Brewster Kahle maakt een gratis digitale bibliotheek

We moeten het beste wat we te bieden hebben voor onze kinderen bereikbaar maken. Doen we dat niet, dan krijgen we de generatie die we verdienen. Ze leren van alles wat ze om zich heen zien.

En wij, de elite, ouders, bibliothecarissen, professionals, wat dan ook, veel van onze activiteiten zijn erop gericht het beste wat we te bieden hebben binnen bereik van de mensen om ons heen te brengen, of zoveel mogelijk. Ik begin en eindig deze lezing met een paar dingen die in steen staan gekerft. Eentje staat op de openbare bibliotheek van Boston. Boven de deur staat gegraveerd: "Vrij toegankelijk." Dat is een inspirerende opmerking, en ik kom er aan het eind op terug. Ik ben bibliothecaris, en ik probeer alle opgeschreven kennis bij zoveel mogelijk mensen te brengen die het willen lezen. Het idee om techniek te gebruiken is voor ons perfect. Volgens mij kunnen we de Grieken voorbij streven. Dat is niet gemakkelijk. Maar dankzij de vlijt van de Egyptenaren konden ze de Bibliotheek van Alexandrië bouwen -- het idee van een kopie van elk boek, van alle volkeren ter wereld. Het probleem was dat je daadwerkelijk naar Alexandrië moest gaan om er te komen. Maar als je dat deed dan gebeurden er wel geweldige dingen. We kunnen de Grieken voorbij streven en iets bereiken. En ik zal proberen vandaag maar één punt te betogen: dat universele toegang tot alle kennis binnen ons bereik ligt. Als me dat lukt dan zullen jullie straks weggaan en denken: ja, we kunnen echt die grootse visie bereiken dat we alles wat ooit gepubliceerd is, alles wat ooit gedistribueerd moest worden, beschikbaar is voor iedereen die er toegang toe wil hebben.

Ja, er zijn nog problemen met het distribueren van geld en daar wordt nog over nagedacht. Maar ik zeg dan dat er genoeg geld is, en er is meer dan genoeg vraag, dus dat is haalbaar. Ik zal het hebben over de technologische, sociale en waar we, zeg maar, nu staan, op weg naar die specifieke visie. Ik doe dat op de manier zoals de Amazon.com website -- de boeken, muziek, video en stappen, media-type bij media-type, gewoon er langs, zo van: oké, hoe pakken we dit aan?

Als we dan met boeken beginnen, waar staan we dan? Als ingenieur moet je eerst het probleem verkennen. Hoe groot is het? Als je alle wat gepubliceerd is online wilt zetten zodat iedereen er toegang tot heeft, hoe omvangrijk is dat probleem dan? Dat weten we niet echt, maar de grootste bibliotheek ter wereld is het Library of Congress -- 26 miljoen delen, 26 miljoen delen. Met afstand de grootste bibliotheek voor gedrukt werk in de wereld. En een boek, als je dat hebt, is ongeveer een megabyte, als je het in Microsoft Word zou hebben. Dus een megabyte, 26 miljoen megabyte is 26 terabyte, het gaat van mega, giga, tera, 26 terabyte. 26 terabyte past in een computer die ongeveer zo groot is, op Linux harde schijven, en het kost ongeveer 60.000 dollar. Dus voor de prijs van een huis -- of een garage hier -- kun je alle woorden van het Library of Congress hebben draaien. Dat is wel gaaf.

De vraag is dan: wat krijg je? Weet je wel, is het het waard om zover te komen? Wil je wel dat het online staat? Het eerste wat mensen doen is dat ze boek-lezers maken waardoor je in boeken kunt zoeken, en dat is wel grappig. Je kunt ze downloaden en erin rondkijken, op nieuwe manieren. Je kunt er van afstand bij komen, als je een laptop hebt. Er komen nu een paar van die blad-omsla-apparaten die erg op boeken lijken, op een bepaalde manier, en je kunt ermee zoeken, tabs maken, en het is wel grappig -- nog steeds erg boek-achtig -- op je laptop. Maar ik weet niet, dingen lezen op een laptop -- telkens als ik mijn laptop pak voelt het als werken. Daarom is mijn Kindle zo geweldig. Het voelt niet als werken als ik een Kindle lees; het wordt iets specifieker. Ik moet zeggen dat er oudere technologieën zijn waar ik van hou. Ik hou van het tastbare boek. Ik denk dat we met onze technologie dingen kunnen digitaliseren -- op internet zetten en downloaden, afdrukken en binden, en dan heb je weer boeken.

En we zeiden: hoe moeilijk is dit? En het blijkt niet zo moeilijk te zijn. We maakten daadwerkelijk een boekmobiel. Een boekmobiel -- ter grootte van een busje met een satellietschotel, een printer, binder en snijder, en kinderen maken hun eigen boeken. Het kost rond de drie dollar om een ouderwets boek te downloaden, te printen en te binden. En het resultaat ziet er eigenlijk wel mooi uit. Je kunt daadwerkelijk echt mooie boeken maken voor een cent per pagina, de materiaalkosten om dit te doen.

Het principe van deze technologie kan ertoe leiden dat boeken weer in mensenhanden terecht komen. Er zijn nog andere boekmobielen. Dit is Eric Eldred die boeken maakt bij Walden Pond, de werken van Thoreau. Dit is vlak voordat hij er werd uitgegooid door de parkwachten vanwege het concurreren met de plaatselijke boekwinkel. In India rijden er ook een aantal boekmobielen rond. Dit is de opening van de Bibliotheek van Alexandrië, de nieuwe Bibliotheek van Alexandrië in Egypte. Er was veel toeloop. Kinderen maakten hun eigen boeken, en een blij kind met zijn allereerste boek. Dus het principe van het gebruik van deze technologie zodat ik uiteindelijk papier overhoud, klinkt een beetje ouderwets, maar heeft wel bestaansrecht volgens mij. Omdat ik uit Silicon Valley kom, uit een soort utopia, uit zo'n soort wereld, dachten we, als we deze technolgie toepassen in landelijk Oeganda, daar zit dan wel iets in. We kregen daadwerkelijk subsidie van de wereldbank om het uit te proberen. In 30 dagen tijd pikten we een aantal mensen uit Silcon Valley, zetten ze op het vliegtuig naar Oeganda, kochten een auto, regelden de eerste internetverbinding in de Nationale Bibliotheek van Oeganda, vonden uit wat ze wilden, en startten een programma om boeken te maken in landelijk Oeganda. Vanuit technologisch oogpunt werkte het.

We ontdekten dat we niet de goede boeken hadden. De boeken waren in de bibliotheek. We konden ze bij de mensen krijgen als ze digitaal waren, maar we wisten niet hoe we ze moeten digitaliseren. Iedereen dacht dat de oplossing was ze naar India en China te sturen. Dus probeerden we dat, en daar kom ik zo op terug. Er zijn nieuwere technologieën voor bezorging die gebeurd zijn en die ook spannend zijn. Eentje is een 'print-on-demand' machine die eruit ziet als een idiote uitvinding. We hebben er nu eentje. Die is ontzettend gaaf. Het is allemaal lopende band en het maakt een boek. Hij heet de "Espresso Boekmachine," je drukt op een knop en binnen 10 minuten heb je een boek.

Wat dat betreft is er nog iets wat ik erg spannend vind, los van die kiosk-achtige dingen waar je op aanvraag een boek kunt krijgen, en dat is van die kleine schermpjes die je nu hebt. Eén van mijn favorieten is de laptop van 100 dollar. Ik wil niemand de wind uit de zeilen nemen, maar we hebben er zo eentje als een e-reader gebruikt. Hier heb je een testmodel en je kunt -- het blijkt een prachtig uitgevoerde e-reader te zijn. We hebben een trucje gebruikt om onze boeken er op te vertonen, en het blijkt dat je met 200 dots per inch gescande boeken er op kunt zetten en dat het er heel goed uit ziet. 200 dots per inch is equivalent aan een 300-dots print van een laserprinter. Het ziet er goed voor ons uit. Je kunt gescande boeken gemakkelijk lezen.

Het idee van elektronische boeken begint vorm te krijgen. Maar hoe voer je al die scans uit? We dachten dus: laten we die boeken eens naar India sturen. Er was een project -- gesubsidieerd door de National Science Foundation, die stuurde een aantal scanners, en de bibliotheken in de VS moesten boeken opsturen. Dat deden ze niet -- ze wilden hun boeken niet opsturen. Dus kochten we 100.000 boeken en stuurden ze naar India. Toen ontdekten we waarom je beter geen boeken naar India kunt sturen. Wat we ervan hebben geleerd is: scan je eigen boeken. Als je echt om boeken geeft scan je ze zelf beter, met name als het boeken van waarde zijn. Met nieuwe boeken kun je gewoon ruw omgaan want je koopt zo een nieuwe, dat maakt niet zoveel uit voor wat betreft hoogkwalitatief scannen. Doe alleen dingen waar je van houdt. De Indiërs hebben veel van hun eigen boeken gescand -- to nu toe ongeveer 300.000 -- dat gaat prima. De Chinezen scanden meer dan een miljoen en de Egyptenaren ongeveer 30.000.

We dachten, goed, als we dit moeten doen dan doen we het in de bibliotheek. Hoe gaan we dit aanpakken, zodat het voor ons betaalbaar blijft? We zijn uitgegaan van 10 cent per pagina. Als dat de prijs is van kopiëren, digitaliseren, OCR, verpakken, zorgen dat je het kunt downloaden, afdrukken en inbinden, de hele rimram, dan hebben we iets bereikt. Dus gingen we nadenken hoe we tot 10 cent zouden kunnen komen. We probeerden robots uit, dat ging aardig goed -- een soort van bladzijde-omslaanders. Als we Mars-karretjes kunnen maken, dan kunnen we ook bladzijden omslaan. Maar bladzijden omslaan blijkt erg lastig te zijn, en de aantallen blijven laag. Hoe dan ook -- uiteindelijk maakten we zelf een boekenscanner. En met twee hoge resolutie digitale camera's, gecontroleerde museumbelichting -- zelfs bij een zwart-wit boek blijft de juiste kleurschakering belangrijk. Feitelijk doe je een mooie, respectvolle klus. Dit is geen fax, dit is -- het gaat erom dat je prachtig werk aflevert terwijl je door de bibliotheken heen gaat. We hebben 10 cent per bladzijde bereikt, als we met grote aantallen werken. Zo ziet het er uit in de universiteit van Toronto. Feitelijk komt het neer op betaling in natura. Mensen vinden het heerlijk. Jazeker, het is een beetje saai, maar sommigen vinden het wel Zen. (Gelach) Met name als het interessante boeken zijn waar je om geeft in talen die je kunt lezen. We hebben een knap staaltje werk verricht om tot die 10 cent per bladzijde te komen. 10 cent per pagina, 300 pagina's per gemiddeld boek, 30 dollar per boek. De Library of Congress, als je het hele ding zou doen -- 26 miljoen boeken -- ongeveer 750 miljoen dollar, nietwaar? Maar een miljoen boeken -- dat vind ik wel een aardig begin, en dat kost 30 miljoen dollar. Dat is geen rib uit je lijf.

We hebben toegang gekregen tot bibliotheken. We hebben nu acht scanning-centra in drie landen, en bibliotheken zijn er vóór om hun boeken te laten scannen. Het Getty museum hier verhuist zijn boeken naar de universiteit van Los Angeles, waar we een scanning-centrum hebben, en waar we hun rechtenvrije boeken scannen, en dat is geweldig. We krijgen nu institutionele verantwoordelijkheid. Wat we nog missen is de 10 cent. Als we tot 10 cent komen dan volgt de rest vanzelf. We hebben ongeveer 200.000 boeken gescand. Op dit moment scannen we er 15.000 per maand, en we zijn bezig die snelheid te verdubbelen.

Al met al gaat het dus erg goed. We beginnen nu, naast de rechtenvrije boeken, aan de uitverkochte boeken. Dus wij verlaten nu het rechtenvrije bibliotheek-spul, en Amazon.com zit in de boeken die nu in druk zijn, en ik denk dat we elkaar halverwege ontmoeten om een welbekende constructie te maken, en dat is een uitgeverij en een bibliotheek die parallel opereren. We beginnen dus met uitverkochte werken, maar die lenen we. Wat lenen precies betekent weet ik niet. Hoe dan ook, we lenen uitverkochte werken van de openbare bibliotheek van Boston, de Woods Hole Oceanographic Institute en een paar andere bibliotheken die meedoen aan dit programma, om uit te vinden waar de bibliotheek eindigt en waar de boekhandel het over neemt. Al met al is dit op grote schaal mogelijk. We gaan microfilm ook online zetten. We kunnen dus 10 cent per pagina doen, we doen 15.000 boeken per maand en we hebben 250.000 boeken online, als je alle projecten meetelt die erbij betrokken zijn. Mijn betoog is: boeken zijn binnen handbereik. Om alles in één keer aan te pakken is niet zo'n grote uitdaging. Ja, het kost tientallen miljoenen, een paar honderd miljoen, maar in één grote klap hebben we de volledige geschiedenis van de boekdrukkunst online. Er zijn uitdagingen voor wat betreft het business model, over hoe je dit op de markt zet en aan de man brengt. Maar technologisch en juridisch gezien zijn we in staat, in ieder geval voor de uitverkochte en rechtenvrije boeken, is onze stelling, om het hele geval online te krijgen.

Laten we het over audio hebben. Hoeveel is daar van? Voor zover we weten zijn er ongeveer twee tot drie miljoen disks gepubliceerd -- dus 78-toeren platen, elpees en CD's -- dat is tenminste het grootste archief van gepubliceerd materiaal die we hebben kunnen aanwijzen. Het kost ongeveer 10 dollar per stuk om een disk online te zetten als je dit in grote aantallen wilt doen. Maar de rechten-problemen blijken erg stekelig te zijn. Dit gebied is juridisch zwaar dichtgetimmerd, dus we ontdekten plekken in de muziekwereld die niet goed ondersteund worden door het welbekende commerciële systeem van uitgeven. We zijn begonnen met deze beschikbaar te stellen door ze webruimte op het internet te geven. In de VS is iets weggeven gratis. Toch? Als je voor het goede doel geeft, of iets weggeeft, dan krijg je een schouderklopje en een belastingvoordeel -- behalve op het internet, daar kun je er aan failliet gaan. Als je een filmpje van je band op internet publiceert en het trekt veel bekijks, dan kun je je gitaren kwijt raken, of je huis.

Dat slaat nergens op. Daarom hebben we gratis onbeperkte opslag en bandbreedte aangeboden voor iedereen die iets wil delen dat in een bibliotheek behoort. Er zijn veel afnemers voor. Zoals de rock-'n-rollers. De rock-'n-rollers kennen een traditie van delen, zolang er maar niemand aan verdient. Je kon -- Concertopnames, dus niet de commerciële opnames, maar concertopnames, daar begonnen de Grateful Dead mee. Zo'n twee à drie bands per dag registreren zich. Ze geven toestemming, en we krijgen 40 à 50 concerten per dag. We hebben ca. 40.000 concerten, alles van de Grateful Dead, op internet zodat mensen het kunnen zien en horen. We kunnen dus audio publiceren, maar de rechtenkwesties blijven netelig. We hebben nu veel verzamelingen -- en paar hondderdduizend items -- en het groeit.

Bewegende beelden: als je denkt aan bioscoopfilms, daar zijn er niet zo veel van. Voor zover we weten zijn er ongeveer 150 tot 200.000 films ooit gemaakt die bedoeld zijn voor grootschalige distributie aan bioscopen. Da's niet zo veel. Maar de helft komt uit India. Het is hoe dan ook mogelijk, maar we vonden er maar duizen van die -- die rechtenvrij waren. Dus digitaliseerden we die en stelden ze beschikbaar. Maar we ontdekten dat er veel andere soorten films zijn die nog nooit zijn vertoond -- archiefmateriaal. We ontdekten ook politieke films, amateurfilms, allerlei zaken die een thuis nodig hebben, een permanent onderkomen. Dus stelden we die beschikbaar en het is erg populair geworden. We zijn nog geen YouTube; we richten ons meer op langetermijn-dingen en op dingen die mensen kunnen hergebruiken voor nieuwe films, en dat was gewoon ontzettend leuk.

Televisie is een stuk omvangrijker. We zijn begonnen met het opnemen van 20 kanalen, 24 uur per dag. Het is de grootste harddiskrecorder die je ooit hebt gezien. Het is totnogtoe ongeveer een pedobyte aan wereldwijde TV -- Russisch, Chinees, Japans, Irakees, Al Jazeera, BBC, CNN, ABC, CBS, NBC -- 24 uur per dag. We tonen maar één week, voornamelijk uit kostenoverweging, van 9/11, dus vanaf 11-9-2001: wat zag de wereld in die week? CNN zei dat de Palestijnen in de straten dansten. Was dat zo? Laten we de Palestijnse TV er eens op nazien. Hoe kunnen we kritisch nadenken zonder dat we het verleden kunnen aanhalen en ermee kunnen vergelijken? Televisie wordt nauwelijks bekritiseerd of aangehaald, behalve door Jon Stewart die dat fantastisch doet. Hoe het ook zij, televisie is binnen handbereik, zou ik zeggen. Dus met 15 dollar per uur video en ongeveer 100 tot 150 dollar per uur celluloid, zijn we in staat om materiaal erg goedkoop online te zetten en op het internet te krijgen. Op dit moment hebben we veel van zulk materiaal. We hebben hier zo'n 100.000 delen. Dus boeken, muziek, video, software -- daar zijn maar 50.000 titels van. De problemen zijn vooral juridisch van aard en het verbreken van kopieerbeschermingen. Maar we hebben er een paar opgelost, maar we hebben nog echt problemen in Washington.

We zijn het bekendst als het wereldwijde web. We archiveren het wereldwijde web sinds 1996. We slaan elke twee maanden alle websites op. Eigenlijk heeft Alexa Internet daar pionierswerk voor verricht, die de collectie aan het internetarchief schenkt. De laatste elf jaar groeit het gestaag, en het is een geweldige bron. We hebben een "Way Back Machine" gemaakt waarmee je websites kunt bekijken zoals ze er ooit uitzagen. Als je iets opzoekt, dit is Google.com, de verschillende versies die we ervan hebben, zo zag het eruit toen het een alfa-release was en zo zag het er uit in Stanford. Hoe dan ook, zo heb je een idee waar dingen vandaan komen. Vaak willen mensen oude dingen zien. Als we iets willen leren van de bibliotheek van Alexandrië, versie 1, vooral bekend omdat hij in brand vloog, is: hou het niet bij één kopie. Dus zijn we -- We hebben van dit alles nog een kopie gemaakt die we daadwerkelijk hebben teruggeplaatst in de bibliotheek van Alexandrië. Dit is een foto van het internetarchief in de bibliotheek van Alexandrië. We zijn nu bezig met een andere kopie in Amsterdam. We zouden het in de San Andreasbreuk in San Francisco moeten stoppen, in het met overstroming bedreigde gebied in Amsterdam en in het Midden Oosten, we spreiden dus onze risico's. Als we 't in nog meer plaatsen stoppen, dan ziet het er goed uit.

Hier zit een politieke en een sociale kwestie aan vast. Als we digitaal gaan, is het materiaal dan openbaar of privé? Er zijn grote bedrijven die dit doen, die grootschalig digitaliseren, maar ze bieden het niet openbaar aan. De vraag is: willen we in zo'n wereld leven? Wat is de positie van het openbare versus dat wat privé is in deze ontwikkeling? Hoe organiseren we een wereld waarin we zowel bibliotheken als uitgeverijen hebben in de toekomst, net zoals we er vroeger voordeel van hadden? Dus vrije toegang tot alle kennis -- dat zou één van de grootste prestaties van de mensheid kunnen zijn, zoals de man op de maan of de Gutenberg bijbel of de bibliotheek van Alexandrië. We zouden er millenia lang de geschiedenis mee in gaan, dat we dat hebben bereikt. Zoals ik al zei, ik eindig met iets dat in steen is gekerft boven de deur van Carnegie Library -- Carnegie -- één van de grote kapitalisten van dit land -- daar staat zijn nalatenschap: "Vrij voor de Mensheid." Hartelijk dank.