Annie Lennox: Waarom ik strijd tegen HIV/AIDS

Ik wil graag met jullie delen wat me ertoe bracht om campagne te voeren tegen HIV/AIDS. Dit is de naam van mijn campagne, SING Campaign. In november 2003 werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan de lancering van Nelson Mandela's 46664 Foundation. Dat is zijn stichting tegen HIV/AIDS en 46664 is het nummer van Mandela toen hij gevangen zat op Robbeneiland. Dit ben ik met Youssou N'Dour, op het podium, wat een geweldig moment. De volgende dag konden alle artiesten met Mandela naar Robbeneiland waar hij een persconferentie zou houden voor journalisten van overal ter wereld recht voor zijn voormalige cel. Dat daar zijn de tralies van het raam. Het was voor iedereen een behoorlijk belangrijk moment. Op dat moment zei Mandela tegen de wereldpers dat er een virtuele volkenmoord plaatsvond in zijn land, dat er sinds apartheid, in de Rainbow Nation, elke dag duizend mensen sterven en dat de eerste slachtoffers, de meest kwestbare van allemaal, vrouwen en kinderen waren.

Dit had een enorme impact op mij, want ik ben een vrouw, en moeder, en ik had me niet gerealiseerd dat de HIV/AIDS-pandemie vrouwen op zo'n directe manier trof. Ik was dus overtuigd -- toen ik Zuid-Afrika verliet, toen ik Kaapstad verliet, zei ik tegen mezelf: "Dit is een onderwerp dat ik ter sprake moet brengen. Ik moet helpen." Vanaf dat moment heb ik meegedaan aan elk 46664-evenement waar ik maar bij kon zijn, ik gaf persconferenties, interviews, ik praatte en gebruikte mijn platform als muzikant, vanuit mijn belofte aan Mandela, uit respect voor het geweldige, ongelofelijke werk dat hij heeft gedaan. Iedereen ter wereld respecteert Nelson Mandela. Iedereen vereert Nelson Mandela. Maar weet iedereen wel wat er gebeurt in Zuid-Afrika, zijn land, het land met een van de grootste aantallen besmettingen met het virus? Ik denk dat als ik nu de straat op zou gaan en mensen zou vertellen wat daar gebeurt, dat ze geschokt zouden zijn.

Ik had echt enorm geluk, een paar jaar later, dat ik Zackie Achmat tegenkwam, de oprichter van Treatment Action Campaign, een ongelofelijke campaigner en activist. Ik ontmoette hem bij een 46664-evenement. Hij had net zo'n t-shirt aan als ik nu. Dit is een tool. Hiermee zeg ik je dat ik solidair ben met mensen met HIV, mensen die leven met HIV. En door dit shirt te dragen, vanwege het stigma, zeg ik op een bepaalde manier: "Ja, we kunnen dit onderwerp bespreken. Het hoeft niet in de schaduw te blijven." Ik werd lid van de Treatment Action Campaign en ik ben erg trots op mijn lidmaatschap van die ongelooflijke organisatie. Het is een diepgewortelde campagne met 80% vrouwelijke leden, van wie de meesten seropositief zijn. Ze werken in het veld. Ze hebben een geweldig bereik bij de mensen die in direct contact leven met de gevolgen van het virus. Ze hebben onderwijsprogramma's. Ze bespreken de aspecten van stigma. 't Is buitengewoon wat ze doen. En ja, mijn SING Campaign heeft de Treatment Action Campaign gesteund door meer bewustzijn te creëren en ook door geld op te halen. Veel van het geld dat ik heb opgehaald is direct naar de Treatment Action Campaign gegaan en naar het ongelofelijke werk dat zij doen, en zullen blijven doen, in Zuid-Afrika.

Dit is dus mijn SING Campaign. SING Campaign, dat ben ik eigenlijk in m'n eentje met drie of vier prachtige mensen die me ondersteunen. Ik heb de hele wereld over gereisd de afgelopen 2,5 jaar. Ik bezocht zo'n 12 verschillende landen. Hier ben ik in Oslo, Noorwegen, ik krijg een vette check, aan het zingen in Hong Kong, proberen mensen over te halen om te doneren. In Johannesburg kon ik optreden voor een grotendeels wit, middenklasse Zuid-Afrikaans publiek die tot tranen geroerd werden omdat ik filmfragmenten gebruikte die het hart echt raken, de kern van deze vreselijke tragedie die plaatsvindt die mensen proberen te vermijden omdat ze moe zijn en totaal niet weten wat de oplossingen zijn. Aaron Motsoaledi, de huidige minister van gezonderheid, was ook bij dat concert en ik kon hem daar ontmoeten, en hij verzekerde me 100% dat hij veranderingen zou starten, wat echt nodig is. Dit is het Schotse parlement. Inmiddels ben ik een ambassadeur voor Schotland en HIV. En ik vertelde ze over mijn ervaringen en probeerde, opnieuw, bewustzijn te creëren. En nog een keer, in Edinburgh, met het prachtige Afrikaans Kinderkoor, die ik geweldig vind. En veel kinderen zijn zoals deze, vaak zijn ze wezen omdat hun familie is getroffen door het virus dat AIDS veroorzaakt.

Hier zit ik in New York met Michel Sidibe. Hij is de directeur van UNAIDS. Ik was erg vereerd dat Michel me uitnodigde, een paar maanden geleden, om ambassadeur voor UNAIDS te worden. Op deze manier heb ik mijn platform versterkt en het bereik van wat ik doe verbreed. De boodschap die UNAIDS nu de wereld instuurt is dat we goeddeels een einde willen maken aan de verspreiding van het virus van moeder op kind in 2015. Het is een zeer ambitieus doel, maar ik denk dat we het met politieke wil kunnen bereiken. Het kan lukken.

Hier ben ik met een zwangere vrouw, zij is HIV-positief, en we glimlachen allebei omdat we vol vertrouwen zijn, omdat we weten dat deze jonge vrouw behandeld wordt zodat ze langer kan leven om kan zorgen voor de baby die ze bijna krijgt. Haar baby krijgt later PMTCT, wat betekent dat de baby wordt geboren zonder het virus. Dat is nu preventie aan het eerste begin van het leven. Het een manier om te kijken naar de aanpak van de AIDS-pandemie.

Ik wil graag eindigen met korte verhaal over Avelile. Dit is Avelile. Ze volgt me waar ik ook ga. Ik vertel haar verhaal aan iedereen omdat zij symbool staat voor de miljoenen HIV/AIDS-wezen. De moeder van Avelile had het HIV-virus. Ze stierf aan een AIDS-gerelateerde ziekte. Avelile had het virus. Ze werd geboren met het virus. Hier is ze zeven jaar oud, nauwelijks zwaarder dan een 1-jaar oude baby. Op dit moment in haar leven lijdt ze aan volledig ontwikkelde AIDS en aan longontsteking. We ontmoetten haar in een ziekenhuis in Oost-Kaap en brachten de hele middag met haar door -- een heerlijk kind. De dokters en verplegers waren fenomenaal. Zij bedachten voor haar een bijzonder voedzaam dieet en zorgden enorm goed voor haar. En toen we het ziekenhuis verlieten wisten we niet -- want we filmden haar verhaal -- we wisten niet of ze het zou overleven. Het was dus duidelijk... het was een zeer emotionele ontmoeting en we bleven nog lang nadenken over deze directe ervaring, dit ene kind, weet je wel, dat verhaal. Vijf maanden later gingen we terug naar Zuid-Afrika om Avelile opnieuw te ontmoeten. Ik word echt -- kippenvel -- ik weet niet of jullie de haren op m'n armen kunnen zien. Ik heb kippenvel, want ik weet wat ik jullie ga laten zien. Dit is de transformatie die had plaatsgevonden. Is dat niet buitengewoon?

(Applaus)

Dat applaus is eigenlijk bedoeld voor de dokters en verplegers in het ziekenhuis die zorgden voor Avelile. En ik begrijp dat jullie zo'n transformatie zien voor wat ze is. Ik wil dus tegen jullie zeggen, tegen iedereen in het publiek, als je ook vindt dat elke moeder en elk kind op aarde het recht heeft op toegang tot goed eten en goede medische zorg, en als je gelooft dat de Millennium Development Goals, vooral nummer 5 en 6, volledig onderschreven moeten worden door alle regeringen ter wereld -- vooral in zuidelijk Afrika -- sta dan op. Ik mag wel zeggen, dat is bijna iedereen in de zaal.

Dank jullie wel.

(Applaus)