Alex Tabarrok over hoe ideeën crises te slim af zijn

De eerste helft van de twintigste eeuw was een absolute menselijke ramp, een cataclysme. We hadden de Eerste Wereldoorlog, de Grote Depressie, de Tweede Wereldoorlog, en de opkomst van de communistische naties. En al deze krachten deden de wereld splijten, trokken hem uiteen, verdeelden de wereld. En het wierp muren op, politieke muren, handelsmuren, vervoers-muren, communicatiemuren, ijzeren gordijnen, die volkeren en landen verdeelden.

Pas in de tweede helft van de twintigste eeuw begonnen we ons langzaam uit deze afgrond omhoog te werken. De handelsmuren begonnen af te brokkelen. Hier zijn wat gegevens over tarieven: ze beginnen bij 40 procent, gaan omlaag naar minder dan 5 procent. We hebben de wereld geglobaliseerd. Wat betekent dat? Het betekent dat we samenwerking hebben uitgebreid over de landsgrenzen heen. We hebben de wereld coöperatiever gemaakt. Vervoers-muren begonnen af te brokkelen. Weet je, in 1950 vervoerde een gemiddeld schip 5.000 tot 10.000 ton goederen. Tegenwoordig vervoert een containerschip 150.000 ton. Hij kan worden bemand met een kleinere bemanning, en kan sneller dan ooit worden gelost. Communicatiemuren, ik hoef het niet uit te leggen, het internet, zijn omgevallen. En natuurlijk de ijzeren gordijnen, politieke muren zijn omgevallen.

Welnu, dit was allemaal geweldig voor de wereld. De handel is toegenomen. Hier is een klein beetje data. In 1990 was de export van China naar de VS -- 15 miljard dollar. Tegen 2007 was het 300 miljard dollar. En misschien is wel het meest opmerkelijk dat aan het begin van de eenentwintigste eeuw was het voor het eerst in de moderne geschiedenis zo, dat groei zich uitstrekte tot bijna alle plekken van de wereld. Dus in China, zoals ik al aangaf, begin 1978, rond de tijd van het overlijden van Mao, groei -- tien procent per jaar. Jaar na jaar, na jaar, werkelijk onvoorstelbaar. Nooit eerder in de menselijke geschiedenis zijn zoveel mensen opgetild uit zo'n grote armoede, als in China is gebeurd. China is 's wereld grootste anti-armoede programma van de laatste dertig jaar. India, dat wat later begon, maar in 1990 verwierf het enorme groei. Inkomens uit die tijd minder dan 1.000 dollar per jaar. En gedurende de daaropvolgende 18 jaar zijn die bijna verdrievoudigd. Een groei van zes procent per jaar. Echt onvoorstelbaar. Afrika dan, Sub-Saharisch Afrika, Sub-Saharisch Afrika, is het deel van de wereld geweest met de meeste weerstand tegen groei. En we kunnen de Afrikaanse tragedie zien in het eerste paar staven hier. Er was negatieve groei. Mensen werden zelfs armer dan hun ouders. En soms zelfs armer dan hun grootouders waren geweest. Maar aan het eind van de twintigste eeuw, het begin van de eenentwintigste eeuw, zagen we groei in Afrika. En ik denk dat u zult zien dat er reden is voor optimisme. Want ik denk dat het beste nog moet komen. En nu waarom.

Wat tegenwoordig state-of-the-art is, zijn nieuwe ideeën die groei aansturen. Wat ik daarmee bedoel is, het zijn producten waarvan de onderzoeks- en ontwikkelingskosten erg hoog zijn, en de productiekosten erg laag zijn. Meer dan ooit tevoren is het dit soort ideeën die groei tot grote hoogten aansturen. Welnu, ideeën hebben een verbazingwekkende eigenschap. Thomas Jefferson heeft het denk ik heel goed verwoord. Hij zei: "Hij die een idee van mij ontvangt krijgt zelf instructies, zonder mijn idee te verzwakken. Zoals hij die zijn kaars aansteekt met de mijne licht ontvangt zonder mij te verduisteren." Of, om het iets anders te zeggen, één appel voedt één man, maar een idee kan de hele wereld voeden. Dit is niet iets nieuws. Dit is nauwelijks iets nieuws voor TEDsters. Dit is zo goed als het model van TED. Wat nieuw is, is dat de diepere betekenis van ideeën groei gaat aansturen, meer dan ooit tevoren. Dat verschaft een reden waarom handel en globalisatie nog belangrijker, nog krachtiger zijn dan voorheen, en groei zullen laten toenemen, meer dan ooit tevoren.

En om uit te leggen waarom dit zo is heb ik een vraag. Stel dat er twee ziektes zijn. Eén is zeldzaam, de andere komt vaak voor. Maar als ze niet worden behandeld zijn ze beide even ernstig. Als je moest kiezen, welke zou je dan liever hebben? De vaak voorkomende, of de zeldzame ziekte? De vaak voorkomende. Ik denk dat dat absoluut waar is. Waarom? Omdat er meer medicijnen zijn om alledaagse ziekten te behandelen dan om zeldzame ziekten te behandelen. De reden hiervoor is prikkels. Het is ongeveer even duur om een nieuw medicijn te maken of dat medicijn nu 1.000 mensen behandelt, 100.000 mensen, of een miljoen mensen. Maar de opbrengsten zijn veel hoger als het medicijn een miljoen mensen helpt. De prikkels zijn dus veel groter om medicijnen te maken die meer mensen helpen. Anders gezegd: een grotere markt redt levens. In dit geval is gedeelde smart ook echt halve smart.

Denk nu eens na over het volgende: als China en India even rijk waren als de VS tegenwoordig is, dan zou de markt voor kankermedicijnen acht maal groter zijn dan nu. We zijn er weliswaar nog niet, maar het is begonnen. Naarmate andere landen rijker worden zal de vraag naar deze medicijnen geweldig toenemen. Dat betekent een grotere stimulans om onderzoek en ontwikkeling uit te voeren, waar iedereen in de wereld baat bij heeft. Grotere markten vergroten de stimulans om allerlei ideeën te produceren. Of het nu software is, of het nu een computerchip is, of het nu een nieuw ontwerp is. Voor de mensen uit Hollywood in het publiek, het verklaart zelfs waarom actiefilms grotere budgetten hebben dan komedies. Dat is omdat actiefilms zich makkelijker laten vertalen in andere talen en andere culturen. Dus is de markt voor deze films groter. Men is bereid meer te investeren, en de budgetten zijn groter.

Goed. Welnu, als grotere markten de prikkels verhogen om nieuwe ideeën te produceren, hoe maximaliseren we dan die prikkel? Door één wereldmarkt te hebben, door de wereld te globaliseren. Ik wil het als volgt formuleren: een idee, ideeën zijn bedoeld om te delen, dus kan één idee één wereld, één markt, tot nut zijn. Eén idee, één wereld, één markt. Want hoe anders kunnen we nieuwe ideeën creëren? Dat is één reden. Globaliseer, verhandel. Hoe anders kunnen we nieuwe ideeën creëren? Nou, meer ideeënmakers. Welnu, ideeënmakers vind je overal. Artiesten en innovatoren, veel van de mensen die jullie hier op het podium hebben gezien. Ik richt me op wetenschappers en ingenieurs omdat ik daar wat data over heb, en ik hou van data.

Goed, tegenwoordig is minder dan 1/10e van een procent van de werelbevolking een wetenschapper of ingenieur. (Gelach) De VS was een leider in ideeën. Een groot deel van deze mensen is in de VS. Maar de VS is zijn leiderschap aan het verliezen. En daar ben ik erg dankbaar voor. Dat is prima. Het komt goed uit dat we steeds minder een ideeën-leider worden want veel te lang heeft de VS, en een handjevol andere ontwikkelde landen, de volledige last gedragen van onderzoek en ontwikkeling. Maar bedenk het volgende: als de gehele wereld zo rijk zou zijn als de VS op dit moment is dan zouden er meer dan vijf maal zoveel wetenschappers en ingenieurs zijn die bijdragen aan ideeën waar iedereen baat bij heeft, die door iedereen worden gedeeld. Ik denk aan de grote Indiase wiskundige, Ramanujan. Hoeveel Ramanujans zijn er tegenwoordig in India hard werkend op de velden, nauwelijks in staat zichzelf te voeden, terwijl ze de hele wereld te eten zouden kunnen geven? We zijn er nog niet. Maar het zal in deze eeuw nog gebeuren. De werkelijke tragedie van de vorige eeuw is dit: als je je de wereldbevolking voorstelt als een enorme computer, een gigantische parallelle processor, dan was de grote tragedie het feit dat miljarden van onze processors off-line zijn geweest. Maar in deze eeuw komt China online. India komt online. Afrika komt online. We zullen een Einstein in Afrika meemaken, deze eeuw.

Hier zijn wat gegevens. Dit is China. 1996, minder dan een miljoen nieuwe universitaire studenten in China, per jaar. 2006, meer dan vijf miljoen. Bedenk nu eens wat dat betekent. Dat betekent dat we er allemaal beter van worden wanneer een ander land rijk wordt. We moeten niet bang zijn voor andere landen die rijk worden. Dat is iets wat we moeten omarmen -- een rijk China, een rijk India, een rijk Afrika. We hebben een grotere vraag naar ideeën nodig, die grotere markten waar ik het eerder over had, en een grotere toevoer van ideeën voor de wereld. Nou zien jullie wat redenen waarom ik optimistisch ben. Globalisering vergroot de vraag naar ideeën, de prikkel om nieuwe ideeën te maken. Investeringen in onderwijs vergroten de toevoer van nieuwe ideeën.

Het is zelfs zo, als je kijkt naar de wereldgeschiedenis dan zie je redenen tot optimisme. Vanaf het onstaan van de mensheid tot 1500, nul economische groei, niets. 1500 tot 1800, misschien een klein beetje economische groei. Maar minder in een eeuw dan wat je tegenwoordig in een jaar zou verwachten. Rond 1900 misschien een procent. Twintigste eeuw iets meer dan twee procent. Eénentwintigste eeuw zou makkelijk 3,3 procent of hoger kunnen zijn. Zelfs in dat tempo zal in 2100 het bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking wereldwijd 200.000 dollar bedragen. Dat is niet het BBP voor de VS, dat zal meer dan 1 miljoen zijn. Maar wereldwijd BBP per persoon, 200.000 dollar. Dat is niet zo ver weg. Wij zullen het niet meemaken. Maar een aantal van onze kleinkinderen waarschijnlijk wel. En ik moet zeggen dit is volgens mij een nogal bescheiden voorspelling. In Kurzweil-termen is het somber. In Kurzweil-termen ben ik zeg maar de Iejoor van economische groei. (Gelach)

Goed, en hoe zit het met problemen? Hoe zit het met een grote depressie? Nou, laten we eens kijken. Laten we eens kijken naar de Grote Depressie. Hier is het BBP per hoofd van 1900 tot 1929. Stel je nu eens voor dat je een econoom was in 1929 die de toekomstige groei van de VS probeerde te voorspellen, niet wetende dat de economie op het punt staat in te storten. Niet wetende dat we op het punt stonden de grootste economische ramp van de 20ste eeuw mee te maken. Wat zou je hebben voorspeld, dit niet wetende? Als je je voorspelling had gebaseerd op de periode 1900 tot 1929 dan zou je zoiets als dit hebben voorspeld. Als je iets optimistischer was geweest, bijvoorbeeld tijdens de 'roaring twenties', dan zou je dit hebben gezegd. Maar wat is er in werkelijkheid gebeurd? We zijn de afgrond in gegleden maar we hebben ons hersteld. Het is zelfs zo dat in de tweede helft van de 20ste eeuw de groei zelfs hoger was dan wat je ooit had kunnen voorspellen, gebaseerd op de eerste helft van de 20ste eeuw. Groei kan dus wegspoelen zelfs datgene wat op een grote depressie lijkt.

Goed. Wat is er nog meer? Olie. Olie. Dat was een belangrijk onderwerp. Toen ik mijn aantekeningen maakte was olie 140 dollar per vat. Dus stelden mensen vragen. Ze zeiden: "Drinkt China onze milkshake?" (Gelach) En daar zit wel een kern van waarheid in omdat onze hulpbron niet oneindig is. En toegenomen groei zal de vraag daarnaar doen toenemen. Maar ik denk dat ik dit publiek niet hoef te vertellen dat een hogere olieprijs niet persé slecht is. Het is zelfs zo, dat weet iedereen, dat het om energie gaat, niet om olie. En hogere olieprijzen betekent een grotere stimulans om te investeren in energie-onderzoek. Dat zie je in deze data. Als de olieprijzen omhoog gaan, gaan de energie-octrooien omhoog. De wereld is veel beter uitgerust om een verhoging van de olieprijs te boven te komen heden ten dage, dan ooit te voren, om redenen die ik nu bespreek. Eén idee, één wereld, één markt.

Ik ben dus optimistisch zolang we ons maar houden aan deze twee ideeën: het blijven globalizeren van wereldwijde markten, blijven samenwerken over landsgrenzen heen, en blijven investeren in onderwijs. Welnu, de VS heeft een bijzonder belangrijke rol hierin te spelen -- om ons onderwijssysteem geglobaliseerd te houden, om ons onderwijssysteem open te houden voor studenten van over de hele wereld -- omdat ons onderwijssysteem de kaars is waaraan andere studenten hun kaars komen aansteken. Onthou dus wat Jefferson zei. Jefferson zei: "Als ze komen om hun kaarsen aan de onze aan te steken, opdat ze verlicht worden, en wij niet verduisterd worden." Maar Jefferson had niet helemaal gelijk, niet? Omdat het feitelijk zo is, dat als ze hun kaars aan de onze aansteken, er twee keer zoveel licht voor iedereen is. Dus zeg ik: wees optimistisch. Verspreid de ideeën. Verspreid het licht. Dank u, (Applaus)