Bill Davenhall: Uw gezondheid hangt af van waar u woont

Kan geografische informatie u gezond maken? In 2001 werd ik aangereden door een trein. Mijn trein was eigenlijk een hartaanval. Ineens besefte ik dat ik in een ziekenhuis beland was op de intensivecareafdeling waar ik aan het herstellen was van een spoedoperatie. En plots realiseerde ik me iets: dat ik volledig in het duister tastte. Ik begon mijzelf af te vragen: "Waarom ik? " "Waarom nu? Waarom hier?" "Had mijn dokter dit kunnen waarschuwen?"

Dus wat ik nu wil doen hier in deze paar minuten die ik met u heb is praten over wat de formule voor het leven is, en voor een goede gezondheid. Genen, levensstijl én omgeving. Dat is wat ongeveer ons risico bepaalt en als wij deze risico's kunnen beheersen dan zijn we ook in staat om een goed leven te hebben, een goed gezond leven. Ik begrijp het deel dat te maken heeft met genen en levensstijl. En weet u waarom ik dat begrijp? Omdat mijn dokters hier constant vragen over stellen.

Heeft u ooit die enorm lange formulieren in moeten vullen bij uw dokter? Ik bedoel, als u geluk heeft dan mag u ze meer dan eens in vullen toch? (gelach) En nog een keer invullen, en nog eens. En ze stellen je vragen over je levensstijl en je familiegeschiedenis, en over je medische geschiedenis, of je weleens geopereerd bent of je ergens allergisch voor bent... vergeet ik nog iets?

Maar dit deel van de analyse begreep ik nog niet helemaal. En ik denk eigenlijk dat mijn doktoren dit deel ook niet helemaal begrijpen Wat betekent dat: mijn omgeving? Het kan een hele hoop betekenen... Dit is mijn leven en dit zijn de plekken in mijn leven, we hebben deze allemaal. Terwijl ik aan het praten ben zou ik ook graag willen dat u nadenkt over het aantal plekken waar u heeft gewoond.

Denk daar even over na, laat ze even langskomen in uw gedachten En u beseft dat u het op een aantal verschillende plekken doorbrengt. U brengt het in een staat van rust door en op uw werk. En als u zoals mij bent, dan brengt u een flink deel door in een vliegtuig op weg naar één of andere bestemming. Dus is het niet echt makkelijk als iemand je vraagt: "Waar woon je, waar werk je, en waar breng je al je tijd door? En waar stel je jezelf bloot aan risico's die je zelf misschien niet eens ziet?" Wanneer ik deze vragen aan mijzelf stel, kom ik altijd tot de conclusie dat ik ongeveer 75 procent van mijn tijd doorbreng op een klein aantal plekken en ik wijk ook niet veel af van die plek voor een groot deel van mijn tijd, ondanks dat ik een nogal intensieve wereldreiziger ben.

Ik neem u nu mee op een korte reis. Ik begon in Scranton Pennsylvania. Ik weet niet of iemand misschien uit Noordoost-Pennsylvania komt, maar dat is waar ik mijn eerste 19 jaar doorbracht met mijn kleine jonge longen, ondertussen hoge concentraties inademend van zwaveldioxide, koolstofdioxide en methaangas, in ongelijke hoeveelheden gedurende 19 jaar. En als u ooit in dit deel van de VS bent geweest, zo zien grote hopen brandend en smeulend kolenafval eruit.

Ik besloot dat deel van de wereld te verlaten. En ik ging naar het Middenwesten en arriveerde in Louisville Kentucky, Ik besloot naast een plek te gaan wonen met de naam Rubbertown. Zij maken plastics en gebruiken daarbij grote hoeveelheden chloropreen en benzeen. Hier heb ik ongeveer 25 jaar doorgebracht, met mijn longen van middelbare leeftijd verschillende concentraties van deze stoffen inademend. En op een heldere dag zag het er altijd zó uit, dus je zag het nooit. Het was verraderlijk en het gebeurde echt.

En toen besloot ik om slimmer te zijn, ik besloot een baan te nemen aan de westkust en ik verhuisde naar Redlands in Californië. Heel mooi, en daar vulde ik mijn oudere, seniore longen, zoals ik ze graag noem, nu met fijnstof, koolstofdioxide en zeer hoge doses ozon. Oké? Bijna de hoogste in het land. Goed, zo ziet het eruit op een goede dag. Als u er bent geweest, dan weet u waar ik het over heb.

Dus wat is er mis met dit plaatje? Nou, het plaatje laat een enorme kloof zien. Wat je nooit ziet gebeuren in een dokterspraktijk: ze vragen mij nooit naar mijn plaatsgeschiedenis. Geen dokter die ik mij kan herinneren, heeft ooit aan mij gevraagd: "Waar heb je gewoond?" Ze hebben me nooit gevraagd naar de kwaliteit van het drinkwater had wat ik tot mij nam, of van het voedsel wat ik verteerde in mijn maag. Ze doen dat echt niet. Dat ontbreekt. Kijk eens naar het soort gegevens welke beschikbaar zijn. Dit is data van over de hele wereld, landen geven miljarden uit aan investeringen voor dit soort onderzoek.

Ik heb de plekken omcirkeld waar ik geweest ben. En, als ik een hartaanval had willen bevorderen dan zat ik in ieder geval op de juiste locaties. Toch? Dus hoeveel mensen bevinden zich in het witte gedeelte? Hoeveel mensen in deze zaal hebben het merendeel van hun leven doorgebracht in de witte gedeeltes? Iemand? Goh, jullie hebben mazzel. Hoeveel van u heeft het voornamelijk in de rode gedeeltes doorgebracht? Oh, niet zo'n mazzel. Er zijn duizenden van dit soort kaarten die worden getoond in atlassen over de hele wereld. Ze geven ons enig inzicht in wat ons treinongeluk gaat worden. Maar niets van dat alles staat in mijn medisch dossier en het staat ook niet in het uwe.

Hier is mijn vriend Paul. Hij is een collega. Hij heeft toestemming gegeven om zijn mobiele telefoon te laten volgen, elke twee uur, 24 uur per dag, 7 dagen per week, 365 dagen per jaar, voor de afgelopen twee jaar, overal waar hij naartoe ging. En je kan zien dat hij op nogal wat plekken in de VS is geweest. En hier heeft hij de meeste tijd doorgebracht. Als je dit goed zou bestuderen dan zou je kunnen bepalen wat Paul leuk vindt om te doen. Iemand enig idee? Skiën. Juist! We kunnen hier inzoomen en we zien ineens waar Paul het merendeel van zijn tijd heeft doorgebracht. En al deze zwarte stippen zijn alle plekken waar toxische stoffen worden geloosd en die bijgehouden worden door de Amerikaanse milieuinspectiedienst (EPA).

Wist u dat deze data bestond? Voor elke gemeenschap in de Verenigde Staten, zou je een eigen persoonlijke kaart van deze informatie kunnen hebben. Onze mobiele telefoons kunnen nu een plaatsgeschiedenis bijhouden. Dit is hoe Paul dat heeft gedaan. Hij heeft zijn iPhone gebruikt. Dit zou weleens kunnen zijn waar we allemaal mee gaan werken.

Dit is wat de dokter ter inzage zou hebben als we de onderzoeksruimte binnengaan, in plaats van een simpel papiertje met een bewijs dat ik heb betaald. Toch? Dit zou mijn kleine analyse zijn. En hij kijkt ernaar en zegt: "Ho! Bill, Ik zou willen voorstellen dat je misschien toch niet, enkel en alleen omdat je hier in het mooie Californië bent, op zo'n warme dag, buiten gaat hardlopen om 6 uur 's avonds. Ik denk dat dat een slecht idee is Bill, als ik zo naar dit rapport kijk."

Wat ik je graag zou willen meegeven zijn twee prescripties. Oké, op de eerste plaats, we moeten doktoren leren dat geografische informatie belangrijk is. Dat heet geomedicatie. Er zijn ongeveer een half dozijn programma's in de wereld op dit moment die hier op focussen. En deze programma's zijn in de eerste stadia van ontwikkeling. Deze programma's moeten ondersteund worden. En we moeten onze toekomstige doktoren op deze wereld onderwijzen in het belang van de informatie welke ik vandaag met u heb gedeeld.

Wat we op de tweede plaats moeten doen, terwijl we miljarden en miljarden uitgeven over de hele wereld aan het maken van een elektronisch patiëntendossier, is er voor zorgen dat we een plaatsgeschiedenis toevoegen aan dat medisch dossier. Het zal niet alleen belangrijk zijn voor de dokter het zal ook belangrijk zijn voor de onderzoekers welke dan enorm veel gegevens zullen hebben om te gebruiken. En het zou tegelijkertijd zeer bruikbaar zijn voor ons. Ik had het besluit hebben kunnen nemen, als ik deze informatie had gehad niet naar de ozonhoofdstad van de Verenigde Staten te verhuizen, toch? Ik had dat besluit kunnen nemen. Of ik had met mijn werkgever kunnen onderhandelen om dat besluit te nemen dat het meest ten goede zou komen aan mijzelf en mijn bedrijf.

En ik zou daar nog aan willen toevoegen dat Jack Lord dit al bijna 10 jaar geleden zei. Kijk daar even naar. Daar ging de conclusie van de Dartmouth Atlas of Healthcare over, welke stelde dat we kunnen verklaren welke geografische variaties zich voordoen in ziektes en welzijn en hoe ons gezondheidsstelsel echt werkt. Dat was waar hij het over had in dat citaat. En ik zou zeggen dat hij het bijna tien jaar geleden aan het rechte eind had. Dus ik zou graag willen zien dat wij beginnen met het echt beetpakken van deze kans om deze informatie in onze medische dossiers te krijgen. Afsluitend laat ik u achter met mijn persoonlijke visie op gezondheid: dat geografie altijd uitmaakt. En ik geloof dat geografische informatie ervoor kan zorgen dat u en ik heel gezond worden. Dank u. (Applaus)