Bill Strickland zorgt voor verandering met een slide show

Het is een grote eer om hier bij jullie zijn. Het goede nieuws is dat ik me goed bewust ben van mijn plicht om jullie hier buiten te werken, want ik ben het enige obstakel tussen jullie en de bar. (Gelach) Het goede nieuws is dat ik geen voorbereide toespraak heb, maar een doos dia's. Ik heb een paar afbeeldingen die mijn leven en mijn beroep voorstellen. Ik heb uit ervaring geleerd dat mensen beelden nog lang onthouden nadat ze de woorden zijn vergeten. Hopelijk onthouden jullie sommige van de beelden die ik een paar minuten lang met jullie zal delen.

Het hele verhaal begint toen ik op de middelbare school zat in Pittsburgh, Pennsylvania, in een harde buurt die iedereen al had opgegeven. Op een woensdagnamiddag wandelde ik door de gang van mijn school. Ik hield me met mijn eigen dingen bezig. Een kunstenaar gaf les. Hij maakte keramiek: een grote, oude pot. Ik keek toevallig door de deur van de kunstklas. Heb je al ooit klei zien bewerken? Het is magisch. Ik had in mijn leven nog nooit iets dergelijks gezien. Ik wandelde naar binnen en zei: "Wat is dat?" Hij zei: "Keramiek -- en wie ben jij?" Ik zei: "Ik ben Bill Strickland. Ik wil dat je me dat leert." Hij zei: "Ga naar je titularis en vraag een papier te ondertekenen waarop staat dat je hier mag komen. Ik zal het je leren." Tijdens de twee overblijvende jaren van mijn middelbare school spijbelde ik al mijn lessen. (Gelach) Maar ik was alert genoeg om de leerkrachten wiens lessen ik gespijbeld had, de potten te geven die ik had gemaakt -- (Gelach) en ze lieten me erdoor. Zo maakte ik mijn middelbare school af.

Mijnheer Ross zei: "Je bent te slim om te sterven. Ik wil het niet op mijn geweten hebben. Ik ga weg uit deze school en jij gaat met me mee." Hij reed met mij naar de Universiteit van Pittsburgh, waar ik een aanvraag voor de universiteit deed en mocht starten op proef. Ik zit nu in het bestuur van de Universiteit. Toen ik werd geïnstalleerd, zei ik: "Ik ben de kerel die uit de buurt kwam, en mocht starten op proef. Geef arme kinderen nooit op, want je weet nooit wat er in hun leven met die kinderen zal gebeuren."

Wat ik jullie nu een paar minuten lang ga tonen, is een voorziening die ik heb gebouwd in de hardste buurt van Pittsburgh, met de hoogste misdaadratio. Het ene heet Bidwell Training Center. Het is een beroepsopleiding voor ex-staalarbeiders, alleenstaande ouders en bijstandsmoeders. Weet je nog dat we vroeger staal maakten in Pittsburg? We maken vandaag geen staal meer, en de mensen die vroeger staal maakten hebben het daar erg moeilijk mee. Ik geef ze een nieuwe opleiding en een nieuw leven.

Manchester Craftsmen's Guild is genoemd naar mijn buurt. Ik werd geadopteerd door de Bisschop van het Episcopale Bisdom tijdens de rellen. Hij schonk een rijhuis. In dat rijhuis startte ik Manchester Craftsmen's Guild. Ik leerde al snel dat waar er leden van de Episcopale kerk zijn, er ook geld in de buurt is. (Gelach) De Bisschop adopteerde me als zijn kind. Vorig jaar sprak ik tijdens zijn herdenkingsdienst en wenste ik hem goeds in zijn leven. Ik ging op zoek en nam een student in dienst van Frank Lloyd Wright, de architect. Ik vroeg hem me een centrum van wereldklasse te bouwen in de ergste buurt van Pittsburgh. Mijn gebouw was een schaalmodel voor de luchthaven van Pittsburgh. Als je naar Pittsburgh komt -- iedereen is uitgenodigd -- vlieg je aan op een opgeblazen versie van mijn gebouw. Dat is het gebouw. Gebouwd in een harde buurt, waar mensen opgegeven zijn.

Mijn visie is dat als je betrokken wil zijn in het leven van mensen die zijn opgegeven, je er moet uitzien als de oplossing, niet als het probleem. Zoals je ziet is er een fontein op de binnenkoer. De reden dat er een fontein is, is dat ik dat wilde. Ik had het chequeboek, dus kocht ik er een en zette ik ze daar. (Gelach) Nu ik praat op conferenties als TED, kreeg ik een stek in de raad van bestuur van het Carnegie Museum. Tijdens een receptie in hun tuin zag ik dat ze een fontein hadden, omdat ze denken dat mensen die een museum bezoeken, een fontein verdienen. Ik denk dat bijstandsmoeders en risicokinderen en ex-staalarbeiders een fontein in hun leven verdienen. Dus is het eerste dat je ziet in de lente in mijn centrum is het water dat je begroet. Water is leven, water van menselijke kansen. Het bepaalt de attitude en de verwachting over hoe je over mensen denkt, nog voor je ze toespreekt. Op basis van die fontein bouwde ik dit gebouw.

Zoals je ziet is het kunst van wereldklasse, helemaal volgens mijn smaak omdat ik al het geld heb bijeengebracht. (Gelach) Ik zei tot mijn jongen: "Als jij het geld bijeenbrengt, zullen we jouw smaak aan de muur hangen." We hebben quilts en klei en kalligrafie. Overal waar je kijkt, is er iets moois dat terugkijkt naar jou. Dat is een bewuste keuze. Dat is intentioneel. Volgens mij is het dit soort wereld dat de ziel van arme mensen kan verlossen.

We hebben ook een bestuurskamer gemaakt. Ik deed beroep op een Japanse schrijnwerker uit Kyoto. Ik bestelde 60 stuks meubilair voor ons gebouw bij hem. Sindsdien heeft hij zijn eigen bedrijf opgericht. Hij verdient veel geld door meubilair op maat te maken voor rijke mensen. Ik bestelde 60 stuks voor mijn school omdat ik vond dat bijstandsmoeders en ex-staalarbeiders en alleenstaande ouders het verdienen om naar een school te komen waar ze elke dag begroet worden door handgemaakt meubilair. Want dat zet de toon en de attitude over hoe je denkt over mensen nog voor je ze toespreekt.

We hebben zelfs bloemen in de hal. Ze zijn niet van plastiek. Het zijn echte bloemen. Ze staan elke dag in mijn gebouw. Nu ik vele toespraken heb gehouden, kwamen een aantal middelbareschoolhoofden me opzoeken. Ze zeiden: "Mijnheer Strickland, wat een uitzonderlijk verhaal en wat een knappe school. We zijn erg geraakt door de bloemen. We vroegen ons af hoe die bloemen hier terechtkwamen." Ik zei: "Ik stapte in mijn auto, ging naar de serre, kocht ze, nam ze mee en zette ze daar." Je hebt geen task force of studiegroep nodig om bloemen te kopen voor je kinderen. Wat je moet weten, is dat de kinderen en de volwassenen bloemen verdienen in hun leven. De kost is nietig, het gebaar is gigantisch. In mijn gebouw, dat vol zonlicht en vol bloemen is, geloven we in hoop en menselijke kansen. Dat is toevallig met kerst.

Het volgende dat je ziet is een keuken van een miljoen dollar die is gebouwd door Heinz. Ken je die? Ze boerden niet slecht in de ketchupbusiness. Toevallig ken ik dat bedrijf nogal goed. John Heinz, onze Senator, die tragisch omkwam in een vliegtuigongeluk, had gehoord van mijn verlangen om een nieuw gebouw te bouwen. Ik had een kartonnen doos in een vuilniszak gezet en liep heel Pittsburgh af om geld op te halen voor deze site. Hij ontbood me op zijn kantoor -- dat staat zowat gelijk met de Wizard of Oz opzoeken. (Gelach) John Heinz had 600 miljoen dollar. Ik had in die tijd ongeveer 60 cent. Maar hij zei: "We hebben over jou gehoord. We hebben gehoord over je werk met kinderen en ex-staalaarbeiders. We zijn geneigd om je te willen helpen in je verlangen naar een nieuw gebouw. Je zou ons een groot plezier doen door een culinair programma aan het jouwe toe te voegen. In die tijd bouwden wij namelijk een ambachtsprogramma uit. Hij zei: "Zo kunnen wij onze doelstellingen inzake minderhedenbeleid vervullen voor Heinz." Ik zei: "Senator, ik aarzel om me op een terrein te begeven dat ik niet goed ken, maar ik beloof dat als u mijn school steunt, ik ze zal bouwen en over een paar jaar terug zal komen en dat programma dat u wenst zal uitdokteren." Senator Heinz zat daar stilletjes en zei: "Wat zou je reactie zijn als ik zei dat ik je een miljoen dollar zou geven?" Ik zei: "Senator, blijkbaar lanceren we ons in het voedingsopleidingsbedrijf." (Gelach) John Heinz gaf me een miljoen dollar. Het belangrijkste is dat hij het hoofd van de onderzoeksafdeling van Heinz uitleende. We leenden het curriculum van het Amerikaanse Culinaire Instituut, in hun ogen zowat het Harvard van de koksscholen. We startten een gourmet-koksopleiding voor bijstandsmoeders in een keuken van een miljoen dollar midden in de binnenstad. We keken nooit om.

Ik toon jullie graag wat van het eten dat deze bijstandsmoeders maken in deze keuken van een miljoen dollar. Dit is onze wachtrij in het cafetaria. Dat is bladerdeegdag. Waarom? Omdat de studenten bladerdeeg maakten, en de school dat elke dag at. De idee was dat ik het stigma van voedsel wilde wegnemen. Dat goed voedsel niet voor rijke mensen is -- goed voedsel is voor iedereen op de planeet. Er is geen excuus waarom we dat niet allemaal zouden eten. Op mijn school subsidiëren we dus een gourmet-lunchprogramma voor bijstandsmoeders in het midden van de binnenstad, omdat we ontdekten dat dat goed is voor hun maag, maar nog beter voor hun hoofd. Ik wilde ze laten weten, elke dag van hun leven, dat ze van waarde zijn op die plek die ik mijn centrum noem.

Studenten zitten samen, zwarte en blanke jongeren, en we ontdekten dat je het rassenprobleem kan aanpakken door een omgeving van wereldklasse te creëren. Mensen hebben dan de neiging om je gedrag van wereldklasse te laten zien, als je ze zo behandelt. Dit zijn voorbeelden van het voedsel van wereldklasse dat bijstandsmoeders maken na zes maanden in het opleidingsprogramma. Geen verfijning, geen klasse, geen waardigheid, geen geschiedenis. We ontdekten dat het enige probleem met arme mensen is dat ze geen geld hebben. Dat is toevallig een ziekte die te genezen is. Het zit allemaal in je manier van denken over mensen. Die bepaalt vaak hun gedrag. Dit is het werk van een student na zeven maand in het programma, het werk van een briljante jonge vrouw die opleiding kreeg van onze banketbakker. Ik heb zeven van die mandjes gegeten. Ze zijn zeer lekker. (Gelach) Er zitten geen calorieën in. Dit is onze eetzaal. Ze ziet eruit als een gemiddelde eetzaal van een middelbare school in een gemiddelde stad in Amerika. Dit is hoe volgens mij studenten moeten worden behandeld, vooral diegenen die opzij geduwd zijn.

We trainen farmaceutische technici voor de farmaceutische industrie. We trainen medische technici voor de medische industrie. We trainen chemische technici voor bedrijven als Bayer, Calgon Carbon, Fisher Scientific en Exxon. Ik garandeer je, als je naar mijn centrum in Pittsburgh komt -- iedereen is uitgenodigd -- dan zie je daar bijstandsmoeders die analytische chemie doen met logaritmische rekenmachines, 10 maanden nadat ze in het programma zijn gestapt. Er is geen enkele reden waarom arme mensen geen technologie van wereldklasse kunnen leren. We hebben ontdekt dat je ze bloemen moet geven en zonlicht en voedsel en verwachtingen en Herbie's muziek. Je kan elke keer spirituele kanker genezen.

We leiden beroepsreisagenten op voor het reisbedrijf. We leren zelfs mensen lezen. De jongen met rode strepen volgde het programma twee jaar geleden. Hij geeft nu les. Ik heb kinderen met middelbare schooldiploma's die niet kunnen lezen. Je moet je dus de vraag stellen: hoe is het mogelijk dat we in de 21ste eeuw kinderen laten afstuderen van middelbare scholen die de diploma's die ze in de hand hebben, niet kunnen lezen. De reden is dat het systeem vergoed wordt voor kinderen die ze er aan de andere kant uitspuwen, niet voor kinderen die kunnen lezen. Ik kan deze kinderen opvangen en in 20 weken, -- hun vaardigheid is bewezen -- krijg ik ze zover als de middelbare school. Een koud kunstje. Dat is onze bibliotheek met nog meer handgemaakt meubilair. Dit is het kunstprogramma dat ik in 1968 begon.

Herinner je dat ik die zwarte jongen uit de jaren '60 ben wiens leven door keramiek werd gered. Ik besliste om mijn ervaring te herhalen met andere kinderen uit de buurt, volgens de theorie dat als je kinderen bloemen en voedsel geeft en zon en enthousiasme, je ze terug tot leven kunt roepen. 400 kinderen uit het openbare schoolsysteem van Pittsburgh komen elke weekdag naar ons toe voor kunstonderwijs. Dit zijn kinderen die er niets van bakken in de openbare school. Vorig jaar heb ik 88 procent van deze kinderen naar de universiteit gestuurd. Gemiddeld over 15 jaar waren het er 80 procent. We hebben een fascinerende ontdekking gedaan -- er is niets mis met de kinderen dat niet kan opgelost woerden met affectie, zon, voedsel, enthousiasme en de muziek van Herbie. Het leverde me een mooie oude plaquette op -- Man van het Jaar in Onderwijs. Ik heb alle doctors verslagen omdat ik doorhad dat als je kinderen als mensen behandelt, je de kans verhoogt dat ze zich zo gedragen. Waarom we dat beleid niet kunnen invoeren in elke school in elke stad en elke gemeente, dat blijft me een raadsel.

Laat me jullie tonen wat deze mensen doen. We hebben keramiek, fotografie en computer imaging. Dit zijn allemaal kinderen zonder vaardigheden of talent voor kunst, zonder verbeelding. We nodigen de grootste artiesten ter wereld uit -- Gordon Parks is hier geweest, Chester Higgins was er -- en we hebben geleerd dat kinderen worden als de mensen van wie ze les krijgen. Ik heb zelfs een mozaïekkunstenaar uit het Vaticaan uitgenodigd, een Afrikaans-Amerikaanse vrouw die de oude mozaïektechnieken van het Vaticaan heeft bestudeerd. Laat met jullie tonen wat ze ermee hebben gedaan. Dit waren kinderen die door de hele wereld waren opgegeven, die er niets van bakten op de openbare school. Dat is waar ze toe in staat waren, met affectie en zon en voedsel en goede muziek en vertrouwen.

We onderwijzen fotografie. Dit zijn voorbeelden van het werk van de kinderen. Deze jongen won een beurs voor vier jaar op basis van de kracht van die foto. Dit is onze galerij. We hebben een galerij van wereldklasse omdat we geloven dat arme kinderen een galerij van wereldklasse nodig hebben. Dus heb ik dit ontworpen. We hebben gerookte zalm bij de vernissages. We hebben een formele gedrukte uitnodiging. Ik heb zelfs ontdekt hoe ik hun ouders kan binnenlokken. 15 jaar geleden kon ik geen ouder lokken. Dus engageerde ik een man die vol van Jezus was. Hij sleepte mannen uit bars en redde die levens voor de Heer. Ik zei: "Bill, ik wil je inhuren, man. Je moet de Jezusdingen wat dimmen, maar het enthousiasme behouden. (Gelach) Ik krijg deze ouders niet naar de school." Hij zei: "Ik zal ze naar school doen komen." Hij sprong in zijn busje, reed naar het huis van Miss Jones en zei: "Miss Jones, ik weet dat je naar de vernissage van je kind wilde gaan, maar allicht had je geen vervoer. Dus kom ik langs om je erheen te brengen." Hij ronselde 10 ouders, en toen 20. Bij onze laatste show waren er 200 ouders en we moesten er niet één gaan halen. Want nu is het sociaal niet aanvaardbaar dat je er niet bent om je kinderen te ondersteunen op Manchester Craftsmen's Guild. Mensen gaan denken dat jullie slechte ouders zijn. Er is geen statistisch verschil tussen blanke en zwarte ouders. Moeders gaan waar hun kinderen in het zonnetje worden gezet, altijd weer, in elke gemeente, elke stad. Ik wilde jullie deze galerij tonen, want dit is het hoogst mogelijke niveau. Tegen de tijd dat ik deze kinderen loslaat uit de middelbare school, staan er vier shows op hun curriculum voor ze een aanvraag doen voor de universiteit. Het zit allemaal hier.

Je moet de manier veranderen waarop mensen zichzelf zien voor je hun gedrag kan veranderen. Het heeft tot op vandaag vrij goed gewerkt. Ik heb zelfs een ruimte bijgebouwd, die ik jullie wil tonen. Dit is splinternieuw. Deze dia was net op tijd klaar voor de TED-conferentie. Ik heb een kleine slide show gegeven op een plek genaamd Sillicon Valley, en ik deed het vrij goed. Een vrouw kwam uit het publiek en zei: "Dat was een sterk verhaal. Ik was erg onder de indruk van je presentatie. Mijn enige kritiek is dat je computers wat achterhaald zijn." Ik zei: "Wat is je beroep?" Ze zei: "Ik werk voor een bedrijf genaamd Hewlett Packard." Ik zei: "Je werkt in de computerbusiness, niet?" Ze zei: "Ja, meneer." Ik zei: "Ziedaar een simpele oplossing voor het probleem." Het is me een genoegen jullie te melden dat HP en een meubelbedrijf genaamd Steelcase ons hebben geadopteerd als demonstratiemodel voor hun technologie en hun meubilair voor de Verenigde Staten van Amerika. Dit is de ruimte. Dit is de start van de relatie. We hebben het net op tijd gedaan om het jullie te tonen. Dit is de wereldpremière van ons digital imaging center. (Applaus) (Muziek)

Ik heb maar een paar slides meer. Hier wordt het verhaal interessant. Ik laat jullie nog een paar minuten luisteren, zodat jullie snappen waarom hij daar staat en ik hier. In 1986 had ik de tegenwoordigheid van geest om een music hall onder te brengen in het noordelijke deel, tijdens de bouwwerken. Een man genaamd Dizzy Gillespie kwam daar spelen, omdat hij die man daar kende, Marty Ashby. Ik stond op het podium tijdens de sound check van Dizzy Gillespie op een woensdagnamiddag, en ik zei: "Dizzy, waarom kom je naar een centrum dat door zwarten wordt gerund midden in een industriepark met een hoge misdaadratio, dat niet eens een reputatie heeft inzake muziek?" Hij zei: "Omdat ik had gehoord dat je dit centrum had gebouwd, en ik het niet geloofde, en ik het met mijn eigen ogen wilde zien. Nu ik het heb gezien, wil ik je een cadeau geven." Ik zei: "Jij bent het cadeau." Hij zei: "Nee, meneer. Jij bent het cadeau. Je mag het concert opnemen. Ik geef je de muziek. Als je ooit beslist om ze te verkopen, moet je een overeenkomst tekenen die bepaalt dat het geld de school ten goede komt." Ik nam Dizzy op. Een jaar later stierf hij, maar hij had McCoy Tyner verteld wat we deden. Die kwam langs en zei: "Dizzy praat overal in het land over jou, man. Ik wil je helpen." Toen kwam Wynton Marsalis op de proppen. En toen een bassist genaamd Ray Brown, en een kerel met de naam Stanley Turrentine, en een pianist genaamd Herbie Hancock, en een band genaamd de Count Basie Orchestra, en een kerel genaamd Tito Puente, en Gary Burton, en Shirley Horn, en Betty Carter, en Dakota Staton en Nancy Wilson. Ze zijn allemaal naar dit centrum gekomen midden in een industriepark, voor uitverkochte zalen, midden in de binnenstad. Het is me een genoegen jullie te vertellen dat ik, met hun toestemming, nu 600 opnames heb verzameld van de grootste artiesten ter wereld, onder wie Joe Williams, die stierf, maar pas nadat zijn laatste opname op mijn school plaatshad. Joe Williams kwam op me af, legde zijn hand op mijn schouder en zei: "God heeft je uitgekozen, man, om dit werk te doen, en ik wil dat mijn muziek bij jou is." Dat liep goed af.

Toen de Basie band kwam, was de band zo in de wolken over de school, dat ze stemden om me de rechten op de muziek te geven. Ik nam het op en we wonnen iets dat een Grammy heet. Dwaas als ik was ging ik niet naar de ceremonie, omdat ik niet dacht dat we zouden winnen. Wel, we wonnen. Onze naam lichtte letterlijk op over Madison Square Garden. Toen kwam de UN Jazz Orchestra langs. We namen ze op en kregen een tweede Grammynominatie op rij. Zo werden we één van de hippe, jonge jazzopnamestudio's in de Verenigde Staten van Amerika -- (Gelach) in het midden van de binnenstad met haar hoge misdaadratio.

Dit is de plek gevuld met Republikeinen. (Gelach) (Applaus) Als je daar een bom had laten vallen, had je al het geld van Pennsylvania uitgewist, want het zat allemaal daar, met inbegrip van mijn moeder en vader, die lang genoeg leefden om hun kind dat gebouw te zien bouwen. Daar is Dizzy, ik zei het al, hij was er. En hij was er, Tito Puente, en Pat Metheny en Jim Hall waren er, en ze deden een opname bij ons. Dit was onze eerste opnamestudio, de bezemkast. We zetten het poetsgerei op de gang en re-engineerden het ding. Daar namen we de eerste Grammy op.

Dit is onze nieuwe locatie, één en al videotechnologie. Deze ruimte werd gemaakt voor een dame genaamd Nancy Wilson, die vorige kerst een album opnam op onze school. Misschien heeft iemand van jullie Oprah Winfrey gezien op kerstdag. Hij was er, en Nancy was er. Ze zong uittreksels uit dit album. Ze schonk de rechten aan onze school. Ik kan je met zekerheid vertellen dat een verschijning bij Oprah Winfrey 10.000 verkochte CD's waard is. (Gelach) Op dit moment staan we op vier op de Billboard Charts, vlak na Tony Bennett. Ik denk dat we het goed zullen doen.

Dit brandde af tijdens de rellen. Dit is naast mijn gebouw. Dus liet ik een nieuwe kartonnen doos maken en ging ik weer op straat lopen. Dat is het gebouw, dat is de maquette, rechts staat de hoogtechnologische serre en in het midden staat het gebouw voor medische technologie. Het is me een genoegen aan te kondigen dat het gebouw af is. Het zit vol kernhuurders tegen 20 dollar per voet -- doe dat maal drie in de binnenstad. Daar is de fontein. (Gelach) Elk gebouw heeft een fontein. Het Medisch Centrum van de Universiteit van Pittsburgh is kernhuurder. Ze nemen de helft van het gebouw in. We leiden nu medische technici op door hun systeem. Mellon Bank is huurder. Ik vind ze geweldig, want ze betalen de huur op tijd. (Gelach) Door deze verbintenis ben ik nu directeur van de Mellon Financial Corporation, die Dreyfus heeft gekocht.

Dit wordt op dit eigenste moment gebouwd. Doe dat beeld maal vier, en je ziet de serre die in oktober van dit jaar opengaat. Want we gaan die bloemen kweken in het midden van de binnenstad. We gaan middelbare scholieren phalaenopsis-orchideeën laten kweken midden in de binnenstad. We hebben een akkoord met één van de grote kleinhandelketens om onze orchideeën te verkopen in alle 240 winkels, in zes staten. Onze partners zijn Zuma Canyon Orchids uit Malibu, California. Het zijn latino's. De latino's en de zwarten hebben een partnership gesmeed om hoogtechnologische orchideeën te kweken midden in de binnenstad. Ik heb mijn US Senator gezegd dat er een heel grote kans was dat we, als hij hier fondsen voor kon vinden, de linkse kolom van de Wall Street Journal zouden halen. Hij was het daarmee eens. We vonden het geld en we openen de deuren in de herfst. Je zou moeten komen kijken. Het zal een geweldig verhaal worden.

Dit doe ik als ik groot word. (Gelach) Het bruine gebouw is wat je aan het bekijken was. Ik zal je zeggen waar ik mijn grote fout maakte. Ik had de kans om dit hele industriepark te kopen -- minder dan 300 meter van de oever -- voor vier miljoen dollar, en ik heb het niet gedaan. Raad eens wat er gebeurde nadat ik het eerste gebouw had gezet? Ik deed de waarde van het vastgoed exponentieel stijgen. De eigenaars van het park wezen mijn bod van 8 miljoen dollar vorig jaar af. Ze zeiden: "Mijnheer Strickland, jij zou de prijs van Burgerleider van het Jaar moeten krijgen omdat je de waarde van ons vastgoed hebt doen uitstijgen boven onze wildste dromen. Hartelijk dank daarvoor." De moraal van het verhaal is dat je klaar moet zijn om te handelen naar je dromen, voor het geval dat ze waar zouden worden.

Tenslotte is er dit beeld. Dit is in San Francisco. De reden waarom dit beeld erin zit, is dat ik enkele jaren geleden een slide show gaf op een grote economische top. Iemand uit het publiek kwam op me af. Hij zei: "Man, wat een geweldig verhaal. Ik wil er deel van uitmaken." Ik zei: "Ik ben zeer vereerd. Wat is je beroep?" Hij zei: "Ik ben de baas van de stad San Francisco. Mijn naam is Willie Brown." Ik nam het gevlei en de complimenten in dank aan, en vergat het toen. Dat weekend ging ik naar huis. Herbie Hancock speelde die avond in ons centrum -- mijn eerste ontmoeting met hem. Hij kwam binnen en zei: "Wat is dit?" Ik zei: "Herbie, dit is mijn idee van een trainingsscentrum voor arme mensen." Hij zei: "God is mijn getuige, ik heb al 25 jaar zo'n centrum in gedachten, en jij hebt het gebouwd. Nu wil ik er echt een bouwen." Ik zei: "Wel, waar zou je dit gebouw neerzetten?" Hij zei: "San Francisco." Ik zei: "Ken je toevallig Willie Brown?" (Gelach) Bleek dat hij Willie Brown inderdaad kende. Willie Brown, Herbie en ik gingen vier jaar geleden eten. We maakten een eerste ontwerp van het centrum op het tafelkleed. Willie Brown zei: "Zo waar ik de burgemeester van San Francisco ben, ik ga dat gebouw zetten als nalatenschap aan de arme mensen in deze stad." Hij bezorgde me 2 hectare land in de baai van San Francisco. We vonden een architect en een aannemer. Herbie zat in de raad van bestuur, en onze vrienden van HP, en onze vrienden van Steelcase, en onze vrienden van Cisco, en onze vrienden van Wells Fargo en Genentech.

Onderweg kwam ik deze kleine man tegen tijdens een voorstelling in Silicon Valley. Hij zocht me achteraf op. Hij zei: "Man, dat is een geweldig verhaal. Ik wil je helpen." Ik zei: "Hartelijk dank daarvoor. Wat is je beroep?" Hij zei: "Ik heb een bedrijf opgericht, eBay." Ik zei: "Dat is erg leuk. Veel dank, geef me je kaartje, we praten nog wel eens." Ik kende het verschil niet tussen eBay en die waterkan op de piano daar. Maar ik was wakker genoeg om te praten met één van de techneuten van mijn centrum. Ik zei: "Jongen, wat is eBay?" Hij zei: "Dat is het elektronische handelsnetwerk." Ik zei: "Ik heb de man ontmoet die het ding heeft gebouwd, en hij gaf me zijn kaartje." Dus ik belde hem en zei: "Mijnheer Skoll, ik heb een betere kennis verworven van wie u bent (Gelach) en ik zou graag uw vriend worden." (Gelach) Jeff en ik werden vrienden. Hij zette een groep mensen op. We gaan een centrum bouwen.

Ik ging naar de buurt, die Bayview-Hunters Point heet, en zei: "De burgemeester heeft me gestuurd om met jullie te werken. Ik wil een centrum bouwen met jullie, maar ik bouw niks voor jullie als jullie het niet willen. Ik heb alleen maar een doos dia's." Ik stond op voor 200 zeer boze, teleurgestelde mensen. Het was een zomeravond. De air conditioning was uitgevallen. Het was 38 graden celsius buiten. Ik begon beelden te tonen. Na 10 beelden kalmeerden ze. Ik deed mijn verhaal en zei: "Wat denk je?" Achter in de zaal stond een vrouw op en zei: "Na 35 jaar leven op deze godvergeten plek, ben je de eerste die hier is gekomen en ons met waardigheid heeft behandeld. Ik sta aan je kant, man." Ze deed de sfeer in dat publiek 180° draaien. Ik beloofde deze mensen dat ik dit ding zou bouwen, en dat we het goed zouden bouwen. Dit jaar kunnen we beginnen bouwen aan de eerste kopie van het centrum in Pittsburgh.

Onderweg kwam ik een man genaamd Quincy Jones tegen. Ik toonde hem de beelden. Quincy zei: "Ik wil je helpen, man. Laten we er een bouwen in Los Angeles." Hij verzamelde een groep mensen. Ik ben helemaal weg van hem, net als van Herbie en zijn muziek. Quincy zei: "Waar kwam de idee voor centra als dit vandaan?" Ik zei: "Het kwam van je muziek, man, want mijnheer Ross bracht jouw albums mee naar de keramiekles, toen ik 16 was. Toen de wereld helemaal donker was, bracht jouw muziek me naar de zon." Ik zei: "Als ik die muziek kan volgen, kom ik buiten in de zon en komt het goed met me. Als dat niet waar is, hoe kom ik dan hier terecht?"

Ik wil dat jullie allemaal weten dat de wereld volgens mij een plek is waar het goed leven is. Ik geloof in jullie. Ik geloof in jullie hoop en jullie dromen. Ik geloof in jullie intelligentie. En ik geloof in jullie enthousiasme. Ik ben het beu om zo te leven, om stad na stad af te schuimen, waar mensen om de hoek staan met gaten waar vroeger hun ogen zaten, met beschadigde geest. We zullen als land niet slagen als we dat niet kunnen omkeren. Pennsylvania, het kost 60.000 dollar om mensen in de gevangenis te houden. Ze zien er meestal zoals ik uit. Het kost 40.000 dollar om het medische instituut van de Universiteit van Pennsylvania te bouwen. Het is 20.000 dollar goedkoper om een medische school te bouwen dan om mensen gevangen te houden. Reken maar, het werkt nooit. Ik bouw op jullie, en ik bouw op mannen als Herbie en Quincy en Hackett en Richard, op degelijke mensen die nog ergens in geloven. Ik wil dit tijdens mijn leven doen, in elke stad, in elke gemeente. Ik denk niet dat ik gek ben. Ik denk dat we dit kunnen doen, en deze dingen over het hele land kunnen bouwen voor minder geld dan we aan gevangenissen besteden. Ik denk dat we van dit verhaal een verhaal van gejuich en hoop kunnen maken. Ik werk in een heel moeilijke sector. Je gaat altijd stroomopwaarts, als een zalm, nooit genoeg geld, altijd teveel noden. Dus is er een tendens tot beroepsdepressie die met mijn werk gepaard gaat. Dus bedacht ik dat de oplossing voor de depressie er op lange termijn in bestaat dat je een vriend maakt in elke stad en je nooit meer eenzaam bent. Hopelijk heb ik er hier een paar gemaakt. Bedankt om naar mij te luisteren. (Applaus)