Amber Case: We zijn nu allemaal cyborgs

Ik wil je graag vertellen dat jullie allemaal cyborgs zijn, maar niet op de manier die je denkt te zijn. Je bent geen RoboCop of Terminator, maar wel iedere keer als je kijkt naar een computerscherm of je telefoon gebuikt. Wat is dus een goede definitie voor cyborg? Nu, een traditionele definitie van cyborg is: een organisme "waaraan lichaamsvreemde onderdelen zijn toegevoegd om zich aan een nieuwe omgeving aan te passen." Dit is afkomstig van een artikel van het jaar 1960 over ruimte reizen. Als je erover nadenkt is de ruimte een heel bizarre plaats; mensen horen niet er niet thuis. Maar mensen zijn nieuwsgierig, ze hangen dingen aan hun lichaam zodat ze de vandaag de Alpen kunnen beklimmen en morgen kunnen zwemmen als vissen in de zee.

Laten we het concept van de traditionele antropologie eens bekijken. Iemand reist naar een vreemd land en zegt : "Kijk eens hoe merkwaardig deze mensen zijn, hoe interessant hun gereedschap is en hoe eigenaardig hun cultuur is." Dus ze schrijven een artikel, en dat wordt misschien gelezen door enkele antropologen, en we denken dat het allemaal heel exotisch is. Wat er nu gebeurt is het volgende: we zijn een nieuwe soort aan het ontdekken. Ik, als cyborg antropologiste zei plotseling, "Oh waw. We hebben plotseling een nieuw soort homo sapiens. En moet je deze merkwaardige culturen eens zien. Kijk eens naar de eigenaardige rituelen die ze doen met hun technologie. Ze klikken op dingen en ze staren naar schermen."

Nu, er is een reden waarom ik dit bestudeer, in tegenstelling tot traditionele antropologie. De reden is dat het gebruik van gereedschap in het begin, voor duizenden en duizenden jaren het aanpassen was van onszelf. Het hielp ons om ons lichaam sneller te doen gaan, om harder te slaan, en er was een grens aan dat alles. maar wat we nu zien is geen aanpassing van ons fysisch zijn, maar een aanpassing van ons mentaal zijn. Daarom zijn we in staat om sneller te reizen en anders te gaan communiceren. En wat er ook gebeurt is dat we allemaal kleine Mary Poppins technologie meedragen. We duwen er van alles in, maar het wordt niet zwaarder, en we kunnen het er terug uitnemen. Hoe ziet de binnenkant van je computer er eigenlijk uit? Nu, als je het zou afdrukken lijkt het als 500 kilogram materiaal dat je constant aan het meezeulen bent. En moest je die informatie verliezen, zou je een gemis hebben, dat je plotseling het gevoel hebt dat er iets ontbreekt, maar je kan het niet zien, dus het voelt heel vreemd aan.

Er gebeurt nog iets: je hebt een tweede ik. Of je het nu leuk vindt of niet, je verschijnt online, en andere mensen communiceren met je tweede ik als je er niet bent. Dus je moet voorzichtig zijn met je tweede ik alsof je voortuin open en bloot ligt, zijnde je Faceboek muurtje, zodat mensen er niet midden van de nacht van alles op schrijven, want dat is het, je voortuintje. En plotseling moet je ook je tweede ik gaan onderhouden. Je moet jezelf digitaal presenteren zoals je je ook gedraagt in het echte, analoge leven. Zoals je opstaat, je doucht en je aankleedt, moet je dat ook leren voor je digitale ik. En het probleem is nu dat er veel mensen en in het bijzonder volwassenen door hun tweede puberteit moeten. Ze moeten door hun eerste adolescentie, wat al niet vanzelfsprekend is, en dan ondergaat hun tweede ik ook nog eens een adolescentie. En dat is nog vreemder omdat er een werkelijke geschiedenis is van wat ze online hebben doorgemaakt. En iedereen die nieuw is met technologie is nu een online puber. Dus is het heel vreemd en het is voor hen zeer moeilijk om die dingen te doen.

Op een dag, toen ik jong was, kwam mijn vader naast me zitten en zei "Ik ga je later iets leren over tijd en ruimte in de toekomst." Ik zei "Super." En op een dag zei hij: "Wat is de kortste afstand tussen twee punten ?" En ik antwoordde "Wel, dat is een rechte lijn, dat heb je me gisteren verteld." Ik dacht dat ik erg slim was. Hij zei, "Nee, nee, nee. Ik toon je een betere manier." Hij nam een velletje papier, tekende er A op de ene rand en B op de andere. Dan vouwde hij het papier zodat A en B elkaar raakten. Hij zei "Dit is de kortste afstand tussen twee punten." En ik zei : "Papa, papa, papa, hoe doe je dat ?" Hij zei: "Je moet gewoon de ruimte en tijd buigen, maar het kost immens veel energie, en zo doe je dat dus. " En ik zei: "Dat wil ik doen." En hij zei "ok." Dus de volgende 10 of 20 jaar was ik bij het slapen gaan aan het denken, "Ik wil de eerste zijn die een wormgat kan maken, om dingen sneller te toen gaan. En ik wil een tijd machine maken." Ik was altijd bezig met zenden van berichtjes naar mijn toekomstige ik met een bandopnemer.

Maar later toen in naar de unief ging besefte ik dat technologie niet wordt overgenomen omdat het zou kunnen werken; het wordt overgenomen omdat mensen het kunnen gebruiken en het is gemaakt voor de mens. Dus ging ik antropologie studeren. Toen ik mijn thesis begon te schrijven over mobiele telefonie begon ik te beseffen dat iedereen met een wormgat in zijn broekzak loopt. Ze waren niet hun fysische ik aan het vervoeren, maar hun mentale ik. Ze zouden kunnen drukken op een knop, ze zouden onmiddellijk A met B verbinden. En ik dacht : "Oh, waw, ik heb het gevonden. Dit is fantastisch."

Dus, na verloop van tijd is de ruimte en tijd gekrompen tot dit. Je kan aan de ene kant van de wereld zijn, iets fluisteren en gehoord worden aan de andere kant. Een volgende gedachte die men zich kan maken is dat je iedere keer een ander soort tijd hebt als je een ander toestel vastneemt. Elke browser tab geeft je een ander soort tijd. En daarom begin je te zoeken naar je uitwendig geheugen -- Waar heb ik het laatst gelegd? En zo zijn we allemaal paleontologen die graven naar dingen die we zijn verloren in ons uitwendig brein dat we ronddragen in onze broekzakken. Dit veroorzaakt een soort paniek architectuur Oh nee, waar is het ? We willen altijd de laatste high-tec snufjes kennen, maar we kunnen het niet bijbenen.

En nu brengen we dat allemaal in een sociale ruimte, we zijn voortdurend bezig met het turen naar onze telefoon. Er is nu zoiets als "verruimde inimiteit". We zijn niet altijd met iedereen verbonden, maar we kunnen ons op elk moment met iedereen verbinden. En als je elke contact persoon van je mobiele telefoon zou naast je zetten, zou er niet veel plaats meer zijn in je kamer. Dit zijn de mensen waar je onmiddellijk mee in contact kan komen. -- al deze mensen, al je vrienden en familie waar je je mee kan verbinden.

En dit gaat gepaard met enkele psychologische effecten. Ik ben erg bezorgd over het feit dat mensen geen tijd meer nemen voor bezinning, en dat ze niet eens uitbollen terwijl ze in die kamer met al die mensen zitten, trachtend te vechten voor aandacht in hun simultane bezigheden, paleontologie en paniek architectuur. Ze zitten daar niet gewoon maar, En echt, als je geen uitwendige stimuli hebt, is dat het moment waarop je zelfbeeld wordt ontwikkeld, wanneer je ver vooruit kunt plannen, wanneer je tracht uit te vissen wie je echt bent. En, wanneer je dit doet kan je uitzoeken hoe je je tweede ik kan ontplooien op een rechtvaardige manier, in plaats van het te doen iedere keer er een input is -- En ah, I moet dit doen en ik moet dat doen, en dat ook, en dus is dit heel belangrijk. Ik ben echt bezorgd, in het bijzonder voor onze kinderen, dat ze niet af en toe eens uitbollen, dat ze een cultuur hebben van ogenblikkelijk geklik, dat alles op hen afkomt, en dat ze er heel enthousiast over zijn en er verslaafd aan worden.

Dus als je erover nadenkt, de wereld is ook niet gestopt met draaien. Het heeft zijn eigen uitwendige aangekoppelde apparaten, en deze apparaten helpen ons allemaal te communiceren en the interageren met elkaar. Maar moest je deze connecties je visueel voorstellen, de connecties die we op dit ogenblik leggen -- dit een beeld van de connecties van het internet -- het ziet er niet technologisch uit, het ziet er eigenlijk heel organisch uit. Dit is de eerste keer in de geschiedenis van de mensheid dat we op zo'n manier verbonden zijn met elkaar. En het zijn niet de machines die de controle overnemen, het zijn de machines die de mens helpen meer mens te zijn, ons helpen met elkaar te verbinden.

De meest succesvolle technologie ruimt de weg en helpt ons om ons leven te leven. En echt, het wordt menselijker dan technologie, omdat we elkaar tekens her-creëren. En dit is het belangrijke feit die ik wil bestuderen: dat die dingen mooi zijn, en dat het nog steeds een menselijke relatie is; het gebeurt gewoon op een andere manier. We zijn enkel onze menselijkheid aan het verbeteren en de mogelijkheid om ons te verbinden, onafhankelijk van waar we ons bevinden. Daarom bestudeer ik dus de cyborg antropologie.

Dank u wel

(applaus)