Bjarke Ingels: Drie flitsende architectuurverhalen.

Het openbare debat over architectuur blijft vaak hangen in bespiegelingen over het eindresultaat, het architectonische object. Is de nieuwste toren in Londen een augurkje of een worstje of een seksspeeltje?

Daarom vroegen we ons onlangs af of we een opzet konden bedenken om het verhaal achter de projecten te vertellen. Misschien door beelden, tekeningen en woorden te combineren om daadwerkelijk verhalen over architectuur te vertellen. We ontdekten dat we het niet hoefden te bedenken, het bestond al als stripverhaal.

We kopieerden in feite de opzet van het stripverhaal. We vertellen het verhaal van achter de schermen, hoe onze projecten evolueren via aanpassing en improvisatie. Via de roerselen en de mogelijkheden en de incidenten van de echte wereld. We noemen het stripverhaal "Yes is More." Dat is duidelijk een vervolg op de ideeën van een paar van onze helden.

In dit geval "meer is minder" van Mies van der Rohe. Hij bracht de modernisten-revolutie op gang. Na hem volgde de postmoderne tegenrevolutie. Robert Venturi die zegt "Minder is saai." Na hem introduceerde Philip Johnson Na hem introduceerde Philip Johnson wat je promiscuïteit kunt noemen, of tenminste vatbaarheid voor nieuwe ideeën met "Ik ben een hoer." Onlangs heeft Obama optimisme ingebracht in een tijd van wereldwijde financiële crisis.

En wat we willen zeggen met Yes is More, is dat we het principe aan de kaak willen stellen dat de architectonische avant-garde altijd negatief wordt neergezet, alsof we ergens tegen zijn. Het cliché van de radicale architect is de jonge rebel die rebelleert tegen het establishment. Of het beeld van het verkeerd begrepen genie, gefrustreerd dat de wereld niet in zijn ideeënwereld past. In plaats van Revolutie willen we Evolutie. Het principe dat dingen geleidelijk evolueren door aanpassing aan en improvisatie op de veranderingen in de wereld.

Ik denk dat Darwin een persoon is die ons ontwerpproces het beste kan uitleggen. Zijn beroemde evolutie-stamboom lijkt sterk op een diagram van hoe wij werken. Zoals je ziet evolueert een project via een aantal generaties ontwerp-bijeenkomsten. Bij elke bijeenkomst zijn er veel te veel ideeën. Alleen de beste kunnen overleven. Via een architectonisch selectieproces kiezen we misschien wel een prachtig model. Of een zeer functioneel model. We koppelen ze. Ze hebben een nageslacht van mutanten. Via die generaties van ontwerp-bijeenkomsten komen we tot een ontwerp.

Je ziet dat letterlijk in een project van ons voor een bibliotheek en een hotel in Kopenhagen. Het ontwerpproces was erg lastig, bijna een strijd om te overleven. Maar gaandeweg onstond er een idee. Het idee van een rationele toren die samensmelt met de omringende stad. Het uitbreiden van de publieke ruimte naar wat we noemen een Scandinavische versie van de Spaanse Trappen in Rome. Maar vrij toegankelijk, zowel van buiten als van binnen, met de bibliotheek.

Darwin heeft het niet alleen over de evolutie van één idee. Zoals je ziet is er soms een zijtak van een subsoort. Vaak zitten we in een ontwerp-overleg en dan ontdekken we een geweldig idee. In deze context werkt het niet echt. Maar voor een andere klant in een andere cultuur zou dat hét antwoord kunnen zijn op een andere vraag. Dat betekent dat we nooit iets weggooien. Ons kantoor is net een archief van architectonische biodiversiteit. Misschien heb je het ooit nog eens nodig.

Nu zou ik graag op een flitsende manier een verhaal willen vertellen, over hoe twee projecten evolueerden, via aanpassing en improvisatie aan de huidige situatie in de wereld. Het eerste verhaal begint toen we vorig jaar naar Shanghai gingen voor de wedstrijd om het Deense Nationale Paviljoen voor de Wereld Expo in 2010. We ontmoetten ene Haibao. Hij is de mascotte van de expo. Hij ziet er vagelijk bekend uit. Hij ziet er zelfs uit als een gebouw dat we ontwierpen voor een hotel in Noord-Zweden. Toen we het inleverden voor de Zweedse competitie dachten we dat dat wel een strak plan was. Maar het zag er niet echt uit als iets wat uit Noord-Zweden komt. Dat vond de Zweedse jury ook. Dus verloren we.

Toen ontmoetten we een Chinese zakenman die ons ontwerp zag en zei: "Wow, dat is het Chinese karakter voor 'mensen'." . Zo schrijf je blijkbaar "mensen" in de Chinese Volksrepubliek. We lieten het zelfs controleren. In dezelfde tijd werden we uitgenodigd om te exposeren tijdens de Shanghai Creative Industry Week. We dachten dus: deze kans laten we ons niet ontglippen. Dus huurden we een feng shui-meester in. We vergrootten het gebouw drie keer, tot Chinese proporties, en we vertrokken naar China. . We noemden het Het Gebouw Van Het Volk. Dit zijn onze twee tolken die de architectuur bekijken.

Het stond op de omslag van de Wen Wei Po krant. Daardoor kwam Liang Yu Chen, de burgemeester van Shanghai naar de tentoonstelling. Toen konden we uitleggen wat het project was. Hij zei: "Shanghai is de stad met de meeste wolkenkrabbers ter wereld." Hij vond dat de verbinding met de wortels was doorgesneden. Maar in het Gebouw Van Het Volk zag hij architectuur die het gat tussen de oude wijsheden van China en de progressieve toekomst van China kon overbruggen. Natuurlijk waren we het volmondig met hem eens. . . Helaas zit Mr. Chen nu gevangen wegens corruptie. .

Zoals ik al zei, Haibao leek nogal bekend. Omdat hij het Chinese karakter voor "mensen" is. Ze kozen deze mascotte omdat het thema van de expo "Betere stad, beter leven" is. Duurzaamheid. Wij dachten dat duurzaamheid zicht ontwikkelt als iets neo-Protestants, dat goed doen pijn moet doen.

Je mag geen lange, warme douches nemen. Je mag niet met het vliegtuig op vakantie want dat is slecht voor het milieu. Langzamerhand ga je denken dat duurzaam leven minder leuk is dan het normale leven. Daarom vonden we het interessant om ons te richten op voorbeelden waarin een duurzame stad de levenskwaliteit daadwerkelijk verbetert.

We vroegen ons ook af wat Denemarken aan China kon laten zien wat relevant was? Het is één van de grootste landen ter wereld, één van de kleinste. China, vertegenwoordigd door de draak. Denemarken, onze nationale vogel is de zwaan. . China kent vele grote dichters.

Maar we hebben ontdekt dat ze in de Volksrepubliek, in het openbaar onderwijs hebben ze drie sprookjes van An Tu Shung, of Hans Christian Andersen, zoals wij 'm noemen. Dat betekent dat alle 1,3 miljard Chinezen zijn opgegroeid met 'De nieuwe kleren van de keizer', 'Het meisje met de zwavelstokjes' en 'De kleine zeemeermin'. Alsof er een fragment Deense cultuur is ingebed in de Chinese cultuur.

De grootste touristische attractie in China is de Grote Muur. De Grote Muur is het enige wat je vanaf de maan kunt zien. Dé touristische attractie in Denemarken is de kleine zeemeermin. Die zie je bijna niet, zelfs niet vanaf een rondvaartboot. .

Dat toont het verschil aan tussen deze twee steden. Kopenhagen, Shanghai, modern, Europees. Toen keken we naar recente stedelijke ontwikkeling. Wat ons opviel: dit is een straat in Shanghai, 30 jaar geleden. Alleen maar fietsen, geen auto's. Zo ziet het er nu uit. Allemaal files. Fietsen zijn verboden op veel plaatsen.

Intussen breiden we het aantal fietspaden in Kopenhagen uit. Eén op de drie mensen fietst naar het werk. We hebben een gratis fietsen-systeem: City Bike. Die kun je lenen als je de stad bezoekt. Daarom dachten we: we voeren de fiets nog een keer in in China. We doneren 1000 fietsen aan Shanghai. Als je naar de expo gaat, ga dan meteen naar het Deense paviljoen. Pak een Deense fiets. Ga daarmee vervolgens naar de andere paviljoens.

Ik zei al: Shanghai en Kopenhagen zijn beide havensteden. Maar in Kopenhagen is het water zo schoon geworden dat je er in kunt zwemmen. Eén van onze eerste projecten was het haven-bad in Kopenhagen. Een voortzetting van de publieke ruimte, het water in. We vonden dat dit soort expo's vaak veel staatspropaganda hebben, beelden, verklaringen, maar geen echte ervaringen. Net als bij de fiets praten we er niet over. Je kunt het uitproberen. Zoals met het water: in plaats van erover te praten vervoeren we een miljoen liter havenwater via zeilboot van Kopenhagen naar Shanghai. Dus dappere Chinezen kunnen er daadwerkelijk in springen om te voelen hoe schoon het is.

Op dit punt werpen mensen vaak tegen dat het niet erg duurzaam klinkt: water via zeilboot van Kopenhagen naar China te vervoeren. Maar in werkelijkheid gaan de containerschepen vol goederen van China naar Denemarken. En dan varen ze leeg weer terug. Vaak laad je dus water als ballast. Feitelijk kunnen we daarom gratis mee.

Middenin dit haven-bad zetten we de echte Kleine Zeemeermin. De echte Zeemeermin, het echte water en de echte fietsen dus. Als ze vertrokken is nodigen we een Chinese kunstenaar uit om haar opnieuw uit te beelden. De architectuur van het paviljoen is een soort van lus van tentoonstelling en fietsen. Als je naar de tentoonstelling gaat zie je de Zeemeermin en het bad. Je loopt er rond, zoekt een fiets op het dak, springt er op en gaat vervolgens naar de rest van de expo.

Toen we de wedstrijd daadwerkelijk wonnen moesten we in China het project gaan uitleggen. Tot onze verbazing kregen we een van onze borden terug met verbeteringen van de Chinese staatscensor. Het eerste wat er stond: "Chinese kaart ontbreekt Taiwan. Zeer serieus politiek probleem in China. We voegen het toe." Het tweede: we hadden de vergelijking getrokken tussen Zwaan en Draak. Toen zei de Chinese staat: "Suggestie: verander in Panda." . .

Toen in Denemarken bekend werd dat we daadwerkelijk ons nationaal monument wilden verplaatsen, kwam de conservatieve partij in opstand. Ze probeerden een wet tegen de verplaatsing aan te nemen. Ik werd voor het eerst uitgenodigd om voor het Nationale Parlement te spreken. Dat was wel interessant omdat ze van 9 tot 11 het financiële reddingsplan bespraken, hoeveel miljard ze moesten investeren om de Deense economie te redden. Om 11 uur stopten ze met het bespreken van deze probleempjes. Van elf tot één bespraken ze toen of ze de Zeemeermin wel of niet naar China moesten sturen. of ze de Zeemeermin wel of niet naar China moesten sturen. .

Tot slot, als je de Zeemeermin van mei tot december wilt zien, volgend jaar, kom dan niet naar Kopenhagen. Ze zal dan in Shanghai zijn. Als je wel naar Kopenhagen gaat dan zie je waarschijnlijk een installatie door de Chinese kunstenaar Ai Weiwei. Maar als de Chinese regering haar zin krijgt dan wordt het misschien een panda. .

Het tweede verhaal dat ik wil vertellen begint eigenlijk in mijn eigen huis. Dit is mijn appartement. Dit is het uitzicht uit mijn appartement. Op het landschap van driehoekige balkons die onze klant de Leonardo DiCaprio balkons noemde. Ze vormen een soort van verticale achtertuin. Waar je op een mooie zomerdag al je buren kunt ontmoeten binnen een verticale straal van 10 meter. Het huis is een soort vervormd vierkant blok. Met een zigzagpatroon er in zodat de appartementen een vrij uitzicht hebben, in plaats van bij elkaar naar binnen.

Tot voor kort was dit mijn uitzicht. Op deze plek, waar onze klant het naastgelegen stuk grond kocht. Hij zei dat hij een appartementencomplex ging bouwen naast een parkeergarage. We bedachten dat we, in plaats van een traditionele stapel appartementen die uitkijkt op een grote, saaie verzameling auto's, waarom niet alle appartementen in penthouses veranderen, en ze op een autopodium plaatsen.

En omdat Kopenhagen helemaal vlak is, als je dan een mooie zuidelijke helling met uitzicht wilt hebben, dan moet je dat zelf organiseren. Toen deelden we de ruimte op, zodat we mijn uitzicht niet zouden belemmeren. . Feitelijk bezet de parkeergarage de diepe ruimte onder de appartementen.

Boven, in de zon, heb je een enkele laag appartementen die alle pracht en praal van een voorstedelijke leefstijl in zich hebben, zoals een huis met een tuin met een grootstedelijk uitzicht, en een dichtbevolkte stedelijke lokatie. Dit is ons eerste architectonisch model. Dit is een luchtfoto van vorige zomer. In feite bedekken de appartementen de parkeergarage. Je komt er in via deze diagonale lift. Het is een uitklapbaar product uit Zwitserland. Want daar hebben ze een natuurlijke behoefte aan diagonale liften. .

En de voorkant van de parkeergarage, we wilden er natuurlijke ventilatie in aanbrengen. Daarom moesten we 'm perforeren. We ontdekten dat als we gaten van verschillende groottes maakten dat we de hele voormuur konden veranderen in een enorme, natuurlijk geventileerde gerasterde foto. Omdat we het project altijd De Berg noemen gaven we een Japanse Himalaya-fotograaf de opdracht om ons een prachtige foto van Mount Everest te geven, waardoor het hele gebouw een kunstwerk van 3.000 vierkante meter werd. .

Als je in de parkeergarage komt, in de gangen, lijkt het wel of je door een parallel universum van auto's en kleuren reist, naar een op het zuiden gerichte stedelijke oase. Het hout in je appartement zet zich buiten voort en wordt de gevel. Als je verder gaat verandert het in een groene tuin. Al het regenwater dat van de Berg af druipt wordt opgevangen. Er is een automatisch irrigatiesysteem dat ervoor zorgt dat dit landschap van tuinen in één à twee jaar zal veranderen in een Cambodjaamse tempelruïne, volledig bedekt door het groen.

De Berg is dus ons eerste voorbeeld van wat wij architectonische alchemie willen noemen. Het idee dat je, zij het niet goud, maar tenminste toegevoegde waarde kunt creëren door vermenging van traditionele ingrediënten als normale appartementen en normale parkeergarages, en in dit geval mensen de kans kunt geven dat ze niet hoeven te kiezen tussen een leven met een tuin, of een leven in de stad. Ze kunnen het beide hebben.

Als architect is het erg moeilijk de agenda te bepalen. Je kunt niet zomaar zeggen: nu wil ik een duurzame stad in Centraal Azië maken. Want zo krijg je niet echt opdrachten. Je moet je voortdurend aanpassen aan en improviseren op de kansen en bijkomstigheden die gebeuren, en zeg maar de roerselen van de wereld.

Een laatste voorbeeld is dat we onlangs, afgelopen zomer, de wedstrijd wonnen om het ontwerp van de Nordische nationale bank. Dit was de bankdirekteur toen 'ie nog vrolijk was. . Het was middenin het kapitaal, dus waren we erg blij met deze kans. Helaas was het de nationale bank van IJsland.

In die tijd hadden we een bezoeker, een minister uit Azerbeidzjan kwam naar ons toe. We lieten hem de Berg zien. Hij werd zeer enthousiast van het idee dat je daadwerkelijk bergen kon maken vanuit architectuur. Omdat Azerbeidzjan ook bekend is als de alpen van Centraal Azië. Hij vroeg ons of we ons een voorstelling konden maken van een stedelijk masterplan van een eiland buiten de hoofdstad dat het silhouet van de zeven belangrijkste bergen van Azerbeidzjan zou recreëren.

We namen de opdracht aan. We maakten er een filmpje van dat ik wil laten zien. We maken heel vaak filmpjes. We kibbelen vaak over de soundtrack. In dit geval was de keuze van het liedje makkelijk. In feite is Baku een halvemaanvormige baai die uitkijkt over het eiland Zira, het eiland wat we plannen. Het lijkt op het diagram van hun vlag. Ons belangrijkste idee was om de essentie van de zeven belangrijkste bergen van Azerbeidzjan te pakken. En ze te herinterpreteren in stedelijke en architectonische structuren, bewoonbaar door mensen. We zetten die bergen dan op het eiland, met in het midden een groene vallei. Bijna zoals Central Park.

Wat het interessant maakt is dat het eiland nu gewoon woestijn is. Er is geen begroeiïng. Geen water, geen energie, geen grondstoffen. We hebben het hele eiland als één ecosysteem ontworpen, met behulp van windenergie drijven we de ontziltingsinstallaties aan, en met de thermale eigenschappen van water verwarmen en verkoelen we de gebouwen. Het overschot aan vers en afvalwater wordt organisch het landschap in gefilterd, waardoor het woestijn-eiland geleidelijk verandert in een groen, weelderig lanschap.

Je kunt dus zeggen dat waar stedelijke ontwikkeling normaliter ten koste van de natuur plaatsvindt, dat het in dit geval natuur creëert. De gebouwen doen niet alleen denken aan bergen. Ze werken ook als bergen. Ze beschutten tegen de wind. Ze slaan zonne-energie op. Ze vangen het water op. Ze veranderen het complete eiland in één ecosysteem.

Onlags hebben we het masterplan gepresenteerd. En het werd goedgekeurd. Deze zomer beginnen we met de bouwplannen voor de eerste twee bergen, voor wat het allereerste koolstof-neutrale eiland in centraal Azië zal zijn. . Ja, om af te ronden. Op een bepaalde manier zie je dus hoe de Berg in Kopenhagen geëvolueerd is in de Zeven Pieken van Azerbeidzjan. Met een beetje geluk en wat evolutie zou het over 10 jaar de Vijf Bergen op Mars kunnen worden. Dank u. .