Bob Thurman zegt dat we boeddha's kunnen zijn

Dankjewel. Deze avond is verbazingwekkend. Het voelt aan als de Vimalakirti Sutra, een oud werk uit het oude India. Boeddha verschijnt aan het begin en wordt bezocht door een hoop mensen uit de grootste stad uit het gebied: Vaishali. Zij brengen met juwelen versierde parasols mee als offergave. Eigenlijk alle jonge mensen van de stad. De oudjes komen niet, want ze zijn boos op Boeddha omdat hij naar hun stad kwam -- hij neemt altijd de eerste uitnodiging die hij krijgt aan, van wie die ook is. De lokale geisha, een filmster, was de snelste in haar karretje en nodigde hem als eerste uit.

Hij verbleef dus bij de filmster, en natuurlijk mopperden ze: "Hij hoort gelovig te zijn. Wat doet hij bij Amrapali's huis met zijn 500 monniken." Ze mopperden en boycotten hem: ze gingen niet luisteren. Ze mopperden en boycotten hem: ze gingen niet luisteren. De jonge mensen kwamen wel. Zij brachten de versierde parasols mee en legden ze op de grond. Nadat ze al deze parasols die gedragen werden in het oude India, hadden neergelegd, maakte Boeddha van de berg parasols een enorm planetarium, het wonder van het universum. Iedereen keek ernaar en ze zagen de verbondenheid van al het leven in alle universa.

In het boeddhistisch heelal zijn er miljoenen en miljarden planeten met menselijk leven erop. Verlichte wezens kunnen al het leven op alle planeten zien. Als ze kijken naar de lichtjes zien ze geen brandende materie, stenen, vlammen of exploderende gassen. Zij zien landschappen en menselijke wezens, goden en draken en slangen en godinnen en meer.

Hij zorgde in het begin voor dit speciale effect om te zorgen dat iedereen zou stilstaan bij verbinding en verbondenheid, hoe alles dat leeft met elkaar verbonden is. Toen vertelde Leilei -- ik ken zijn andere naam -- ons over verbondenheid, en hoe we hier allemaal volledig verbonden zijn, en dat we elkaar al kenden. In het boeddhistisch universum hebben we dit al miljarden keren gedaan, in vele vorige levens. Ik had niet altijd het woord. Jij had het ook en wij luisterden, enz. Nog steeds proberen wij allemaal TEDsters te worden, als een moderne vorm van verlichting. Misschien. Je zou kunnen zeggen: als een TEDster zich verbindt met alle interconnectie van alle computers en zo, krijg je een collectief bewustzijn waarin ieder werkelijk alles kan weten wat er op deze planeet allemaal gebeurt.

Mededogen is wanneer het ondraaglijk wordt voor ons, Mededogen is wanneer het ondraaglijk wordt voor ons, ondraaglijk dat wij hier zitten, comfortabel, onzelf te vermaken, en genieten van het leven der geest, wat dit ook is. Er zijn mensen die vergeven zijn van ziekte die geen hapje eten krijgen en geen plaats kunnen vinden, of die worden mishandeld door een booswicht, enzovoort. Het wordt gewoon ondraaglijk. Wij weten allemaal alles en worden zowat gedwongen door onze technologie om boeddha's te worden. Om verlichting te vinden.

En we zijn allemaal diep teleurgesteld als we dit werkelijk vinden. Want we denken dat omdat we moe zijn van wat we doen, een beetje moe, dat we daarom lijden. We genieten van onze ellende, in zekere zin. We leiden onszelf af van onze ellende, door rond te rennen maar we delen allemaal in de ellende dat we vast zitten in ons eigen vel en dat ieder ander daarbuiten is. Soms komen we samen met andere mensen die vast zitten in hun eigen vel en we vermaken elkaar, en elk probeert los te komen van zichzelf, wat uiteindelijk mislukt, uiteraard, en we zijn terug bij af.

Want onze egocentrische perceptie -- mis-perceptie, vanuit Boeddha's standpunt -- is dat alles wat we zijn, binnen ons eigen vel zit. Het is binnen en buiten, zelf en ander, en de ander is heel erg anders. Helaas draagt iedereen hier die aangeleerde kijk mee, een beetje. Iemand zit op de stoel naast je -- maar dat is oké omdat je in een theater zit. Als je op een bank in het park zou zitten en iemand kwam zo dichtbij, daar zou je door het lint gaan. Wat willen ze van me? Wie is dat? Jij zou nooit zo dicht bij een ander zitten vanwege je begrip dat het jou versus de kosmos is -- dat is wat de Boeddha heeft ontdekt. Die kosmische basisgedachte dat elk van ons alleen staat, en elk ander verschillend is, dat zet ons in een onmogelijke situatie. Wie zal het zijn die genoeg aandacht krijgt van de wereld? Wie zal het meeste uit de wereld halen? Wie zal er niet onder de voet gelopen worden door eindeloos veel andere wezens -- als je anders was dan al deze andere wezens?

Mededogen komt doordat jij onverwachts ontdekt dat je jezelf verliest: In de kunst, in meditatie, in begrip, en kennis. Je weet dat jij deze grenzen niet kent, dat je met alle andere wezens bent verbonden. Je kan jezelf ervaren als de andere wezens als je door de waan heen kijkt dat je ervan afgezonderd bent. Doe je dat, dat word je gedwongen om te voelen wat zij voelen. Gelukkig, zeggen ze -- Ik weet het nog niet zeker -- dat als je dat punt hebt bereikt -- want sommigen in de boeddhistische literatuur zeggen: "Wie wil er nu mededogend zijn? Vreselijk! Ik heb het zelf al zo slecht. Mijn hoofd doet pijn. Mijn botten doen pijn. Ik ga van wieg tot graf. Ik ben nooit tevreden Ik heb nooit genoeg. Ik ben miljardair en heb nog niet genoeg. Ik heb honderd miljard nodig, zo ben ik nou eenmaal. Stel je voor dat ik het lijden van honderden mensen moest voelen. Dat zou vreselijk zijn.

Maar dat is blijkbaar een rare paradox van het leven. Als je niet meer in jezelf vastzit, en als wijsheid, intelligentie, wetenschappelijke kennis of de wereldnatuur, je toelaten je geest open te zetten en meedogend te zijn, en de natuurlijke menselijke vaardigheid van meevoelen te versterken en te beseffen dat jij het andere wezen bent, dan kan je, door open te staan, de diepere aard van het leven zien. Je komt weg van de verschrikkelijke stalen cyclus van ikke, mij, mij, mijn, zoals de Beatles dat zongen.

We hebben eigenlijk alles al geleerd in jaren 60. Jammer dat het niemand heeft wakker geschud. Sindsdien proberen ze het te onderdrukken. Ik, mij, mij, mijn. Het perfecte liedje, een perfecte les. Maar als we daarvan bevrijd zijn, raken we ineens geïnteresseerd in alle andere wezens. En we voelen onszelf anders. Heel vreemd. Heel vreemd. De Dalai Lama zegt altijd -- wanneer je in je geest gestalte geeft aan het idee van mededogen, komt dat doordat je realiseert dat jijzelf en je pijntjes en pleziertjes een veel te klein podium zijn voor jouw intelligentie. Het is slaapwerwekkend of je je nu zus of zo voelt. Hoe meer je focust op hoe je je voelt, hoe slechter het wordt. Als je de tijd van je leven hebt, wanneer is die dan voorbij? De goede tijd is voorbij als je denkt: hoe goed gaat het? Het is nooit goed genoeg.

Ik houd ervan dat Leilei zegt dat je mensen die lijdt, helpt, op fysiek vlak of op een ander vlak, door het goed te hebben, doordat je een goede tijd hebt. Dat had de Dalai Lama moeten horen! Hij vertelde me eens -- hij keek verdrietig. Hij maakt zich zorgen over de armen en de rijken. Hij keek een beetje verdrietig en zei: "Honderd jaar geleden namen ze alles af van de rijken." De communistische revolutie in Rusland en China en zo. Ze namen alles af met geweld en zeiden dat ze alles gingen verdelen onder iedereen. Het werd nog slechter. Het hielp helemaal niet.

Wat zou dit grote gat kunnen dichten in de wereld van vandaag? Hij kijkt naar mij. Ik zei: "Je doet het zelf. Je predikt generositeit." Dat was alles wat ik kon bedenken. Wat is deugd? De sleutel om de wereld te redden. De sleutel tot mededogen is dat het plezieriger is. Je zou het door plezier moeten doen. Generositeit is plezieriger. Iedereen ziet het fout. Ze denken dat Boeddha zo saai is. Ze zijn verbaasd als ze de Dalai Lama ontmoeten en zien dat hij grappig is. Zelfs als zijn volk wordt uitgemoord -- geloof me, hij voelt elke klap op het hoofd van elke oude non, in elke Chinese gevangenis. Hij voelt hoe ze tegenwoordig yaks vangen. Ik zeg je niet wat ze doen. Maar hij voelt het. En toch is hij grappig. Hij is heel grappig.

Want als je zo openstaat, is dat niet alleen -- wat heb je aan mee-lijden met het lijden van anderen? Je moet een visie vinden waardoor je ziet hoe hoopvol het is, hoe het kan veranderen. Kijk naar dat mooie ding dat Chiho ons toonde. Ze maakte ons bang met de lavaman die komt, en dan komt de tsunami, maar toen waren er bloemen en bomen, en dat was heel mooi. Het is echt heel mooi.

Mededogen betekent dat je het gevoel van anderen voelt. De mens is mededogen. De tijd van de mens is bijna op. De mens is mededogen, want waar dient ons brein voor? Jims brein dient om de almanak van buiten te leren. Maar hij zou de noden kunnen leren van alle wezens die hij is. Dat zal hij. Dat deed hij. Hij zou allerlei goeds kunnen onthouden om vele mensen te helpen. Daar zou hij veel plezier mee hebben.

De eerste mens die gelukkig wordt, is wie stopt met je te richten op de egocentrische situatie van 'hoe gelukkig ben ik', waar het altijd tegenvalt -- Mick Jagger zei het al. Zo komt er nooit bevrediging. Dus beslis je: "Ik baal van mijzelf. Ik ga uitzoeken hoe anderen gelukkig kunnen zijn. Ik ga 's ochtends opstaan en bedenken: wat kan ik doen voor zelfs maar één andere mens, een hond, een kat, mijn huisdier, mijn vlinder?" De eerste persoon die daar gelukkiger van wordt -- je doet niets voor iemand anders, maar je wordt zelf gelukkiger omdat je perceptie breder wordt en je plots de hele wereld ziet en iedereen die erin zit. En je beseft dat dat -- samen zijn met die mensen -- de bloementuin is die Chiho ons toonde. Het is Nirwana. Mijn tijd zit erop. Ik ken de TED-geboden. Dankjewel.