Angela Patton: Een vader-dochterrelatie... in de gevangenis

Ik zat samen met mijn meisjes en Joy zei: "Ik wou dat hij me met rust liet. Mijn vader. Hij belt me de hele tijd."

"Wat een geluk dat hij je zelfs maar belt", zei Jasimine. "Ik heb mijn vader al jaren niet meer gehoord."

Toen begreep ik dat de meisjes een manier nodig hadden om contact te hebben met hun vaders. Bij Camp Diva, mijn ngo, hebben we dit soort gesprekken de hele tijd. Het is een manier om meisjes van Afrikaanse afkomst voor te bereiden op hun overgang naar het vrouwzijn. Deze meisjes hadden een manier nodig om hun vaders binnen te vragen in hun leven op hun eigen voorwaarden.

Ik vroeg de meisjes: "Hoe kunnen we andere meisjes helpen om een gezonde relatie te ontwikkelen met hun vaders?"

"Laten we dansen", riep een meisje, en al de anderen steunden haar snel. Ze begonnen te fantaseren over de versiering, de uitnodigingen, de jurken die ze zouden dragen, en over wat hun vaders wel en niet mochten dragen. (Gelach) Het ging razendsnel aan het rollen. Maar zelfs als ik hen had kunnen afremmen, had ik het niet gedaan, want in de tien jaar die ik met meisjes heb gewerkt, heb ik geleerd dat ze zelf weten wat ze nodig hebben. Die kennis dragen ze in zich. Zolang ze de infrastructuur hebben, de begeleiding en de middelen, kunnen ze uitbouwen wat ze nodig hebben -- niet enkel om te overleven, maar ook om te groeien.

We organiseerden dus een dans en de meisjes en hun vaders waren massaal aanwezig. Ze waren knap gekleed. Ze waren lief. (Gelach) Ze maakten grapjes. Ze genoten enorm van elkaars gezelschap. Het was een gigantisch succes. De meisjes besloten er een jaarlijks evenement van te maken.

Toen de seizoenen wisselden en het opnieuw tijd was om de dans te organiseren, zei een meisje dat Brianna heet: zei een meisje dat Brianna heet: "Mijn vader kan niet naar de dans komen, en deze hele toestand maakt me droevig."

"Waarom niet?", vroegen de meisjes.

"Omdat hij in de gevangenis zit", gaf ze moedig toe.

"Kan hij niet voor een dag buiten?", vroeg iemand. (Gelach)

"Met handboeien aan? Dat is nog erger dan dat hij er niet is."

Op dat ogenblik zag ik de gelegenheid voor de meisjes om de uitdaging aan te gaan en hun eigen held te worden. Ik vroeg: "Wat denken jullie dat we hiermee moeten doen? We willen dat elk meisje de dans kan meemaken, niet?"

De meisjes dachten even na en een van hen suggereerde: "Waarom gaan we niet dansen in de gevangenis?"

De meeste meisjes betwijfelden de mogelijkheid daarvan en zeiden: "Ben je gek? Wie zal een groep kleine meisjes toelaten om helemaal opgekleed --" (Gelach "in de gevangenis te dansen met hun vaders in kostuums van Spongebob?" Dat is hoe ze ze noemden.

Ik zei: "Wel meisjes, als jullie het niet vragen, zullen jullie het nooit weten."

Dus schreven we een brief aan de sheriff van Richmond, ondertekend door alle meisjes, en ik moet zeggen dat het een erg bijzondere sheriff is. Hij contacteerde me onmiddellijk en zei dat als hij een kans ziet om families de gevangenis binnen te brengen, zijn deuren altijd openstaan. Want hij begreep één ding: als vader een band hebben met hun kinderen is het minder waarschijnlijk dat ze zullen hervallen.

Dus werden er 16 gedetineerden en 18 meisjes uitgenodigd. De meisjes waren gekleed op hun paasbest en hun vaders ruilden hun geel-blauwe overalls in voor hemden en dassen. Ze knuffelden. Ze deelden een warme maaltijd van kip en vis. Ze lachten samen. Het was mooi. De vaders en dochters hadden zelfs de gelegenheid tot lichamelijke interactie, iets wat velen onder hen een lange tijd niet gehad hadden. De vaders waren in een ruimte waar ze met hun dochters konden spelen, hen konden uitnodigen voor een dansje. Zelfs de bewakers huilden.

Maar we beseften allemaal dat papa na de dans nog steeds in de cel zou zitten. Daarom maakten we iets dat ze konden meenemen. We brachten zak-camera's van Flip mee en lieten hen kijken in de camera's en elkaar interviewen -- hun boodschappen, hun gedachten. Dit zou gebruikt worden als een toetssteen. Als ze elkaar begonnen te missen en zich eenzaam voelden, konden ze naar deze beelden kijken.

Ik zal nooit vergeten hoe een meisje in haar vaders ogen keek met die camera en zei: "Pappa, wat zie je als je naar me kijkt?" Want onze vaders zijn onze spiegels waaraan we terugdenken wanneer we nadenken over het type man dat we verdienen, en hoe ze ons zien voor de rest van ons leven. Ik weet dat erg goed, want ik was een van die gelukkige meisjes. Ik heb mijn vader altijd dichtbij gehad. Hij is hier zelfs vandaag.

(Applaus)

En daarom is het enorm belangrijk voor mij om ervoor te zorgen dat deze meisjes een band hebben met hun vader, vooral zij die gescheiden zijn door prikkeldraad en metalen deuren. We hebben net een formulier gemaakt waarmee meisjes die met vragen zitten hun vaders deze vragen kunnen stellen en waarmee de vaders de vrijheid krijgen om te antwoorden. Want we weten dat vaders achterblijven met één gedachte: welk soort vrouw bereid ik voor op de wereld? Dat een vader opgesloten zit, betekent niet dat hij moet worden buitengesloten uit het leven van zijn dochter.

(Applaus)