Brian Skerry onthult de glorie van de oceaan -- en de horror

Deze morgen wil ik graag met jullie een aantal verhalen over de oceaan delen door mijn werk als een fotograaf voor National Geopgraphic magazine Ik denk dat ik onderwaterfotograaf ben geworden en fotojournalist omdat ik als kind verliefd ben geworden op de zee. En ik wilde verhalen vertellen over alle geweldige dingen die ik zag onder water ongelofelijke dieren en interessant gedrag. En zelfs na dit 30 jaar gedaan te hebben na 30 jaar de zee geëxploreerd te hebben blijf ik mij verbazen over de bijzondere ontmoetingen die ik heb terwijl ik op zee ben. Maar steeds en steeds vaker zie ik ook verschrikkelijke dingen onder water, dingen waarvan ik denk dat meeste mensen het zich niet realiseren. En ik voelde me gedwongen om mijn camera op deze zaken te richten zodat ik een volediger verhaal kan vertellen. Ik wil dat mensen zien wat er onder water gebeurt, zowel de horror als de magie.

Het eerste verhaal dat ik deed voor National Geographic, waarbij ik me realiseerde dat ik ook milieuproblemen kon verwerken in een natuurhistorische reportage, dat was een verhaal dat ik wilde doen over de zadelrob. In eerste instantie had het verhaal dat ik wilde doen slechts de intentie om de eerste weken van elk jaar te laten zien wanneer deze dieren zuidelijk migreren vanaf de Canadese noordpool naar de Golf van St. Lawrence in Canada om daar deel te nemen in paringsgedrag, om te paren en hun pups te krijgen. En dit speelt zich allemaal af tegen een achtergrond van voorbijgaand pakijs dat beweegt met de wind en het tij. En omdat ik een onderwaterfotograaf ben, wilde ik dit verhaal van zowel boven als onder water laten zien, om plaatjes te maken zoals deze, die een van deze kleine pups laat zien die voor de allereerste keer in het ijskoude water van -2 graden zwemt. Maar terwijl ik meer betrokken raakte bij het verhaal, realiseerde ik me dat er twee grote milieuproblemen waren die ik niet kon negeren. Het eerste is dat deze dieren nog steeds bejaagd worden, gedood met pikhouweel met ongeveer acht, vijftien dagen oud. Het is eigenlijk de grootste mariene zoogdier slachting op de aarde, waarbij honderdduizenden van deze zeehonden gedood worden elk jaar.

Maar hoe zorgwekkend dit ook is, ik denk dat het grotere probleem voor zadelrobben het verdwijnen van het zeeijs is, door de opwarming van de aarde. Dit is een luchtfoto die ik gemaakt heb, die de Golf van St. Lawrence laat zien tijdens het zeehondenseizoen. En hoewel we veel ijs zien in deze foto, zien we ook veel water, wat er historisch gezien niet was. En het ijs dat er is, is heel dun. Het probleem is dat deze pups een stabiel platform van vast ijs nodig hebben om te kunnen drinken bij hun moeders. 12 dagen is al wat ze nodig hebben van hun geboorte totdat ze zelfstandig zijn. Maar als ze die 12 dagen niet krijgen, dan kunnen ze in de oceaan vallen en doodgaan. Dit is een foto die ik gemaakt heb die een van deze pups laat zien, die nog maar 5 of 7 dagen oud is -- er zit nog een klein stukje navelstreng op de buik -- die in het water gevallen is, vanwege het dunne ijs, en de moeder is woest aan het proberen om het naar boven te duwen zodat het kan ademen en om het terug op het droge te krijgen. Dit probleem is elk jaar blijven groeien sinds ik hier voor het eerst was. Ik heb gelezen dat afgelopen jaar de sterfteratio van de pups 100 procent was in delen van de Golf van St. Lawrence. Deze soort heeft dus nog duidelijk veel problemen. Dit werd een cover story bij National Geographic. En het kreeg heel wat aandacht.

En daarmee zag ik het potentieel om andere verhalen over de problemen in de oceanen te schrijven. Dus ik heb een verhaal voorgesteld over de globale viscrisis, gedeeltelijk omdat ik persoonlijk de achteruitgang van de oceaan heb gezien in de afgelopen 30 jaar, maar ook omdat ik een wetenschappelijk artikel had gelezen waarin stond dat 90 procent van de grote vissen in de oceaan verdwenen zijn in de afgelopen 50 of 60 jaar. Waaronder de tonijn, de geep en de haai. Toen ik dat las, was ik volledig onder de indruk van deze getallen. Ik dacht dat dit het belangrijkste nieuws zou zijn van elk media. Maar dat was niet het geval, dus ik wilde een verhaal maken dat een heel ander soort onderwaterverhaal was. Ik wilde het meer als oorlogsfotografie laten zijn, waarbij ik indrukwekkendere foto's zou maken die de lezers laten zien wat er aan de hand was met mariene dieren over de hele wereld.

Het eerste deel van het verhaal waarvan ik dacht dat het essentieel was, was om lezers een gevoel van waardering te geven voor de oceaandieren die ze aten. Weet je, ik denk dat mensen die een restaurant binnengaan en iemand bestelt biefstuk, we weten allemaal waar biefstuk vandaan komt, en als iemand kip bestelt, dan weten we wat kip is, maar als ze blauwvissushi eten, hebben ze dan enig idee wat voor een magnifiek dier ze aan het eten zijn? Dit zijn dus de leeuwen en tijgers van de zee. In realiteit hebben deze dieren geen equivalent op het land; ze zijn uniek in de wereld. Deze zijn dieren, die bijna van de evenaar naar de polen kunnen zwemmen en hele oceanen kunnen oversteken binnen het tijdsbestek van een jaar. Als we ze niet zo efficiënt zouden kunnen vangen -- ze groeien hun hele leven -- dan zouden we 30-jaar oude blauwvinnen hebben die een ton wegen. Maar de waarheid is dat we veel te efficiënt zijn in het vangen, en de populaties zijn wereldwijd ingestort.

Dit is de dagelijkse veiling van de Tsukiji vismarkt waarvan ik een aantal jaar geleden foto's heb gemaakt. En elke dag worden deze tonijnen, zoals deze blauwvin, opgestapeld als haardhout, pakhuis na pakhuis. En terwijl ik rondliep en deze foto's maakte, realiseerde ik me dat de oceanen geen supermarkten zijn. We kunnen niet blijven nemen zonder te verwachten dat het serieuze consequenties als gevolg heeft.

Ik wilde met dit verhaal ook lezers laten zien hoe vis gevangen wordt, sommige methodes die gebruikt worden om vis te vangen zoals een bodemtrawler, een van de meest gebruikte methodes ter wereld. Dit was een klein net dat in Mexico gebruikt werd om garnalen te vangen, maar hoe het werkt is feitelijk hetzelfde overal ter wereld. Je hebt een groot net in het midden met twee stalen deuren aan beide zijdes. En terwijl deze samenstelling door het water getrokken wordt, ontstaat er weerstand tussen de deuren en de oceaan, waardoor de mond van het net geopend wordt, en ze plaatsen drijvers bovenaan en een trekkabel aan de onderzijde. En dit sleept gewoon over de bodem, in dit geval om garnalen te vangen. Maar zoals je je kan voorstellen, vangt het ook al het andere wat op zijn pad komt. En het verwoest de waardevolle bentische gemeenschap op de bodem. Dingen zoals sponzen en koraal, essentieeel habitat voor andere dieren.

Deze foto heb ik gemaakt van de visser die de garnalen vasthoudt die hij gevangen heeft na een uur slepen. Hij had een handvol garnalen, misschien zeven of acht, en al deze andere dieren op het dek van de boot zijn bijvangst. Dit zijn dieren die dood zijn gegaan in het proces, maar die geen commerciële waarde hebben. Dus dit is de echte waarde van een garnaaldiner, misschien zeven of acht garnalen en 4.5 kilo van andere dieren die dood zijn gegaan in het proces. En om dit punt beter te verbeelden, zwom ik onder de garnalenboot en maakte deze foto van de man die deze bijvangst in de zee gooide als afval en fotografeerde deze cascade van dood, dieren als gitaarvis, adelaarsrog, bot, kogelvis, die maar een uur eerder, op de bodem van de oceaan waren, levend, maar nu teruggegooid worden als afval.

ik wilde ook focussen op de haaivisindustrie omdat we, op dit moment op de planeet aarde, meer dan 100 miljoen haaien doden elk jaar. Maar voordat ik er op uit ging om dit te fotograferen, worstelde ik er een beetje mee hoe je een foto van een dode haai moet maken die wel goed overkomt bij de lezers. Ik denk dat er nog steeds veel mensen zijn die denken dat de enige goede haai, een dode haai is. Maar vanochtend toen ik het water inging vond ik deze voshaai die nog maar net was doodgegaan in een kieuwnet. En met zijn grote pectorale vinnen en ogen nog zeer zichtbaar, leek het me net een soort kruisiging, als je het zo mag noemen. Dit werd de belangrijkste foto in het globale visserijverhaal in National Geographic. En ik hoop dat hij lezers geholpen heeft om zich bewust te worden van dit probleem van 100 miljoen haaien.

En omdat ik van haaien hou -- Ik ben ietwat geobsedeerd door haaien -- wilde ik een ander, een positiever, verhaal over haaien maken, zodat ik kon praten over de behoefte voor de conservatie van haaien Ik ben naar de Bahama's gegaan omdat er maar weinig plekken zijn in de wereld waar het momenteel goed gaat met haaien, maar de Bahama's lijken een plek te zijn waar het redelijk goed gaat met de dieren, voornamelijk door het feit dat de overheid daar langelijnvisserij een aantal jaar geleden verboden heeft. En ik wilde een aantal soorten laten zien die we nog niet vaak in het blad hadden laten zien. Ik werkte op een aantal lokaties.

Een van de lokaties was een plek genaamd Tijger Strand, in de noordelijke Bahama's waar tijgerhaaien samenscholen in ondiep water. Dit is een foto die ik gemaakt heb op lage hoogte die onze duikbook laat zien met ongeveer een dozijn van deze grote tijgerhaaien die gewoon een beetje rondzwemmen achter de boot. Maar een van de dingen die ik zeker niet wilde doen met dit verhaal was de haaien nog steeds als monsters voorstellen. Ik wilde ze niet overmatig bedreigend of eng laten zijn. En met deze foto van een fraaie 4,6 m, waarschijnlijk 4,3 meter denk ik vrouwelijke tijgerhaai, denk ik dat ik dat doel bereikt heb, terwijl ze aan het zwemmen was met deze kleine bar jacks bij haar neus en mijn lamp een schaduw op haar gezicht creëerde. Ik denk dat dit een mildere foto is, wat minder bedreigend, en met wat meer respectvol voor de soort.

Ik heb voor dit verhaal ook gezocht naar de illusoire grote hamerhaai, een dier dat echt nog niet veel gefotografeerd is tot ongeveer 7 of 10 jaar geleden. Het is een erg solitair dier. Dit is een dier dat als data deficiënt wordt beschouwd door de wetenschap in zowel Florida als in de Bahama's. Weet je, we weten bijna niets over hen. We weten niet waar naartoe ze migreren of waar vandaan, waar ze paren, waar ze jongen krijgen, en toch, hamerhaaipopulaties in de Atlantische oceaan zijn met ongeveer 80% achteruitgegaan de afgelopen 20 tot 30 jaar. We verliezen ze sneller dan dat we ze kunnen vinden.

Dit is de oceanische witpunthaai, een dier dat wordt beschouwd als de vierde meest gevaarlijke soort, als je aandacht schenkt aan zulke lijsten. Maar dit is een dier dat al 98% is achteruitgegaan in het merendeel van zijn leefgebied. Omdat het een pelagisch dier is en in dieper water leeft, en omdat wij niet op de bodem aan het werk waren, heb ik een haaienkooi meegenomen, en mijn vriend, haaienbioloog West Pratt, zit in de kooi. Je zult zien dat de fotograaf hier niet in de kooi zit, dus de bioloog is hier duidelijk wat slimmer dan de fotograaf gok ik.

En tot slot wil ik met dit verhaal, ook focusses op de kraamkamers van babyhaaien. En ik ben naar het eiland Bimini gegaan, in de Bahama's om met citroenhaaijongen te werken. Dit is een foto van een citroenhaaijong, die laat zien waar deze dieren leven gedurende de eerste 2 of 3 jaar van hun leven in deze beschermende mangroves. Dit is eigenlijk een erg niet-haai-achtige foto. Het is namelijk niet wat je normaliter ziet als een haaienfoto. Maar hier zien we een haai die misschien 25 of 28 cm lang is zwemmend in ongeveer 30 cm water. Dit is cruciaal leefgebied en het is waar ze de eerste 2 of 3 jaar van hun leven verblijven, tot ze groot genoeg zijn om naar de rest van het rif te gaan. Nadat ik Bimimi verlaten had, leerde ik dat dit habitat gebulldozed werd om een nieuwe golfbaan en resort te maken.

Andere recente artikelen hebben gekeken naar enkele sleutelsoorten, als je ze zo wil noemen, die gevaar lopen in de oceaan om op die manier ook over andere bedreigingen te vertellen. Eén zo'n verhaal heb ik gedaan over de lederschildpad. Dit is de grootste, met het grootste leefgebied, diepst duikende en oudste van alle schildpaddensoorten. Hier zien we een vrouwtje uit de oceaan kruipen in het maanlicht op het eiland Trinidad. Dit zijn dieren waarvan de voorouders ongeveer 100 miljoen jaar terug leefden. En er is een tijd geweest dat gedurende hun leven als ze uit het water kwamen om te nestelen dat ze Tyrannosaurus rex voorbij zagen rennen. Vandaag de dag, kruipen ze uit het water en zien ze appartementencomplexen. Maar, ondanks hun wonderbaarlijke levensduur, worden ze nu met uitsterven bedreigd. In de grote oceaan, waar ik deze foto genomen heb, zijn de aantallen afgenomen met ongeveer 90% in de afgelopen 15 jaar.

Dit en een foto van een jong die op het punt staat voor het eerst in zijn leven zoutwater te proeven aan het begin van deze lange en gevaarlijke reis. Slechts één van duizend lederschildpadjongen zal volwassen worden. Maar dat komt door natuurlijke vijanden zoals gieren die hen van het strand af pikken of roofvissen die in het water wachten. De natuur heeft geleerd hiervoor te compenseren, en vrouwtjes hebben meerdere nesten met eieren om zo een kans te maken. Maar waar ze niet mee om kunnen gaan is de antropogene druk, menselijke dingen, zoals deze foto laat zien een lederschildpad die 's nachts gevangen was in een kieuwnet. Ik ben het water ingesprongen om dit te fotograferen, en met toestemming van de visser, heb ik de schildpad losgesneden, waarna hij weer vrij kon zwemmen. Maar duizenden lederschildpadden per jaar hebben niet zo veel geluk, en de toekomst van de soort is in groot gevaar.

Een ander charismatische grote diersoort waar ik mee gewerkt heb is het verhaal dat ik deed over de echte walvis. Het verhaal van deze echte walvissen is, dat ongeveer een miljoen jaar geleden, er een soort echte walvis op aarde was, maar doordat landmassa's bewogen en oceanen geisoleerd werden, scheidde de soort zich en nu hebben we feitelijk twee aparte soorten. We hebben de Zuidkapers die we hier zien en de Noordkapers die we hier zien met een moeder en kalf bij de kust van Florida. Beide soorten zijn bejaagd tot ze bijna uitgestoven waren door de eerste walvisvaarders, maar de Zuidkapers hebben zich veel beter hersteld omdat ze zich op plaatsen bevinden ver van menselijke activiteit.

De Noordkapers staan te boek als de meest bedreigde soort op aarde op dit moment omdat ze stedelijke walvissen zijn; ze leven bij de oostelijke kust van Noord Amerika, de Verenigde Staten en Canada, en ze moeten omgaan met deze stedelijke gevaren. Deze foto laat een dier zien die zijn hoofd uit het water steekt bij zonsondergang bij de kust van Florida. Je ziet de brandende koolcentrale op de achtergrond. Ze moeten om kunnen gaan met zaken als gifstoffen en medicijnen die weggespoeld worden in de oceaan. en die misschien hun reproductie beinvloeden. Ze raken ook verstrikt in visgerei. Deze foto laat de staart van een echte walvis zien. En de witte markeringen zijn geen natuurlijke markeringen. Het zijn littekens veroorzaakt door verstrikkingen. 72% van de populatie heeft dit soort littekens, maar de meeste raken het visgerei niet kwijt, zoals kreeftenvallen en krabbenkooien. Ze houden ze bij zich, en uiteindelijk gaan ze eraan dood. Een ander probleem is dat ze door schepen geraakt worden. En dit was een dier dat geraakt is door een schip in Nova Scotia, Canada wordt het binnengesleept, waar ze een necropsie deden om de doodsoorzaak vast te stellen, het was inderdaad een aanvaring met een schip. dus al deze gevaren stapelen zich op tegen deze dieren en houden hun aantallen erg laag.

en om het contrast te tekenen met de belaagde Noordkapers, ben ik naar een nieuwe smetteloze populatie zuidkapers gegaan die nog maar 10 jaar geleden ontdekt is in het sub-Arctisch gebied bij Nieuw Zeeland, een plaats die de Auckland eilanden genoemd wordt. Ik ben er in de winter heen gegaan. En deze dieren hadden nog nooit mensen gezien. En ik was de eerste mens die ze waarschijnlijk ooit gezien hebben. Ik ging in het water met ze, en was verbaasd hoe nieuwsgierig ze waren. Op deze foto staat mijn assistent op de bodem op 21 meter diepte en een van deze bijzonder mooie, 14 meter, 70 ton walvissen kwam net als een stadsbus voorbij gezwommen. Ze waren in perfecte conditie, erg dik en gezond, robust, zonder littekens van visgerei, precies zoals ze eruit behoren te zien. Ik heb gelezen dat de pelgrims, toen ze aan land kwamen bij Plymouth Rock in Massachusetts in 1620, schreven dat je over Cape Cod baai kon lopen over de ruggen van de echte walvissen. En we kunnen niet terug gaan om dat nu te zien, maar misschien kunnen we behouden wat er nog over is.

En ik wil deze presentatie met een hoopvol verhaal eindigen, een stuk dat ik geschreven heb over mariene reservaten een soort van oplossing voor het overbevissingsprobleem, het globale visserijcrisisverhaal. Ik besloot om in Nieuw Zeeland te gaan werken aangezien Nieuw Zeeland vrij progresief was en vrij progressief is in het beschermen van hun oceaan. En ik wilde dat dit verhaal over drie dingen ging. Ik wilde dat het over overvloed, over diversiteit en over veerkracht ging. En een van de eerste plaatsen waar ik werkte was een reservaat met de naam Geiteiland in Leigh. De wetenschappers daar vertelden me dat toen het reservaat voor het eerst beschermd werd in 1975, dat ze hoopten en verwachten dat bepaalde dingen konden gebeuren.

Bijvoorbeeld, ze hoopten dat een bepaalde vissoort zoals de Nieuw zeeland snapper, zou terugkomen omdat deze vis overbevist was tot het punt van commerciële exctinctie. En ze kwamen terug. Andere dingen konden ze niet voorspellen. Deze vissen bijvoorbeeld eten zee-egels En toen alle vissen weg waren, zag je onder water enkel velden en velden vol met zee-egels. Maar toen de vissen terugkwamen en de zee-egels opaten en de populatie onder controle hielden, kwamen er, wonder boven wonder, terug kelpwouden in het ondiepe water. En dat komt omdat zee-egels kelp eten. Dus toen de vis de zee-egelpopulatie onder controle hield, kon de oceaan zich herstellen. Dit is waarschijnlijk hoe de oceaan er hier heeft uitgezien 100 of 200 jaar geleden, maar er was niemand die ons dat kan vertellen.

Ik heb ook op andere plaatsten in Nieuw Zeeland gewerkt, in mooie, breekbare, beschermde gebieden zoals in Fiordland, waar deze kolonie zeeveren is gevonden. Een kleine blauwe kabeljauw zwemt voorbij voor een beetje kleur. In het noordelijke deel van Nieuw Zeeland, ben ik in blauw water gedoken, waar het water wat warmer is, en ik heb dieren gefotografeerd zoals deze pijlstaartrog zwemmend door een canyon onderwater Elk deel van het ecosysteem hier, lijkt erg gezond, van kleine dieren zoals een zeenaaktslak die over een spons kruipt of een horsmakreel dit is een heel belangrijk dier in dit ecosysteem omdat het de bodem begraast en zo nieuw leven een kans geeft.

En ik wilde afsluiten met deze foto, een foto die ik gemaakt heb om een stormachtige dag in Nieuw Zeeland. Ik lag op de bodem omringd door een school vissen. En ik was op een plaats die nog maar 20 jaar beschermd is. En ik heb met duikers gepraat die daar al vele jaren doken, en zij vertelden dat het mariene leven nu beter is dan het in 1960 was. En het komt doordat het beschermd is, dat alles is teruggekomen.

Ik denk dat de boodschap duidelijk is. De oceaan is inderdaad veerkrachtig en tolerant tot op zekere hoogte, maar we moeten goed op haar passen. Ik ben een onderwater fotograag geworden omdat ik verliefd werd op de zee, en ik maak er vandaag de dag foto's van omdat ik haar wil beschermen, ik denk dat het nog niet te laat is.

Heel erg bedankt.