Bill Stone verkent 's werelds diepste grotten

De eerste plek waar ik jullie mee naar toe wil nemen is de kloof die volgens velen de diepste natuurlijke kloof op aarde zal blijken te zijn. Inderdaad, zal blijken, want dit proces is nog steeds gaande. Op dit moment worden er grote expedities gepland voor volgend jaar waar ik het straks nog over zal hebben.

Een van de dingen die veranderd zijn in de afgelopen 150 jaar, sinds Jules Verne grote sciencefictionvoorstellingen had van hoe de onderwereld er uitziet, is dat technologie ons is staat heeft gesteld naar plekken te gaan die tot dan toe compleet onbekend waren, en waar alleen over werd gespeculeerd. We kunnen nu met relatief gemak duizenden meter in de aarde afdalen. En onderweg hebben we fantastische afgronden ontdekt, en grotten zo groot dat je honderden meters ver kunt kijken zonder dat je uitzicht wordt beperkt. Wanneer je op zo'n expeditie gaat, ben je meestal tussen de twee en vier maanden in het veld, met een team van soms maar 20 tot 30, tot wel 150 mensen.

En weet je, veel mensen vragen me, wat voor soort mensen gaan er mee met zo'n project? Natuurlijk is ons selectieproces niet zo streng als dat van NASA, maar we gaan wel grondig te werk. We zijn op zoek naar bekwaamheid, discipline, uithoudingsvermogen en kracht. Mocht u het zich afvragen, dit is onze krachttest. (Gelach) Maar esprit de corps waarderen we ook, net als het vermogen om interpersoonlijke conflicten diplomatisch op te lossen terwijl je onder grote stress en in afgelegen locaties bent.

We zijn al ver over de grenzen van het menselijk uithoudingsvermogen gegaan. Vanaf de ingang, is dit zeker niet zoals een commerciële grot. Je kijkt nu naar Kamp Twee op een plek genaamd J2, niet K2, maar J2. We zijn op dit moment ongeveer twee dagen van de ingang vandaan. En het is ongeveer zoals een tocht in de bergen op grote hoogte, maar dan andersom, omdat elk kamp nu lager is dan de vorige. We proberen om toch enige vorm van fysiek comfort te creëren terwijl je daar beneden bent, waar het verder nat, klam, koud en totaal donker is. Ik moet er even bij zeggen trouwens, dat alles wat je nu ziet, met grote moeite kunstmatig verlicht is. Verder is het daar compleet donker.

Hoe dieper je gaat, hoe meer je last krijgt van het water. 't Is ongeveer zoiets als een boom, die water dat naar beneden komt, verzamelt. En uiteindelijk kom je op plekken waar het ontzagwekkend en gevaarlijk is en jammer genoeg komt dat op slides niet genoeg over. Dus heb ik een kort filmpje dat eind jaren '80 is genomen. Dit is een afdaling in het Huautla Plateau in Mexico. (Video) Nu moet ik er wel bij zeggen dat de technieken die je hier ziet, verouderd en gevaarlijk zijn Dit zouden we nu niet meer zo doen, tenzij het voor de camera is. (Gelach)

Zo moet ik jullie ook vertellen in verband met de stortvloed aan Hollywood films die vorig jaar uitkwamen, dat wij onder de grond nog nooit monsters hebben gezien -- tenminste niet het soort dat mensen eet. Als er al een monster is onder de grond, dan is het de constant drukkende psychologische eenzaamheid die op elk lid van het team gaat inwerken zodra je ongeveer drie dagen van de dichtstbijzijnde ingang bent.

Volgend jaar zal ik een internationaal team naar J2 leiden. We gaan filmen op min 2,600 meter -- dat is iets meer dan 8,600 voet naar beneden -- op 30 kilometer van de ingang. De voorste groepen zullen bijna 30 dagen onafgebroken ondergronds zijn. Zo'n missie is er volgens mij in lange tijd niet geweest.

Uiteindelijk, als je maar naar beneden blijft gaan in deze dingen, loop je waarschijnlijk tegen zo'n soort plek aan. Dit is een plek waar er een plooi in de geologische laag zit die water verzamelt en zich vult tot het dak. En als ze vroeger zo'n ding vonden, maakten ze een label op de kaart met de tekst "terminale sifon". Ik herinner me die term heel goed om twee redenen. Allereerst is het de naam van mijn rockband, en verder omdat de confrontatie met deze dingen me dwong om een uitvinder te worden. En ondertussen hebben we vele generaties gadgets ontwikkeld voor het verkennen van dit soort plekken.

Dit is wat beademingsapparatuur met een gesloten ademsysteem -- en dat kun je tegenwoordig gebruiken om vele kilometer horizontaal onder water te gaan en tot een diepte van 200 meter. Wanneer je dit soort dingen doet, is het net als het doen van BVA, het lijkt op 'buiten-voertuig-activiteiten' in de ruimte, maar dan over veel grotere afstanden, en met veel groter lichamelijk gevaar. Dus dan denk je goed na over hoe je je apparatuur ontwerpt voor werk over grote afstanden en ver van een veilige haven.

Dit is een clip van een National Geographic-film uit 1999.

(Video) Verteller: Verkennen is het fysieke proces van gaan waar geen mens ooit eerder is geweest. Dit is waar het laatste juweeltje van totaal onbekend gebied op deze aarde is. Dit te ervaren is een voorrecht.

Bill Stone: Dit is gefilmd in Wakulla Springs, Florida. Er zijn een paar opmerkelijke dingen aan deze film: elk stuk gereedschap dat te zien was bestond nog niet voor 1999. Ze werden ontwikkeld binnen een periode van twee jaar en gebruikt in echte verkenningsprojecten. De gadget die hier te zien is heet de 'digitale muurscanner' -- en heeft de eerste driedimensionale kaart ooit geproduceerd van een grot, toevallig onderwater in Wakulla Springs. Het was deze gadget die bij stom toeval een deur opende naar een andere onverkende wereld.

Dit is Europa. Carolyn Porco had het laatst over een andere, genaamd Enceladus. Dit is een van de plaatsen waarvan planeetwetenschappers geloven dat ze de grootste kans hebben om het eerste leven dat ooit op aarde bestond, te zien in de oceanen daar beneden. Voor wie dit verhaal nog nooit gezien hebben, Jim Cameron heeft een paar jaren geleden een echt prachtige IMAX film gemaakt, genaamd "Aliens of the Deep". Dit is een kort fragment --

(Video) Verteller: Een missie om op ontdekkingsreis te gaan onder het ijs van Europa zou de ultieme uitdaging zijn voor robots. Europa is zo ver weg dat het zelfs met de snelheid van het licht meer dan een uur zou duren voor de missieleiding de robot kan bereiken. Hij moet slim genoeg zijn om obstakels te vermijden, en een goede landingsplaats op het ijs te vinden. Nu moeten we door het ijs zien te komen. Daar voor heb je een smeltsonde nodig. Eigenlijk is het een nucleair verwarmde torpedo. Het ijs kan van 2 tot 10 km diep zijn . Week na week zal de sonde door zijn eigen gewicht door het ijs zakken, tot uiteindelijk ... Goed, maar wat doe je wanneer je de oceaan bereikt hebt? Dan heb je een AOV nodig, een Autonoom Onderwatervoertuig. Dit ding moet verdomd slim zijn, zelf kunnen navigeren en autonome beslissingen kunnen maken in een onbekende oceaan.

BS: Wat Jim niet wist toe hij de film uitbracht is dat zes maanden daarvoor NASA een van mijn teams had gefinancierd voor het ontwikkelen van een prototype van de Europa AOV. Ik bedoel, weg met dat bureaucratische gedoe van vergaderen, en integreren, en wij presenteerden DEPTHX -- "Deep Phreatic Thermal Explorer". En zoals het filmfragment al zei: hij is verdomd slim. Hij heeft 96 sensoren, 36 computers, gedragssoftware van 100,000 regels, en meer dan het elektrisch equivalent van 10 kilo TNT aan boord.

Dit is de locatie, 's werelds diepste hydro-thermale bron in Cenote Zacaton in noord Mexico. Hij is verkend tot 292 meter diep, maar nog dieper, weet niemand er wat van. Dit is onderdeel van de missie van DEPTHX.

We hebben twee primaire doelen hier. Ten eerste, hoe kun je autonoom onderwateronderzoek doen? En hoe maak je van een robot een microbioloog? Dit gaat in meer stappen dan ik nu tijd heb om jullie te vertellen, maar simpel gezegd varen we door de ruimte, en vullen we deze met omgevingsvariabelen -- sulfide, halogenide, dat soort dingen. We berekenen de helling van wanden, en varen de robot naar een wand waar een hoge waarschijnlijkheid van leven is. We bewegen dan langs de wand, dit heten nabijheidsoperaties, en letten op veranderingen in kleur. Wanneer we iets interessants zien, trekken we het in een microscoop. Wanneer het de microscopische test haalt, proberen we het binnen te halen. Of we nemen een vloeibaar monster, of we nemen zelfs een vast monster uit de wand. Niemand zit aan het stuur. Dit is allemaal autonoom gedrag dat de robot zelf uitvoert.

De echte hattrick voor dit voertuig echter, is een revolutionair nieuw navigatiesysteem dat we ontwikkeld hebben, Ook wel bekend als 3D SLAM, voor simultaan lokaliseren en in kaart brengen. DEPTHX is een alziend oog. Zijn sensoren kijken tegelijkertijd zowel naar voren als naar achteren, wat hem in staat stelt te blijven verkennen terwijl het nog steeds bezig is de geometrische data te vergrendelen van waar hij eerder is geweest.

Wat ik nu ga laten zien is de eerste volledig autonome ondergrondse robotverkenning die ooit heeft plaatsgevonden. In mei gaan we proberen -1000 meter te halen in Zacaton en als we geluk hebben, zal DEPTHX de eerste bacteriesoort ontdekt door een robot mee terug nemen. De volgende stap is om hem te testen in Antarctica, en dan, als de financiering door blijft gaan en NASA een go krijgt, zouden we in 2016 kunnen lanceren, en in 2019 zouden we dan het eerste bewijs van leven buiten deze planeet kunnen hebben.

Hoe zit het dan met bemande ruimteverkenning? De overheid heeft recent plannen aangekondigd om in 2024 weer naar de maan te gaan. Het succesvol volbrengen van die missie zal resulteren in het sporadisch bezoeken van de maan door een klein aantal overheidswetenschappers en piloten. Het zal ons niet verder brengen betreffende de algemene expansie van mensen in de ruimte dan we 50 jaar geleden al waren. Er zal iets fundamenteel moeten veranderen, als wij algemene toegang tot de ruimte nog willen meemaken.

Wat ik nu ga laten zien zijn een aantal controversiële ideeën. En ik hoop dat jullie wat geduld met me hebben en geloven dat wat we gaan zeggen geloofwaardig is. Private arbeid in de ruimte rust op drie pijlers. Eén daarvan is de noodzaak van betaalbaar transport van de aarde naar de ruimte. De Bert Rutans en Richard Bransons van deze wereld hebben dit binnen handbereik en ik neem mijn pet voor ze af. Go, go, go.

Het volgende dat we nodig hebben zijn plekken om in een baan om de aarde te blijven. Orbitale hotels om te beginnen, en werkplaatsen in een latere fase. En het laatste ontbrekende onderdeel, dat het huidige paradigma zal doorbreken: een orbitale benzinepomp. Zo gaat het er niet uitzien. Als het zou bestaan, zou het alle toekomstige ruimte-ontwerpen en missieschema's veranderen.

En om je een kans te geven te begrijpen waarom dat zo'n belangrijk statement is, moet ik jullie een basiscursus ruimtevaart geven. Ten eerste: voor alles wat je doet in de ruimte betaal je per kilogram. Heeft iemand er zo eentje gedronken deze week? Daar zou je in de ruimte 10,000 dollar voor moeten betalen. Dat is meer dan je voor TED betaalt, als Google niet meer zou sponsoren. (Gelach) Ten tweede: meer dan 90% van het gewicht van een voertuig is brandstof. Dus elke keer dat je iets wilt doen in de ruimte, verbrand je letterlijk enorme bedragen geld elke keer dat je het gaspedaal intrapt. Zelfs de jongens bij Tesla kunnen niet tegen die fysica op.

Maar, wat als je je brandstof voor een 10e van de prijs zou kunnen krijgen? Er is een plek waar dat kan. Sterker nog, je kunt het voor een 14e van de prijs krijgen Als je je brandstof op de maan kunt vinden. Er is een vrij onbekende missie die 13 jaar geleden door het Pentagon werd opgezet, genaamd Clementine. En het meest opzienbarende dat die missie voortbracht was een sterke waterstofsignatuur bij de Shackletonkrater op de zuidpool van de maan. Dat signaal was zo sterk, dat het alleen veroorzaakt kon worden door 10 triljoen ton water dat in de grond zat en gedurende biljoenen jaren verzameld was door de impact van asteroïden en stukken komeet.

Als we daar bij komen, en dat benzinestation mogelijk maken, moeten we manieren zien te vinden om grote volumes door te ruimte te vervoeren. Dat kunnen we nu nog niet. De manier waarop je nu normaal gezien een systeem bouwt, is met een stapel buizen die van de grond moet worden gelanceerd, en allerlei aerodynamische krachten moet kunnen weerstaan. Dat moeten we achter ons zien te laten. Dat kan, omdat er in de ruimte geen aerodynamica is. We zouden dus opblaasbare systemen voor bijna alles kunnen gebruiken. Dit idee kwam ook uit Livermore in 1989 van de groep van Dr. Lowell Wood. En dat kunnen we nu uitbreiden naar bijna alles. Bob Bigelow heeft momenteel een testartikel in een baan om de aarde. We kunnen veel verder gaan. We kunnen ruimtesleepboten maken en ruimteplatforms om koelvloeistof en water op te slaan. En er is nog iets. Wanneer je terugkomt van de maan, heb je te maken met orbitale mechanica. Die zegt dat je 10,000 voet per seconde sneller gaat dan je zou willen om terug te komen bij je benzinestation.

Je hebt twee keuzes. Je kunt brandstof verbranden, of je doet iets echt ongelofelijks. Je kunt in de stratosfeer duiken, en zo precies genoeg afremmen, en dan weer terug naar het ruimtestation. Dat is nog nooit gedaan. Het is riskant en zal een helse rit worden -- Beter dan Disneyland. De traditionele benadering bij ruimteverkenning is altijd geweest om je eigen brandstof mee te nemen zodat je in geval van een noodsituatie terug kan keren. Als je dat probeert te doen wanneer je naar de maan gaat, zul je een miljard dollar aan brandstof moeten verbranden om er te komen. Maar als je er een mijnbouwteam heen stuurt, zonder de brandstof voor de terugweg -- (Gelach) Kent een van jullie het verhaal van Cortez? Nee, zo zit het niet. Ik lijk meer op Scotty. Dit is echt leuke apparatuur, weet je, dat waardeer ik echt, dus we gaan de apparatuur niet verbranden. Maar als je echt gedurfd te werk gaat, zou je het daar kunnen krijgen, het maken, en het zou het spectaculairste bewijs zijn dat je echt iets waardevols kunt doen in de ruimte dat nog nooit gedaan is. Er is een mythe dat je in de ruimte niets kunt doen voor minder dan een triljoen dollar en 20 jaren. Dat is niet waar. In zeven jaar kunnen we een industriële missie naar Shackleton volbrengen, en bewijzen dat er commerciële toekomst in deze lagebaanruimtetechnologie zit.

We leven in een van de meest spannende tijden in de geschiedenis. We zitten in een magische samenvloeiing waarin privérijkdom en verbeelding de drijvende kracht zijn achter de vraag naar toegang tot de ruimte. De benzinestations in de ruimte die ik eerder beschreef zouden een geheel nieuwe industrie kunnen creëren en het laatste puzzelstukje leveren voor het openen van ruimteverkenning in het algemeen. Om uit het huidige paradigma te breken, is een radicaal andere benadering nodig. We kunnen een goede start maken met een industriële Lewis en Clark-expeditie naar de Shackletonkrater, om de maan te ontginnen, en aan te tonen dat dit een basis is voor een winstgevende handel in de ruimte.

Plannen voor de ruimte lijken altijd te stranden op dubbelzinnigheden van doel en timing. Ik wil hier graag afsluiten door bij TED een statement te maken. Het is mijn ambitie om die expeditie te leiden. (Applaus) Met de juiste steun kan het in zeven jaar zover zijn. Wie zich bij me aansluit om dit te bewerkstelligen zal onderdeel worden van de geschiedenis en zich voegen bij moedige individuen uit het verleden die, waren ze hier vandaag geweest, dit van harte hadden goedgekeurd.

Er was eens een tijd dat mensen stoutmoedige dingen deden om grenzen te verleggen. Wij zijn met z'n allen die les vergeten. Nu is de tijd dat moed nodig is om vooruit te komen. 100 jaar nadat Sir Ernest Shackleton deze woorden schreef, ben ik van plan een industriële vlag op de maan te planten en het laatste puzzelstukje te leggen die de laatste grens naar de ruimte zal openen, in onze tijd, voor ons allemaal. Dank u. (Applaus)