Bill Gates: Hoe de budgetten van staten Amerikaanse scholen schaden

Dit gaat over de budgetten van de staten. Waarschijnlijk het saaiste onderwerp van de hele ochtend. Maar ik wil het er toch over hebben omdat het zo'n belangrijk onderwerp is. De budgetten van de staten gaan over hele grote bedragen -- Ik zal de getallen laten zien, daar wordt eigenlijk nooit goed naar gekeken. Er is maar weinig begrip. Veel mensen die zich ermee bezig houden, kijken naar hun kortetermijnbelangen. Dus denken ze niet na over de implicaties op lange termijn. Deze budgetten zijn cruciaal voor onze toekomst. Ze zijn essentieel voor onze kinderen. Het meest geld voor onderwijs, of het nu gaat over basis- en voorgezet onderwijs, over de grote en over kleinere universiteiten -- ze worden voor het grootste deel bekostigd uit de budgetten van de staten.

Maar we hebben een probleem. Laten we eens naar het hele plaatje kijken. De economie van de VS is groot -- 14,7 biljoen. Nou, van deze koek besteedt de overheid 36 procent. Dat is een combinatie van het federale niveau, dat het grootste aandeel heeft, de staten en het lokale niveau. Alleen als je alles bij elkaar ziet krijg je een idee van wat er aan de hand is. Want veel dingen zijn gecompliceerd: gezondheidszorg, onderzoeksgeld worden vanuit verschillende niveaus bekostigd. Maar we geven 36 procent uit. Wat krijgen we binnen? Eenvoudige, zakelijke vraag. Het antwoord is 26 procent. Dat betekent een tekort van 10 procent. Eigenlijk is dat een waanzinnig getal. Een deel daarvan komt omdat we uit een economische recessie komen. Inkomsten worden minder, een aantal specifieke uitgaven stijgt, maar dat verklaart maar een klein deel. Het meeste komt door de manier waarop verplichtingen zich opstapelen en de trends. Dat plaatst ons voor een enorme uitdaging. Dit hier is het vooruitzicht. Er zitten hier een aantal dingen in. Ik kan zeggen dat we misschien meer geld binnenkrijgen of dat de uitgaven verder oplopen door medische innovatie. Het zal steeds moeilijker worden, zelfs als uitgaan van een goede economie -- beter dan we kunnen verwachten. Dit is wat je ziet in dit algemene beeld.

Waar komt dit allemaal door? Waar komt zo'n groot probleem vandaan? Want in ieder geval op papier hebben deze staten geen tekorten. Er is maar één staat die zegt dat ze begrotingstekorten mogen hebben. Dat betekent in feite dat ze maar doen alsof. De begroting is niet echt sluitend. De spelletjes die worden gespeeld om dat te verbergen, vertroebelen het beeld zodanig dat mensen dingen over het hoofd zien die eigenlijk hele heldere uitdagingen zijn. Toen Jerry Brown werd gekozen, was dit zijn grote uitdaging. Door allerlei truukjes en een zogenaamd sluitende begroting ontbrak er 25 miljard van de 76 miljard voorgestelde uitgaven. Hij heeft wat gedachten op een rijtje gezet: ongeveer de helft zal hij bezuinigen. De andere helft komt, via een aantal erg ingewikkelde stappen, uit een belastingverhoging. Maar zelfs dan gaan, als je een aantal jaar in de toekomst kijkt, de kosten van pensioenen en zorg omhoog, maar de inkomsten houden dat niet bij. Dus dan krijg je een groot tekort.

Hoe hebben we dit kunnen verbergen? Nou, daar zijn een paar handigheidjes voor. Die bleven niet helemaal onopgemerkt. De krant zei: "Het is niet echt sluitend". "Er zitten gaten in". "Permanent op de pof leven". "Zit vol met handigheidjes". Als je er echt goed naar kijkt, zou zelfs Enron dit niet zo hebben gedurfd. Dit is zo opzichtig, zo extreem. Let er eigenlijk iemand op wat deze lui aan het doen zijn? Ze lenen geld. Dat mogen ze niet, maar ze doen het toch. Ze houden meer voorheffingen in alleen om hun cash flow op peil te houden. Ze verkopen de activa. Ze stellen de betalingen uit. Ze verkopen de inkomsten uit tabaksaccijns. Het gaat niet alleen om Californië. Sterker nog, er zijn vijf staten die nog erger zijn. Eigenlijk zijn er maar vier staten die niet met dit grote probleem kampen. Het is dus systematisch voor het hele land. Uiteindelijk komt het allemaal door bepaalde verplichtingen op lange termijn -- de zorg die steeds duurder wordt door innovaties, vroegpensioen en pensioenen met onze bevolkingsopbouw, en simpelweg vrijgevigheid -- waardoor deze mis-boekhouding zich in de tijd kan ontwikkelen en we een probleem hebben. Dit zijn de zorguitgaven voor gepensioneerden. Drie miljoen geresereveerd op een verplichting van 62 miljard. De autoproducenten zijn er niets bij. Iedereen keek ernaar en wist dat we afstevenden op een enorm probleem. De voorspelling voor de zorg alleen al is dat deze zal stijgen van 26 procent van de begroting naar 42 procent.

Waar moet dat vandaan komen? Om dat te kunnen betalen moeten we de uitgaven aan onderwijs halveren. Dit gaat echt om jong tegen oud, tot op zekere hoogte. Als je niets doet aan de inkomsten, als je niet oplost wat er gebeurt in de zorg, dan betekent dat een desinvestering in de jeugd. Het geweldige universiteitssysteem van Californië, de geweldige dingen die gebeurden, dat is afgelopen. Tot dusver betekende het ontslagen en grotere klassen. In het onderwijsveld gaat de discussie nu over "Moeten alleen de jonge leerkrachten worden ontslagen, of ook de minder goede?" Er is de discussie: als je de klassen gaat vergroten, waar doe je dat dan? Hoeveel effect heeft dat? Zo raken mensen het zicht kwijt en denken: "Misschien is het wel goed zo." Maar nee - er mag niet worden bezuinigd op onderwijs. Er zijn manieren, als het tijdelijk is, om de impact te minimaliseren. Maar het is een probleem. Het is ook een probleem voor de toekomst. De rol die technologie moet spelen. Er is geld voor nodig voor experimenten om middelen te ontwikkelen. Het idee om leraren te betalen voor hun effectiviteit, om ze te meten, feedback te geven, video's op te nemen in de klas. Dat is, denk ik, heel erg belangrijk. Maar er is geld nodig voor dat systeem en voor die prestatiebeloning. In een situatie van groei gebruik je daar nieuw geld voor. Zelfs bij een gelijkblijvende economie kun je geld vrijmaken. Maar met de bezuinigingen waar we nu over spreken, zal het heel, heel moeilijk worden om prestatiebeloning in te voeren of om op een nieuwe manier technologie te gaan gebruiken.

Dus wat gebeurt er? Wie zijn toch die handige adviseurs die deze fouten hebben gemaakt? Er zijn eigenlijk helemaal geen adviseurs. (Gelach) Het zijn de kiezers. Wij zijn het eigenlijk. Kijk eens even naar deze uitgaven. Californië zal meer dan 100 miljard uitgeven, Microsoft 38, Google ongeveer 19. Zoveel denkkracht voor een goede cijfermatige analyse, zowel binnen Google als Microsoft en daarbuiten, met analisten en mensen met hun meningen -- "Hadden ze dit wel moeten uitgeven?" "Nee, dat was geldverspilling". "En dit dan?" -- Dat is echt fenomenaal. Iedereen heeft een mening. Er is een geweldige feedback. De getallen worden gebruikt bij het nemen van beslissingen. Maar voor de uitgaven aan onderwijs en zorg -- in het bijzonder deze langetermijntrends -- daarbij heb je dat soort betrokkenheid niet. Terwijl die cijfers veel belangrijk zijn in termen van vermogen, waar we van kunnen leren.

Dus wat moeten we doen? We hebben betere hulpmiddelen nodig. Het internet zal daarbij helpen. Ik zal mijn website gebruiken voor dingen die het juiste beeld geven. We hebben nog veel meer nodig. Er zijn een aantal goede boeken, een over onderwijsuitgaven en waar het geld vandaan komt -- hoe dat in de tijd is veranderd, wat de uitdaging is. We hebben een betere boekhouding nodig. We moeten ervoor zorgen dat de huidige werknemers en de toekomstige verplichtingen die zij meebrengen, dat die uit de huidige begroting komen. We moeten begrijpen waarom de pensioenen zijn ingeboekt op de manier waarop dat is gebeurd. Het moet meer gaan lijken op een bedrijfsboekhouding. Dat is de gulden standaard. En ten slotte moeten we politici echt gaan belonen als ze zich bezig houden met deze langetermijnproblemen. We moeten dan niet zeggen: "Je brengt slecht nieuws? Dan schieten we je af." En ze bestaan: Erskine Bowles, Alan Simpson en anderen die hebben voorstellen gedaan voor het probleem dat federale zorguitgaven opleveren voor de staten. Maar hun werk is terzijde geschoven. Sterker nog: een week later werd er een belastingverlaging doorgevoerd die de situatie nog erger maakte dan waar zij al vanuit gingen. Al deze puzzelstukjes zijn nodig.

Ik denk dat het probleem oplosbaar is. Het is een geweldig land met zoveel mensen. Maar we moeten die mensen erbij betrekken, want dit gaat over onderwijs. Kijk alleen al naar wat er met het collegegeld is gebeurd op de Universiteit van Californië en trek dat voor nog eens drie, vier, vijf jaar door. Het is onbetaalbaar. Maar dat is wel precies datgene -- investeren in jongeren -- wat ons groot maakt, waardoor we een bijdrage kunnen leveren. Het stelt ons in staat kunst te maken, biotechnologie, software, ... al die magische dingen. Dus de conclusie is dat we ons met de begroting van de staten moeten bezig houden omdat die essentieel zijn voor onze kinderen en onze toekomst.

Bedankt.

(Applaus)