op te bouwen - meer dan 15 jaar, veel langer dan het had moeten zijn - maar eenmaal opgebouwd waren de resultaten in het oog springend. Binnen een paar jaar roeide elk land dat met polio-uitroeiing begon snel alle drie van hun poliovirussen uit. Met uitzondering van de vier landen die u hier ziet. In deze was het slechts in een deel van het land. In 1999 was een van de drie poliovirussen die we probeerden uit te roeien wereldwijd volledig uitgeroeid - een bewijs voor de methode. Vandaag de dag is er een 99 procent reductie - méér dan 99 procent reductie - van het aantal kinderen die worden verlamd door deze vreselijke ziekte. Toen we meer dan 20 jaar geleden begonnen, werden 1.000 kinderen per dag door dit virus verlamd. Vorig jaar waren het er over het hele jaar nog slechts 1.000.

Tegelijkertijd wierp het polio-uitroeiingsprogramma ook zijn vruchten af op veel andere gebieden. Het hielp mee aan de bestrijding van de grieppandemie, SARS bijvoorbeeld. Het heeft ook geprobeerd om kinderen te redden door andere dingen te doen - het geven van vitamine A druppels, het geven van mazelenprikken, zelfs het uitdelen van muskietennetten tegen malaria tijdens enkele van deze campagnes. Maar het meest opwindende dat het polio-uitroeiingsprogramma heeft bereikt was ons, de internationale gemeenschap, ertoe te brengen om elk kind, elke gemeenschap te bereiken - de meest kwetsbare mensen in de wereld te voorzien van de meest elementaire gezondheidszorg, ongeacht de geografie, de armoede, de cultuur en zelfs de conflicten.

Alles leek de goede kant op te gaan toen ongeveer vijf jaar geleden, dit virus, dit oude virus, begon terug te vechten. Het eerste probleem dat we tegenkwamen was dat we in deze laatste vier landen, de bolwerken van dit virus, er niet in leken te slagen het virus uitgeroeid te krijgen. En wat de zaken nog erger maakte was dat het virus zich vanuit deze vier plaatsen begon te verspreiden, vooral vanuit het noorden van India en het noorden van Nigeria, naar grote delen van Afrika, Azië en zelfs Europa, verschrikkelijke uitbraken veroorzakend op plaatsen waar deze ziekte decennialang niet was gezien. Op de koop toe bleek dat in een van de belangrijkste, volhardendste en moeilijk bereikbare reservoirs van het poliovirus in de wereld, ons vaccin maar half zo goed als zou moeten werkzaam was. In omstandigheden als deze had het vaccin niet de nodige grip in de darmen van deze kinderen om ze te beschermen zoals het moest.

Op dat moment was er een grote, zoals u zich kunt voorstellen, frustratie - noem het frustratie - het begon zeer, zeer snel te groeien. Plots begonnen een aantal zeer belangrijke stemmen in de wereld van de volksgezondheid te zeggen: "Wacht even. We moeten dit idee van uitroeiing laten varen. Laten we het houden op controle. Da's goed genoeg." Zo verleidelijk als het idee van controle ook mag klinken, het is een vals uitgangspunt. De brute waarheid is dat als we de wil, de vaardigheid, of zelfs het benodigde geld niet hebben, we deze kinderen, de meest kwetsbare kinderen in de wereld, met iets simpels als een oraal poliovaccin, niet zullen kunnen bereiken. Dan zullen al snel meer dan 200.000 kinderen elk jaar weer verlamd worden door deze ziekte. Dat staat buiten kijf.

Dat zijn kinderen als Umar. Umar is zeven jaar oud, en hij woont in het noorden van Nigeria. Hij woont er in een eengezinswoning met zijn acht broers en zussen. Umar heeft ook polio. Umar is verlamd voor het leven. Zijn rechterbeen werd verlamd in 2004. Zijn rechterbeen krijgt het hard te verduren, want hij moet half kruipen. Op die manier kan hij sneller kan bewegen om zijn vrienden, zijn broers en zusters bij te houden. Liever dat dan op te staan en op zijn krukken te lopen. Maar Umar is een fantastische student. Hij is een ongelooflijk kind. Waarschijnlijk kan je hier de details niet zien, maar dit is zijn rapport. Hij heeft een perfecte score. Hij haalde 100 procent op alle belangrijke vakken, zoals kinderliedjes bijvoorbeeld. Ik zou graag in staat zijn om jullie te vertellen dat Umar dezer dagen een typisch kind met polio is, maar dat is niet zo. Umar is een uitzonderlijk kind in uitzonderlijke omstandigheden.

De realiteit van polio is vandaag de dag iets heel anders. Polio slaat toe in de armste gemeenschappen in de wereld. Het laat hun kinderen verlamd achter en het sleept hun gezinnen dieper in de armoede. Ze gaan wanhopig op zoek en geven het beetje spaargeld dat ze hebben tevergeefs uit om een remedie voor hun kinderen te vinden. We denken dat kinderen beter verdienen. Ongeveer twee jaar geleden begon het echt moeilijk met het programma voor de uitroeiing van polio te lopen. Mensen zeiden: "We zouden ermee moeten stoppen." Het Poliopartnerschap besloot om er nog eens voor te gaan en te proberen te zoeken naar innovatieve oplossingen, nieuwe manieren om de kinderen te vinden die we telkens weer hadden gemist.

In het noorden van India zijn we begonnen met het in kaart brengen van de gevallen met behulp van satellietbeelden als dit hier, zodat we onze investeringen en inenterschuilplaatsen beter konden begeleiden. Zo konden we de miljoenen kinderen van het Koshi-rivierbekken bereiken. Daar zijn geen andere gezondheidsdiensten. In het noorden van Nigeria werden de politieke leiders en de traditionele moslimleiders, direct betrokken bij het programma om de problemen met de logistiek en het gemeenschapsvertrouwen te helpen oplossen.

Nu zijn ze zelfs begonnen deze apparaten - - coole technologie - deze kleine GIS-trackers te gebruiken. Ze stopten die in de vaccindragers van hun vaccinateurs. Zo kunnen ze hen volgen. Uiteindelijk konden ze nagaan dat deze jongens in elke straat, elk huis waren geweest. Door dit soort van betrokkenheid zien we nu hoe we alle kinderen die we hebben gemist, kunnen bereiken. In Afghanistan proberen we een nieuwe aanpak: benader onderhandelaars. We werken nauw samen met het Internationale Comité van het Rode Kruis om ervoor te zorgen dat we elk kind kunnen bereiken.

Maar terwijl we met deze buitengewone dingen bezig waren, terwijl mensen zich inspanden om hun tactiek te herzien, gingen wij terug naar het vaccin - het is een 50 jaar oud vaccin - om een beter vaccin te kunnen maken zodat deze kinderen waar voor ons geld konden krijgen. Hiermee begon een ongelooflijke samenwerking met de industrie. Binnen zes maanden waren we een nieuw poliovaccin aan het testen dat zich, nu twee jaar geleden, op de laatste twee soorten van polio in de wereld richtte. Op 9 juni 2009 kregen we de resultaten van de eerste proef met dit vaccin. Het bleek een totaal nieuwe aanpak. Het nieuwe vaccin had tweemaal meer impact op deze laatste paar virussen dan het oude vaccin. We zijn het onmiddellijk beginnen toepassen. In een paar maanden was het klaar voor productie. Recht van de productielijnen naar de monden van de kinderen over de hele wereld. Wij begonnen niet met de gemakkelijke plaatsen. De eerste plaats waar dit vaccin werd gebruikt was het zuiden van Afghanistan, omdat in dat soort plekken kinderen nog het meest gaan profiteren van technologieën als deze.

Hier op TED heb ik in de afgelopen paar dagen mensen het publiek opnieuw en opnieuw zien uitdagen om in het onmogelijke te geloven. Vanmorgen rond zeven uur besloot ik Chris en het productieteam hier de touwen in te jagen. Ik wilde al onze data uit India weer downloaden zodat je kon zien wat daar vandaag bezig is. Wat weer eens bewijst dat het onmogelijke mogelijk is. Slechts twee jaar geleden zei men dat dit onmogelijk is. Denk eraan dat het noorden van India de ergste plaats is als het gaat om polio. Meer dan 500.000 kinderen zijn geboren in de twee staten waar polio nooit is gestopt - Uttar Pradesh en Bihar - 500.000 kinderen per maand. Sanitatie is er zo goed als onbestaande, en ons oude vaccin, weet je nog, werkte maar half zo goed als zou moeten. Toch is het onmogelijke gebeurd. Vandaag is in precies zes maanden - en voor het eerst in de geschiedenis - geen enkel kind verlamd in Uttar Pradesh en Bihar.

(Applaus)

India is niet uniek. In Umars land Nigeria was er vorig jaar een 95 procent reductie van het aantal kinderen verlamd door polio. In de laatste zes maanden hadden we minder plaatsen opnieuw geïnfecteerd door polio dan op enig ander moment in de geschiedenis.

Dames en heren, door een combinatie van slimme mensen, slimme technologie en slimme investeringen kan polio nu overal worden uitgeroeid. We hebben grote uitdagingen, je kunt je voorstellen, om deze klus te klaren, maar zoals je ook hebt gezien, is het te doen. Het heeft grote secundaire voordelen en polio uitroeien is een groot winstpunt. Zolang een kind ergens wordt verlamd door dit virus worden we er op een grimmige manier een herinnerd dat we als samenleving falen om kinderen te bereiken met de meest fundamentele van alle diensten. Om die reden betekent het uitroeien van polio de ultieme niet-discriminatie en de ultieme sociale rechtvaardigheid. De enorme sociale beweging die betrokken was bij de bestrijding van polio is bereid om veel meer voor deze kinderen te doen. Ze staan klaar om hen te bereiken met muskietennetten, met andere dingen. Gebruikmaken van hun enthousiasme en inzet betekent het afronden van de taak waarmee ze 20 jaar geleden begonnen.

Polio uitroeien is een verstandig iets en het is het juiste ding om te doen. We leven nu in economisch moeilijke tijden. Maar David Cameron van het Verenigd Koninkrijk zei ongeveer een maand geleden toen hij sprak over polio: "Er is nooit een verkeerde tijd om het juiste te doen." De taak van polio-uitroeiing voltooien is het juiste ding om te doen. We staan nu op een kruispunt in deze grote inspanning van de afgelopen 20 jaar. We hebben een nieuw vaccin, nieuwe vastberadenheid en een nieuwe tactiek. We hebben de kans om een geheel nieuw poliovrij hoofdstuk te schrijven in de menselijke geschiedenis. Maar als we nu weifelen verliezen we voor altijd de kans om een oude ziekte uit te roeien. Hier een geweldig idee om te verspreiden: "Beëindig polio nu." Help ons het verhaal te vertellen. Help ons dit project vaart te geven. Zodat zeer snel elk kind, elke ouder overal een polio-vrij leven voorgoed vanzelfsprekend gaat vinden.

Dank je.

(Applaus)

Bill Gates: Bruce, welke, denk je, zullen de moeilijkste plaatsen zijn? Waar zou je zeggen dat we het slimste moeten zijn?

BA: Die vier plaatsen waar je zag dat we het nooit hebben kunnen stoppen - het noorden van Nigeria, Noord-India, de zuidelijke hoek van Afghanistan en aangrenzende gebieden van Pakistan - gaan de moeilijkste worden. Maar het interessantste van deze drie is dat het er in India echt goed uitziet, zoals je net zag in de gegevens. In Afghanistan denken we dat polio waarschijnlijk herhaaldelijk gestopt is. Het werd steeds opnieuw besmet. Dus de harde noten: het in Nigeria en in Pakistan een halt toeroepen. Dat gaan de moeilijkste worden.

BG: Hoe zit het met het geld? Geef ons een idee hoeveel de campagne per jaar kost. Is het gemakkelijk om aan dat geld te komen? Hoe gaat dat in de komende paar jaar verlopen?

BA: Het is interessant. We besteden nu ongeveer 750 miljoen tot 800 miljoen dollar per jaar. Dat is wat het kost om 500 miljoen kinderen te bereiken. Het klinkt als veel geld, het is ook een hoop geld. Maar als je 500 miljoen kinderen meerdere malen moet bereiken dan is 20, 30 cent om een​kind te bereiken niet erg veel. Maar net nu hebben we er niet genoeg van. We zitten een groot gat. We moeten besparen. En elke keer dat we bezuinigen raken meer plaatsen besmet waar dat niet zou mogen gebeuren en verliest de hele actie haar élan. Dat geweldige winstpunt kost ons net een beetje meer.

BG: Nou, hopelijk hebben ze het begrepen en gaan de regeringen hun portemonnee even openen. Ik wens je geluk. We staan hier allemaal aan jouw kant. Dank je. (BA: Dank u wel.)

(Applaus)