Ashraf Ghani over de heropbouw van gebroken staten

Dewey observeerde lang geleden dat een publiek zich vestigt door discussie en debat. Als we de tirannie van veronderstellingen in twijfel trekken, en doxa vermijden, het rijk van het onbetwiste, dan moeten we bereid zijn onze eigen veronderstellingen te onderwerpen aan discussie en debat. In deze geest meng ik mij in de discussie in een van de meest cruciale onderwerpen van onze tijd, namelijk, hoe we verschillende vormen van kapitaal kunnen mobiliseren voor het opbouwen van een staat.

Om de veronderstellingen scherp te stellen, kapitalisme is de voorbije 150 jaar acceptabel geworden, net als democratie. Als we naar de wereld van 1945 zouden kijken en naar de kaart met kapitalistische economieën en democratische staatsvormen, dan waren ze een grote uitzondering, niet de norm. De vraag is nu echter zowel over welke vorm van kapitalisme als welk type van democratische participatie. Maar we moeten erkennen dat dit moment een zeldzame consensus van veronderstellingen heeft tot stand gebracht. Dat levert de basis voor een soort actie, omdat de consensus van elk moment ons toelaat te handelen. Dat is nodig, hoe kwetsbaar of voorlopig onze consensus ook is, om te kunnen vooruitgaan.

Maar de meerderheid van de wereld heeft geen baat bij kapitalisme noch bij democratie. Het grootste deel van de wereld ervaart de staat als repressief, als een organisatie die zich bezighoudt met de ontkenning van rechten en van gerechtigheid, eerder dan de verstrekking ervan. Wat ervaring met kapitalisme aangaat zijn er twee aspecten die de rest van de wereld ervaart. Eerst de ontginningsindustrie. Bloeddiamanten, smaragdsmokkel, hout dat gehakt wordt onder de armsten vandaan. Ten tweede technische assistentie. Technische assistentie zal je misschien choqueren, maar het is vandaag de ergste vorm van het lelijke gezicht van de ontwikkelde wereld naar de ontwikkelingslanden. Tientallen miljarden dollar worden zogezegd besteed aan opbouwcapaciteit, met mensen die tot 1.500 dollar per dag verdienen, die niet in staat zijn om creatief te denken, of organisch.

Volgende veronderstelling -- en voor de gebeurtenissen van 7 juli betuig ik mijn diepste sympathie, en voordien, voor 11 september -- ze hebben ons eraan herinnerd dat we niet in drie verschillende werelden leven. We leven in één wereld. Dat is gemakkelijk gezegd. Maar we houden geen rekening met de implicaties van de ene wereld waarin we leven. Die zijn dat als we één wereld willen hebben, die ene wereld niet gebaseerd kan zijn op grote uitsluitingsgebieden en dan inclusie voor enkelen. We moeten nu eindelijk gaan nadenken over de premissen van een echt globale wereld, in relatie met een regime van rechten en verantwoordelijkheden en verantwoording die werkelijk globaal van omvang zijn. Anders zullen we dit open moment in de geschiedenis missen, waar we een consensus hebben over de vorm van de politiek en van de economie.

Welke organisaties kiezen we uit? We hebben drie cruciale termen: economie, civiele maatschappij en de staat. Ik zal het niet hebben over de eerste twee, behalve om te zeggen dat de kritiekloze transfer van veronderstellingen van één context naar een andere enkel tot rampen kan leiden. Economie, onderwezen aan de meeste elite-universiteiten, is praktisch nutteloos in mijn context. Mijn land wordt gedomineerd door een drugseconomie en een maffia. Economie uit de boekjes werkt niet in mijn context, en ik heb maar weinig aanbevelingen van wie dan ook over hoe je een wettige locale economie moet opzetten. De armoede van onze kennis moet de eerste basis worden van vooruitgang, en niet het opleggen van een raamwerk dat werkt op basis van wiskundige modellen, waarvoor ik een enorm respect heb. Mijn collega's aan Johns Hopkins waren bij de besten.

Ten tweede, in plaats van te blijven debatteren over wat de structuur van de staat is: waarom houden we het niet simpel en zeggen welke reeks van functies de staat moet vervullen in de 21ste eeuw? Clare Lockhart en ik schrijven daar een boek over. We hopen het breed te delen met - En het derde is dat we een index zouden kunnen opzetten om vergelijkend te meten hoe goed deze functies, waarover we het eens zijn, op verschillende plaatsen worden vervuld.

Wat zijn deze functies? Wij stellen er 10 voor. Legitiem monopolie op geweldmiddelen, administratieve controle, beheer van overheidsfinanciën, investering in menselijk kapitaal, verstrekken van burgerrechten, verschaffen van infrastructuur, beheer van de tastbare en ontastbare activa van de staat door regulering, creatie van de markt, internationale overeenkomsten - met inbegrip van openbare leningen, - en dan het belangrijkste, de rechtsstaat.

Ik ga er niet verder op in. Ik hoop dat de vragen mij daar de kans toe geven. Dit is een haalbaar doel, omdat, in tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, ik zou stellen dat we weten hoe we dit moeten doen. Wie had zich kunnen inbeelden dat Duitsland verenigd of democratisch zou zijn vandaag, als je ernaar keek vanuit het perspectief van Oxford in 1943? Maar mensen in Oxford bereidden zich voor op een democratisch Duitsland en gingen aan het plannen. Er zijn nog vele andere voorbeelden.

Om dit te doen -- en dat brengt deze groep -- moeten we de notie van kapitaal herdenken. Kapitaal -- de minst belangrijke vorm van kapitaal in dit project is financieel kapitaal, geld. Geld is geen kapitaal in de meeste ontwikkelingslanden. Het is maar geld. Omdat het de institutionele, organisatorische en beheersvormen mist om er kapitaal van te maken. Wat nodig is, is een combinatie van fysiek kapitaal, institutioneel kapitaal, menselijk kapitaal, en natuurlijk is veiligheid cruciaal, maar dat is informatie ook.

De kwestie die ons hier zou moeten bezighouden -- en dat is de uitdaging die ik aan deze groep zou willen voorleggen -- is: het duurt 16 jaar in jullie landen om iemand voort te brengen met een basisdiploma. Het duurt 20 jaar om iemand met een doctoraat voort te brengen. De eerste uitdaging is om een fundamenteel nieuwe visie op de kwestie 'tijd' te bedenken. Moeten we de modaliteiten die we hebben geërfd herhalen? Onze onderwijssystemen stammen uit de 19de eeuw. Wat moeten we doen om fundamenteel in een nieuw project te stappen, zodat de kapitaalvorming snel is? De absolute meerderheid van de wereldbevolking is jonger dan 20, en ze wordt groter en groeit sneller. Ze hebben verschillende benaderingen nodig. Andere manieren om stemrecht te krijgen. Andere manieren om een vak te leren. Dat is het eerste ding.

Ten tweede, jullie zijn probleemoplossers, maar jullie nemen jullie globale verantwoordelijkheid niet op. Jullie bleven weg van de problemen van corruptie. Jullie willen enkel schone omgevingen om in te functioneren. Maar als jullie de problemen van corruptie niet door-denken, wie dan wel? Jullie houden je ver van ontwerp voor ontwikkeling. Jullie zijn grote ontwerpers, maar jullie ontwerpen zijn egoïstisch. Ze zijn voor jullie eigen onmiddellijke gebruik. De wereld waarin ik werk draait om ontwerpen van wegen, dammen, elektriciteitsvoorziening, die al 60 jaar niet meer herzien zijn. Dat is niet juist. Er is denkkracht nodig.

Wat we in het bijzonder meer nodig hebben dan wat ook van deze groep is dat jullie je verbeelding laten werken op problemen zoals memen zouden moeten werken. Zoals het werk over paradigma's lang geleden aantoonde - het werk van Thomas Kuhn: het is op het kruispunt van ideeën dat nieuwe ontwikkelingen, echte doorbraken, zich voordoen. Ik hoop dat deze groep in staat is om de kwestie te behandelen van de staat, de ontwikkeling en het empowerment van de meerderheid van de armen van de wereld, met deze middelen. Dankuwel. (Applaus)

Chris Anderson: Ashraf, tot voor kort was je de minister van financiën van Afghanistan, een land dat een groot deel van de wereldagenda bepaalt. Zal het lukken voor dit land? Zal de democratie floreren? Waar ben je het meest bang voor?

Ashraf Ghani: Waar ik het meest bang voor ben, ben jij. Gebrek aan engagement. (Gelach) Je vroeg het mij. Je weet dat ik altijd het onconventionele antwoord geef. Nee. Ernstig nu, de kwestie van Afghanistan moet vooreerst worden gezien op een termijn van ten minste 10 tot 20 jaar. Vandaag is de wereld van de globalisatie op snelheid. Tijd is samengedrukt. En ruimte bestaat voor de meeste mensen niet. Maar in mijn wereld - toen ik terugkeerde naar Afghanistan na 23 jaar was de ruimte uitgedijd. Elke denkbare vorm van infrastructuur was stuk. Ik reed -- reisde -- een reis tussen twee steden die vroeger 3 uur duurde duurt er nu 12. Het eerste is dus als de schaal zodanig is, dat we moeten erkennen dat de simpele dingen die infrastructuur zijn -- het duurt 6 jaar om infrastructuur op te leveren. In onze wereld. Iets van betekenis. Maar de modaliteit van de aandacht, of "wat gebeurt er vandaag, wat gebeurt er morgen."

Ten tweede, als een land is blootgesteld geweest aan één van de meest immense, brutale vormen van machtsuitoefening -- we hadden het Rode Leger 10 jaar aan een stuk, met 110.000 man. Letterlijk terroriserend. De hemel. Elke Afghaan ziet de hemel als een bron van angst. We worden gebombardeerd. Bijna uitgeroeid. En dan worden tienduizenden mensen getraind in terrorisme. Van alle kanten. De VS, Groot-Brittannië deed me, de Egyptische inlichtingendienst trainde duizenden mensen in verzet en stedelijk terrorisme. Hoe een fiets omvormen tot een instrument van terreur. Hoe een ezel, een trekpaard, om het even wat omvormen. Hetzelfde met de Russen. Dus als geweld uitbreekt in een land als Afghanistan, dan is het omwille van die erfenis. We moeten wel begrijpen dat we ongelooflijk veel geluk hebben gehad. Ik kan echt niet geloven hoe gelukkig ik ben om hier voor jullie te staan spreken. Toen ik aantrad als minister van financiën dacht ik dat de kans dat ik meer dan 3 jaar zou leven niet meer dan 5 procent bedroeg. Dat waren de risico's. Ze waren het waard.

Ik denk dat het ons kan lukken, en de reden waarom is omwille van de mensen. Ik geef je één statistiek. 91 procent van de mannen in Afghanistan, 86 procent van de vrouwen, luisteren naar tenminste drie radiozenders per dag. Wat hun discours aangaat, hun verfijning in kennis van de wereld, denk ik - zou ik durven zeggen dat ze veel verfijnder zijn dan agrarische Amerikanen met universitaire diploma's, en de grote massa van Europeanen. Omdat ze de wereld belangrijk vinden. En wat is hun grootste zorg? Verlating. Afghanen zijn internationalisten in hart en nieren geworden.

Toen ik terugkeerde in december 2001 had ik absoluut geen wens om met de Afghaanse regering te werken. Ik heb als een nationalist geleefd. Ik zei hen - mijn mensen, met de Amerikanen hier - afzonderlijk. Ja, ik heb een baan als adviseur bij de VN. Ik trok snel door 10 Afghaanse provincies. En iedereen zei mij - het was een andere wereld. Weet je, ze engageren zich. Ze zien engagement, globaal engagement, als absoluut noodzakelijk voor de toekomst van gewone mensen. En waar de gewone Afghaan het meest van wakker ligt is -- Clare Lockhart is hier, dus zal ik een discussie weergeven die ze had met een ongeletterde vrouw in Noord-Afghanistan. Die vrouw zei dat ze er niet om gaf of ze eten op tafel had. Waar ze zorgen om had was de vraag of er een plan was voor de toekomst, waarin haar kinderen echt een ander leven zouden hebben. Dat geeft mij hoop. CA: Hoe zal Afghanistan instaan voor een alternatief inkomen voor de vele mensen die leven van de drugshandel?

AG: Eerst en vooral, in plaats van een miljard dollar te sturen voor de uitroeiing van drugs en die te betalen aan een paar beveiligingsfirma's zouden ze deze 100 miljard dollar moeten geven aan de 50 meest cruciaal-innoverende bedrijven ter wereld om hun te vragen één miljoen banen te scheppen. De sleutel tot de uitroeiing van drugs is banen. Er is een weinig bekend feit - landen die een legaal gemiddeld inkomen per hoofd hebben van 1.000 dollar produceren geen drugs.

Ten tweede: textiel. Handel is cruciaal, hulp niet. De VS en Europa zouden ons een tarief van 0% moeten geven. De textielindustrie is ongelooflijk mobiel. Als je wil dat we kunnen concurreren met China en investeringen aantrekken, zouden we wellicht gemakkelijk 4 tot 6 miljard dollar kunnen aantrekken in de textielsector, als er een nultarief gold. Dat zou het soort baan scheppen. Katoen concurreert niet met opium. T-shirts wel. We moeten begrijpen dat het om de waardeketting gaat. De modale Afghaan heeft de buik vol van microkrediet. Het is belangrijk. Maar wat de gewone mannen en vrouwen die aan microproductie doen, willen, is globale toegang. Ze willen niet verkopen aan de liefdadigheidsbazaars die enkel voor buitenlanders zijn, en hetzelfde idiote hemd elke keer opnieuw borduren. Wat we willen is een partnership met Italiaanse designfirma's. Ja, wij hebben de beste borduurders ter wereld. Waarom kunnen we niet doen wat gebeurde met Noord-Italië? Met het Put Out-systeem? Ik denk dat economisch gezien de cruciale kwestie is om nu door te denken.

En wat ik hier zeg is dat hulp niet werkt. Het hulpsysteem is gebroken. Het hulpsysteem heeft niet de kennis, de visie, de vaardigheid. Ik ben helemaal voor - tenslotte heb ik een groot deel opgehaald - om precies te zijn: ik wist de wereld te overtuigen dat ze mijn land 27.5 miljard moesten geven. Ze wilden ons het geld niet geven.

CA: En het werkte nog steeds niet.

AG: Nee. Het is niet dat het niet werkte. Het is dat een dollar privé-investering, volgens mij, gelijk staat aan minstens 20 dollar hulp, wat betreft de dynamiek die hij genereert. Ten tweede: een dollar hulp zou 10 cent kunnen zijn, zou 20 cent kunnen zijn of 4 dollar. Het hangt ervan af in welke vorm hij komt, welke voorwaarden eraan vasthangen. Het hulpsysteem was eerst ontworpen om ten goede te komen aan de ondernemers van de ontwikkelde landen, niet om groei te genereren in de arme landen. Dit is opnieuw één van die veronderstellingen -- De vorm van autostoelen zijn een veronderstelling die we hebben geërfd in regeringen, en deuren. Je zou denken dat de regering van de VS niet zou denken dat Amerikaanse bedrijven subsidie nodig hebben om het te redden in ontwikkelingslanden, advies te geven. Maar ze doen het. Er is een grote historische ballast met betrekking tot hulp die nu opnieuw bekeken moet worden. Als het doel is om staten te bouwen die geloofwaardig voor zichzelf kunnen zorgen - en dat stel ik ook voor - weet je, ik ben erg hard voor mijn collega's --, dan moet hulp voor elk land eindigen binnen afzienbare tijd. Elk jaar moet er vooruitgang zijn in mobilisatie van binnenlands inkomen, en groei van de economie. Tot dat soort contract is gesloten, zal je de consensus niet kunnen bewaren.