Allison Hunt krijgt een hippe heup

Mijn drie minuten zijn nog niet begonnen, of wel?

Chris Anderson: Nee, je kan de drie minuten niet starten. Zet de teller op nul, dat is gewoon niet fair.

Allison Hunt: Help, het gaat er hier hard aan toe. Ik ben zo al voldoende zenuwachtig.

Maar ik ben niet zo zenuwachtig als ik vijf weken geleden was. Vijf weken geleden onderging ik een operatie voor de vervanging van mijn heup. -- Kennen jullie die operatie? Elektrische zaag, boren, volstrekt wansmakelijk. Tenzij je David Bolinsky bent, in dat geval is het één en al waarheid en schoonheid. Tuurlijk, David, als het jouw heup niet is, is het waarheid en schoonheid.

Ik had in elk geval een openbaring over deze situatie, dus nodigde Chris mij uit om jullie erover te vertellen. Maar eerst moet je twee dingen weten over mij. Twee dingen maar. Ik ben Canadese, en ik ben de jongste van zeven kinderen. In Canada hebben we een geweldig gezondheidssysteem. We krijgen onze nieuwe heupen gratis. Omdat ik de jongste van zeven ben, heb ik nog nooit vooraan in de rij gestaan, voor wat dan ook.

Ik had al jaren pijn aan mijn heup. Uiteindelijk ging ik naar de dokter, gratis, en zij verwees me door naar een orthopedisch chirurg, ook gratis. Ik kon bij hem terecht na 10 maanden wachten -- bijna een jaar. Zoveel krijg je gratis. Ik zag de chirurg, en hij nam gratis röntgenfoto's. Ik keek er eens goed naar, en zelfs ik kon zien dat mijn heup niet in orde was. En ik werk in marketing. Hij zei: "Allison, we moeten je op de operatietafel krijgen. Ik ga je heup vervangen. De wachttijd is ongeveer 18 maanden." Nog 18 maanden. Ik wachtte al 10 maanden, en ik moest nog 18 maanden langer wachten.

Dat is zo'n lange wachttijd, dat ik zelfs in termen van TEDs begon te rekenen. Ik zou mijn nieuwe heup niet hebben voor deze TED, ik zou mijn nieuwe heup niet hebben voor TEDGlobal in Afrika, ik zou mijn nieuwe heup niet hebben voor TED2008. Ik zou nog steeds mijn slechte heup hebben. Zo'n teleurstelling.

Ik verliet zijn praktijk, en terwijl ik door het ziekenhuis liep, kreeg ik mijn openbaring. Deze jongste van zeven moest bovenaan de lijst zien te geraken. Reken maar.

Weet je wel hoe on-Canadees dat is? Wij denken niet op die manier. We praten er niet over -- bah -- we denken er zelfs niet aan. Als we op reis zijn, herkennen we onze mede-Canadezen hier zelfs aan. "Na u." "Oh nee, nee. Na u." "Hey, kom je uit Canada?' "Oh, ik ook! Hallo!" "Fantastisch! Geweldig!"

Dus nee, plots had ik er geen bezwaar meer tegen om iemand van de lijst te gooien. Eén of andere 70-jarige die zijn nieuwe heup wilde om opnieuw te gaan golfen, of tuinieren. Nee, nee. Eerste in de rij.

Intussen liep ik door de hal, en dat deed pijn, omwille van mijn heup. Ik had een signaal nodig. En ik zag een signaal. In het uitstalraam van de kleine cadeaushop van het ziekenhuis hing een bordje: "Vrijwilligers gezocht." Hmm. Ze noteerden mijn naam onmiddellijk. Geen referenties, niets van de gebruikelijke achtergrondchecks. Ze waren hopeloos op zoek naar vrijwilligers omdat de gemiddelde leeftijd van de vrijwilligers in de cadeaushop 75 was. Ze hadden vers bloed nodig.

Even later had ik mijn felblauwe vrijwilligersjasje, ik had mijn fotopasje, en ik was volledig opgeleid door mijn 89-jarige baas. Ik werkte alleen. Elke vrijdagochtend was ik in de cadeaushop. Terwijl ik de Tic Tacs van het ziekenhuispersoneel registreerde, vroeg ik terloops: "Wat doe je?" Daarop zei ik: "Ik krijg een nieuwe heup - over 18 maanden. Het zal geweldig zijn als de pijn ophoudt. Au!" De hele staf leerde de moedige jonge vrijwilliger kennen.

Mijn volgende afspraak met de chirurg was toevallig vlak na een shift in de cadeaushop. Ik had uiteraard mijn jasje en mijn pasje bij me. Ik drapeerde ze losjes over de stoel in het dokterskabinet. En toen hij binnenkwam, zag ik meteen dat hij ze had gezien. Even later lag de datum van mijn operatie vast, maar enkele weken wachten, en had ik een dik voorschrift voor Percocet.

In de wandelgangen werd gezegd dat het mijn vrijwilligerswerk was dat me vooraan in de rij zette. Weet je, ik schaam me daar niet eens voor. Twee redenen. Ten eerste zal ik geweldig goed zorgen voor deze nieuwe heup. Maar bovendien zal ik dat vrijwilligerswerk blijven doen. En dat brengt me bij de grootste openbaring. Zelfs als Canadezen het systeem te slim af zijn, doen ze het zo dat de gemeenschap er baat bij heeft.