Bill Ford: Een toekomst zonder verkeersopstoppingen

Door m'n geboorte en eigen keuze ben ik heel m'n leven al betrokken bij de auto-industrie. De laatste 30 jaar heb ik voor Ford Motor Company gewerkt. Tijdens de meeste van die jaren ben ik vooral bezorgd geweest over hoe ik meer auto's en vrachtwagens kon verkopen. Maar vandaag maak ik me het meeste zorgen over wat als we alleen nog méér auto's en vrachtwagens verkopen? Wat gebeurt er als het aantal wagens op de weg verdubbelt, verdrievoudigt, of zelfs verviervoudigt?

Mijn leven wordt geleid door twee passies. De eerste is auto's. Ik ben letterlijk opgegroeid bij Ford Motor Company. Ik vond het zo cool dat m'n vader de nieuwste Ford Lincoln mee naar huis nam en op onze oprijlaan parkeerde. Op mijn tiende besloot ik dat het enorm cool zou zijn als ik een testrijder zou zijn. Dus toen m'n ouders uit eten gingen, glipte ik stiekem uit het huis. Ik kroop achter het stuur van de nieuwe auto en reed lekker een rondje. Het was geweldig. Dat deed ik zo'n twee jaar lang, tot - ik geloof tot m'n twaalfde - toen m'n vader een Lincoln Mark III mee naar huis nam. Het sneeuwde die dag. Hij en m'n moeder gingen uit eten en ik glipte er tussenuit om wat gave rondjes te rijden of zelfs achten te draaien in de sneeuw. M'n vader was die avond vroeg klaar met eten. Hij liep vanuit onze hal naar de voordeur net op het moment dat ik slipte op een ijsplek. Ik ontmoette hem bij de deur toen ik de auto bijna onze hal inreed. Sindsdien heb ik wel wat rustiger aan gedaan met mijn testritjes. Maar het was het begin van mijn liefde voor auto's. Mijn eerste auto was een 'electric green' Mustang uit 1975. Ook al was de kleur behoorlijk afschuwelijk, ik hield van mijn auto. Sindsdien ben ik helemaal verslingerd aan auto's wat vandaag de dag nog steeds het geval is.

Ik houd niet alleen van auto's, ik heb een passie voor ze, het zit vrij letterlijk in mijn bloed. Mijn overgrootvader was Henry Ford, en mijn overgrootvader van moederskant was Harvey Firestone. Dus toen ik werd geboren, zou je kunnen zeggen dat er al vrij hoge verwachtingen waren. Maar mijn overgrootvader, Henry Ford, geloofde heilig in de missie van Ford Motor Company: het leven van mensen beter maken en betaalbare auto's maken zodat iedereen er zich een kon aanschaffen. Want hij geloofde dat samen met mobiliteit, er ook vrijheid en vooruitgang zou komen. En dat geloof ik ook.

Mijn andere grote passie is de natuur. Toen ik jong was, ging ik vaak naar het noordelijke gedeelte van Michigan. Ik viste in dezelfde rivieren als Hemingway, die hij later beschreef. Het kwam als een schok voor mij toen ik jaren later ontdekte dat het stroompje dat ik zo geweldig vond, en de velden gevuld met vuurvliegjes, waar ik zo graag door liep, nu vervangen waren door een winkelcentrum en appartementen. Dus zelfs op een jonge leeftijd was ik me daar al bewust van. Het hele idee van natuurbehoud op een basisniveau, raakte me erg diep.

Als een middelbare scholier las ik Thoreau, Aldo Leopold en Edward Abbey. Ik begon een diepere waardering te ontwikkelen voor de natuur. Maar zelfs toen kon ik me nog niet voorstellen dat m'n liefde voor auto's en vrachtwagens zou gaan botsen met m'n liefde voor de natuur. Die naïviteit hield ik vol tot aan de hogeschool. Toen ik ging studeren verbaasde het me dat een aantal van m'n professoren zeiden dat mijn familie en de Ford Motor Company, de bron waren van alles wat verkeerd was in ons land. Zij vonden dat wij als industrie meer geïnteresseerd waren in winst in plaats van in vooruitgang. Dat we de lucht met smog vulden en kortweg de vijand waren.

Na mijn studie ging ik bij Ford werken, ook al vroeg ik me af of dat wel de juiste keuze was. Maar ik besloot het toch te doen om hopelijk iets te kunnen veranderen. Nu, na 30 jaar, besef ik dat ik nogal naïef was te denken dat ik iets kon veranderen, maar ik wilde het zo graag. Eigenlijk ontdekte ik dat mijn leraren deels gelijk hadden. Toen ik terugging naar Detroit kwam ik erachter dat mijn milieu-neigingen niet erg populair waren binnen het bedrijf. laat staan binnen de gehele industrie. Zoals je je kunt voorstellen heb ik een aantal interessante gesprekken gehad. Sommigen bij Ford geloofden dat die ecologische nonsens gewoon maar moesten verdwijnen en dat ik moest stoppen me te associëren met 'natuurfanaten'. Ze vonden me een radicaal. Tot de dag van vandaag zal ik niet vergeten dat een lid van het topmanagement me vroeg te stoppen mezelf te associëren met bekende of mogelijke milieuactivisten. (Gelach) Ik had natuurlijk geen intentie om dat te doen. Ik bleef gepassioneerd over de natuur praten, over het onderwerp wat tegenwoordig onder de noemer 'duurzaamheid' valt. Langzamerhand werden mijn controversiële ideeën overgenomen tot wat nu min of meer algemeen geaccepteerd is. De meeste mensen in de industrie van vandaag snappen dat we er mee aan de slag moeten.

Het goede nieuws is dat we al aardig wat vooruitgang boeken op gebied van auto's en het milieu. Niet alleen bij Ford, maar in de hele industrie. We proberen steeds efficiënter te zijn met brandstof. En met behulp van nieuwe technologie reduceren - hopelijk ooit zelfs elimineren - we onze CO2-uitstoot. We verkopen zelfs elektrische auto's, wat geweldig is. We zijn bezig met alternatieve aandrijflijnen te bedenken die auto's betaalbaar maken in elke zin van het woord: economisch, sociaal en ecologisch. Maar ondanks dat er nog een lange weg voor ons ligt en er nog veel werk aan de winkel is, zie ik de dag waar m'n twee grote passies -- auto's en de natuur -- zullen samenkomen in harmonie.

Helaas, terwijl we bezig zijn om het ene gigantische probleem op te lossen -- zoals ik zei: "Er is nog veel werk aan de winkel" -- kan ik zien waar het zal gebeuren -- zelfs terwijl we proberen dit te voor elkaar te krijgen, duikt er een ander groot probleem op dat we nog niet opmerken: de vrijheid van mobiliteit die m'n overgrootvader naar de gewone mens bracht, wordt nu net als het milieu, bedreigd. Het is een heel simpel wiskundig probleem. Er zijn op dit moment ongeveer 6.8 miljard mensen in de wereld. Wij zullen dit getal nog zien groeien tot negen miljard. Met zo'n hoog bevolkingsaantal zal onze planeet te kampen krijgen met de grenzen van groei. En met die groei zullen een aantal zware praktische problemen ontstaan. Zo zal ons transportsysteem de druk simpelweg niet meer aankunnen.

Als we kijken naar de bevolkingsgroei met betrekking tot auto's wordt dat punt nog duidelijker. Er zijn nu wereldwijd ongeveer 800 miljoen auto's in gebruik. Met nog meer mensen en grotere welvaart over de hele wereld, zal dat aantal, halverwege deze eeuw, groeien naar zo'n 2 tot 4 miljard auto's. Dit gaat een wereldwijde verkeersopstopping creëren zoals nooit tevoren. Bedenk wat voor invloed dit gaat hebben op ons dagelijks leven. Tegenwoordig zit de gemiddelde Amerikaan ongeveer een week per jaar vast in files. Dat is een enorme verspilling van tijd en middelen. Maar dat is niks vergeleken met wat er aan de hand is in landen die nu het snelst groeien. In Peking zitten forenzen gemiddeld 5 uur in het verkeer. Waarschijnlijk hebben velen van jullie afgelopen zomer gezien dat er in China een file van 160 kilometer was. Het duurde 11 dagen voordat deze was opgelost. In de komende decennia zal 75 procent van de wereldbevolking in steden wonen en 50 van die steden zullen minimaal 10 miljoen inwoners hebben.

Dus je snapt hoe groot het probleem is waar we mee geconfronteerd worden. Als je dan ook nog de bevolkingsgroei incalculeert, wordt het duidelijk dat het mobiliteitsmodel van vandaag simpelweg niet werkbaar is voor de toekomst. En 4 miljard schone auto's zijn nog steeds 4 miljard auto's. Een file zonder gasuitstoot, is nog steeds een file. Dus als we vandaag niets veranderen, hoe ziet de toekomst er dan uit? Ik denk dat je het plaatje wel snapt. Files zijn een symptoom van dit probleem en ze zijn heel erg vervelend, maar meer ook niet. Het grotere probleem is dat een wereldwijde verkeersopstopping de economische groei belemmert en daarmee ook het vermogen om voedsel en gezondheidszorg te leveren, in het bijzonder in de stadskernen. De kwaliteit van leven zal in groot gevaar komen. Wat gaat dit probleem oplossen?

Meer van hetzelfde is niet het antwoord. M'n overgrootvader zei eens, voordat hij de T-Ford had ontworpen: "Als ik destijds had gevraagd wat mensen wilden, dan hadden ze gezegd: 'We willen snellere paarden'". Dus het antwoord op meer auto's is niet: "Meer wegen." Toen Amerika naar het Westen uitbreidde, zetten we niet meer karavanen in, maar legden spoorwegen aan. Om ons land na de Tweede Wereldoorlog mobieler te maken, legden we niet nog meer tweebaans-snelwegen aan, maar het 'interstate' snelwegsysteem. We moeten nu een soortgelijke gedachtesprong maken om de toekomst leefbaar te houden. We gaan slimme auto's bouwen, maar we moeten ook bouwen aan slimme wegen, slimme parkeerplaatsen slim openbaar vervoer en nog veel meer. We willen onze tijd niet verdoen met stilzitten in het verkeer, wachten voor tolhokjes of het zoeken naar parkeerplaatsen. We hebben een geïntegreerd systeem nodig dat realtime gegevens gebruikt om mobiliteit op een gigantische schaal te optimaliseren zonder gedoe of compromissen voor reizigers. We hebben zo'n systeem echt nodig om de toekomst van mobiliteit duurzaam te maken.

Het goede nieuws is dat er in verschillende delen van de wereld al aan deze zaken wordt gewerkt. In de stad Masdar, in Abu Dhabi, rijden elektrische wagens zonder bestuurder die met elkaar communiceren en onder de straten door gaan met daarboven een aantal voetpaden voor voetgangers. In '34th Street' in New York worden verkeersopstoppingen binnenkort vervangen door een coherent systeem met voertuig-specifieke banen. Er zullen zones voor voetgangers en speciale banen voor verkeer worden aangelegd. Dit alles zal de tijd die je nodig hebt om je in de spits van de ene naar de andere kant van New York te verplaatsen, reduceren van een uur naar 20 minuten. In Hong Kong hebben ze een heel interessant systeem met de naam 'Octopus'. Dit systeem verbindt echt alle transportmogelijkheden in één enkel betaalsysteem. Dus parkeergarages, bussen en treinen werken allemaal binnen dit systeem. Je ziet wereldwijd dat autodelen ook steeds meer voorkomt. Ik vind deze initiatieven geweldig. Ze verlichten opstoppingen en helpen met het besparen van brandstof.

Dit zijn allemaal goede ideeën die vooruitgang boeken. Maar wat me echt inspireert is wat er mogelijk is als onze auto's met elkaar gaan praten. Spoedig zullen dezelfde systemen die we gebruiken om muziek, entertainment en gps-informatie in onze auto's te ontvangen, ook gebruikt worden om een slim voertuignetwerk te creëren. Ik rij elke ochtend zo'n 50 kilometer van m'n huis in Ann Arbor naar mijn kantoor in Dearborn, Michigan. Elke avond als ik naar huis rijd, is m'n terugreis een volledige ramp. Ik moet vaak de snelweg verlaten om naar andere wegen te zoeken die me thuis zullen brengen. Maar binnenkort zullen auto's met elkaar gaan communiceren. Dus als een auto voor mij op de I-94 zwaar verkeer tegenkomt, wordt m'n auto onmiddellijk verwittigd zodat hij een andere route kan zoeken om mij op de beste manier thuis te brengen. Deze systemen worden nu al getest en zullen binnenkort klaar zijn voor algemeen gebruik.

Maar de potentie van een gekoppeld autonetwerk is bijna eindeloos. Stel je eens voor dat je zeer binnenkort een reis naar het centrum van een stad plant en dat je auto verbinding maakt met een slim parkeersysteem. Dus je stapt in je auto en die reserveert gelijk een parkeerplaats, lang voordat je arriveert. Niet meer rondrijden tot je er een hebt gevonden. Het zoeken van een parkeerplaats is in stedelijke gebieden een van de grootste brandstofverslinders. Of als je in New York bent, gebruik je je smartphone om een slimme taxi te bestellen zodat je niet in de kou hoeft te wachten om er een aan te houden. Of als je in de toekomst een TED-conferentie bijwoont, kan je auto communiceren met de kalenders van iedereen hier om je zo de beste route naar huis voor te stellen én wanneer je moet vertrekken om op tijd bij je volgende afspraak te arriveren. Het is dit soort technologie dat miljoenen onafhankelijke voertuigen zal samenvoegen in een enkel systeem.

Dus ik denk dat het duidelijk is dat we op de rand staan van de oplossing van dit enorme probleem. Maar zoals we hebben ondervonden met het CO2 probleem en fossiele brandstoffen: er is geen magische oplossing. De oplossing kan niet gevonden worden door meer auto's, meer wegen of nieuwe spoorwegen aan te leggen. Naar mijn mening kan dit alleen maar via een wereldwijd netwerk van gekoppelde systemen. Ik weet zeker dat we de technologie hebben om dit te realiseren. Maar dan moeten we wel bereid zijn om oplossingen te zoeken. Of dat nu betekent dat we moeten autodelen of meer het openbaar vervoer moeten gebruiken of zelfs iets anders wat we nog niet hebben bedacht. Onze algemene combinatie van transport en infrastructuur moet alle eisen van de toekomst kunnen weerstaan.

We zullen onze beste en slimste mensen nodig hebben om dit probleem aan te pakken. Bedrijven, ondernemers, durfkapitalisten moeten allemaal begrijpen dat dit een enorme kans is om zaken te doen en tegelijk ook een enorm sociaal probleem om op te lossen. Terwijl deze groepen de groene-energie-uitdaging omarmen -- het is echt geweldig om te zien hoeveel mentale kracht, hoeveel geld en diep nadenken in de afgelopen 3 jaar zijn weg heeft gevonden naar het groene-energie-probleem. We hebben diezelfde passie en energie nodig om wereldwijde verkeersopstoppingen te voorkomen. We hebben mensen nodig zoals jullie in deze zaal: vooraanstaande denkers. Ik bedoel, eigenlijk heb ik jullie allemaal nodig om na te denken over hoe je mee kan helpen om dit grote probleem op te lossen. We hebben mensen van alle lagen van de maatschappij nodig, niet alleen uitvinders maar ook beleidsmakers en ambtenaren, om na te denken hoe ze deze uitdaging aan zullen pakken.

Dit zal niet worden opgelost door één persoon of groep. Elk land zal echt een nationaal energiebeleid nodig hebben omdat de oplossingen per land verschillend zullen zijn, afhankelijk van het inkomen, het aantal files en hoe geïntegreerd de systemen al zijn. Maar we moeten er wel aan beginnen. Vandaag nog! En we moeten een infrastructuur hebben die ontworpen is om de flexibele toekomst te ondersteunen.

We zijn al een heel eind gekomen. Voordat de T-Ford bestond, reisden de meeste mensen in heel hun leven nooit verder dan 40 kilometer van huis. Sindsdien hebben auto's ons de vrijheid gegeven om te kiezen waar we wonen, werken, plezier hebben of gewoon als we er even tussenuit willen. We willen die vrijheid niet verliezen. Zoals ik eerder zei: "We hebben nog een lange weg te gaan." We zijn bezig met oplossingen te zoeken voor de milieuproblemen die onze vrijheid bedreigen. Maar ik geloof dat we al onze inzet, vernuftigheid en doorzettingsvermogen nu moeten gebruiken om wereldwijde verkeersopstoppingen te voorkomen. Want als we dat doen, behouden we datgene wat we nu zo vanzelfsprekend vinden. Namelijk onszelf vrij en gemakkelijk over de hele wereld bewegen. Het zal zeker onze kwaliteit van leven verbeteren als we dit oplossen. Probeer je, net als ik, een toekomst voor te stellen zonder uitstoot van gassen, met de vrijheid om je door heel het land en wereldwijd te verplaatsen. Dat vinden we nu zo vanzelfsprekend. Het is de moeite waard om vandaag hard te werken om de toekomst leefbaar te houden.

Ik ben ervan overtuigd dat we uitblinken wanneer we geconfronteerd worden met grote problemen. Dit is een grote en het laat niet op zich wachten. Dus laten we vandaag nog beginnen.

Dank je wel.

(applaus)