Bill Joy mijmert over een volgende stap

Welke technologie kunnen we daadwerkelijk gebruiken om wereldwijde armoede te verminderen? Wat ik ontdekte was nogal verrassend. We keken eerst naar zaken als sterftecijfers in de 20ste eeuw, en hoe die zijn verbeterd, en daar kwamen hele eenvoudige dingen uit. Je zou zeggen dat antibiotica meer invloed hadden dan schoon water, maar het tegenovergestelde is waar. Dus hele eenvoudige dingen -- bestaande technologieën die we gemakkelijk konden vinden op het pas ontstane Web -- maakten duidelijk een enorm verschil bij dat probleem.

Maar toen ik keek naar krachtigere technologieën en nanotechnologie en genetische manipulatie en andere, nieuwe opbloeiende min of meer digitale technologieën, raakte ik erg verontrust over de mogelijkheden voor misbruik. Als je erover nadenkt, in de geschiedenis, lang geleden, hadden we te maken met het probleem van misbruik tussen individuen. We vonden iets uit -- de Tien Geboden. Gij zult niet doden. Dat is een één-op-één situatie. We organiseerden ons in steden. Er waren veel mensen. En om te voorkomen dat het allen tegen één zou worden, vonden we concepten zoals individuele vrijheid uit. En toen, om te kunnen omgaan met grote groepen, van de omvang van natie-staten, en we moesten wederzijdse non-agressie hebben, of door een aantal conflicten, kwamen we uiteindelijk tot een globaal internationaal accoord om zo'n beetje de vrede te bewaren.

Maar nu is er een nieuwe situatie, wat mensen in feite een asymmetrische situatie noemen, waarbij technologie zo krachtig is dat het zich over de grenzen heen uitstrekt. Het zijn niet de natie-staten die in aanleg toegang hebben tot massavernietiging, maar individuen. Dit volgt uit het feit dat die nieuwe technologieën vaak digitaal zijn. We hebben genoom-sequenties gezien. Je kunt de gen sequenties van pathogenen van internet downloaden als je dat wilt, en klaarblijkelijk was iemand onlangs -- in een wetenschapsblad las ik -- ze zeiden: de griep van 1918 is te gevaarlijk om zomaar te verspreiden. Als mensen het voor onderzoek in hun lab willen gebruiken, dan moeten ze het zelf maar reconstrueren, want het kan open breken als je het opstuurt. Je kunt dus niet ontkennen dat dit kan.

Dus personen in kleine groepen die zich zeer gesterkt voelen omdat ze toegang hebben tot deze zichzelf vermeerderende technologieën, of het nu biologisch of iets anders is, zijn duidelijk een gevaar in onze wereld. Het gevaar zit 'm in het feit dat ze een pandemie kunnen veroorzaken. Eigenlijk hebben we geen ervaring met pandemieën, en als maatschappij kunnen we ook niet zo goed reageren op zaken waar we geen directe, gevoelsmatige ervaring mee hebben. Het zit dus niet in onze natuur om pro-actief te zijn. En in dit geval helpt het niet om er meer technologie tegenaan te gooien, omdat dat mensen alleen maar meer super-versterkt.

De oplossing is dus, zoals mensen als Russel en Einstein en anderen zich voorstellen in een gesprek dat zich afspeelt in een veel extremere vorm begin 20ste eeuw, volgens mij, dat de oplossing niet alleen het hoofd maar ook het hart moest zijn. Algemeen beleid en morele vooruitgang, zeg maar. Om een beschaving te hebben moeten we het gebruik van macht afzweren. Onze individuele rechten verkrijgen we via de maatschappij die ons beschermt tegen anderen die niet alles doen wat ze kunnen, maar alleen doen wat wettelijk is toegestaan. Om het gevaar van deze nieuwe dingen te beperken, moeten we uiteindelijk het vermogen van individuen beperken om toegang te hebben tot, in feite, pandemische macht. We moeten ook een zinnige verdediging hebben, want er is niets dat kan voorkomen dat een gek iets zal uithalen. En weet je, het verontrustende is dat het veel makkelijker is om iets slechts te doen dan om je te verdedigen tegen alle mogelijke slechtheid, de aanvallers hebben een asymmetrisch voordeel.

Dit waren zo ongeveer de gedachten die ik had in 1999 en 2000, en mijn vrienden zeiden dat ik erg depressief werd, en ze maakten zich echt zorgen om me. Toen ging ik een boekcontract aan om meer sombere gedachten hierover op te schrijven en verhuisde naar een hotelkamer in New York met één kamer vol boeken over de Pest, en atoombommen die in New York ontploffen, weet je wel, waar ik dan was in de cirkel, enzovoorts. En toen was ik daar op 11 september, en stond op straat met iedereen. Het was nogal wat om daar te zijn. Ik stond de volgende dag op en liep de stad uit, en al die vuilniswagens stonden geparkeerd op Houston Street, klaar om er naartoe te gaan en het puin op te ruimen. Ik liep midden op de weg naar het treinstation, en alles onder 14th Street was gesloten. Het was een erg aangrijpende ervaring, maar volgens mij niet echt een verrassing voor iemand met 'n kamer vol boeken. Het bleef verrassend dat het daar op dat moment gebeurde, maar niet verrassend dat het überhaupt gebeurde.

Toen begon iedereen erover te schrijven. Duizenden mensen gingen erover schrijven. Uiteindelijk stopte ik met het boek, en toen belde Chris me om te praten op de conferentie. Eigenlijk praat ik er niet meer over omdat er genoeg frustrerende en deprimerende dingen gebeuren. Maar ik stemde toe om te komen om er wat over te zeggen. Ik vind dat we de rechtsstaat niet moeten loslaten om een asymmetrische dreiging te bevechten, en het lijkt alsof we dat wel doen want op dit moment, de mensen die de macht hebben, want daarmee geef je datgene op wat beschaving definieert. We kunnen de dreiging niet op de stupide manier bevechten zoals we nu doen, want een daad van een miljoen dollar veroorzaakt een miljard dollar schade, veroorzaakt een reactie van een biljoen dollar die grotendeels ineffectief is en vrijwel zeker het probleem heeft verergerd. We kunnen het dus niet bestrijden met uitgaven van een miljoen-tegen-één, één-tegen-een miljoen opbrengst.

Nadat ik het boek had opgegeven -- en ik had de grote eer om bij Kleiner Perkins in dienst te gaan, ongeveer een jaar geleden, waar ik met durfkapitaal aan de innovatie-kant werkte, en om wat innovaties te vinden die zich zouden richten op wat ik zag als een aantal van deze grote problemen. Dingen waarbij een factor tien verschil een factor duizend verschil kan maken in het resultaat. Ik ben onder de indruk het afgelopen jaar van de ongelooflijke kwaliteit en opwinding over de innovaties die ik ben tegen gekomen in mijn werk. Soms is het overweldigend. Ik ben erg blij met Google en Wikipedia, ik begrijp dus op z'n minst een beetje waar mensen het over hebben die binnen komen.

Maar ik wil met jullie de drie terreinen delen die me bijzonder enthousiast maken en die te maken hebben met de problemen waar ik het over had in het artikel in Wired. Het eerste is het hele terrein van onderwijs, en dat heeft te maken met waar Nicholas over sprak met een computer van 100 dollar. En dat houdt in dat er nog veel ruimte is in de wet van Moore. De meest geavanceerde transistors zijn tegenwoordig 65 nanometer groot, en we zagen, en ik had het genoegen te investeren in bedrijven die me ervan overtuigen dat we de wet van Moore zullen uitbreiden, helemaal tot aan ongeveer 10 nanometer grootte. Nog een factor van ongeveer zes in reductie van omvang, wat ons ongeveer een factor 100 aan pure verbetering oplevert van wat chips kunnen. En dus, om het concreet te maken, als iets tegenwoordig 1000 dollar kost, bijvoorbeeld de beste PC die je kunt kopen, dat zal z'n prijs zijn, dan denk ik dat we die in 2020 voor 10 dollar kunnen kopen. Oké? Stel je nu eens voor wat een PC van 100 dollar in 2020 zal zijn als een hulpmiddel voor onderwijs.

Ik denk dat voor ons de uitdaging is -- ik weet zeker dat dat gaat gebeuren, de uitdaging is, gaan we onderwijshulpmiddelen en dingen voor het internet ontwikkelen waarmee we ons voordeel doen met dat apparaat? Mijn stelling vandaag is dat we ongelooflijk krachtige computers hebben, maar niet echt goede software er voor. En pas achteraf bezien, nadat er betere software is gekomen, en je pakt het en draait het op een tien jaar oude machine, dat je zegt: Goh, was die machine zó snel? Ik weet nog dat ze de Apple Mac interface namen en die terug zetten op de Apple II. De Apple II was prima in staat dat soort interface te runnen, we wisten toen alleen niet hoe dat moest. Dus uitgaande dat we weten en moeten geloven -- want de wet van Moore is zeg maar constant gebleven, ik bedoel, het was een zeer voorspelbare vooruitgang, gemeten over de laatste 40 jaar of zoiets. We kunnen weten hoe computers in 2020 zullen zijn. Het is geweldig dat er initiatieven zijn die zeggen: laten we onderwijs maken, en de mensen in de wereld onderwijzen, want dat is een sterke kracht voor vrede. En we kunnen iedereen een computer van honderd dollar geven of een computer van 10 dollar de komende 15 jaar.

Het tweede terrein waar ik me op richt is het mileuprobleem, want dat zal duidelijk een grote druk leggen op deze wereld. Zometeen horen we daar veel meer over van Al Gore. Wat we zien als de tendens die iets weg heeft van de wet van Moore die zorgt voor een verbetering in ons vermogen om milieuproblemen aan te gaan, is nieuwe materialen. We hebben een uitdaging, want de stedelijke bevolking groeit in deze eeuw van twee miljard tot zes miljard in zeer korte tijd. Mensen verhuizen naar de steden. Ze hebben allemaal schoon water, energie en vervoer nodig, en we willen dat ze zich duurzaam gaan ontwikkelen. We zijn redelijk efficient in de industriële sectoren. We hebben verbeteringen aangebracht in efficiency bij energie en grondstoffen, maar de consumentensector, met name in de VS, is erg inefficiënt. Maar deze nieuwe materialen brengen zulke ongelooflijke innovaties met zich mee dat er gegronde hoop is dat deze dingen zo winstgevend zullen worden dat ze op de markt kunnen komen.

Ik wil jullie een specifiek voorbeeld geven van een nieuw materiaal dat 15 jaar geleden is ontdekt. Bijvoorbeeld koolstof nanobuisjes, die werden ontdekt door Iijima in 1991, die hebben onvoorstelbare eigenschappen. En dit soort dingen gaan we ontdekken als we gaan ontwikkelen op nano-schaal. Hun sterkte: het is bijna het sterkte materiaal, materiaal met de grootste treksterkte die we kennen. Ze zijn heel erg stijf. Ze rekken nauwelijks uit. In twee dimensies, als je er zeg maar een stof van maakt dan is het 30 keer sterker dan Kevlar. Als je er een driedimensionale structuur van maakt, zoals een buckyball, dan hebben ze allerlei ongelooflijke eigenschappen. Als je er een deeltje op afschiet en er een gat in maakt, repareren ze zichzelf; ze repareren en ritsen het gat dicht in femtoseconden, wat niet -- wat erg snel is. . Als je er licht op schijnt maken ze elektriciteit. Als je er op flitst met een camera vliegen ze zelfs in brand. Als je er elektriciteit op aansluit, geven ze licht af. Als je er stroom doorheen voert, je kunt 1000 keer meer stroom door eentje laten stromen dan door een stuk metaal. Je kunt zowel p- als n-type halfgeleiders maken, wat inhoudt dat je tranistors van ze kunt maken. Ze geleiden warmte in de lengterichting maar niet in de breedte -- goed, er is geen breedte, maar niet de andere kant op als je je op elkaar stapelt; die eigenschap heeft koolstofvezel ook. Als je er deeltjes in stopt, dan schieten ze er uit -- het zijn net miniatuur lineaire versnellers of elektronenkanons. Van binnen zijn de nanobuisjes zo klein -- de kleinste zijn 0,7 nanometer -- dat het zo goed als een kwantumwereld is. Het is een vreemd wereld binnen in een nanobuisje.

Wat we gaan zien, en we hebben de businessplannen al gezien, waar het soort dingen in staat waar Lisa Randall het over heeft. Ik had een business plan waarin ik meer te weten wilde komen over Witten's kosmische dimensiestrings om te begrijpen welk fenomeen zich afspeelde in een voorgesteld nanomateriaal. Binnenin een nanobuisje zitten we echt aan de limiet. Wat we dus zien bij deze en bij andere nieuwe materialen dat we dingen met verschillende eigenschappen kunnen doen -- lichter, sterker -- en die nieuwe materialen vervolgens toepassen op de milieuproblemen. Nieuwe materialen die water kunnen maken, nieuwe materialen die brandstofcellen beter laten werken, nieuwe materialen die chemische reacties stimuleren, die vervuiling terugbrengen enzovoorts. Ethanol -- nieuwe manieren om ethanol te maken. Nieuwe manieren om elektrisch transport te maken. De hele groene droom -- omdat het winstgevend kan zijn. En we hebben net een nieuw fonds opgericht, we hebben 100 miljoen dollar toegezegd voor dit soort investeringen. We denken dat Genentech, de Compaq, de Lotus, de Sun, de Netscape, de Amazon, de Google op deze terreinen nog gevonden moeten worden, want deze materiaal-revolutie zal deze dingen versneld laten gebeuren.

Het derde terrein waar we aan werken, en we kondigden het pas vorige week aan -- we waren in New York. We hebben 200 miljoen dollar in een speciaal fonds gestopt om aan een pandemie in bio-defensie te werken. En om je er een idee van te geven, het laatste fonds dat Kleiner oprichtte was 400 miljoen dollar, dus voor ons is dit een flink fonds. En wat we de laatste maanden hebben gedaan, een paar maanden geleden, Ray Kurzweill en ik schreven een opinieartikel in de New York Times over dat het vrijgeven van het 1918 genoom erg gevaarlijk is. En John Doerr en Brook en anderen maakten zich zorgen, en we keken om ons heen naar wat de wereld deed om zich voor te bereiden op een pandemie. En we zagen veel hiaten.

Dus vroegen we ons af, kunnen we innovaties ontdekken die deze hiaten opvullen? En Brooks vertelde me in een pauze hier, hij zei dat hij zoveel heeft gevonden dat hij er niet van kan slapen, want er zijn zoveel geweldige technologieën, dat we eronder bedolven worden. En we hebben ze nodig, weet je. We hebben één virusremmer die we misschien moeten inslaan die nog ongeveer werkt. Dat is Tamiflu™. Maar Tamiflu -- het virus is resistent. Het is resistent tegen Tamiflu. Met AIDS hebben we ontdekt dat we cocktails moeten hebben om goed te werken, zodat de weerstand van het virus -- we hebben een aantal virusremmers nodig. We hebben beter toezicht nodig. We hebben netwerken nodig die uitvinden wat er aan de hand is. We hebben snelle testen nodig om te bepalen of iemand een soort griep heeft die we pas onlangs hebben geïdentificeerd. We moeten in staat zijn die snelle testen snel te maken. We moeten nieuwe virusremmers en cocktails hebben, nieuwe soorten vaccins. Vaccins met een breed spectrum. Vaccins die snel geproduceerd kunnen worden. Cocktails, meer polyvalente vaccins. Meestal krijg je een trivalent vaccin tegen drie mogelijke soorten griep. We moeten -- we weten niet waar dit heen gaat. We denken dat als we deze 10 hiaten kunnen vullen, dat we een kans hebben om écht het risico van een pandemie te verminderen. Het verschil tussen een normaal griepseizoen en een pandemie is ongeveer een factor 1000 in sterftes en zeer zeker een enorme economische impact. We zijn dus erg enthousiast omdat we misschien wel 10, of 10 projecten kunnen versnellen en ze op de markt kunnen zien komen in de komende jaren die hierover gaan.

Dus als we technologie gebruiken, onderwijs helpen, het milieu helpen, de pandemie helpen, lost dat het grotere probleem op waar ik het over had in het Wired artikel? Ik ben bang dat het antwoord nee is, want je kunt een probleem van het beheersen van techniek niet oplossen met meer technologie. Als we een oneindige hoeveelheid energie loslaten, dan zullen we -- dan kan maar een heel klein aantal mensen het misbruiken. We kunnen niet vechten met een miljoen-tegen-één achterstand. Wat we dus moeten doen, is beter beleid maken. Bijvoorbeeld, sommige dingen die we kunnen doen zijn beleidsoplossingen die nog niet echt in de lucht hangen op dit moment maar misschien wel bij een nieuwe regering -- is markten gebruiken.

Markten zijn een zeer sterke kracht. Bijvoorbeeld, in plaats van het wegreguleren van problemen, die waarschijnlijk niet werken, als we een prijsstelling uitvoeren in de kosten van zakendoen, de kosten van rampen, zodat mensen die dingen doen die hogere kosten van rampen hadden zouden dan een verzekering tegen dat risico moeten nemen. Als je dus een medicijn op de markt wil brengen, dan doe je dat. Maar het hoeft dan niet te worden goedgekeurd door toezichthouders; je zou een actuaris moeten overtuigen dat het veilig is. En als je het principe van een verzekering breder toepast, dan kun je een grotere kracht gebruiken, een marktwerking, om te zorgen voor terugkoppeling. Hoe behoud je de rechtsstaat? Ik denk dat het goed is om de wet te behouden. Je moet mensen verantwoordelijk stellen. De wet eist verantwoording. Tegenwoordig dragen wetenschappers, zakenmensen, ingenieurs geen persoonlijke verantwoordelijkheid voor de consequenties van hun daden. Dit moet je verbinden met de wet.

Tot slot denk ik dat we iets moeten doen dat niet echt -- het is bijna onacceptabel om te zeggen -- en dat is, we moeten de toekomst gaan ontwerpen. We kunnen de toekomst niet uitkiezen, maar we kunnen de toekomst sturen. Onze investering in het voorkomen van pandemische griep is de beïnvloeding van de verspreiding van mogelijke resultaten. Misschien kunnen we het niet stoppen, maar de kans dat het ons voorbij gaat is kleiner als we ons richten op dat probleem. We kunnen de toekomst dus ontwerpen als we kiezen welk soort dingen we willen dat er gebeurt en niet gebeurt, om ons zo naar een lager risico te brengen. Vicepresident Gore zal het hebben over hoe we het klimaat-traject naar een lagere kans op rampspoed kunnen sturen.

Maar bovenal moeten we de goeien helpen, de mensen aan de verdedigende kant, die hebben een voordeel op de mensen die misbruiken. En wat we moeten doen om dat te doen is dat we toegang tot bepaalde informatie moeten beperken. En volwassen geworden zoals wij, en met vrije meningsuiting hoog in het vaandel, is dit moeilijk voor ons om te accepteren -- voor ons allemaal om te accepteren. Het is met name moeilijk te accepteren voor de wetenschappers die nog weten, weet je wel, Galileo in feite opgesloten, en die nog strijd voeren tegen de kerk. Maar dat is de prijs die je betaalt voor beschaving. De prijs om de rechtsstaat te behouden is het beperken van toegang tot grote en ongebreidelde macht. Dank u. .