Anna Mracek Dietrich: Een rijdend vliegtuig

Wat is dat met vliegende auto's? We willen dit al ongeveer honderd jaar bereiken. Er zijn historische pogingen die enige vorm van technisch succes hebben geboekt. Maar we zijn nog niet echt op het punt waar je op je weg hier naartoe vanmorgen iets ziet dat echt een naadloze integratie is van de tweedimensionale wereld die we kennen met de driedimensionale lucht boven ons -- ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik vind het daar aangenaam.

We keken naar de historische pogingen en beseften: we hebben nu wel veel moderne innovatie om op te bouwen vandaag die voorheen niet beschikbaar was -- we hebben modern composietmaterialen we hebben zuinige vliegtuigmotoren die efficiënter zijn dan ooit, we hebben glazen cockpitavionica die de nodige informatie om te kunnen vliegen direct aan je doorgeeft in de cockpit -- maar als we het probleem niet op een totaal andere manier te benaderden, realiseerden we ons dat we dezelfde resultaat zouden krijgen als alle anderen de afgelopen honderd jaar. Dat is niet wat we willen. Dus in plaats van te proberen om een vliegende auto te maken, besloten we een vliegtuig te maken dat kan rijden.

Het resultaat is de Terrafugia Transition. Het is een tweepersoons-, eenmotorig vliegtuig dat werkt zoals elk ander klein vliegtuig. Je stijgt op en landt op een lokaal vliegveld. Wanneer je vervolgens geland bent, vouw je de vleugels op, rijdt naar huis, en parkeert in je garage. En het werkt. Na een ontwikkelingsperiode van twee jaar kon het concept zich publiekelijk bewijzen. in 2008.

Zoals met alles dat wezenlijk anders is dan de status quo, ging het niet altijd vlekkeloos tijdens het testen. We ontdekten dat het goed is om naar huis te gaan met iets dat kapot ging, daar leer je meer van dan wanneer je alle testdoelen de eerste keer behaalt. Hoe dan ook, we wilden graag zien dat het door ons gebouwde vliegtuig los van de grond kwam, zoals het bedoeld was. Tijdens onze derde hogesnelheidstest op een steenkoude dag in noordelijk New York, konden we dit voor het eerst doen. De foto achter mij is genomen door de copiloot in ons volgvliegtuig net nadat de het toestel voor de eerste keer loskwam. We waren allemaal erg gevleid om te zien dat die foto een symbool werd van het bereiken van iets wat mensen voor onmogelijk hadden gehouden, wereldwijd.

De testvluchten hierna waren zo simpel en veilig als we konden, maar we hebben bereikt wat we moesten om in het programma een stap verder te gaan en de nodige geloofwaardigheid te winnen binnen onze doelmarkt, de algemene luchtvaartgemeenschap, en bij de autoriteiten die het gebruik en ontwerpen van vliegtuigen reguleren in de USA. Ongeveer een jaar geleden gaf de FAA ons een uitzondering op de wet die ons de mogelijkheid gaf een extra 50kg toe te voegen in de categorie hobbyvliegtuig. Dat klinkt niet veel, maar het is erg belangrijk, om er voor te zorgen dat het toestel in de categorie hobbyvliegtuig valt. Dit maakt het certificeren makkelijker, maar het maakt het ook veel makkelijker om te leren hoe er mee te vliegen. Een hobbypiloot kan een brevet behalen in 20 uur vliegtijd. De 50 kg zijn erg belangrijk voor het andere kant van het verhaal -- rijden.

Het bleek dat rijden, met alle ontwerpverplichtingen en reglementeringen, een moeilijker vraagstuk is dan vliegen. Voor degene onder ons die meestal op de grond blijven, is dit misschien een nogal vreemde gedachte. Maar bij rijden zijn er kuilen, keien, voetgangers, andere bestuurders en een lange nogal gedetailleerde lijst met veiligheidsstandaarden waaraan voldaan moet worden. Gelukkig blijft noodzaak de moeder van ontwikkeling. Veel ontwerpwerk waar we het meest trots op zijn bij dit vliegtuig kwam van het oplossen van de unieke problemen van het werkzaam krijgen op de grond -- alles van een continue variabele transmissie en waterkoeling, waardoor we een vliegtuigmotor kunne gebruiken in stilstaand en rijdend verkeer, tot een speciaal ontworpen versnellingsbak die de propellers aandrijft als je vliegt en de wielen als je rijdt, tot het geautomatiseerde vleugel-inklapmechanisme, tot de aanpassingen inzake crashveiligheid. We hebben een veiligheidskooi uit glasvezel die de bestuurders beschermt en minder dan 10% weegt van het stalen chassis van een auto.

Nu was dit, hoe goed ook, niet genoeg. De regelgeving voor voertuigen op de weg is niet geschreven met een vliegtuig in gedachten. Dus we hadden een beetje hulp nodig van de National Highway Traffic Safety Administration. Je hebt misschien recentelijk in het nieuws gezien dat ze zijn akkoord gegaan met een paar bijzondere uitzonderingen die het ons mogelijk maken de Transition te verkopen in dezelfde catergorie als een SUV of lichte vrachtwagen. Als een passagiersvoertuig voor meerdere doeleinden is het nu officieel `ontworpen om af en toe 'off road' te gebruiken`

(Gelach)

Laten we het nu eens in actie bekijken. Hier zie je dat de vleugels langs de zijkant van het vliegtuig zijn opgevouwen. De propellors krijgen geen vermogen, maar wel de wielen. Het is minder dan 2 meter lang, dus het past in een standaard garage. Dat is het automatische vleugeluitvouwmechanisme. Dit is de echte snelheid. Je drukt gewoon op een paar knoppen in de cockpit, en de vleugels vouwen uit. Wanneer ze volledig zijn uitgevouwen, is er een mechanisch slot dat in zijn plaats valt, weer van binnen in de cockpit. Ze zijn nu volledig in staat om alles aan te kunnen voor een vlucht -- het is net als je cabrio openen. Jullie denken allemaal: wat zouden de buren hiervan denken?

(Video) Testpiloot: Tot het voertuig vliegt, 75% van het risico is die eerste vlucht.

Radio: Het vloog daadwerkelijk. Ja.

Radio 2: Dat was prachtig.

Radio: Wat dacht je daarvan? Dat was prachtig vanaf hier.

AMD: We zijn allemaal overdreven blij met dat kleine sprongetje. Onze testpiloot gaf ons de beste reactie die je je kunt wensen na een eerste vlucht, namelijk dat het "opmerkelijk gewoontjes was". Hij vertelde ons verder dat de Transition het makkelijkste vliegtuig was om te landen van alles wat hij de afgelopen 30 jaar had bestuurd als testpiloot. Dus ondanks dat we iets maken dat schijnbaar revolutionair is, hebben we ons gefocust op zo weinig mogelijk nieuw doen. We gebruiken zoveel mogelijk moderne technologie uit de algemene luchtvaart en uit autoracen. Wanneer we iets moeten doen buiten het normale, ontwerpen we stapsgewijs, bouwen, testen en herontwerpen. Dat vermindert het risico met kleine stapjes.

Sinds we 6 jaar terug met Terrafugia zijn gestart, hebben we al veel van die kleine stapjes gezet. We zijn begonnen met z'n drieën in de kelder van MIT, terwijl we nog studeerden, tot ongeveer 24 personen, in een eerste-productie-installatie net buiten Boston. We hebben uitdagingen moeten overwinnen zoals het gewicht beperken tot onder de hobbyvliegtuig-limiet, uitzoeken hoe beleefd te reageren wanneer een regulator zegt: "Maar dat past niet door een tolhuis met de vleugels uitgeklapt!" -- (Gelach) van alle duurzaamheids- en technische moeilijkheden waar we over spraken op de grond. Als alles naar wens gaat met testen en bouwen van de twee productie-prototypes waar we momenteel aan werken, zullen de eerste leveringen aan de ongeveer 100 klanten die een vliegtuig hebben gereserveerd, eind volgend jaar beginnen.

De prijs van de Transition zal in de lijn liggen van andere kleine vliegtuigen. Ik wil zeker uw Chevy niet vervangen, maar ik denk wel dat de Transition uw volgend vliegtuig moet worden. Dit is de reden. Terwijl bijna alle commerciële vliegreizen in de wereld via een relatieve kleine hoeveelheid van grote hub-luchthavens verlopen, is er een enorm ongebruikt potentieel. Er zijn duizenden lokale landingsbanen waar lang niet zoveel vliegbewegingen zijn als deze zouden aankunnen. Gemiddeld is er één elke 30 tot 50 kilometer waar je ook bent in de Verenigde Staten. De Transition geeft je een veiligere, handigere en leukere manier om dit potentieel te gebruiken.

Voor de nog-niet-piloten: er zijn vier redenen waarom wij piloten niet zoveel vliegen als we wel zouden willen. hHet weer, hoofdzakelijk, kosten, lange deur-tot-deur-reistijden en mobiliteit op je eindpunt. Als het slecht weer wordt, gewoon landen, vleugels inklappen en naar huis toe rijden. Het geeft niet als het een beetje regent, je hebt een ruitenwisser. In plaats van te betalen om je vliegtuig in een loods te stallen, parkeer het in je garage. De loodvrije benzine die we gebruiken, is zowel goedkoper als beter voor het milieu dan de traditionele vliegtuigbrandstof. De reistijd van deur tot deur is korter, want in de plaats van bagage te sjouwen, parkeerplaats te zoeken, je schoenen uit te trekken of je vliegtuig uit de loods te trekken, gebruik je deze tijd nu om te gaan waar je wil. Mobiliteit op je bestemming is duidelijk opgelost. Vouw de vleugels op en ga verder.

De Transition verwijdt onze horizon en maakt de wereld wat kleiner, meer bereikbaar. Het blijft een fantastisch avontuur. Ik hoop dat jullie er een moment bij stilstaan hoe je zoiets kunt gebruiken om jezelf een betere toegang te geven tot je eigen wereld, en je reizen handiger en leuker te maken.

Bedankt dat ik dit met jullie mocht delen.

(Applaus)