Ben Katchor's strips van het oude New York

Ik ga een paar strips voorlezen. Deze zijn, de meeste van deze zijn van een maandelijkse pagina die ik maak voor een architectuur- en design magazine genaamd Metropolis.

Het eerste verhaal heet De defecte schakelaar.

Alweer een prachtig ontworpen nieuw gebouw geruïneerd door het geluid van een gewone lichtschakelaar. Het is prima gedurende de dag als de belangrijkste kamers worden overspoeld met zonlicht. Maar in de schemering verandert alles.

De architect besteedde honderden uren aan het ontwerpen van gepolijste koperen schakelfrontjes voor zijn nieuwe kantoortoren. En liet het toen aan een aannemer daar deze schakelaars van 79 cent achter te installeren.

We weten instinctief waar te reiken bij het binnenkomen van een donkere kamer. We gooien automatisch de kleine kern van plastic omhoog. Maar het geluid dat ons begroet, als de kamer baadt in de gesimuleerde gloed van het late middaglicht, herinnert de geest aan een vies herentoilet achterin een Grieks cafe. (Gelach)

Dit geluid kleurt onze eerste indruk van elke kamer. Er is niets aan te doen. Maar waar komt dit geluid, gewoonlijk omschreven als een klik, vandaan? Is het gewoon het bijproduct van een ruwe mechanische actie? Of is het een imitatie van de ene helft van een reeks van geluiden die we maken om teleurstelling uit te drukken? De vaak alveolare medeklinker van geen enkele Indo-Europese taal.

Of is het het versterkte geluid van een vurende synaps in de hersenen van een kakkerlak? In de jaren 1950 deden ze hun best dit geluid te dempen met kwikschakelaars, en stille knopbesturingen.

Maar nu lijken deze verbeteringen op de een of andere manier onecht. De klik is het moderne triomfantelijke trompetgeluid dat ons volgt door het leven, onze intrede in alle duistere kamers aankondigend.

Het geluid van het uitzetten van een lichtschakelaar, is van een geheel andere aard. Het heeft een diepe melancholische klank. Kinderen houden er niet van. Het is waarom ze lichten aan laten in huis. Volwassenen vinden het geruststellend.

Maar zou het niet eenvoudig zijn een wandschakelaar aan te passen om de gedempte hoorn van een stoomschip te starten? Of het opgenomen kraaien van een haan? Of de verre klank van de donder?

Thomas Edison ging door duizenden onwaarschijnlijk stoffen voordat hij kwam op de juiste voor de gloeidraad van zijn elektrische lamp. Waarom hebben we ons zo snel neergelegd bij het geluid van zijn schakelaar? Dat is het einde daarvan. (Applaus)

Het volgende verhaal heet Lof voor de belastingbetaler.

Dat zoveel van de meest eerbiedwaardige belastingbetalers van de stad hebben overleefd na weer een vloed van nieuwe bedrijfspanden, is reden tot feest.

Die een of twee verhaalstructuren, ontworpen voor de opbrengst van slechts genoeg inkomen ter dekking van de belastingen op het land waarop zij staan, waren niet bedoeld als permanente gebouwen. Maar om de een of andere reden hebben ze de inspanningen van ontwikkelaars verward door te worden gecombineerd in percelen geschikt voor hoogbouw.

Hoewel ze geen aanspraak maken op architectonische schoonheid, zijn ze, in hun perfecte tijdelijkheid, een heerlijk alternatief voor de grootschalige structuren die op een dag hun plaats zouden kunnen innemen . De meest perfecte voorbeelden bezetten hoek percelen. Ze bieden een aangename adempauze van de hoge dichtheid van de ontwikkeling om hen heen. Een onderbreking van licht en lucht, een architectonisch afwachten van de tijd.

Zo begraven in bewegwijzering zijn deze structuren, dat het vaak een moment duurt om te onderscheiden tussen de moderne speciaal geconstrueerde belastingbetaler en haar buurman. Het kleine commerciële gebouw uit een eerdere eeuw waarvan de bovenste verdiepingen zijn afgesloten, en waarvan de begane grond nu functioneert als een belastingplichtige. De weinige oppervlakken zonder borden zijn vaak gekleed in een opvallende donkere groen-grijs, gestreept aluminium gevelbeplating. Meeneem-broodjeszaken, afleverpunten voor te bewerken filmpjes, peep-shows en stropdas winkels.

Deze voorlopige structuren zijn, in sommige gevallen, blijven staan voor de duur van een groot deel van een menselijk leven. Het tijdelijke gebouw is een triomf van de moderne industriële organisatie. Een gezonde sublimatie van de drang om te bouwen. En het bewijs dat niet elk architectonisch idee moet worden uitgevoerd in steen. Dat is het einde. (Gelach)

Het volgende verhaal heet: In de Menselijke Schoot. Voor de oude Egyptenaren was de schoot een platform waarop je kon plaatsen de aardse bezittingen van de doden -- 30 el lang van voet tot knie.

Het was pas in de 14e eeuw dat een Italiaanse schilder de schoot herkende als een Griekse tempel, gestoffeerd in vlees en doek. In de volgende 200 jaar zien we het kind Christus gaan van een zittende naar een staande positie, op de schoot van de Maagd. En dan weer terug. Ieder kind een samenvatting van deze hemelvaart zich vasthoudend aan een of beide benen, zijwaarts zittend, of leunend tegen het lichaam.

Van daar naar de moderne buiksprekerspop, is maar een kort moment in de geschiedenis. Je was weer te laat voor school vanochtend. De buikspreker moet ons eerst laten geloven dat een kleine jongen op zijn schoot zit. De illusie van spraak volgt vanzelf. Wat heb je voor jezelf te zeggen Jimmy?

Als volwassenen bewonderen we de schoot van een nostalgische afstand. We hebben vervagende herinneringen aan die tijdelijke tempel, opgericht elke keer dat een volwassene ging zitten. In een overvolle bus was er altijd een schoot om op te zitten. Het zijn kinderen en tienermeisjes die het zich het meest bewust zijn van zijn architectonische schoonheid. Ze begrijpen de structurele integriteit van de diepe schoot van een oom, ten opzichte van de wankele regeling van een neurotische nicht op hoge hakken.

De relatie tussen de schoot en zijn eigenaar is direct en intiem. Ik stel me voor een 36 verdiepingen hoge, 450 appartementen hoogbouw -- een reden de geestelijke gezondheid te overwegen van een architect voor de toekenning van een belangrijke opdracht. De badkamers en keukens zullen, natuurlijk, geen ramen hebben. De schoot van luxe is een architectonische constructie van de jeugd, die we proberen, tevergeefs, als volwassenen, terug te vinden. Dat is het einde. (Gelach)

Het volgende verhaal heet "De Haverpiece Verzameling" Een onopvallend magazijn, zichtbaar voor een moment vanaf de noordelijke rijbanen van de Prykushko snelweg, fungeert als tijdelijke rustplaats voor de Haverpiece collectie van Europees gedroogd fruit.

De ingrijpende kronkels op het oppervlak van een gedroogde kers. De glans, vol verwachting van een extra grote datum.

Herinnert u zich het ronddwalen als een kind door die donkere houten winkelgalerijen? Waar alles werd getoond in slecht gelabelde ongediertebestendige bakken.

Peren gedroogd in de vorm van genitale organen. Halve abrikozen als de oren van cherubijnen.

In 1962 werd de onverkochte voorraad gekocht door Maurice Haverpiece, een rijke pruimensap bottelaar, en geconsolideerd tot het hart van de collectie. Als een kunstvorm ligt het ergens tussen stillevens schilderen, en sanitair aanleggen.

Na zijn dood in 1967, werd een kwart van de items verkocht voor compote, aan een uitstekend hotel-restaurant. (Gelach) Nietsvermoedende gasten werden geserveerd; gestoofde fin-de-siècle Turkse vijgen voor het ontbijt. (Gelach)

De rest van de collectie blijft hier, opgeslagen in platte bruine papieren zakken totdat middelen kunnen worden verzameld voor het bouwen van een permanent museum en een studiecentrum.

Een schoen gemaakt van abrikoos leder voor de dochter van een tsaar.

Dat is het einde. Bedankt. (Applaus)