Arthur Ganson maakt bewegende sculpturen

Een paar woorden over hoe ik ben begonnen, en dat heeft eigenlijk veel met geluk te maken. Toen ik heel jong was, was ik ontzettend introvert en erg op mezelf. En als een soort manier om te overleven betrad ik mijn strikt persoonlijke ruimte, en dan ging ik dingen maken. Ik maakte dingen voor mensen om ze als het ware mijn liefde te tonen. Ik ging deze persoonlijke ruimtes in, en ik stopte mijn ideeën en passies in objecten, en leerde als het ware met mijn handen te spreken. Dus de handeling van het werken met m'n handen en het objecten maken is sterk verbonden met niet alleen het gebied van ideeën maar ook sterk met het gevoelsgebied. En de ideeën zijn zeer uiteenlopend.

Ik ga jullie veel verschillende soorten werken laten zien, en er is niet echt een connectie tussen het ene en het andere, behalve dat ze zo'n beetje uit mijn brein voortkomen, en het zijn allemaal verschillende gedachten die worden opgewekt door het kijken naar leven, het zien van de natuur en het zien van objecten, en door speelse, willekeurige gedachten over de dingen te hebben.

Als kind begon ik met het onderzoeken van beweging. Ik werd verliefd op hoe dingen bewegen, dus ging ik beweging onderzoeken door filmboekjes te maken. Dit is er eentje die ik waarschijnlijk in de zevende klas heb gemaakt, en ik herinner me dat ik deze maakte, ik dacht aan dat steentje daar en de trajecten van de voertuigen wanneer ze door de lucht zouden vliegen, en hoe de personages --

(Gelach)

uit de auto komen schieten, ik dacht dus aan de banen die de voertuigen aflegden. En als je een klein kind bent is er natuurlijk altijd verwoesting. Dus moet het eindigen met dit --

(Gelach)

zinloze geweld.

(Gelach)

Dus zo begon ik voor het eerst te onderzoeken hoe dingen bewegen, en gaf er uitdrukking aan.

Toen ik naar de universiteit ging, ging ik nogal gecompliceerde, fragiele machines maken. En dat ontstond eigenlijk omdat ik veel verschillende soorten interesses had. Op de middelbare school programmeerde ik graag computers, ik hield dus van de logische stroom van gebeurtenissen. Het leek me ook erg interessant om operaties te doen, en chirurg te worden, omdat dat betekent dat ik met mijn handen moest werken, op een zeer gerichte, intense manier. Dus begon ik met artistieke cursussen, en ontdekte een manier van sculpturen maken die mijn voorliefde voor zeer precies met mijn handen werken koppelde aan het bedenken van diverse logische energiestromen door een systeem. En ook het werken met staaldraad -- alles wat ik deed was zowel een visuele als een mechanische beslissing op hetzelfde moment. Ik had dus de mogelijk dat allemaal uit te proberen.

Dit soort machine komt het dichtst bij schilderen als mogelijk. En het zit vol met een boel kleine, onzinnige eind-punten, zoals, daar zit een klein voetje dat zich rondsleept in cirkels en het betekent eigenlijk niets. Het zit er alleen voor het plezier van zijn eigen trivialiteit. De verbinding die ik met mechanica heb is dezelfde als elke andere ingenieur: ik ben dol op problemen oplossen. Ik hou ervan dingen uit te vogelen, maar het eindresultaat van wat ik doe is compleet dubbelzinnig.

(Gelach)

Dat is vrij dubbelzinnig.

(Gelach)

Het volgende werk dat er aan komt is een voorbeeld van een vrij complexe machine. Ik gaf mezelf het probleem. Omdat ik altijd graag problemen op wil lossen, gaf ik mezelf het probleem van het in één richting draaien van een zwengel, en het oplossen van alle mechanische problemen bij het heen en weer laten lopen van dit mannetje. En toen ik hiermee begon had ik geen globaal ontwerp voor de machine, maar ik had wel een idee van de beweging en een idee van de vorm en hoe het de ruimte zou innemen. Daarna was het een kwestie van beginnen bij één punt en als het ware bouwen naar dat eindpunt. Dat tandwieltje daar schakelt heen en weer om de richting te veranderen. En dat is een klein gevonden voorwerp.

Dus veel van de stukken die ik heb gemaakt bevatten gevonden voorwerpen En het is eigenlijk alsof je de hele tijd visuele woordgrappen doet. Als ik objecten zie stel ik ze bewegend voor, ik stel me voor wat je ermee kunt uitdrukken.

De volgende hier, een machine met een vorkbeentje, ontstond vanuit het spelen met een vorkbeentje na het eten. Je weet wel, ze zeggen dat je nooit met je eten moet spelen -- maar ik speel altijd met dingen. Ik had dus het vorkbeentje, en ik dacht, het lijkt wel op een cowboy die te lang op zijn paard heeft gezeten.

(Gelach)

Ik liet 'm dus over de tafel lopen, en ik dacht: "Hé, ik kan een machientje maken dat dat doet." Dus ik maakte dit apparaat, koppelde het eraan, en het vorkbeentje loopt, en omdat het vorkbeentje van bot is -- het is dierlijk -- is het een punt waar ik denk dat wij erbij betrokken worden. En dit is het hele werk.

(Gelach)

Dat is ongeveer zo groot.

(Applaus)

Dit soort werk lijkt ook erg op poppentheater waarbij het gevonden voorwerp eigenlijk de pop is, en ik ben de poppenspeler, aanvankelijk omdat ik met een object speel, maar dan maak ik de machine, die eigenlijk mijn plaatsvervanger is. En het is in staat de bewegingen uit te voeren die ik wil.

Het volgende werk dat ik laat zien is een veel meer conceptuele gedachte, en het is een werkje genaamd "Cory's Gele Stoel." Ik had een beeld in m'n hoofd, toen ik het stoeltje van mijn zoon zag, en ik zag het exploderen en uit elkaar vliegen. En -- de manier waarop ik het eerst in mijn hoofd zag, was dat de stukken uieen zouden spatten met een oneindige snelheid, en de stukken zouden ver uit elkaar vliegen, en daarna zouden ze zich weer samen trekken alsof de zwaartekracht er invloed op had, totdat ze een bijna oneindige snelheid zouden bereiken terug naar het centrum. En ze zouden kort samensmelten, zodat je gewaar werd dat er een stoel was. Voor mij is het een gevoel van vluchtigheid van het huidige moment, en dat wilde ik uitdrukken. Welnu, de machine is in dit geval een benadering daarvan, omdat je natuurlijk tastbare materie kunt verplaatsen, oneindig, met oneindige snelheid en het ineens laten stoppen. Dit hele ding is iets meer dan een meter breed, en de stoel zelf is maar een paar centimeter.

(Applaus)

Dit is een grappig soort van conceptueel ding, en gisteren hadden we het over de 10.000-jarige klok van Danny Hillis. We hebben hier dus een motor aan de linkerkant, en het gaat via een tandwielkoppel. Er zijn twaalf paar 50:1 overbrengverhouding, dat betekent dus dat de snelheid van het laatste tandwiel zo traag is dat het twee biljoen jaar zou duren om één keer te draaien. Dus heb ik 'm ingebed in beton omdat het toch niks uitmaakt.

(Gelach)

Omdat het altijd zou kunnen draaien.

(Gelach)

Welnu, een compleet andere gedachte -- Ik zie mezelf voortdurend in verschillende situaties. Ik stel me voor dat ik een machine ben. Waar zou ik van houden? Ik zou dan graag in olie worden gebaad.

(Gelach)

Deze machine doet dus niets anders dan alleen maar zichzelf baden in olie.

(Gelach)

(Applaus)

En het is eigenlijk, een soort van -- mij ging het om de weelderigheid van olie.

(Gelach)

Toen werd ik gebeld door een vriendin die een voorstelling over erotische kunst wilde geven, en ik had geen werken. Maar toen ze zei dat ik moest meedoen, dacht ik aan dit werk. Er is dus een verband, maar je kunt zien dat het veel onomwondener erotisch is. En deze noem ik "Machine Met Smeerolie." Hij ejaculeert voortdurend, en het is --

(Gelach)

dit is een blije machine, serieus.

(Gelach)

Hij is zeker weten blij.

Vanuit het oogpunt van mechanica, is dit gewoon een koppeling met vier staven. Aan de andere kant, dit is een gevonden voorwerp, een waaiertje dat ik vond. En ik dacht, wacht dacht je van de beweging van het openen van de waaier, en hoe eenvoudig zou ik iets kunnen uitdrukken. En in een dergelijke situatie wil ik iets maken wat duidelijk is maar ook niet de suggestie wekt van een bepaald soort dier of plant.

Voor mij is het proces erg belangrijk omdat ik machines uitvind, maar ik vind ook gereedschap uit om machines te maken. en dat is allemaal met elkaar verweven vanaf het begin. Dit is een werktuigje om draad mee te buigen. Na jaren tandwielen buigen met een tang heb ik dat werktuig gemaakt, en toen maakte ik dit andere werktuig om tandwielen snel mee te kunnen centreren, eigenlijk ontwikkelde ik mijn eigen technologie-wereldje. Mijn leven veranderde compleet toen ik een puntlasser vond.

(Gelach)

En dat was dit gereedschap. Het veranderde volledig wat ik kon doen. Hier doe ik een slechte poging om zilver te smeden. Dit is niet de manier die ze je leren om zilver te smeden als je op school zit. Ik kwak het er maar een beetje op. Echte juweliers doen er kleine stukjes soldeer op. Dit is een tandwiel dat klaar is.

Toen ik naar Boston verhuisde, sloot ik me aan bij een groep die de World Sculpture Racing Society heet.

(Gelach)

En hun idee, hun premisse was dat we delen van sculpuren op straat wilden laten zien, en er was geen subjectief besluit over welke de beste was. Welke ook maar als eerste over de finish kwam was de winnaar.

(Gelach)

Dus maakte ik -- dit is mijn eerste hardloop-scultpuur, En ik dacht: "O, ik ga een karretje maken, en ik zorg ervoor dat het -- ik laat mijn hand "sneller" opschrijven, zodat als ik over straat ren, het karretje tegen me praat en zegt: "Sneller, sneller!" Dus dat doet het.

(Gelach)

Maar wat ik uiteindelijk besloot, was dat elke keer als je klaar was met het woord opschrijven, ik stopte en het karretje aan iemand anders langs de weg gaf. Dus won ik nooit de race omdat ik aldoor stopte. Maar ik heb een hoop plezier gehad.

(Applaus)

Ik heb nog maar twee en en halve minuut -- dan zal ik dit afspelen. Dit is een werk dat voor mij op een bepaalde manier het meest complete werk is. Want toen ik een kind was speelde ik ook veel gitaar. En toen ik deze inval had, stelde ik me voor dat ik -- ik wilde een hele avond met machinetheater, en daar zou ik -- dan zou er een publiek zijn, het gordijn gaat open, en je wordt onderhouden door machines op het podium. Dus stelde ik me een hele simpele gebaren-dans voor tussen een machine en een hele simpele stoel, en ... Als ik deze stukken maak probeer ik altijd een punt te vinden waarmee ik iets heel duidelijks uitdruk en iets heel simpels, maar tegelijkertijd dat het tegelijkertijd heel dubbelzinnis is. En volgens mij is er een punt tussen eenvoud en dubbelzinnigheid in dat de kijker kan toestaan er iets van mee te nemen.

En dat brengt me tot de gedachte dat al deze werken beginnen in mijn eigen hoofd, in mijn hart, en ik doe m'n best manieren te vinden om ze uit te drukken met materialen, en het voelt altijd erg primitief. Het is altijd een gevecht, maar op de een of andere manier krijg ik het voor elkaar een gedachte in een object te plaatsen, en dan is het er, goed. Het betekent niets. Het voorwerp zelf betekent gewoon niets. Als het eenmaal is waargenomen en iemand stelt het zich voor, dan is daar een cirkel die rond is. En voor mij is dat het belangrijkste omdat ik van kinds af aan mijn passie en liefde wilde overbrengen, en dat houdt de volledige cirkel in van het komen van binnenuit naar buiten, het tastbare, naar iemand die het waarneemt. Ik laat deze stoel maar even naar beneden komen.

(Applaus)

Dank u.

(Applaus)