Béatrice Coron: Verhalen, gesneden uit papier

(Applaus)

(Applaus)

Ik ben een papiersnijder. (Gelach) Ik snijd verhalen. Mijn proces is heel eenvoudig. Ik neem een stuk papier, ik visualiseer mijn verhaal, soms schets ik, soms niet. Aangezien mijn beeld reeds in het papier zit, hoef ik slechts te verwijderen wat niet van dat verhaal is. Ik kwam niet uit bij papiersnijden in een rechte lijn. In feite zie ik het meer als een spiraal.

Ik ben niet geboren met een mes in mijn handen. Ik herinner me geen papiersnijden uit mijn jeugd. Als tiener schetste en tekende ik, en ik wilde kunstenaar zijn. Maar ik was ook een rebel. Ik liet alles achter voor een lange serie uiteenlopende baantjes. Onder andere ben ik herderin geweest, vrachtwagenchauffeur, fabrieksarbeider, schoonmaakster. Ik werkte een jaar lang in het toerisme in Mexico, een jaar in Egypte. Ik woonde twee jaar in Taiwan. Toen kwam ik in New York wonen waar ik reisgids werd. Ik werk nog steeds als reisleider, op en neer reizend, in China, Tibet en Centraal Azië.

Uiteraard kostte dit tijd, en ik was bijna 40 toen ik besloot dat het tijd werd om te beginnen als kunstenaar. (Applaus) Ik koos papiersnijden omdat papier goedkoop is, het is licht, en je kunt het gebruiken op veel verschillende manieren. Ik koos de taal van silhouette omdat het grafisch erg efficiënt is. Het is ook het blootleggen van de essentie van dingen. Het woord 'silhouette' komt van een minister van financiën, Etienne de Silhouette. Hij kortte op zoveel budgetten dat mensen zeiden dat ze zich geen schilderijen meer konden veroorloven, en ze kochten hun portret 'a la silhouette'. (Gelach) Ik maakte een serie beelden, snijwerken, die ik verzamelde in portfolio's. Mensen vertelden me -- zoals deze 36 aanzichten van het Empire State Building -- ze vertelden me: "Je maakt kunstenaarsboeken."

Kunstenaarsboeken hebben veel betekenissen. Er zijn veel verschillende vormen. Maar voor mij zijn het fascinerende objecten om visueel een verhaal te vertellen. Ze kunnen met woorden of zonder woorden zijn. Ik heb een passie voor beelden en voor woorden. Ik houd van woordgrappen en een relatie naar het onderbewuste. Ik houd van de eigenaardigheden van talen. Overal waar ik woonde, leerde ik de talen, maar ik beheerste ze nooit. Dus ik zoek altijd naar de 'valse vrienden' of identieke woorden in verschillende talen.

Zoals je kunt vermoeden is mijn moedertaal Frans. En mijn dagelijkse taal is Engels. Dus ik maakte een serie werk met identieke woorden in het Frans en Engels. Eén van deze werken is de "Spelling Spider". De spellende spin is een nicht van de spellende bij [spelling bee = dicteewedstrijd]. (Gelach) Maar ze maakt veel meer gebruik van het web. (Gelach) Deze spin spint een tweetalig alfabet. Dus je kunt lezen: "architecture active" of "active architecture". Deze spin gaat door het hele alfabet heen met identieke adjectieven en substantieven. Dus als je een van deze talen niet kent, leer je gaandeweg.

Een oude vorm van het boek zijn rollen. Rollen zijn erg handig, want je kunt een groot beeld creëren op een heel kleine tafel. De onverwachte gevolgen daarvan zijn dat je slechts een deel van het beeld ziet, maar dat zorgt voor zeer vrijzinnige architectuur. Ik maak allemaal soorten ramen, zodat je onder de oppervlakte kunt kijken. Zo kun je een kijkje nemen in verschillende werelden. Heel vaak ben ik een buitenstaander geweest. Dus wil ik zien hoe dingen werken en wat er gebeurt. Dus elk raam is een beeld en is een wereld waar ik vaak naar terugkeer. Ik kom terug naar deze wereld, denkend aan het beeld of cliché over wat we willen doen, en wat de woorden zijn, de spreektaal die we hebben, de uitdrukkingen...

Het is allemaal 'als'. Wat als we in ballonhuizen zouden wonen? Het zou een erg verheffende wereld zijn. Ook zouden we een kleine voetafdruk hebben op de planeet. Het zou zo licht zijn. Soms kijk ik vanuit de binnenkant, zoals egocentrisme en de besloten kring. Soms is het een globaal aanzicht, om onze gemeenschappelijke wortels te zien en hoe we ze kunnen gebruiken om dromen te vangen. We kunnen ze ook gebruiken als veiligheidsnet.

Mijn inspiraties zijn erg eclectisch. Ik word beïnvloed door alles wat ik lees, alles wat ik zie. Ik heb humorvolle verhalen, zoals 'Dead Beats' (Armoezaaiers / Dode beats). (Gelach) Andere zijn historisch. Dit is 'Candy City'. (Suikerstad) Het is een niet-zoetsappige geschiedenis van suiker. Het gaat van de slavenhandel tot overconsumptie van suiker, met daartussen enkele zoete momenten. Soms heb ik een emotionele respons op het nieuws, zoals de aardbeving in Haïti van 2010. Soms zijn het niet eens mijn verhalen. Mensen vertellen me hun levens, hun herinneringen, hun aspiraties, en ik creëer een 'mentaal landschap'. Ik kanaliseer hun geschiedenis zodat ze een plek hebben om terug te gaan en hun leven en mogelijkheden te bezien. Ik noem ze Freudiaanse steden.

Ik kan niet voor al mijn beelden spreken, dus ik zal enkele van mijn werelden tonen met alleen de titel. 'Modicity' (Matigheid) 'Electricity' (Elektriciteit) 'Mad Growth on Columbus Circle' (Waanzinnige groei op Columbus Circle) 'Reef City' (Koraalrif-stad) 'A Web of Time' (Een web van tijd) 'Chaos City' (Chaos-stad) 'Daily Battles' (Dagelijkse gevechten) 'Felicity' (Zaligheid) 'Floating Islands' (Drijvende eilanden) En op een zeker moment moest ik wel 'De volle 9 yards' doen. Dat is een papiersnede die 9 yards (8m20) lang is. (Gelach) In het leven en in papiersnedes is alles verbonden. Eén verhaal leidt naar het volgende. Ik was ook geïnteresseerd in het fysieke aspect van dit formaat, omdat je moet lopen om het te zien.

Parallel aan mijn snijden is mijn rennen. Ik begon met kleine beelden, en met enkele kilometers. Grotere beelden, ging ik marathons rennen. Toen ging ik naar 50 km en toen 60 km. Toen rende ik 80 km -- ultramarathons. Ik voel nog steeds dat rennen slechts de training is om een lange-afstandspapiersnijder te worden.

(Gelach)

Rennen geeft me een hoop energie. Hier is een drie weken lange papiersnijmarathon in het Museum van Kunst en Design in New York. Het resultaat is 'Hells and Heavens' (Hellen en hemels). Het zijn twee 4 meter hoge panelen. Ze hingen in het museum op twee verdiepingen, maar in feite is het één doorlopend beeld. Ik noem het 'Hells en Heavens' omdat het dagelijkse hellen en hemels zijn. Er is geen scheidslijn tussen hen. Sommige mensen worden geboren in hellen, en tegen alle verwachtingen in belanden ze in hemels. Anderen maken de tegenovergestelde reis. Dat is de grens. Je hebt sweatshops in hellen. Je hebt mensen die vleugels huren in hemels. Dan heb je al die individuele verhalen waar we soms zelfs dezelfde actie hebben, en het resultaat voert je naar hellen of hemels. Dus de hele 'Hells and Heavens' gaat over vrije wil en voorbeschikking.

Met papiersnijden heb je de tekening in de vorm van het object zelf. Dus kun je ze van de muur halen. Hier is een kunstenaarsboek-illustratie getiteld: 'Identity Project'. Het zijn geen autobiografische identiteiten. Het zijn meer onze sociale identiteiten. Dan kun je er achter gaan staan om ze aan te passen. Dus het lijkt op de verschillende lagen van waarvan we gemaakt zijn en wat we presenteren aan de wereld als identiteit.

Dit is ook een kunstenaarsboek-project. In feite zijn er twee in beeld. Een ervan draag ik, en een wordt geëxposeerd in het Center for Books Arts in New York. Waarom noem ik het een boek? Het heet 'Fashion Statement', en er staan uitspraken over mode op, dus je kunt het lezen. Maar ook omdat de definitie van een kunstenaarsboek erg ruim is. Dus kunstenaarsboeken kun je van de muur nemen. Je kunt met ze gaan wandelen. Je kunt ze installeren in de openbare ruimte. Hier in Scottsdale, Arizona. Het heet 'Floating Memories' (Drijvende herinneringen) Dus het zijn regionale herinneringen, die willekeurig worden bewogen door de wind.

Ik hou van monumentale kunst. Ik schreef lange tijd in op opdrachten. Na acht jaar van afwijzingen was ik zeer enthousiast toen ik mijn eerste opdracht kreeg bij de 'Percent for Art' in New York. Het was voor een gezamenlijke kazerne voor nooddiensten en brandweer. Ik maakte een kunstenaarsboek in roestvast staal in plaats van papier. Ik noemde het 'Working in the Same Direction' (Werken in dezelfde richting). Maar ik voegde windvanen toe aan beide kanten om te laten zien dat ze alle richtingen bestrijken. Met monumentale kunst kon ik ook met gesneden glas werken Hier is het facetglas in de Bronx. Steeds als ik monumentaal werk wil ik iets dat relevant is voor de locatie. Dus voor de metro in New York zag ik een overeenkomst tussen in de metro zitten en lezen. Het is op tijd reizen, en in de tijd reizen. Bronx-literatuur gaat allemaal over schrijvers uit de Bronx en hun verhalen.

Een ander glasproject is in een openbare bibliotheek in San Jose, Californië. Ik maakte een groentenperspectief op de groei van San Jose. Dus ik begon in het midden met de eikel voor de Indiaanse Ohlone-civilisatie. Dan heb ik het fruit uit Europa voor de boeren. Dan het fruit van de wereld voor Silicon Valley nu. En het groeit nog steeds. De techniek: het is gesneden, gezandstraald, geëtst en bedrukt glas in architectonisch glas. Buiten de bibliotheek wilde ik een plek maken om de geest te cultiveren. Ik nam bibliotheekmateriaal dat fruit in zijn titel had en gebruikte het om een boomgaard-wandeling te maken met deze vruchten van kennis. Ook plantte ik de biblioboom. In de stam van die boom heb je de wortels van talen. Het gaat allemaal over internationale schriftsystemen. Aan de takken groeit bibliotheekmateriaal. Functie en vorm is ook mogelijk met monumentale kunst. In Aurora, Colorado is het een bank. Maar je hebt een bonus met deze bank. Want als je in de zomer lange tijd in een korte broek zit, loop je weg met tijdelijke brandmerken van de verhaalelementen op je dijen.

(Gelach)

Nog een functioneel werk. Het staat in Chicago-Zuid bij een metrostation. Het heet 'Seeds of the Future are Planted Today' (Zaden van de toekomst worden nu geplant) Het is een verhaal over transformatie en connecties. Het fungeert als scherm om de rails en de reizigers te beschermen, zodat er geen objecten op de rails vallen. In staat zijn om hekken en luiken te veranderen in bloemen is fantastisch. Hier heb ik de afgelopen drie jaar gewerkt met een ontwikkelaar uit Zuid-Bronx om kunst tot leven te brengen in sociale woningbouw en betaalbare huizen. Elk gebouw heeft zijn eigen persoonlijkheid. Soms gaat het over de nalatenschap van de buurt, zoals in Morrisania, over de jazzgeschiedenis. Voor andere projecten, zoals in Parijs, gaat het over de naam van de straat. Deze heet Rue des Prairies -- Prairiestraat. Dus bracht ik het konijn en de libelle terug in die straat.

In 2009 werd ik gevraagd om een poster te maken die een jaar lang in de metrotreinen in New York werd aangebracht. Dat publiek kon dus geen kant op. En ik wilde ze een uitweg bieden. Ik creëerde 'All Around Town' Het is een papiersnede, en daarna voegde ik kleur toe op de computer. Dus technologie speelde hier een rol.

Gaandeweg bij het maken van papiersnedes, voeg ik andere technieken toe. Maar het resultaat is altijd: verhalen. Deze verhalen hebben een hoop mogelijkheden. Ze hebben een hoop scenario's. Ik ken de verhalen niet. Ik neem beelden uit onze globale verbeelding, uit clichés, uit dingen waarover we denken, uit de geschiedenis. En iedereen is een verteller, want iedereen heeft een verhaal. Maar belangrijker is dat iedereen een verhaal moet maken om de wereld te duiden. In al deze universa is verbeelding het voertuig om je te verplaatsen, maar de bestemming is onze geesten en hoe we ons kunnen herverbinden met essentie en magie. Dat is wat verhalensnijden is.

(Applaus)